1848 жылы құрылған ағылшын суретшілер, ақындар және сыншылар тобы

Кіріспе

1848 жылы құрылған ағылшын суретшілері, ақындары мен сыншыларының тобы.

Прерафаэлиттік бауырластық (PRB, кейін Прерафаэлиттер деп аталды) – 1848 жылы Уильям Холман Хант, Джон Эверетт Милле, Данте Габриэль Россетти, Уильям Майкл Россетти, Джеймс Коллинсон, Фредерик Джордж Стивенс және Томас Вулнер құрған жеті мүшелі «Бауырластық». Бұл бауырластық ерікті бірлестік болды, ал олардың қағидаларын сол кездегі басқа суретшілер де бөлісті, олардың ішінде Форд Мадокс Браун, Артур Хьюз және Мари Спартали Стилман бар. Кейіннен бауырластықтың ұстанымдарын Эдвард Берн-Джонс, Уильям Моррис және Джон Уильям Уотерхаус қабылдады. Топ итальяндық Quattrocento өнерінің мол егжей-тегжейлілігіне, жарқын түстеріне және күрделі композицияларына қайта оралуды көздеді. Олар Рафаэль мен Микеланджелодан кейін келген манершіл суретшілер қабылдаған механикалық тәсілді қабылдамады. Бауырластық, әсіресе Рафаэльдің классикалық поздары мен әсем композициялары академиялық өнерге зиян келтірді деп сенді, сондықтан олар өздерін «Рафаэльге дейінгілер» деп атады. Атап айтқанда, топ ағылшын Корольдік өнер академиясының негізін қалаушы сэр Джошуа Рейнольдстың ықпалына қарсы болды және оны «Сэр Слюшуа» деп атады. Уильям Майкл Россеттидің сөзіне сүйенсек, Прерафаэлиттер үшін «слосши» дегені – «сурет салу процесінде салғылы немесе ұқыпсыздық, демек, кез келген жалпы немесе конвенциялық нәрсе немесе адам» дегенді білдіреді. Топ өз жұмыстарын ағылшын сыншысы Джон Раскинмен байланыстырды, оның ықпалына діни көзқарасы әсер етті. Христиандық тақырыптар көп кездесті. Топ тарих суреті және мимезис, яғни табиғатты бейнелеу концепцияларын өнер мақсатының орталық бөлігі деп қабылдауды жалғастырды. Прерафаэлиттер өздерін реформалық қозғалыс деп жариялады, өнер формасына ерекше атау берді және өз идеяларын насихаттау үшін «The Germ» журналын шығарды. Топтың пікірталастары Прерафаэлиттік журналда тіркелді. Бауырластық бес жылдан кейін тарап кетті.

The Pre Raphaelite Brotherhood (PRB, later known as the Pre Raphaelites) was a group of English painters, poets, and art critics, founded in 1848 by William Holman Hunt, John Everett Millais, Dante Gabriel Rossetti, William Michael Rossetti, James Collinson, Frederic George Stephens and Thomas Woolner who formed a seven member "Brotherhood" partly modelled on the Nazarene movement. The Brotherhood was only ever a loose association and their principles were shared by other artists of the time, including Ford Madox Brown, Arthur Hughes and Marie Spartali Stillman. Later followers of the principles of the Brotherhood included Edward Burne Jones, William Morris and John William Waterhouse. The group sought a return to the abundant detail, intense colours and complex compositions of Quattrocento Italian art. They rejected what they regarded as the mechanistic approach first adopted by Mannerist artists who succeeded Raphael and Michelangelo. The Brotherhood believed the Classical poses and elegant compositions of Raphael in particular had been a corrupting influence on the academic teaching of art, hence the name "Pre Raphaelite". In particular, the group objected to the influence of Sir Joshua Reynolds, founder of the English Royal Academy of Arts, whom they called "Sir Sloshua". To the Pre Raphaelites, according to William Michael Rossetti, "sloshy" meant "anything lax or scamped in the process of painting and hence any thing or person of a commonplace or conventional kind". The group associated their work with John Ruskin, an English critic whose influences were driven by his religious background. Christian themes were abundant. The group continued to accept the concepts of history painting and mimesis, imitation of nature, as central to the purpose of art. The Pre Raphaelites defined themselves as a reform movement, created a distinct name for their form of art, and published a periodical, The Germ, to promote their ideas. The group's debates were recorded in the Pre Raphaelite Journal. The Brotherhood separated after almost five years.

