Жапон жазушысы Чоогоро Каиондзи өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Жапон жазушысы Чогоро Кайонжи (海音寺潮五郎) – жапон авторы Тосаку Суэтомидің (末富東作) қаламдығы. Ол тарихи романдарымен әйгілі және Жапонияның Сёва дәуірінде шығармашылықпен айналысты.

Ерте өмір

Чогоro қазіргі Кагосима префектурасының Окучи қаласында дүниеге келген. Жастық шағында ол көп кітап оқыған, мектеп аумағында сыныптан тыс кітап оқуға тыйым салынғанмен, ол кітапханадан кітаптарды жасырын алып, мектеп төбесінде оқыған. 1921 жылы Мие префектурасының Исе қаласындағы Когакан университетіне түсті, бірақ 1922 жылы үйлену үшін үйіне қайтып келді. 1923 жылы Токиоға барып, Кокугакуин университетіне қабылданды. 1926 жылы бітірген соң бастапқыда жапон және қытай әдебиетінен орта мектеп мұғалімі болып Кагосимаға оралды. Алайда екі жылдан кейін ұқсас лауазымға Киотоға көшті.

Әдеби мансап

Чогоro шығармашылық туындылар жазуды бастады, алғашқыда туған қаласы Кагосимада, кейін Киотода орта мектепте сабақ берген кезде. Оның алғашқы романы «Утаката Зоши» (Уақытша жазбалар) 1929 жылы «Mainichi Shimbun» апталық журналы «Sunday Mainichi» өткізген байқауда жүлделі орын алды, ал ол 1932 жылы екінші романы «Фуун» (Жел мен бұлттар) арқылы бұл жетістігін қайталады. Kaionji 1934 жылы Киотодан Камакураға, Канагава префектурасына көшті, сол кезде ол кәсіби жазушы мамандығын ұстануға бейімділік танытты. 1936 жылы ол шай шебері Сэн но Рикю мен оның қызы Огиннің өміріне арналған «Теншо онна гассен» (Теншо әйелдерінің шайқасы) туындысымен беделді Наоки сыйлығын жеңіп алды. Одан кейін «Будо Денраики» (Самурай шежіресі) және газеттерде жарияланған ортағасырлық жауынгерлер тақырыбындағы басқа да туындылар жазды. Алайда, «Sunday Mainichi» газетінде жарияланған «Янагисава содо» (Янагисава дау-дамасы) Ішкі істер министрлігінің цензуралық қанатын ашуға себеп болды, және 1938 жылы үкіметтік бұйрықпен жариялануы тоқтатылды. Тынық мұхиты соғысы басталғанда, 1941 жылы Жапон императорлық армиясына шақырылып, Малайяда бір жыл қызмет етті. Әскердегі өмір оған қолайлы келмеді, ол 1942 жылы Жапонияға медициналық себептермен қайтып оралды, және соғыс аяқталғанға дейін келесі үш жылға дейін бұл демалысын ұзартты. Соғыстан кейінгі жылдары ол «Моко Китару» (Моңғол шабуылы), «Тайра но Масакадо» және «Тен то Чи то» («Аспан мен Жер», 1960–1962) сияқты эпикалық тарихи романдарды аяқтады, олар кейбір эпикалық фильмдердің негізі болды. 1968 жылы 16-шы Кикути Кан сыйлығын жеңіп алды, ал 1970 жылы Наоки сыйлығының сараптамалық комиссиясының мүшесі болды. 1973 жылы Жапон үкіметі оны Мәдени еңбектерге лайық деп таныды. 1976 жылы Өнер академиясының сыйлығын жеңіп алды. Телевизиялық драмалар жазумен қатар, «Бушо Ретсуден» («Жауынгерлердің өмірбаяны») және «Акунин Ретсуден» («Зұлымдардың өмірбаяны») тарихи/биографиялық романдар саласына үлес қосты. Ол өмірінің еңбегі Сайго Такаморидің өмірбаянын жазу деп есептеді, бірақ 1977 жылы миға қан құйылудан қайтыс болғандықтан оны аяқтауға үлкермеді. Оның қабірі Токиодағы Цукидзи Хонган-дзиде орналасқан.

Chōgorō began writing fiction while teaching at a junior high school, at first in his native Kagoshima, and later in Kyoto. His early novel Utakata Zoshi (Transient Notes) won prizes a contest run by the Mainichi Shimbun weekly magazine, Sunday Mainichi in 1929, and he repeated this feat in 1932 with his second novel Fuun (Wind and Clouds). Kaionji moved to Kamakura, Kanagawa prefecture from Kyoto in 1934, when he made a resolution to pursue a career as a professional writer. He won the prestigious Naoki Prize in 1936 with Tensho Onna Gassen (Tenshō Women's Battle), about the life of the tea master Sen no Rikyū and his daughter Ogin. He followed this with Budō Denraiki (Samurai Chronicles) and other works with a similar medieval warrior theme, which were serialized in newspapers. However, his Yanagisawa Sōdō (Yanagisawa Disturbance) serialized in the Sunday Mainichi drew the wrath of the censors in the Home Ministry, and its publication was suspended by government order in 1938. With the start of the Pacific War, he was drafted into the Imperial Japanese Army in 1941, and served for a year in Malaya. Life in the army did not agree with him, and he returned to Japan in 1942 on medical leave, which he managed to stretch out for the next three years until the end of the war. In the postwar years, he completed epic historical novels such as Moko Kitaru (Mongol Attack), Taira no Masakado and Ten to Chi to ("Heaven and Earth", 1960–1962), which formed the basis of some equally epic movies. He won the 16th Kikuchi Kan Prize in 1968, and was made a member of the review committee for the Naoki Prize in 1970. In 1973, he was designated a Person of Cultural Merit by the Japanese government. He won the Academy of Arts Prize in 1976. While writing TV dramas on the side, he contributed to the field of historical/biographical novels with Busho Retsuden ("Biographies of Warriors") and Akunin Retsuden ("Biographies of Villains"). He considered his life's work to be a biography of Saigō Takamori, which he failed to complete due to his death by a cerebral hemorrhage in 1977. His grave is at the Tsukiji Hongan ji in Tokyo.