Кіріспе
Американдық ақын және поэтикалық кинорежиссер (1913–1999)
Джеймс Браутон (10 қараша 1913 – 17 мамыр 1999) – американдық ақын және поэтикалық кинорежиссер. Ол Сан-Франциско Ренессансының өкілі, биттік ақындардың алға басушысы болды. Ол Радикалдық Фаерилердің алғашқы жыршысы, сондай-ақ Мәңгілік Кешірімнің қарындастарының мүшесі болды, қауымға Сермонетта қарындас ретінде қызмет етті.
Өмір және мансап
Браутон Калифорния штатының Модесто қаласында бай отбасында дүниеге келген. Әкесі 1918 жылғы тұмау эпидемиясында бес жасында қайтыс болды, балалық шағын Сан-Францискода өткізді. Үш жасқа толғанға дейін "Санни Джим" өзінің музасы Гермимен танысып, өмірінде маңызды өзгерістерге ұшырады, ол оны өзінің автобиографиясында "Түймесі шешілген" (1993) деп сипаттады: text=Мен қараңғыда оянғанымды және ата-анамның келесі бөлмеде дауыстасқанын есімде. Бірақ одан да айқын дыбыс, сыңғырлаған сыбызғы сияқты, төбеге жарық шашырады. Мен кереуетімде тұрып, артқы аулаға қарадым. Көршінің пальма ағашының үстінен жанды шам шыбырлап, тікелей маған қарай келе жатты. Ол тереземнің алдына жеткенде, оның сәулесінен жалаңаш ұл шықты. Ол менің жасымнан кем дегенде үш жасқа үлкен еді, бірақ бірден барлық жасқа ие болғандай көрінді. Оның қанаты болмады, бірақ мен оның періште екенін білдім: оның күлкілі сұлулығы түнді жарықпен толтырды, ал әуенді дауысы құлағымды баурады. Ол мен әрқашан ақын болатынымды айтты, тіпті мен одан қашуға тырыссам да. Мен естігеніме қарамастан, әлем бақытсыз түрме емес, ақымақтық пен қиял арасындағы үздіксіз жарыс алаңы еді. Егер мен жарысты мұқият қадағаласам, Ұлы қуаныштың пайдалы өкілі бола алатынмын. Браутон сыныптасымен қарым-қатынас жасағаны үшін әскери мектептен қуылды және 1935 жылы бітіруге азық қалғанда Стенфорд университетінен шығып кетті. 1945 жылы ол өзінің "Жазғы ашу" атты түпнұсқа сценарийі үшін Стенфорд драматургтерінің альянсы ұсынған Алден сыйлығын жеңіп алды. 1950 жылдары Еуропада болды, онда Жан Коктодан "поэтикалық фантазия" үшін Канн қаласында марапат алды. Өмірі бойы Браутон 25 кітап және 23 фильм жазды. 1967 жылғы "махаббат жазында" Браутон "Төсек" атты фильм түсірді, ол алдыңғы жағынан жалаңаштыққа қарсы табуларды бұзып, көптеген кинофестивальдарда жүлделі орындарға ие болды. Бұл фильм Браутонның киноға деген құштарлығын қайта оятып, "Алтын позалар", "Осылай", "Су айналымы", "Жоғары Кукус" және "Арман ағашы" сияқты фильмдерге жол ашты. Браутонның фильмдері, әсіресе Сан-Франциско өнер институтының студенттері арасында үлкен қызығушылық тудырды, ол онда кино сабақтарын берді (және фильм түсіру туралы "Жарықты көру" атты кітап жазды) және көркемдік ритуалдарды зерттеді. 1965 жылы Браутон арфашы Джоэл Эндрюспен бірлесіп Gleeman Records лейблында өлеңдер мен музыкадан тұратын "Бард пен Арфашы" альбомын шығарды.
text=I remember waking in the dark and hearing my parents arguing in the next room. But a more persistent sound, a kind of whirring whistle, spun a light across the ceiling. I stood up in my crib and looked into the backyard. Over a neighbor’s palm tree a pulsing headlamp came whistling directly toward me. When it had whirled right up to my window, out of its radiance stepped a naked boy. He was at least three years older than I but he looked all ages at once. He had no wings, but I knew he was angel sent: his laughing beauty illuminated the night and his melodious voice enraptured my ears
He insisted I would always be a poet even if I tried not to be Despite what I might hear to the contrary the world was not a miserable prison, it was a playground for a nonstop tournament between stupidity and imagination. If I followed the game sharply enough, I could be a useful spokesman for Big Joy. Broughton was kicked out of military school for having an affair with a classmate, and attended Stanford University before dropping out just before his class graduated in 1935. In 1945, he won the Alden Award given by the Stanford Dramatists' Alliance for his original screenplay Summer Fury. He spent time in Europe during the 1950s, where he received an award in Cannes from Jean Cocteau for the "poetic fantasy" of his film The Pleasure Garden, made in England with partner Kermit Sheets. Through his career, Broughton produced 25 books and 23 films. In 1967's "summer of love", Broughton made a film, The Bed, which broke taboos against frontal nudity and won prizes at many film festivals. The film rekindled Broughton's filmmaking and led to more films including The Golden Positions, This Is It, The Water Circle, High Kukus, and Dreamwood. Broughton's films developed a following, especially among students at the San Francisco Art Institute, where he taught film (and wrote Seeing the Light, a book about filmmaking) and artistic ritual. In 1965, Broughton collaborated with harpist Joel Andrews to produce The Bard & the Harper, an album of recited poetry and music, on Gleeman Records.