Басталуы

Прерафаэлиттік бауырластық 1848 жылы Лондонның Гоуэр көшесіндегі Джон Миллестің ата-анасының үйінде құрылды. Алғашқы кездесуге суретшілер Джон Эверетт Милла, Данте Габриэль Россетти және Уильям Холман Хант қатысты. Хант пен Милла Корольдік өнер академиясының студенттері болды және тағы бір еркін бірлестікте, Циклографиялық клубта, эскиз жасау қоғамында кездесті. Өзінің өтініші бойынша Россетти 1848 жылы Форд Мадокс Браунның шәкірті болды. Сол күні Россетти мен Хант Орталық Лондонның Фицровиядағы Кливленд көшесінде бірге тұрды. Хант Китстің сол аттас поэмасы бойынша «Ианна Агнесс түні» картинасын салуды бастады, бірақ ол 1867 жылға дейін аяқталмады. Россетти романтикалық поэзия мен өнер арасындағы байланысты дамытуға ұмтылды. Күзде тағы төрт мүше – суретшілер Джеймс Коллинсон мен Фредерик Джордж Стивенс, Россеттидің ағасы, ақын және сыншы Уильям Майкл Россетти және мүсінші Томас Вулнер – жеті мүшелі бауырластықты құру үшін қосылды. Принциптер қасақана догматикалық емес еді, себебі бауырластық жеке суретшілердің өз идеяларын және бейнелеу әдістерін анықтаудағы жеке жауапкершілігін баса көрсетуді қалады. Романтизмнің ықпалымен мүшелері бостандық пен жауапкершілік бір-бірінен ажырамас деп ойлады. Дегенмен, олар ортағасырлық мәдениетке ерекше қызығушылық танытты, оны кейінгі дәуірлерде жоғалған рухани және шығармашылық тұтастыққа ие деп сенді. Ортағасырлық мәдениетке баса назар аудару, табиғатты тәуелсіз бақылауды қажет ететін реализм қағидаларымен қақтығысты. Бастапқы кезеңдерде Прерафаэлиттік бауырластық екі мүддесі де үйлесімді деп ойлады, бірақ кейінгі жылдары қозғалыс екіге бөлініп, екі бағытқа қарай жылжыды. Реалистерді Хант пен Милла басқарды, ал ортағасырлықтарды Россетти және оның ізбасарлары – Эдвард Берн-Джонс пен Уильям Моррис басқарды. Бұл бөлініс толық болған жоқ, себебі екі топ та өнердің негізінен рухани сипатта екенін сенді, олардың идеализмі Курбе мен импрессионизмге тән материалистік реализмге қарсы қойылды. Прерафаэлиттік бауырластық табиғатқа зор ықпал көрсетті және оның мүшелері ақ фонға жарқын және нақты фокус техникаларын қолдана отырып, табиғи әлемді егжей-тегжейлі көрсетуге тырысты. Кватроченто өнеріндегі түстердің сұлулығын қайта жаңғыртуға тырысқан Хант пен Милла, түстердің әсемдігі мен айқындығын сақтау ниетімен ылғалды ақ фонға бояудың жұқа қабаттарын жағу әдісін жасады. Олардың түстердің жарқырауына баса назар аударуы, Рейнольдс, Дэвид Уилки және Бенджамин Роберт Хейдон сияқты бұрынғы британдық суретшілердің битумды шамадан тыс пайдалануына реакция болды. Битум тұрақсыз, лайлы қараңғылықты тудырады, ал прерафаэлиттер оны жек көреді. 1848 жылы Россетти мен Хант «Өлімсіздер» тізімін жасады, онда олар әсіресе әдебиеттен құрметтейтін суретшілердің есімдері болды, олардың кейбіреулерінің туындылары PRB суреттерінің тақырыбына айналды, соның ішінде Китс пен Теннисон да бар.

