Кіріспе
Бельгияның патшасы 1831-1865 жылдары Леопольд I (16 желтоқсан 1790 – 10 желтоқсан 1865) – Бельгияның тұңғыш патшасы, 1831 жылдың 21 шілдесінен өмірінің соңына дейін, 1865 жылға дейін билік етті. Саксен-Кобург-Саальфельд герцогы Францисктің кіші ұлы Леопольд Императорлық Ресей армиясына қабылданып, Наполеон соғыстары кезінде француз әскерлері Саксен-Кобургты басып алғаннан кейін Наполеонға қарсы күресті. Наполеон жеңілген соң Леопольд Ұлыбританияға қоныс аударды, онда 1816 жылы Уэльс ханшайымы Шарлоттаға, болашақ король Георг IV-нің жалғыз баласына үйленді. Леопольд пен Шарлоттаның некесі бақытты болды, бірақ бір жарым жылдан кейін Шарлотта өлі туған ұл тауып қайтыс болғаннан кейін аяқталды. Леопольд Ұлыбританияда жоғары мәртебеге ие болды. Грекияның Тәуелсіздік соғысынан (1821–1830) кейін Леопольдқа 1830 жылғы Лондон протоколы бойынша Грекия тағы ұсынылды, бірақ ол оны тым осал деп санап, қабылдамады. Оның орнына, 1830 жылы ел тәуелсіздік алғаннан кейін 1831 жылы Бельгия тағын қабылдады. Бельгия үкіметі Леопольдқа Еуропадағы патша үйлерімен дипломатиялық байланыстары болғандықтан және британдықтар қолдаған кандидат болғандықтан, Франция сияқты Бельгияда аумақтық мүдделері бар басқа державалармен байланысы болмағандықтан осы лауазымды ұсынды, бұл 1815 жылғы Вена конгресімен құрылған Еуропалық билік тепе-теңдігіне қауіп төндіретін еді. Леопольд 1831 жылдың 21 шілдесінде Бельгия патшасы ретінде ант берді, бұл оқиға жыл сайын Бельгияның Ұлттық күні ретінде тойланады. Келесі жылы ол Орлеан ханшайымы Луизаға үйленді, олардан төрт бала дүниеге келді: Людовик Филипп, Леопольд, Филипп және Шарлотта. Патшаның Аркади Мейерден Джордж және Артур есімді тағы екі ұлы болды. Леопольдтың билігі голландтардың Бельгияны қайта басып алу әрекеттерімен және кейін либералдар мен католиктер арасындағы ішкі саяси дағдарыстармен сипатталды. Протестант болғандықтан Леопольд либералдық көзқараста болды және экономикалық жаңғыртуды қолдады, 1835 жылы Бельгияның алғашқы теміржолын салуға және одан кейінгі индустрияландыруға маңызды үлес қосты. Бельгия Конституциясындағы белгісіздіктердің нәтижесінде Леопольд өзінің билігі кезінде монархтың өкілеттіктерін сәл кеңейте алды. Ол сондай-ақ 1848 жылғы төңкерістердің Бельгияға таралуына тоқтау салуда маңызды рөл атқарды. Ол 1865 жылы қайтыс болды, оның орнын ұлы Леопольд II басты.
Leopold I (; 16 December 1790 – 10 December 1865) was the first King of the Belgians, reigning from 21 July 1831 until his death in 1865. The youngest son of Francis, Duke of Saxe Coburg Saalfeld, Leopold took a commission in the Imperial Russian Army and fought against Napoleon after French troops overran Saxe Coburg during the Napoleonic Wars. After Napoleon's defeat, Leopold moved to the United Kingdom, where in 1816 he married Princess Charlotte of Wales, the only child of the Prince Regent (the future King George IV). Leopold and Charlotte's marriage was happy, but it ended after a year and a half when Charlotte died after delivering a stillborn son. Leopold continued to enjoy considerable status in Britain. After the Greek War of Independence (1821–1830), Leopold was offered the throne of Greece under the 1830 London Protocol that created an independent Greek state, but turned it down, believing it to be too precarious. Instead, he accepted the throne of Belgium in 1831 following the country's independence in 1830. The Belgian government offered the position to Leopold because of his diplomatic connections with royal houses across Europe, and because as the British backed candidate, he was not affiliated with other powers, such as France, which were believed to have territorial ambitions in Belgium which might threaten the European balance of power created by the 1815 Congress of Vienna. Leopold took his oath as King of the Belgians on 21 July 1831, an event commemorated annually as Belgian National Day. The following year, he married Princess Louise of Orléans, with whom he had four children: Louis Philippe, Leopold, Philippe, and Charlotte. The King had another two sons, George and Arthur, by his mistress Arcadie Meyer. Leopold's reign was marked by attempts by the Dutch to recapture Belgium and, later, by internal political division between liberals and Catholics. As a Protestant, Leopold was considered liberal and encouraged economic modernisation, playing an important role in encouraging the creation of Belgium's first railway in 1835 and subsequent industrialisation. As a result of the ambiguities in the Belgian Constitution, Leopold was able to slightly expand the monarch's powers during his reign. He also played an important role in stopping the spread of the Revolutions of 1848 into Belgium. He died in 1865 and was succeeded by his son Leopold II.
