Карл Фридрих Август Кахнис: Нео-лютерандық теологтың өмірі мен еңбектері
Karl Friedrich August Kahnis
Карл Фридрих Август Кахнис – неміс жаңа лютерандық теологы (1814-1888). Өмірі, білімі, Гегель әсерінен лютерандыққа өтуі туралы ақпарат. Теология тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс нео-лютерандық дінтанушы
German Neo Lutheran theologian
Карл Фридрих Август Кахнис (22 желтоқсан 1814 – 20 маусым 1888) – неміс нео-лютерандық дінтанушысы.
Karl Friedrich August Kahnis (22 December 1814 – 20 June 1888) was a German Neo Lutheran theologian.
Ерте өмір
Кедей отбасынан шыққан Канис туған қаласы Грейц гимназиясында білім алып, бірнеше жыл жеке ұстаз болғаннан кейін Галледе теологияны оқуға кірісті. Ол бастапқыда жарықтанған гегельшіл болған, бірақ кейін ортодоксалды лютерандыққа көшті. Бұл өтуінің бастапқы күні оның "Др. Руге және Гегель: Гегельдік тенденцияларды бағалауға үлес" (Кведлинбург, 1838) атты еңбегі жарияланған кезден басталуы мүмкін. 1840 жылы Хенгстенбергтің шақыруымен Канис Берлинге барып, Огаст Неандер, Мархейнеке, Твестен және басқалармен бірге оқыды. Ол Август Толуктың "Христиан теологиясы бойынша әдеби хабарлама" журналына Дэвид Штраустың сын-пікірін жариялады, ол "Др. Штраустың қазіргі ғылымы және шіркеуіміздің сенімі" (Берлин, 1842) деген атаумен кеңейтілген түрінде жарық көрді. 1842 жылы ол жеке доцент болып, екі жыл бойы Неандермен, Хенрик Стеффенспен және Людвиг фон Герлахтың төңірегіне жиналған романтиктер тобымен тығыз байланыста болды. 1844 жылы ол Бреслауға ерекше профессор ретінде шақырылды, рационалистік факультетте ортодоксалды партияны ұсыну үшін, бірақ өзінің инаугурациялық сөзінде "De Spiritus Sancti persona" ол Троицаның қабылданған доктринасынан бас тартып, Ұлды Әкеге бағынышты деп санады және Киелі Рухқа соңғы орын берді, оны ол өмірдің жеке емес принципі деп сипаттады, ол қалған екеуін байланыстырады. Өзінің және әріптестерінің арасындағы келіспеушіліктерге тосқауыл болған ол теологияны зерттеуге берілді, алғашқы нәтижелері "Lehre vom heiligen Geiste" (Галле, 1847) еңбегінде жарияланды.
From a poor background, Kahnis was educated at the gymnasium of his native town Greiz, and after acting as private tutor for several years began the study of theology at Halle. He was at first an ardent Hegelian, but he passed to orthodox Lutheranism. The transition may be dated from the publication of his Dr. Ruge und Hegel: Ein Beitrag zur Würdigung Hegelscher Tendenzen (Quedlinburg, 1838). At the invitation of Hengstenberg, Kahnis went in 1840 to Berlin, where he studied under August Neander, Marheineke, Twesten, and others. To August Tholuck's Litterarischer Anzeiger für christliche Theologie he contributed a criticism of David Strauss, which appeared in expanded form under the title Die moderne Wissenschaft des Dr. Strauss und der Glaube unserer Kirche (Berlin, 1842). In 1842 he became privat docent and then spent two years in close relationship with Neander, Henrik Steffens, and the circle of romanticists who gathered about Ludwig von Gerlach. In 1844 he was called to Breslau as professor extraordinary to represent the orthodox party in a rationalistic faculty, but in his inaugural speech De Spiritus Sancti persona he departed from the accepted doctrine of Trinitarianism, ranking the Son as subordinate to the Father, and assigning the last place to the Holy Spirit, which he described as the impersonal principle of life, binding together the other two. Hampered by the lack of harmony between himself and his colleagues, he devoted himself to investigation in theology, the first results being his Lehre vom heiligen Geiste (Halle, 1847).