The Pre Raphaelite Brotherhood was founded in John Millais's parents' house on Gower Street, London in 1848. At the first meeting, the painters John Everett Millais, Dante Gabriel Rossetti, and William Holman Hunt were present. Hunt and Millais were students at the Royal Academy of Arts and had met in another loose association, the Cyclographic Club, a sketching society. At his own request Rossetti became a pupil of Ford Madox Brown in 1848. At that date, Rossetti and Hunt shared lodgings in Cleveland Street, Fitzrovia, Central London. Hunt had started painting The Eve of St. Agnes based on Keats's poem of the same name, but it was not completed until 1867. As an aspiring poet, Rossetti wished to develop the links between Romantic poetry and art. By autumn, four more members, painters James Collinson and Frederic George Stephens, Rossetti's brother, poet and critic William Michael Rossetti, and sculptor Thomas Woolner, had joined to form a seven member strong brotherhood.</blockquote>

The principles were deliberately non dogmatic, since the brotherhood wished to emphasise the personal responsibility of individual artists to determine their own ideas and methods of depiction. Influenced by Romanticism, the members thought freedom and responsibility were inseparable. Nevertheless, they were particularly fascinated by medieval culture, believing it to possess a spiritual and creative integrity that had been lost in later eras. The emphasis on medieval culture clashed with principles of realism which stress the independent observation of nature. In its early stages, the Pre Raphaelite Brotherhood believed its two interests were consistent with one another, but in later years the movement divided and moved in two directions. The realists were led by Hunt and Millais, while the medievalists were led by Rossetti and his followers, Edward Burne Jones and William Morris. The split was never absolute, since both factions believed that art was essentially spiritual in character, opposing their idealism to the materialist realism associated with Courbet and Impressionism. The Pre Raphaelite Brotherhood was greatly influenced by nature and its members used great detail to show the natural world using bright and sharp focus techniques on a white canvas. In attempts to revive the brilliance of colour found in Quattrocento art, Hunt and Millais developed a technique of painting in thin glazes of pigment over a wet white ground in the hope that the colours would retain jewel like transparency and clarity. Their emphasis on brilliance of colour was a reaction to the excessive use of bitumen by earlier British artists, such as Reynolds, David Wilkie and Benjamin Robert Haydon. Bitumen produces unstable areas of muddy darkness, an effect the Pre Raphaelites despised. In 1848, Rossetti and Hunt made a list of "Immortals", artistic heroes whom they admired, especially from literature, some of whose work would form subjects for PRB paintings, notably including Keats and Tennyson.

Алғашқы көрмелері мен басылымдары

Рафаэльге дейінгі туындылардың алғашқы көрмелері 1849 жылы өтті. Милланың "Изабелла" (1848–1849) және Холман Ханттың "Риенци" (1848–1849) картиналары Корольдік академияда көрмеге қойылды. Россеттидің "Мария ғибадаттың бала кезі" туындысы Хайд-парк бұрышындағы ақысыз көрмеде көрсетілді. Келісілгендей, бауырластықтың барлық мүшелері өздерінің аты-жөндерімен және "PRB" әріптерімен қол қойды. 1850 жылдың қаңтар және сәуір айлары аралығында топ Уильям Россетти редакциялаған "The Germ" әдеби журналын жариялады, онда Россетти, Вулнер және Коллинсонның өлеңдері, сондай-ақ Ковентри Патмор сияқты бауырластықтың серіктестерінің өнер мен әдебиет туралы мақалалары жарық көрді. Журналдың қысқа ғана мерзімде шығарылғаны тұрақты дамуға жетпегенін көрсетеді. (Дейли 1989)