Ерте өмір
Саксония-Кобург-Заальфельд герцогы Леопольд 1790 жылдың 16 желтоқсанында қазіргі Бавариядағы Германияның шағын герцогтығы Саксония-Кобург-Заальфельд қаласында дүниеге келген. Ол Саксония-Кобург-Заальфельд герцогы Францис және Эберсдорф графинясы Аугуста Рейсстің кіші ұлы болған. 1826 жылы Саксония-Кобург көршілес Саксония-Гота-Альтенбург герцогтығынан Гота қаласын сатып алып, Саальфельдті Саксония-Мейнингенге өткізіп, Саксония-Кобург және Гота атанды. Осылайша, осы атпен танылған әулетті Леопольдтың ағасы Эрнест I, Саксония-Кобург және Гота герцогы, королева Викторияның күйеуі принц Альберттің әкесі қалыптастырды.
Әскери мансап
1797 жылы, алты жасында Леопольд Ресей империясының Император гвардиясы құрамындағы Измайловский полкінде полковник шеніне ие болды. Алты жыл өткен соң генерал-майор шеніне көтерілді. 1806 жылы Наполеон соғыстары кезінде француз әскерлері Саксен-Кобург герцогтығын басып алғанда Леопольд Парижге барып, Наполеонның императорлық сарайына қатысты. Наполеон оған адъютант лауазымын ұсынды, бірақ Леопольд бас тартты. Оның орнына, ол Франциямен соғысқан Ресей империясының атты әскерінде әскери қызметке түсу үшін Ресейге қайтты. Ол Наполеонға қарсы күресті және Кульм шайқасында өзінің кирасир дивизиясының алдында көзге түсті. 1815 жылы, Наполеонның соңғы жеңілісіне дейін, ол 25 жасқа толмай генерал-лейтенант шеніне жетті.
Шарлоттамен неке
Леопольд 1816 жылғы наурыз айында британдық азаматтығын алды. Леопольд 2 мамыр 1816 жылы Лондонның Карлтон-хаусында Уэльс ханшайымы Шарлоттаға үйленді. Шарлотта – принц Джорджтың жалғыз заңды баласы, регент принці (кейіннен Георг IV), демек, британ тағына екінші кезектегі мұрагер болды. Регент принці Шарлоттаның Оранж принці Вильгельмге үйленгенін қалаған, бірақ ол Леопольдты жоғары бағалады. Регент наразы болғанымен, Леопольдтың сүйкімді екенін және қызын бақытты ете алатын барлық қасиеттері бар екенін түсінгендіктен, олардың некесіне келісім берді. Сол жылы Леопольд фельдмаршал шеніне және Гартер орденінің рыцары атағына ие болды. Регент Леопольдты корольдік герцог, Кендал герцогы етіп тағайындауды да қарастырды, бірақ үкімет Леопольдты партиялық саясатқа тартуы және бұл Шарлоттаның төмендеуі ретінде қарастырылуы мүмкін деген қорқынышпен бұл жоспардан бас тартты. Содан кейін ол Палл-Маллдегі Марлбороу хаусында болды. Бұрынғы жылы түсік тартқаннан кейін, ханшайым Шарлотта 1817 жылғы 5 қарашада өлі туған ұлды дүниеге әкелді. Ол асқынуларға ұшырап, 6 қараша күні түн ортасында қайтыс болды. Леопольд Шарлоттаның өліміне қатты қайғырды. Егер Шарлотта тірі қалғанда, әкесі қайтыс болғаннан кейін Ұлыбританияның патшайымы болар еді, ал Леопольд оның кейінірек немере інісі Саксен-Кобург және Гота Альберті ие болған патша жұбайы рөлін атқарар еді. Шарлоттаның өліміне қарамастан, регент принці 1818 жылғы 6 сәуірде Кеңес арқылы Леопольд принцке британдық «Корольдік Билік» мәртебесін берді. 1828-1829 жылдары Леопольд Шарлоттаға өте ұқсайтын актриса Каролина Бауэрмен қарым-қатынаста болды. Каролина оның кеңесшісі барон Кристиан Фридрих фон Стокмардың туысы болды. Ол анасымен бірге Англияға келіп, Клермонт хаусынан бірнеше шақырым қашықтықтағы Лонгвуд хаусында тұрып қалды. Бірақ 1829 жылдың ортасына қарай бұл қарым-қатынас аяқталып, актриса анасымен бірге Берлинге оралды. Көп жылдар өткен соң, ол өлімінен кейін жарияланған естеліктерінде Леопольдпен морганаттық некеде болғанын және оның оған Монтгомери графинясі атағын бергенін мәлімдеді. Ол Грекия патшасы болу мүмкіндігі туғанда бұл некеден бас тартқан болар еді. Барон Стокмардың ұлы бұл оқиғалардың болғанын жоққа шығарды, және шындығында актрисамен азаматтық немесе діни неке туралы ешқандай жазбалар табылған жоқ.
