Кіріспе

Бельгиялық саясаткер Жан Луи Жозеф Лебо (ʒɑ̃ lwi ʒozɛf ləbo; 3 қаңтар 1794 – 19 наурыз 1865) – бельгиялық либерал саясаткер, Бельгияның премьер-министрі қызметін екі рет атқарған.

Өмірбаян

Хюй қаласында туған ол, бастапқы білімін Ханнуттағы шіркеудің діни қызметкері болған туысынан алды және кеңсе кызметкері (clerk) болды. Ол Льеж университетінде заң оқу үшін ақша жинады және 1819 жылы адвокаттар алқасына қабылданды. Лиежде ол Шарль Рожие және Пол Девомен жақын достық қарым-қатынас орнатты, олармен бірге 1824 жылы Лиежде «Mathieu Laensbergh», кейіннен «Le politique» атты журналды құрды, ол католик партиясын либералдармен біріктіріп, үкіметке қарсы оппозицияны күшейтуге көмектесті, бірақ Ұлыбритания мен Нидерландтардың біртұтастығына ашық наразылық білдірмеді. Лебо Нидерланды мен Бельгияның бөлінуін жоспарламаған, бірақ 1830 жылғы тамыз революциясы оны мұндай қадамға мәжбүр етті. Ол туған округінен Ұлттық Конгреске делегат ретінде жіберілді және 1831 жылғы наурыз айында Эразм Луи Сурлет де Чокиердің уақытша регенттігі кезінде сыртқы істер министрі болды. Бельгияның королі ретінде Саксен-Кобург герцогы Леопольдты сайлауды ұсынған арқасында Ұлыбританияның қолдауын қамтамасыз етті, бірақ Лимбург және Люксембург герцогтіктерінің бір бөлігін Нидерландыға қайтару 1839 жылғы Лондон шартына қарсы күшті оппозиция туғызды, соның салдарынан Лебо Бельгия мүдделерін сатқандықпен айыпталды. Леопольд патша таққа отырғаннан кейін ол сыртқы істер министрлігінен кетті, бірақ келесі жылы әділет министрі болды. 1833 жылы Брюссельден депутат болып сайланды және 1848 жылға дейін мандатын сақтап қалды. Патшамен туындаған келіспеушіліктер 1834 жылы оның зейнетке шығуына себеп болды. Кейіннен Намюр провинциясының губернаторы (1838), Франкфурт диетасына елші (1839) болды, ал 1840 жылы қысқа мерзімге либералдық үкімет құрды. Осыдан кейін ол мемлекеттік қызметте болған жоқ, бірақ либералдық және антиклерикалдық шараларды белсенді түрде қолдады. Ол Хюй қаласында қайтыс болды.

Шығармалары

Лебо 1847 жылдан бергі Бельгия тарихы ("La Belgique depuis 1847", Брюссель, 4 том, 1852 ж.) және Бельгия сайлаушыларына хаттар ("Lettres aux électeurs belges", 8 том, Брюссель, 1853–1856 ж.) атты еңбектерін жариялады. Оның 1824–1841 жылдарға арналған Жеке естеліктері мен дипломатиялық хат алмасуы ("Souvenirs personnels et correspondance diplomatique", Брюссель, 1883 ж.) А. Фресонның редакциясымен шығарылды.