Қоғамдық дау

1850 жылы Милланың «Ата-анасының үйіндегі Мәсіх» картинасының көрмесінен кейін Прерафаэлиттер бауырластығы көптеген сыншылардың, әсіресе Чарльз Диккенстің сынауына ұшырады. Диккенс Милланың «Мэри» бейнесін ұсқынсыз деп есептеді. Милла өзінің суретіндегі Мэридің үлгісі ретінде қарындасы Мэри Ходжкинсонды пайдаланды. Бауырластықтың ортағасырлыққа құштарлығы керітартпалық деп айыпталды, ал егжей-тегжейлілікке берілгендігі көзге жараспайтын, жағымсыз деп бағаланды. Диккенстің пікірінше, Милла қасиетті отбасын ішімдікке құмар, кедейлікте өмір сүретін адамдар сияқты көрсетіп, қиын, абсурдты «ортағасырлық» поздарды қабылдады. Осы даудан кейін Джеймс Коллинсон бауырластықтың христиан дінінің абыройын түсіретініне сенгендіктен, одан бас тартты. Қалған мүшелер оның орнын Чарльз Оллстон Коллинз немесе Уолтер Хоуэлл Девереллдің алмастыруы мүмкін екенін талқылады, бірақ бір келісімге келе алмады. Осыдан кейін топ тарады, бірақ оның ықпалы сақталды. Бастапқыда осы стильде жұмыс істеген суретшілер өз жұмыстарын «PRB» деп қол қоймайтын болды. Бауырластыққа сыншы Джон Раскиннің қолдауы тиді, ол олардың табиғатқа деген құштарлығын және дәстүрлі композиция әдістерін қабылдамауын жоғары бағалады. Прерафаэлиттер Раскиннің теорияларымен әсерленді. Ол «Таймс» газетіне олардың жұмысын қорғап хат жазды және кейін олармен жеке кездесті. Бастапқыда ол Миллаистің туындыларын жоғары бағалады, ол 1853 жылдың жазында Раскин және оның әйелі, Эуфемия Чалмерс Раскинмен (кейін Эффи Грей ретінде танымал) бірге Шотландияға сапар шекті. Сапардың басты мақсаты Раскиннің портретін салу болатын. Эффи Миллаистің тұлғасына барынша жақын болды, бұл дағдарысқа әкелді. Неке бұзу процесінде Раскин өзінің адвокатына некелері толыққанды болмағанын мәлімдеді. Некелік одақ толыққанды болмауы себепті бұзылды, Эффи Миллаистің әйелі болуға мүмкіндік алды, бірақ бұл оқиға қоғамда үлкен резонанс тудырды. Милла үйленгеннен кейін Прерафаэлит стилінен алыстады, ал Раскин оның кейінгі туындыларын сынады. Раскин Хант пен Россеттиді қолдауын жалғастырды және Россеттидің әйелі Элизабет Сиддалдың өнерін дамытуға қаржылай көмек көрсетті. 1853 жылға қарай бастапқы PRB толығымен тарады, тек Холман Хант оның қағидаларына адал қалды. Бірақ «Прерафаэлит» термині Россетти және басқаларға, соның ішінде Уильям Моррис пен Эдвард Берн-Джонсқа, олармен 1857 жылы Оксфордта танысқанға берілді. Осылайша, Прерафаэлиттер терминімен әлдеқайда кең және ұзақ өмір сүрген өнер қозғалысы байланысты.

In 1850, the Pre Raphaelite Brotherhood became the subject of controversy after the exhibition of Millais' painting Christ in the House of His Parents was considered to be blasphemous by many reviewers, notably Charles Dickens. Dickens considered Millais's Mary to be ugly. Millais had used his sister in law, Mary Hodgkinson, as the model for Mary in his painting. The brotherhood's medievalism was attacked as backward looking and its extreme devotion to detail was condemned as ugly and jarring to the eye. According to Dickens, Millais made the Holy Family look like alcoholics and slum dwellers, adopting contorted and absurd "medieval" poses. After the controversy, James Collinson resigned from the Brotherhood due to his belief that it was bringing the Christian religion into disrepute. The remaining members met to discuss whether he should be replaced by Charles Allston Collins or Walter Howell Deverell, but were unable to make a decision. From that point the group disbanded, though its influence continued. Artists who had worked in the style initially continued but no longer signed works "PRB". The brotherhood found support from the critic John Ruskin, who praised its devotion to nature and rejection of conventional methods of composition. The Pre Raphaelites were influenced by Ruskin's theories. He wrote to The Times defending their work and subsequently met them. Initially, he favoured Millais, who travelled to Scotland in the summer of 1853 with Ruskin and Ruskin's wife, Euphemia Chalmers Ruskin, née Gray (now best known as Effie Gray). The main object of the journey was to paint Ruskin's portrait. Effie became increasingly attached to Millais, creating a crisis. In subsequent annulment proceedings, Ruskin himself made a statement to his lawyer to the effect that his marriage had been unconsummated. The marriage was annulled on grounds of non consummation, leaving Effie free to marry Millais, but causing a public scandal. Millais began to move away from the Pre Raphaelite style after his marriage, and Ruskin ultimately attacked his later works. Ruskin continued to support Hunt and Rossetti and provided funds to encourage the art of Elizabeth Siddall, Rossetti's wife. By 1853 the original PRB had virtually dissolved, with only Holman Hunt remaining true to its stated aims. But the term "Pre Raphaelite" stuck to Rossetti and others, including William Morris and Edward Burne Jones, with whom he became involved in Oxford in 1857. Hence the term Pre Raphaelite is associated with a much wider and long lived art movement.