Грек тағына ие болудан бас тарту
Осман империясына қарсы гректердің көтерілісінен кейін Леопольдқа 1830 жылғы ақпандағы Лондон хаттамасы аясында тәуелсіз Грекияның тағы ұсырылды. Бастапқыда қызығушылық танытқанмен, Леопольд 17 мамыр 1830 жылы ұсыныстан бас тартты. Бұл қызметті кейіннен 1832 жылғы мамыр айында Виттельсбах әулетінен Отто қабылдады және ол 1862 жылғы қазан айында тақтан түсірілгенге дейін билік етті.
Бельгияның тағына отыру
1830 жылдың тамыз айының соңында Біріккен Нидерландтың оңтүстік провинцияларында (қазіргі Бельгия) голланд үкімшілігіне қарсы көтеріліс болды. Брюссельде басталган көтеріліс голланд әскерін кері шегіндірді, ал көтерілісшілер голланд шабуылына қарсы қорғанысты ұйымдастырды. Лондонда өткен халықаралық державалар Бельгияның тәуелсіздігін қолдауға келісті, тіпті Голландия жаңа мемлекетті мойындаудан бас тартты. 1830 жылдың қараша айында Бельгияда жаңа мемлекет үшін конституция құру мақсатында Ұлттық конгресс құрылды. 1789 жылғы француз революциясынан кейін республикалық үкіммен байланысты "халық билігіне" деген қорқыныш, сондай-ақ Франциядағы жақындағы либералды шілде революциясының мысалы конгресске Бельгияның халықтық, конституциялық монархия болады деген шешімге келуге әкелді.
Монархты іздеу
Бұл лауазымға кандидаттарды таңдау революционерлердің ең көп дау тудырған мәселелерінің бірі болды. Конгресс Оранж-Нассау голланд әулетінен келген кандидаттарды қарастырудан бас тартты. Кейбір оранжистер бұл лауазымды Вильгельм I немесе оның ұлы, Оранж князі Вильгельмге ұсынуға үміттенген, бұл Бельгияны Нидерландымен, Люксембург сияқты, жеке одаққа енгізер еді. Ұлы державалар басқа мемлекеттен келген кандидаттың халықаралық күштер тепе-теңдігін бұзуы мүмкін деп алаңдап, бейтарап кандидатты қолдауға шақырып, лоббилеу жасады. Соңында Конгресс үміткерлердің қысқа тізімін жасады. Ықтимал кандидаттар ретінде Эвген де Боарнаның ұлы Лейхтенбергтің Аугусты мен француз королі Луи Филипптің ұлы Немур герцогы Луи қарастырылды. Барлық кандидаттар француз болды, ал олардың арасындағы таңдау негізінен Боарна немесе Лейхтенбергтің бонапартизмін таңдау, немесе Луи Филипптің шілде монархиясын қолдау арасында болды. Луи Филипп бонапартистердің біреуін таңдау өзіне қарсы төңкеріс жасаудың бастапқы кезеңі болуы мүмкін екенін, ал оның ұлы француз ниеттеріне күдікпен қараған басқа еуропалық державалар үшін де қабылдамас екенін түсінді. Немур ұсыныстан бас тартты. Нақты таңдау көрінбей жатқанда, католиктер мен либералдар бірігіп, 1831 жылдың ақпан айында түпкілікті шешім қабылдау үшін уақытты созу мақсатында Регент ретінде белгілі бір белгиялық дворян Эразм Луи Сурлет де Чокиерді сайлады. Саксен-Кобургтың Леопольді бастапқыда ұсынған, бірақ француз оппозициясы салдарынан қарастырудан шығарылған. Француз кандидаттарының тудырған мәселелері және шешімді жылдамдату үшін күшейген халықаралық қысым оны қайта қарастыруға алып келді. 22 сәуірде Марлборо үйінде белгілі бір бельгиялық делегация оған тақты ресми түрде ұсыну үшін келді. Алайда Леопольд оны қабылдауға құлшынбады.
