Жаңа Зеландия саяхатшысы У.Э. Барнардтың өмірі мен қызметі
Bill Barnard
Уильям Барнард: Жаңа Зеландия саяхатшысы, заңгер және парламент спикері. 1928-1943 жж. парламент мүшесі, 1936-1943 жж. спикер болды. Джон Лимен байланысы бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Эдвард Барнард (29 қаңтар 1886 – 12 наурыз 1958) – Жаңа Зеландия саяхатшысы, заңгер, саясаткер және парламент спикері. Ол 1928 жылдан 1943 жылға дейін Парламент депутаты болды, ал 1936 жылдан 1943 жылға дейін парламент спикері қызметін атқарды. Ол көрнекті солшыл саясаткер Джон А. Лимен байланысымен белгілі болды.
New Zealand politician
William Edward Barnard (29 January 1886 – 12 March 1958) was a New Zealand lawyer, politician and parliamentary speaker. He was a member of Parliament from 1928 until 1943, and was its Speaker from 1936 till 1943. He was known for his association with John A. Lee, a prominent left wing politician.
Ерте өмір
Барнард Уайрарапа аймағындағы Картертон қаласында дүниеге келген. Виктория университетінің колледжінде заң оқып, 1908 жылы заңгер болды. Кейін Те Арохаға қоныстанды және қалалық кеңесте қызмет етті. 1915 жылы Ұлыбританияға сапар шегіп, Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет ету үшін Корольдік армияның медициналық корпусына қосылды. Мысырда қызметтен кейін, Палестинада Корольдік далалық артиллерияда оқшы болып қызмет етті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан соң Жаңа Зеландияға оралып, заңгерлік тәжірибасын жаңадан бастады.
Barnard was born in Carterton, a town in the Wairarapa region. He studied law at Victoria University College, and became a lawyer in 1908. He eventually settled in Te Aroha, where he served on the borough council. In 1915, he travelled to the United Kingdom and joined the Royal Army Medical Corps to serve in World War I. After serving for a time in Egypt, he became a gunner in the Royal Field Artillery, serving in Palestine. Following World War I, he returned to New Zealand and resumed practice as a lawyer.
Парламенттік мансап
Солшыл саясатқа қызығушылығы күшейген Барнард 1923 жылы Жас Лейбористік партияға қосылды. Ол Лейбористік партияның радикалды мүшелерінің бірі Джон А. Лидің жақын досы болды. Барнард тез өркендеп, 1924 жылы Лейбористік партияның ұлттық атқару комитетіне сайланды. 1925 жылғы сайлауда ол Каипара округінен Лейбористік партияның үміткері болды. Ол кездегі премьер-министр Гордон Коутс болды, және Барнард жеңіске жете алмады. 1928 жылғы сайлауда ол Нейпиер округінен сайлауға түсті және Реформа партиясының қазіргі депутатын шамалы айырымымен жеңді. 1935 жылы оған Георг V патшаның күміс юбилейлік медалі табысталды. 1935 жылғы сайлауда ол үлкен артықшылықпен қайта сайланды, мүмкін Нейпиердегі жер сілкінісіне жауап ретінде атқарған жұмысы оған көмектескен болуы мүмкін. 1935 жылы Лейбористік партия билікке келген кезде, көптеген адамдар оның Әділет министрі болып тағайындалатынына сенді. Бірақ, ақырында бұл лауазым Рекс Мейсонға берілді. Оның орнына Барнард Парламент спикері болып тағайындалды. Ол 1936 жылғы наурыз айында осы лауазымға сайланды. Ол сайлау округінде Ұлттық партияның өкілі Джон Ормондқа қарсы күресті, бірақ ол үлкен басымдықпен жеңіске жетті. Саяси тұрғыдан Барнард Лейбористік партияның сол қанатында болды және ақша реформасының әлеуметтік кредит теориясымен күшті ықпалда болды. Ол сонымен қатар, берік Англикан және өзін христиан социалисі деп есептеді. Барнард партияның солшыл, кредиттік фракциясының аға мүшесі ретінде танылды, бірақ оның ескі досы Джон А. Ли осы фракцияның де-факто жетекшісі болды. Лидің Лейбористік партия басшылығымен қарым-қатынасы нашарлағанда, Барнард Лидің жағына шықты. Ли ақырында партиядан қуылды, ал 4 сәуірде Лидің қарсыласы Питер Фрейзер партия жетекшісі болып сайланғаннан кейін, Барнард өзі партиядан кетті. Барнард содан кейін Лиге жаңа Демократиялық Лейбористік партияны құруға көмектесті, оның екі депутаттарының бірі болды. Үкіметтік партиядан кеткеніне қарамастан, ол спикер лауазымын сақтап қалды. Бірақ, көп ұзамай Барнард Лидің басшылық стиліне наразы болып, оны өзімшіл және автократиялық деп санады. Демократиялық Лейбористік партияның үміткері ретінде қайта сайлануға тырысудың орнына, ол тәуелсіз кандидат ретінде сайлауға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады.