Кейінгі дамуы мен ықпалы

Бауырластықтың ықпалына түскен суретшілер: Джон Бретт, Филип Кальдерон, Артур Хьюз, Густав Моро, Эвелин Де Морган, Фредерик Сэндис (1857 жылы Пре-Рафаэльдік үйірмеге қосылған). Оның кейінгі туындылары рухани жағынан Пре-Рафаэльдік сипатқа ие, мысалы, «Қайғылы адам» және «Дәуіт шөлде» (1860) атты картиналарында Пре-Рафаэльдік егжей-тегжейлілікке назар аударылған. Джозеф Ноэль Патон (1821–1901) Лондондағы Корольдік академия мектебінде оқыды, онда Миллемен дос болып, кейіннен оның ізбасарларының біріне айналып, «Қанды келісім» (1855) сияқты егжей-тегжейлі және мелодрамалық туындылар жасады. Оның кейінгі картиналары, Милле сияқты, халыққа ұнайтын сезімталдыққа бой алды деген сындарға ұшырады. Джеймс Арчер (1823–1904) де Милледің ықпалында болды, оның жұмыстарының ішінде «Жазғы күн, Глостершир» (1860) картинасы бар. Пре-Рафаэльдік стиль Лоренс Альма-Тадема сияқты суретшілерге де шабыт берді. Бұл қозғалыс 20 ғасырға дейін көптеген британдық суретшілерге әсер етті. Россетти Еуропалық Символизм қозғалысының алға басушысы ретінде танылды. Немец суретшісі Паула Модерсон Беккердің бірнеше картинасы Россеттидің ықпалында жасалғаны туралы деректер бар. Бирмингем мұражайы мен өнер галереясында Берн-Джонс пен Пре-Рафаэльдіктердің әлемдік деңгейдегі туындыларының бірегей коллекциясы бар. Кейбір зерттеушілердің пікірінше, бұл туындылар жас Ж.Р.Р.Толкинге зор әсер еткен, ол «Хоббит» және «Сақиналардың иесі» кітаптарын жазған. Толкин мектептегі достары мен көркемдік серіктестерінен құралған TCBS тобын Пре-Рафаэльдіктер руындағы топ деп санады. 20 ғасырдағы көркемдік идеалдар өзгерді және өнер шындықты бейнелеуден алшақтады. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Пре-Рафаэльдік өнер әдеби сапасы үшін бағаланбай, сыншылар тарапынан сезімталдық пен «көркемдік бұйымдар жинағы» ретінде қарастырылды. 1960 жылдары Пре-Рафаэльдік стильге қызығушылық қайта жанданды. 1984 жылы Лондонның Тейт галереясында өткен көрмелер мен каталогтар Пре-Рафаэльдік өнердің канонын қайта орнатуға ықпал етті. Көптеген көрмелердің арасында 2012–13 жылдары Tate Britain-де тағы бір ірі көрме ұйымдастырылды. 20 ғасырдың соңында Ауылдықтар бауырластығы өзінің мақсаттарын Пре-Рафаэльдік стильге негіздеді, ал Стукистер мен Бирмингем тобы да одан шабыт алды.