Кiру
1831 жылы 17 шілдеде Леопольд Каледен Бельгияға сапар шегіп, Де-Паннеден елге кірді. Брюссельге жол тартқанда, ол жолында патриоттық ынтамен қарсы алынды. Таққа кіру рәсімі 21 шілдеде Брюссельдегі Корольдік алаңда өтті. Куденбергтегі Сент-Джеймс шіркеуінің баспалдағына 1830 жылғы шайқаста қаза болған революционерлердің есімдері жазылған стенд орнатылды. Регенттің отставкасынан кейін Леопольд бельгиялық генерал-лейтенант формасын киіп, конституцияға адал болады деп ант берді және король атанды. Таққа отырғызу рәсімі көбінесе революцияның аяқталып, Бельгия Корольдігінің басталуын білдіреді және жыл сайын Бельгияның ұлттық мерекесі ретінде тойланады.
Тәуелсіздікті нығайту
Леопольд таққа отырғаннан кейін екі аптадан да аз уақыт өткен соң, 2 тамызда Нидерланды Бельгияға шабуыл жасады, осылайша он күндік науқан басталды. Бельгияның шағын армиясы голланд шабуылына тойтарыс бере алмады және кері шегінді. Әскери қиындыққа тап болған Леопольд француздерден көмек сұрады. Француздар көмек көрсетуге уәде берді, ал олардың Армэ дю Норд әскерінің Бельгияға келгені голландтарды дипломатиялық келіссөздерге келісуге және соғысқа дейінгі шекараға қайтаруға мәжбүр етті. Шамамен сегіз жыл бойы ұсақ-кене қақтығыстар жалғасты, бірақ 1839 жылдың сәуір айында екі ел Лондон шартына қол қойды, осы арқылы Нидерланды Бельгияның тәуелсіздігін мойындады. Леопольд монархқа Конституцияда берілген биліктің көлеміне көбінесе қанағаттанбады және Конституцияда түсініксіз немесе екіұшты тұсқа келгенде оны кеңейтуге тырысты, сонымен қатар күнделікті саясатқа араласудан жалтарды.