Becoming increasingly interested in left wing politics, Barnard joined the young Labour Party in 1923. He was a good friend of John A. Lee, one of the more radical members of the Labour Party. Barnard rose quickly, being elected to the Labour Party's national executive in 1924. In the 1925 election, he was Labour's candidate in the Kaipara seat – the incumbent was Gordon Coates, the Prime Minister, and Barnard was unsuccessful. In the 1928 elections, he stood in the seat of Napier, and narrowly defeated the incumbent Reform Party MP. In 1935, he was awarded the King George V Silver Jubilee Medal. In the 1935 election, he was returned with a comfortable majority, perhaps assisted by his work in response to the Napier earthquake. When the Labour Party won power in 1935, many believed that he would be appointed Minister of Justice. In the end, however, this position was given to Rex Mason. Instead, Barnard was nominated as Speaker of the House. He was elected to this position in March 1936. In the , he was challenged in the electorate by John Ormond of the National Party, but he won with a large majority. Politically, Barnard was on the left of the Labour Party, and was strongly influenced by the social credit theory of monetary reform. He was also a strong Anglican, and considered himself to be a Christian socialist. Barnard became known as one of the senior members of the left leaning, creditist faction of the party, although his old friend John A. Lee was the faction's de facto leader. As Lee's relationship with the Labour Party leadership deteriorated, Barnard sided with Lee. Lee was eventually expelled, and after Peter Fraser, an opponent of Lee, was elected leader on 4 April 1940, Barnard himself resigned from the party. Barnard then assisted Lee in the launch of the new Democratic Labour Party, becoming one of its two MPs. Despite his departure from the governing party, he retained the office of Speaker. Soon, however, Barnard became dissatisfied with Lee's style of leadership, considering it to be egotistical and autocratic. Rather than seek re election as a Democratic Labour Party candidate, he opted to stand as an independent, but was defeated.
Кейінгі өмірі
Парламенттен кеткеннен кейін Барнард заңға оралып, Таурангада заңгерлік практика ашты. 1950 жылы ол қала әкімі болып сайланды және екі жыл қызмет етті. Қала әкімі қызметінің ауыр жүктемесі мен заңгерлік практикасының бірігуі оның денсаулығына кері әсер ете бастады, сондықтан ол мерзімі біткенге дейін отставкаға кетті, бұл қосымша сайлауды қажет етті. Барнард сонымен қатар түрлі коммерциялық емес ұйымдармен, оның ішінде КСРО-мен жақын қарым-қатынас орнату қоғамымен (Ресей), Тынық мұхиты аймағындағы қатынастар институтының Жаңа Зеландия бөлімшесімен, Жаңа Зеландияның Бес миллион клубымен (халық санының өсуін қолдау) және Жаңа Зеландияның Қытайнан келген босқындар балаларын асырап алу жөніндегі кеңесімен көп жұмыс істеді. Соңғысы үшін Қытай Республикасы үкіметі оған "Жұлдызды орден" берді. 1953 жылы оған Елизавета II-нің тәж кигізу медалі табысталды. 1957 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсету шарасында ол саяси және қоғамдық қызметтері үшін Британ империясы орденінің командирі болып тағайындалды. Барнард 1958 жылдың 12 наурызында Оклендте қайтыс болды.
Following his departure from Parliament, Barnard returned to law, setting up a legal practice in Tauranga. In 1950, he became mayor, serving for two years. The workload of his mayoral duties combined with those of his legal practice had begun to negatively affect his health and he resigned before the completion of the term necessitating a by election. Barnard also undertook considerable work with various non profit organisations, including the Society for Closer Relations with the USSR (Russia), the Institute of Pacific Relations's New Zealand branch, the New Zealand Five Million Club (promoting population growth), and the New Zealand Council for the Adoption of Chinese Refugee Children. For the latter, he was awarded the Order of the Brilliant Star by the government of the Republic of China. In 1953, he was awarded the Queen Elizabeth II Coronation Medal. In the 1957 New Year Honours, he was appointed a Commander of the Order of the British Empire, for political and public services. Barnard died in Auckland on 12 March 1958.