Artists influenced by the brotherhood include John Brett, Philip Calderon, Arthur Hughes, Gustave Moreau, Evelyn De Morgan, Frederic Sandys (who entered the Pre Raphaelite circle in 1857) His later work was Pre Raphaelite in its spirituality, as can be seen in his The Man of Sorrows and David in the Wilderness (both 1860), which contain a Pre Raphaelite attention to detail. Joseph Noel Paton (1821–1901) studied at the Royal Academy schools in London, where he became a friend of Millais and he subsequently followed him into Pre Raphaelitism, producing pictures that stressed detail and melodrama such as The Bludie Tryst (1855). His later paintings, like those of Millais, have been criticised for descending into popular sentimentality. Also influenced by Millais was James Archer (1823–1904), whose work includes Summertime, Gloucestershire (1860)

Pre Raphaelism also inspired painters like Lawrence Alma Tadema. The movement influenced many later British artists into the 20th century. Rossetti came to be seen as a precursor of the wider European Symbolist movement. There is evidence to suggest that a number of paintings by the German artist Paula Modersohn Becker were influenced by Rossetti. Birmingham Museum & Art Gallery has a world renowned collection of works by Burne Jones and the Pre Raphaelites that, some claim, strongly influenced the young J. R. R. Tolkien, who wrote The Hobbit and The Lord of the Rings, with influences taken from the same mythological scenes portrayed by the Pre Raphaelites. Tolkien considered his own group of school friends and artistic associates, the so called TCBS, as a group in the vein of the Pre Raphaelites. In the 20th century artistic ideals changed, and art moved away from representing reality. After the First World War, Pre Raphaelite art was devalued for its literary qualities and was scorned by critics as sentimental and concocted "artistic bric a brac". In the 1960s there was a major revival of Pre Raphaelitism. Exhibitions and catalogues of works, culminating in a 1984 exhibition in London's Tate Gallery, re established a canon of Pre Raphaelite work. Among many other exhibitions, there was another large show at Tate Britain in 2012–13. In the late 20th century the Brotherhood of Ruralists based its aims on Pre Raphaelitism, while the Stuckists and the Birmingham Group have also derived inspiration from it.

Суреттеу және поэзия

"Ішкі" Рафаэльге дейінгі шеңбердің көптеген мүшелері (Данте Габриэль Россетти, Джон Эверетт Милла, Уильям Холман Хант, Форд Мадокс Браун, Эдвард Берн-Джонс) және "сыртқы" шеңбер (Фредерик Сэндис, Артур Хьюз, Симеон Соломон, Генри Хью Армстед, Джозеф Ноэль Патон, Фредерик Шилдс, Мэтью Джеймс Лоулес) бір мезгілде сурет салу, иллюстрация және кейде поэзия салаларында жұмыс істеді. Викториялық мораль әдебиетті суреттен жоғары бағалады, себебі оның "жақсы сезімдерге лайықты асыл негіздері" бар еді. Роберт Бьюкенен (жазушы және Рафаэльге дейінгі бауырластықтың қарсыласы) осы көркемдік иерархияға соншалықты наразы болды, тіпті былай деп жазды: "Шындық мынада, әдебиет, әсіресе поэзия, бір өнер екіншісін басып алып, оған өз шарттары мен шектеулерін таңғанда өте қиын жағдайға түседі". Бұл Рафаэльге дейінгілердің әртүрлі салаларда жұмыс істеген жағдайларына қарсы жағдай жасады. Рафаэльге дейінгілер сурет салу өнерін жаңғыртуға тырысты, ол бұрын жасанды деп есептелген. Олардың әр сурет бір оқиғаны айтуы керек деген сенімі сурет пен әдебиеттің бірігуіне (кейін "қарындас өнерлер" деп аталды) маңызды қадам болды, немесе кем дегенде Роберт Бьюкенен сияқты жазушылар тарапынан қолдау тапқан қатаң иерархияны бұзуға мүмкіндік берді. Рафаэльге дейінгілер сурет пен әдебиет арасындағы байланысты күшейтуге ұмтылды. Иллюстрация осы екі саланың тікелей бірігісі болып табылады және сурет салу сияқты, өзінің жеке баянын жеткізе алады. Рафаэльге дейінгілер, әсіресе Данте Габриэль Россетти, иллюстрацияның шектеулері туралы алаңдады. Серия кейде белгілі фактілерден ауытқып, драмалық еркіндікке басымдық береді және мына ескертумен басталады: "19 ғасырдың ортасында жас жігіттердің бір тобы сол кездегі өнер мекемелеріне қарсы шықты. Рафаэльге дейінгі бауырластық өздерінің айналасындағы нақты әлемнен шабыттанды, бірақ өнерде шығармашылық еркіндікті пайдаланды. Олардың өмірі мен махаббаттарына негізделген бұл оқиға сол шығармашылық рухта жалғасады". Кен Расселдің "Данте тозағы" (1967) телефильмінде Рафаэльге дейінгілердің жетекші тұлғалары туралы қысқаша көріністер бар, бірақ ол негізінен Оливер Рид ойнаған Россетти өміріне шоғырланған. Джон Стейнбектің 1952 жылғы "Еденнің шығысы" романының 36-тарауында әртүрлі сыныптарды анықтау үшін қолданылған Рафаэльге дейінгі суреттерге сілтеме жасалады: "Суреттер бөлмелерді анықтады, ал Рафаэльге дейінгі әсер өте күшті болды. Галахад толық қару-жарақпен үшінші сынып оқушыларына жол көрсетті; Атталантаның жарысы төртінші сыныпты шабыттандырды, Базильдің гүлшоғы бесінші сыныпты шатастырды, және т.б., Катилинаны кінәлау сегізінші сынып оқушыларын жоғары азаматтық сезіммен жоғары мектепке жіберді. Кал мен Арон жасының кішкентай болуына байланысты жетінші сыныпқа жіберілді, олар Лаокоонның жыландарға оралған суретінің әр көлеңкесін жаттап білді".

