Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Германиялық невролог (1858–1919)
German neurologist (1858–1919)
Герман Оппенхайм (1 қаңтар 1858 – 5 мамыр 1919) – Германиядағы ең белгілі неврологтердің бірі болған.
Hermann Oppenheim (1 January 1858 – 5 May 1919) was one of the leading neurologists in Germany.
Өмір және жұмыс
Оппенхайм – Варбург синагогасының ұзақ жылдар бойы раввині болған Юда Оппенхаймның (1824–1891) және оның әйелі Цецилияның (1822–1898) ұлы. Ол Берлин, Геттинген және Бонн университеттерінде медицинаны оқыды. Өзінің мансабын Берлиндегі Шарите ауруханасында Карл Вестфальдың (1833–1890) ассистенты ретінде бастады. 1891 жылы Оппенхайм Берлинде сәтті жеке аурухана ашты. 1894 жылы Оппенхайм «Дәрігерлер мен студенттер үшін жүйке аурулары туралы оқулық» (Lehrbuch der Nervenkrankheiten für Ärzte und Studierende) атты оқулықтың авторы болды. Бұл кітап көп кешікпей оның мамандығының стандартына айналды. Ол бірнеше басылымда және тілдерде жарық көрді және неврология бойынша жазылған ең жақсы оқулықтардың бірі саналады. Ол сонымен қатар дорсальды жүйке ауруы, алкоголизм, алдыңғы полиомиелит, сифилис, қырыққабат склероз және жарақаттық невроз туралы маңызды еңбектер жариялады. Физиология саласында ол Нейтан Зунцтің (1847–1920) көмегімен мочевина метаболизмі туралы мақалалар жариялады. 1889 жылы ол жарақаттық невроздар туралы трактат жариялады, оны Жан Мартин Шарко (1825–1893) және Макс Нонне (1861–1959) сияқты көрнекті дәрігерлер қатаң сынады, себебі Оппенхайм психологиялық жарақат психикалық неврозды күшейтетін органикалық өзгерістерге әкеледі деген пікір білдірді. Оның ми аурулары саласындағы білімі Р. Кёлер есімді дәрігердің ми ісігін алғаш рет сәтті алып тастауына тікелей себеп болды. Хирург Федор Крауземен (1857–1937) бірге ол эпифиз ісігін алғаш рет сәтті алып тастағанын хабарлады. Ол балалық шақтағы бұрылыс ауруының бір түрі үшін «деформацияланған бұлшық дистониясы» терминін енгізді, бұл ауру кейіннен «Зиен-Оппенхайм синдромы» (неміс психиатры Теодор Зиенмен бірге, 1862–1950) деп аталды. Сонымен қатар, туа біткен амиотонияның тағы бір атауы – «Оппенхайм ауруы». Оның ұлы Ханс Оппенхайм опера дирижері болды және нацистер билікке келгеннен кейін Ұлыбританияға эмиграциялады.
Oppenheim is the son of Juda Oppenheim (1824–1891), the long time rabbi of the Warburg synagogue community , and his wife, Cäcilie, née Steeg (1822–1898). He studied medicine at the Universities of Berlin, Göttingen and Bonn. He started his career at the Charité Hospital in Berlin as an assistant to Karl Westphal (1833–1890). In 1891 Oppenheim opened a successful private hospital in Berlin. In 1894, Oppenheim was the author of a textbook on nervous diseases titled Lehrbuch der Nervenkrankheiten für Ärzte und Studierende, a book that soon became a standard in his profession. It was published in several editions and languages, and is considered one of the best textbooks on neurology ever written. He also published significant works on tabes dorsalis, alcoholism, anterior poliomyelitis, syphilis, multiple sclerosis and traumatic neurosis. In the field of physiology, he published articles on metabolism of urea with the aid of Nathan Zuntz (1847–1920). In 1889 he published a treatise on traumatic neuroses that was harshly criticized by eminent physicians that included Jean Martin Charcot (1825–1893) and Max Nonne (1861–1959); the reason being due to Oppenheim's assertion that psychological trauma caused organic changes that perpetuated psychic neuroses. His expertise involving brain disease led directly to the first successful removal of a brain tumor, an operation that was performed by a physician named R. Köhler. With surgeon Fedor Krause (1857–1937), he reported the first successful removal of a pineal tumor. He coined the term "dystonia musculorum deformans" for a type of childhood torsion disease he described, a disorder that was later to become known as "Ziehen Oppenheim syndrome" (named along with German psychiatrist Theodor Ziehen 1862–1950). Also, another name for amyotonia congenita is "Oppenheim's disease". His son Hans Oppenheim became an opera conductor and emigrated to Britain following the Nazi takeover.
