Жозеф Рене Белло: Француз полярлық саяхатшысының өмірі мен ерліктері
Joseph René Bellot
Жозеф Рене Белло – француз теңізшісі, Арктиканы зерттеуші (1826-1853). Мадагаскар, Рио-де-ла-Плата саяхаттары, Оңтүстік Америка экспедициялары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз полярлық саяхатшысы Жозеф Рене Белло (18 наурыз 1826 – 18 тамыз 1853) – француз теңізші офицері және Арктиканы зерттеуші.
French polar explorer
Joseph René Bellot (18 March 1826 – 18 August 1853) was a French naval officer and Arctic explorer.
Өмірбаян
Белло Парижде, теміршінің ұлы ретінде дүниеге келді, бірақ 1831 жылы отбасымен бірге Рошфорға көшіп келді. Рошфорт билігінің көмегімен 15 жасында Брест қаласындағы Теңіз мектебіне (Ecole Navale) оқуға түсуге мүмкіндік алды, онда екі жыл оқып, жоғары беделге ие болды. Содан кейін 1845 жылы Мадагаскарға жасалған ағылшын-француз экспедициясына қатысып, өзінің батылдығы үшін Құрмет легионының орденін алды. Кейін ол Рио-де-ла-Платаның ағылшын-француз блокадасында және Оңтүстік Америкаға, Паранаға жасалған блокадада қатысты, бұл Рио-де-ла-Платаны сауда үшін ашты. 1851 жылы капитан Уильям Кеннедидің басшылығымен сэр Джон Франклинді іздеу мақсатында Арктика экспедициясына қосылды. Арктика қыстарында шынығу үшін Белло, әдетте, жіңішке матрац пен жалаңаш ағаш тақталардың үстіне бір ғана жамылғыны төсеп ұйықтаған. Ол алғашқы инуиттермен кездескенде, мүгедек болған ер адамға жасалма аяқ жасап, олардың құрметіне ие болды. 1852 жылдың ақпан айында Кеннеди мен Белло Батти шығанағындағы қыстақтарынан иттермен жүретін саяхатқа шығып, оңтүстікке қарай Брентфорд шығанағына жетті, онда Беллот бұғазын – Бутия Феликс және Сомерсет аралы арасындағы бұғазды ашты. Содан кейін олар батысқа қарай Уэльс принці аралын кесіп өтіп, Оммани шығанағына дейін барды, ал содан кейін Пил саунды және Кейп Уокер арқылы Бэтти шығанағына қайтып келді – Беллоның экспедиция туралы баяндамасы 1854 жылы, оның қайтысынан кейін жарияланды. 1852 жылдың басында ол лейтенант шеніне көтерілді және сол жылы капитан Эдвард Август Инглфилд басқарған Франклинді іздеу экспедициясына қатысты. Бұрынғыдай, оның зиялы қабілеттері, міндетке деген адалдығы мен батылдығы оған кеңінен танымал болды. Сэр Эдвард Белчермен байланыс орнату үшін екі серігімен бірге қауіпті сапарға шыққан ол Веллингтон каналындағы мұздың арасында кенеттен жоғалып кетті. Жақын жердегі Бичи аралында оның естелігіне арналған қабір салынды. Император Наполеон III оның отбасына зейнетақы тағайындады.
Bellot was born in Paris, the son of a farrier, but moved to Rochefort with his family in 1831. With the aid of the authorities of Rochefort he was enabled at the age of 15 to enter the Ecole Navale at Brest, in which he studied two years and earned a high reputation. He then took part in the Anglo French expedition of 1845 to Madagascar, and received the cross of the Legion of Honour for distinguished conduct. He afterwards took part in Anglo French blockade of the Río de la Plata, that of Parana to South America, which opened the Río de la Plata to commerce. In 1851, he joined the Arctic expedition under the command of Captain William Kennedy in search of Sir John Franklin. To harden himself for the Arctic winters, Bellot is said to have allowed himself only a thin mattress and one blanket on bare boards. When he met his first Inuit he endeared himself to them by constructing an artificial leg for a man who was disabled. In February 1852, Kennedy and Bellot set out from their winter quarters in Batty Bay on a dog sledging journey, travelling south to Brentford Bay, where they discovered Bellot Strait, a strait between Boothia Felix and Somerset Island. They then continued west to cross Prince of Wales Island to Ommanney Bay, returning to Batty Bay via Peel Sound and Cape Walker – a total trek of Bellot's narrative of the expedition was published posthumously in 1854. Early in 1852, he was promoted to the rank of lieutenant, and in the same year accompanied the Franklin search expedition under Captain Edward Augustus Inglefield. As on the previous occasion, his intelligence, devotion to duty and courage won him wide admiration. While making a perilous journey with two comrades for the purpose of communicating with Sir Edward Belcher, he suddenly disappeared in an opening between the broken masses of ice in the Wellington Channel. A memorial grave was built on nearby Beechey Island. A pension was granted to his family by the emperor Napoleon III.
Мұра
Жас зерттеушінің қазасына көпшілік қайғырып, Корольдік географиялық қоғам комитеті (төрағасы – сэр Родерик Мерчисон) оның өлімінен кейін 2000 фунт жинады. Оның 500 фунты Филип Хардвик салған және 1855 жылы ашылған граниттен жасалған мемориалдық обелискке жұмсалды, ол Гринвич ауруханасының алдындағы Темза өзені жағасында орналасқан. Қалған ақшасы бес қарындасына көмектесуге бағытталды.
The young explorer was mourned widely, and £2,000 was raised by a Royal Geographical Society committee – chaired by Sir Roderick Murchison – after his death, of which £500 went towards a granite memorial obelisk, designed by Philip Hardwick and unveiled in 1855, in his memory on the Thames riverside, in front of Greenwich Hospital. The remainder of the money went towards supporting his five sisters.