Кейінгі билік
Леопольд I билік еткен жылдары 1850 жылдардың соңына дейін созылған экономикалық дағдарыс болды. Революциядан кейін голландтар Белгия кемелері үшін Шельданы жапты, нәтижесінде Антверпен порты тиімсіз болып қалды. Нидерланды және, әсіресе, оның колониялары, 1830 жылға дейін бельгиялық өндірушілер үшін тиімді нарықтар болған, енді бельгиялық тауарлар үшін толығымен жабылды. 1845 және 1849 жылдар аралығындағы кезең Фландрия үшін ерекше қиын болды, онда егін жинау сәтсіз аяқталды және халықтың үштен бірі жәрдемге мұқтаж болды, бұл жылдар «фламанд тарихының ең ауыр жылдары» деп сипатталды. Фландриядағы экономикалық жағдай Брюссельге және Валонияның өнеркәсіптік аймақтарына ішкі көші-қонды күшейтті, ол кезең бойына жалғасты. Леопольд I билігінде Бельгия саясаты либералдық және католик саяси фракциялар арасында поляризацияланды, бірақ 1847 жылға дейін олар «Біріккен» үкіметтерде ынтымақтасты. Либералдар шіркеудің саясат пен қоғамдағы ықпалына қарсы болды, сонымен қатар еркін сауданы, жеке бостандықтарды және секуляризацияны қолдады. Католиктер діни оқулардың мемлекет пен қоғам үшін негізгі құрылым болуын қалады және либералдардың шіркеудің артықшылықтарына жасаған барлық шабуылдарына қарсы тұрды. Алғашқыда бұл фракциялар тек бейресми топтар ретінде болды, олармен белгілі саясаткерлер көбінесе байланыстырылды. Либералдар Леопольд I билігінің көп бөлігінде билікте болды. Ресми Либералдық партия 1846 жылы құрылды, бірақ ресми католик партиясы тек 1869 жылы құрылды. Леопольд, өзі протестант болғандықтан, либералдарға көңіл бөлді және олардың реформаға деген ұмтылысын бөлісті, бірақ ол партиялық болған жоқ. 1842 жылы ол өз бастамасымен әйелдер мен балалардың кейбір салаларда жұмыс істеуіне тыйым салатын заң жобасын ұсынды, бірақ ол қабылданбады. Леопольд ерте кезеңде теміржолдарды қолдады, ал Бельгияның алғашқы теміржол учаскесі, Солтүстік Брюссель мен Мехелен арасындағы жол 1835 жылы аяқталды. Аяқталғаннан кейін ол континенттік Еуропадағы алғашқы жолаушылар теміржолдарының бірі болды.
1848 жылғы төңкеріс
Экономикалық реформалардың табысы экономикалық төмендеудің әсерін ішінара азайтып, Бельгияның 1848 жылғы төңкерістерге көрші елдердей ауыр тимеуіне себеп болды. Дегенмен, 1848 жылдың басында көптеген радикалды жарияланымдар пайда болды. Бельгиядағы 1848 жылғы төңкерістердің ең қауіпті тұсы бельгиялық эмигранттар тобынан туды. Франциядағы төңкерістен кейін көп ұзамай, Парижде тұратын бельгиялық мигрант жұмысшылар монархияны құлатып, республика құру үшін Бельгияға оралуға шақырылды. "Бельгия легионының" шамамен 6000 қарулы эмигранттары Бельгия шекарасын кесіп өтуге тырысты. Пойызбен жол тартқан бірінші топ 1848 жылдың 26 наурызында Киевренде тоқтатылып, дереу қарусыздандырылды. Екінші топ 29 наурызда шекарадан өтіп, Брюссельге бет алды. Олар Рисконс-Тут шағылысында бельгиялық әскерлермен кездесті. Соқтығысу барысында жеті эмигрант қаза тауып, қалғандарының көп бөлігі тұтқындалды. Жағдайды барынша жеңілдету үшін Леопольд, егер халықтың көпшілігі осылай қаласа, тақтан бас тартатынын мәлімдеді. Рисконс-Туттағы жеңіліс Бельгияға төңкеріс қауіпін тоқтатты, себебі жақсы егіннен кейін сол жазда Бельгиядағы жағдай жақсара бастады, ал кезекті сайлауда либералдар үлкен көпшілікке ие болды.
Халықаралық қатынастардағы рөлі
Отбасылық байланыстары мен бейтарап және қауіп төндірмейтін мемлекеттің басшысы ретіндегі лауазымының арқасында Леопольд өзінің билігі кезінде Еуропа саясатында маңызды делдал ретінде әрекет ете алды. Осының нәтижесінде ол Гомердің "Илиада" дастанындағы дана кеңесші Нестор есімімен "Еуропаның Несторы" деген лақап ат алды. Леопольд жауласып жатқан Ұлы державалар арасындағы қарым-қатынасты теңдестіруде ерекше маңызды рөл атқарды. Билігінің соңғы жылдарында Ұлыбритания мен Наполеон III-нің Франция империясы арасындағы қарым-қатынасты басқарудағы рөлі айрықша маңызға ие болды. Леопольд саяси некелерді ұйымдастырушы ретінде кеңінен танылды. 1835-1836 жылдары ол өзінің жүрегі жақын немере інісі Фердинанд Саксен-Кобург және Гота мен Португалия королевасы Мария II арасындағы некеге ықпал етті. Сондай-ақ, өзінің немере қызы Ұлыбритания королевасы Викторияның Саксен-Кобург және Готаның принці Альбертке үйленуіне де қолғабыс жасады. Виктория таққа отырудан бұрын, Леопольд оған хат арқылы кеңес беріп, таққа отырғаннан кейін де оның үстіне ықпалын тигізе берді. Сыртқы саясатта Леопольдтың басты мақсаты Бельгияның бейтараптығын сақтау болды. Ұлы державалардың, әсіресе Қырым соғысы (1853-1856) кезіндегі қысымына қарамастан, Бельгия Леопольд I және II билік еткен жылдары бейтараптығын сақтап қалды.
