Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Испан ақыны (1754–1817)
Spanish poet (1754–1817)
Хуан Мелендес Вальдес (11 наурыз 1754 – 24 мамыр 1817) – испандық неоклассикалық ақын.
Juan Meléndez Valdés (11 March 1754 – 24 May 1817) was a Spanish neoclassical poet.
Өмірбаян
Ол қазіргі Бадахоз провинциясындағы Рибера-дель-Фресно қаласында дүниеге келді. Әке-шешесі дін қызметкері болуын қалағандықтан, ол Саламанкада құқық білімін бітірді, онда француз философиялық мектебінің идеяларымен сіңіп кетті. 1780 жылы Гарсиласо де ла Вега үлгісіндегі «Батило» пасторалымен бірге испан академиясы ұсынған жүлдеге ие болды; келесі жылы Жовелланос арқылы танысып, оның ықпалымен 1783 жылы Саламанкада профессорлық қызметке тағайындалды. «Лас Бодас де Камачо» (1784) пасторальдық көріністерінің драмалық сипаты жеткіліксіз болғанымен, Мадрид муниципалитетінен жүлде алды. 1785 жылы жарық көрген лирикалық және пасторальдық өлеңдер жинағы Мелендес Вальдесті замандастарының алғашқы испан ақыны деп жариялауға мүмкіндік берді. Бұл жетістік оны Саламанкадағы қызметінен кетуге және саясатта өзін сынап көруге итермеледі. Бір кезде Жовелланоспен болған достығының арқасында 1789 жылы Сарагосада судья болып жұмыс істеді, екі жылдан кейін Вальядолидтегі канцлерлік сотқа ауыстырылды. 1797 жылы Годойға өлеңдерінің толықтырылған басылымын арнады, жаңа материалдардың көп бөлігі Джон Милтон мен Томсонның сәтті болмаған еліктеулерінен тұрды; бірақ ақын Мадридтегі қазыналық бөлімде жоғары лауазымға көтерілді. 1798 жылы Жовелланос құлағаннан кейін Мелендес Вальдес қызметтен босатылып, астанадан жер аударылды; 1808 жылы оралды және 1811 жылы Жозеф Бонапарттың кезінде Халыққа білім беру министрі болып тағайындалды. Бұрын француз басқыншыларын өлеңдерінде айыптаған болатын. Енді ол шетелдік билеушісіне асыра құлшынып, отандастарының сезімдерін қоздырды және 1813 жылы Алеске қашты. Шамамен 1812 жылы Корольдік испан академиясының мүшесі болып сайланды. Төрт жылдан кейін Монпельеде кедейлікте қайтыс болды. Оның мәйіті 1866 жылы Испанияға, ал 1900 жылы Мадридтегі «Panteón de Hombres Ilustres» ішіндегі мақамға қойылды. Оның көптеген ізбасарлары, соның ішінде Мануэль Хосе Кинтана, оны он сегізінші ғасырдағы Испанияның ең көрнекті ақыны деп мойындады және бүгінгі күнге дейін осылай бағалануда. Ол суретші Франсиско де Гойяның жақын досы болды.
He was born at Ribera del Fresno, in what is now the province of Badajoz. Destined by his parents for the priesthood, he graduated in law at Salamanca, where he became indoctrinated with the ideas of the French philosophical school. In 1780 with Batilo, a pastoral in the manner of Garcilaso de la Vega, he won a prize offered by the Spanish academy; next year he was introduced to Jovellanos, through whose influence he was appointed to a professorship at Salamanca in 1783. The pastoral scenes in Las Bodas de Camacho (1784) do not compensate for its undramatic nature, but it gained a prize from the municipality of Madrid. A volume of verses, lyrical and pastoral, published in 1785, caused Meléndez Valdés to be hailed as the first Spanish poet of his time. This success induced him to resign his chair at Salamanca, and try his fortune in politics. Once wore the friendship of Jovellanos obtained for him in 1789 a judgeship at Zaragoza, whence he was transferred two years later to a post in the chancery court at Valladolid. In 1797 he dedicated to Godoy an enlarged edition of his poems, the new matter consisting principally of unsuccessful imitations of John Milton and Thomson; but the poet was rewarded by promotion to a high post in the treasury at Madrid. On the fall of Jovellanos in 1798 Meléndez Valdés was dismissed and exiled from the capital; he returned in 1808 and accepted office as a Minister of Public Instruction in 1811, under Joseph Bonaparte. He had previously denounced the French usurper in his verses. He now outraged the feelings of his countrymen by the grossest flattery of his foreign master, and in 1813 he fled to Alais. It is around 1812 that he was promoted to be a member of the Royal Spanish Academy, too. Four years later he died in poverty at Montpellier. His remains were removed to Spain in 1866 and finally to Madrid, "Panteón de Hombres Ilustres", in 1900. Many of his successors, including Manuel José Quintana, recognized him as the outstanding poet of eighteenth century Spain, and he continues to be judged so today. He was a close friend of the artist Francisco de Goya.