Таңдалған жазбалар
Травматикалық невроздар бойынша "Шарте" нейрологиялық клиникасында соңғы 5 жылда жиналған бақылаулар. 1889; екінші басылым, 1892; 3-ші басылым, 1918. Травматикалық невроздар туралы қосымша хабарламалар. 1891. "Дәрігерлер мен студенттерге арналған жүйке ауруларының оқулығы". Екі томдық, 1894; бесінші басылым, 1908; жетінші басылым, 1923. Ағылшын тілінде "Нерв ауруларының оқулығы" деп аударылады. 1911 жылы орыс, испан және итальян тілдеріне де аударылды. Мидың ісіктері. 1896. Герман Нотнагельдің "Арнайы патология және терапия жөніндегі нұсқаулықта" да кездеседі. 1896. Мидың сифилис аурулары. Герман Нотнагельдің "Арнайы патология және терапия жөніндегі нұсқаулығында". 1896. Энцефалит және ми абсцесі. Герман Нотнагельдің "Арнайы патология және терапия жөніндегі нұсқаулығында", 1897. Психотерапиялық хаттар. 1906; үшінші басылым, 1910. Көз және төртінші төбе аймағындағы ісіктердегі операциялық сәттіліктер. Berliner klinische Wochenschrift, 1913, 50: 2316–2322. (Аналық без ісігін сәтті алып тастау). Перифериялық жүйке жүйесінің соғыс жарақаттарын зерттеуге арналған еңбектер. 1917. Бала кезіндегі нервоздықтың алғашқы белгілері. 1917. Соғыс және жазатайым оқиғалар невроздарының жағдайы мен ілімі. 1918. Рихард Кассирдің (1868–1925) некрологы, Berliner klinische Wochenschrift, 1919, 52: 669–671.
Die traumatischen Neurosen nach den in der Nervenklinik der Charité in den letzten 5 Jahren gesammelten Beobachtungen. 1889; second edition, 1892; 3rd edition, 1918. Weitere Mitteilungen über die traumatischen Neurosen. 1891. Lehrbuch der Nervenkrankheiten für Ärzte und Studierende. two volumes, 1894; fifth edition, 1908; seventh edition, 1923. English translation as "Textbook of Nervous Disease". 1911, also translated into Russian, Spanish and Italian. De Geschwülste des Gehirns. 1896. also in Hermann Nothnagel's Handbuch der speciellen Pathologie und Therapie. 1896. Die syphilitischen Erkrankungen des Gehirns. in Hermann Nothnagel's Handbuch der speciellen Pathologie und Therapie. 1896. Die Encephalitis und der Hirnabszess. in Hermann Nothnagel's Handbuch der speciellen Pathologie und Therapie, 1897
Psychotherapeutische Briefe. 1906; third edition, 1910. Operative Erfolge bei Geschwülsten der Sehhügel under Vierhügel gegend. Berliner klinische Wochenschrift, 1913, 50: 2316–2322. (Successful removal of pineal tumour). Beiträge zur Kenntnis der Kriegsverletzungen des peripherischen Nervensystems. 1917. Die ersten Zeichen der Nervosität im Kindesalter. 1917. Stand und Lehre von kriegs und Unfallneurosen. 1918. Obituary by Richard Cassirer (1868 1925), in Berliner klinische Wochenschrift, 1919, 52: 669–671.