Екінші неке және отбасы
Леопольд 9 тамыз 1832 жылы Луиза Мария Орлеандыққа (Луи Филипп I қызы) үйленді. Олардың төрт баласы болды: Луи Филипп, Бельгияның мұрагерлік ханзадасы (24 шілде 1833 – 16 мамыр 1834), ол сәби кезінде қайтыс болды. Принц Леопольд, Брабант герцогы (9 сәуір 1835 – 17 желтоқсан 1909), болашақ король Леопольд II. Ол 22 тамыз 1853 жылы Австрияның эрцгерцогинясы Мари Генриеттаға үйленді. Олардың үш қызы мен бір ұлы жас кезінде қайтыс болды. Ол діни ғұрып бойынша, бірақ заңды түрде емес, Каролина Лакруаға қайта үйленді, бұл неке заңмен мойындалмады, 12 желтоқсан 1909 жылы өлім төсегінде. Олардың бұрыннан екі заңсыз ұлы болған. Принц Филипп, Фландрия графы (24 наурыз 1837 – 17 қараша 1905) 25 сәуір 1867 жылы Гогенцоллерн принцессасы Мариге үйленді. Олардың бес баласы болды, соның ішінде Бельгия королі Альберт I. Бельгия ханшайымы Шарлотта (7 маусым 1840 – 19 қаңтар 1927). Ол 27 шілде 1857 жылы Мексиканың Максимилиан I-ге үйленді және Мексика императрицасы болды. Олардың балалары жоқ. Ол Мексиканың бірінші императорының немерелері болған екі ұлды асырап алды. Король Луиза Мария 11 қазан 1850 жылы туберкулезден қайтыс болды, оның жасы 38 болған.
Louis Philippe, Crown Prince of Belgium (24 July 1833 – 16 May 1834) who died in infancy. Prince Leopold, Duke of Brabant (9 April 1835 – 17 December 1909), the future King Leopold II. He married Archduchess Marie Henriette of Austria on 22 August 1853. They had three daughters and one son who died young. He religiously but not civilly remarried Caroline Lacroix, which made the marriage unrecognized by law, on 12 December 1909 on his deathbed. They already had two illegitimate sons. Prince Philippe, Count of Flanders (24 March 1837 – 17 November 1905) who married Princess Marie of Hohenzollern on 25 April 1867. They had five children, including King Albert I of Belgium
Princess Charlotte of Belgium (7 June 1840 – 19 January 1927). She married Maximilian I of Mexico on 27 July 1857 and became Empress of Mexico. They had no issue. She adopted two sons, the grandsons of the first Emperor of Mexico. Queen Louise Marie died of tuberculosis on 11 October 1850, aged 38.
Басқа ұрпақтары
Леопольдтың Аркадия Мейерден Джордж және Артур есімді екі ұлы болды. Джордж фон Эппингховен 1849 жылы, ал Артур фон Эппингховен 1852 жылы дүниеге келді. Леопольдтың тілегі бойынша,
Өлім және мұрагерлік
Леопольд 1865 жылдың 10 желтоқсанында Брюссель қаласының жанындағы Лейкенде қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі 16 желтоқсанда, оның 75 жасқа толу күніне сәйкес келіп өтті. Ол Лейкендегі Біздің Ханым шіркеуінің Корольдік Криптасында Луиза Маридің қасына жерленген. Леопольдтың орнын 30 жастағы ұлы Леопольд II басты, ол 1909 жылға дейін билік етті.
Еске алу
Леопольд II бастамасымен оның есіміне Брюссельде ескерткіш орнатылды. Оның құрметіне аталған бельгиялық теңіз кемелерінің қатарында 2007 жылы Бельгия сатып алған «Леопольд I» фрегаты бар. Оның монограммасы фламанд қаласы Леопольдсбургтің туында бейнеленген. Оның келбеті оның қайтысынан кейін шығарылған почта маркалары мен естелік монеталарында да қолданылған.