Many members of the 'inner' Pre Raphaelite circle (Dante Gabriel Rossetti, John Everett Millais, William Holman Hunt, Ford Madox Brown, Edward Burne Jones) and 'outer' circle (Frederick Sandys, Arthur Hughes, Simeon Solomon, Henry Hugh Armstead, Joseph Noel Paton, Frederic Shields, Matthew James Lawless) were working concurrently in painting, illustration, and sometimes poetry. Victorian morality judged literature as superior to painting, because of its "noble grounds for noble emotion." Robert Buchanan (a writer and opponent of the Pre Raphaelite Brotherhood) felt so strongly about this artistic hierarchy that he wrote: "The truth is that literature, and more particularly poetry, is in a very bad way when one art gets hold of another, and imposes upon it its conditions and limitations." This was the hostile environment in which Pre Raphaelites were defiantly working in various media. The Pre Raphaelites attempted to revitalize subject painting, which had been dismissed as artificial. Their belief that each picture should tell a story was an important step for the unification of painting and literature (eventually deemed the Sister Arts), or at least a break in the rigid hierarchy promoted by writers like Robert Buchanan. The Pre Raphaelite desire for more extensive affiliation between painting and literature also manifested in illustration. Illustration is a more direct unification of these media and, like subject painting, can assert a narrative of its own. For the Pre Raphaelites, and Dante Gabriel Rossetti specifically, there was anxiety about the constraints of illustration. the series occasionally departs from established facts in favour of dramatic licence and is prefaced by the disclaimer: "In the mid 19th century, a group of young men challenged the art establishment of the day. The pre Raphaelite Brotherhood were inspired by the real world around them, yet took imaginative licence in their art. This story, based on their lives and loves, follows in that inventive spirit." Ken Russell's television film Dante's Inferno (1967) contains brief scenes on some of the leading Pre Raphaelites but mainly concentrates on the life of Rossetti, played by Oliver Reed. Chapter 36 of the 1952 novel East of Eden by John Steinbeck references pre Raphaelite influenced images used to identify different classrooms: "The pictures identified the rooms, and the pre Raphaelite influence was overwhelming. Galahad standing in full armor pointed the way for third graders; Atalanta's race urged on the fourth, the Pot of Basil confused the fifth grade, and so on until the denunciation of Catiline sent the eighth graders on to high school with a sense of high civic virtue. Cal and Aron were assigned to the seventh grade because of their age, and they learned every shadow of its picture—Laocoön completely wrapped in snakes".