Лейпцигтегі профессор
1848 жылғы төңкерістен кейін Канис патшаны және орнатылған тәртіпті қолдағаннан кейін, дінсіздікке қарсы ең қауіпсіз қорғаныс – қатаң ортодоксальдық екеніне сенді және біртіндеп Одаққа (1817 жылы патша жарлығымен Пруссиядағы лютерандық және реформаттық шіркеулердің бірігуі) қарсылық танытуға көшті. Лютерандық иманның Одақ аясында логикалық немесе заңдық негізі жоқ деп сенген ол 1848 жылдың қараша айында ескі лютерандық партияға қосылды, бұл оның Бреслаудағы академиялық қызметін одан да қиындатты. Сондықтан 1850 жылы ол Лейпцигке шақырылды, онда Готлиб Кристоф Адольф фон Харлесс ішіндегі дінтану кафедрасын басқарды, кейіннен ол осы кафедраны шіркеу тарихы кафедрасымен біріктірді. Келесі жылы Эрланген университеті оған Д. Д. ғылыми дәрежесін берді, ал ол бұл құрметті «Lehre vom Abendmahle» (Лейпциг, 1851) еңбегімен көрсетті, бұл Эрлангенде оқытылатын лютерандық бағытты қалыптастырды. Егер билік оның көзқарастарымен келісетін теологпен факультеттегі алғашқы бос орынды толтыруға уәде бермегенде, ол 1856 жылы Эрлангенге шақыруды қабылдар еді. Сол жылы Кристоф Эрнст Лютхардт Марбургтен шақырылды, ол және Канис, 1867 жылы Эрлангеннен Лейпцигке келген Франц Деличпен бірге теологиядағы үштік билік құрды. Академиялық міндеттерімен қатар Канис 1851 жылдан 1857 жылға дейін миссионерлер кеңесінің мүшесі болды, 1853 жылдан 1857 жылға дейін «Sächsische Kirchen und Schulblatt» журналын редакциялады, ал 1866 жылдан 1875 жылға дейін «Niedner's Zeitschrift für historische Theologie» журналының редакторларының бірі болды. 1854 жылы Лейпцигте ол «Неміс протестантизмінің ішкі дамуы» атты еңбегін жариялады, екінші басылымда (1860) осы кезеңді Реформациядан бастап кеңейтті. Сол жылдары Карл Иммануэль Ницшпен Одақ және конфессиялық либерализм мәселесі бойынша әдеби пікір алмасу болды, онда Канис осы қозғалысты қолдаушылар арасында доктриналық біртүтастықтың жоқтығын көрсетуге тырысты.
After the revolution of 1848, in which Kahnis supported the king and the established order, he came to believe that the safest defense against irreligion was in rigid orthodoxy, and gradually drifted into an attitude of opposition to the Union (the consolidation of the Lutheran and Reformed churches in Prussia effected by a royal decree in 1817). Convinced that the Lutheran confession possessed neither a logical nor a legal basis under the Union, he joined the old Lutheran party in November 1848, a step making his academic activity at Breslau still more difficult. In 1850, therefore, he accepted a call to Leipzig, where he succeeded Gottlieb Christoph Adolf von Harless in the chair of dogmatics, to which he later united that of church history. In the following year the University of Erlangen gave him the degree of D. D., and he acknowledged this honor by his Lehre vom Abendmahle (Leipzig, 1851), a formulation of the type of Lutheranism taught at Erlangen. He would have accepted a call to Erlangen in 1856 had not the authorities promised to fill the first vacancy in the faculty by a theologian in agreement with his own views. In the same year, Christoph Ernst Luthardt was called from Marburg, and he and Kahnis, together with Franz Delitzsch, who came to Leipsic from Erlangen in 1867, constituted a triumvirate in theology. In addition to his academic duties, Kahnis from 1851 to 1857 was a member of the board of missions, from 1853 to 1857 edited the Sächsische Kirchen und Schulblatt, and from 1866 to 1875 was one of the editors of Niedner's Zeitschrift für historische Theologie. At Leipzig in 1854 he published Der innere Gang des deutschen Protestantismus seit Mitte des vorigen Jahrhunderts, expanded in the second edition (1860) to include the period from the Reformation. The same years witnessed a literary controversy with Karl Immanuel Nitzsch over the question of the Union and confessional latitudinarianism, a controversy in which Kahnis sought to demonstrate the lack of doctrinal unity prevailing among the supporters of the movement.