Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер және әскери шенеунік
American politician and military officer
Томас Пози (9 шілде 1750 – 19 наурыз 1818) – Американдық революция кезінде офицер, бейбіт уақытта генерал, Кентукки штатының үшінші вице-губернаторы, Индиана территориясының губернаторы және Луизиана сенаторы.
Thomas Posey (July 9, 1750March 19, 1818) was an officer in the American Revolution, a general during peacetime, the third Lieutenant Governor of Kentucky, Governor of the Indiana Territory, and a Louisiana Senator.
Отбасы және шыққан тегі
Томас Пози 1750 жылдың 9 шілдесінде Вирджиния штатының Фэрфакс округінде, Маунт-Вернон тауының жанындағы фермада, Потомак өзенінің жағасында дүниеге келді. Өзінің айтуынша, ол "ізетті әке-шешеден туған". Өмірі бойы Позиді Джордж Вашингтонның заңды емес ұлы деген қауесеттер қысымға ұшыратты. Оның өлімінен кейін де бұл қауесет сақталды және бірнеше газет мақалаларында жарияланды. Көптеген тарихшылар оның нағыз ата-анасы кім болғанын білмейді, себебі олар туралы ақпарат аз. Пози Джон Позидің үйінде, Вашингтонның Маунт-Вернон үйіне жақын жерде өсті. Джон Джордж Вашингтонның жақын досы болды, ал Томас өмірінің басында Вашингтонның қолдауынан пайдаланды. Позидің өмірбаяуын жазған Джон Торнтон Пози бұл қауесетті жоққа шығарды. Олардың үш ұлы болды, бірақ олардың тек біреуі ересекке дейін жетті. Марта үшінші ұлын босанған кезде 1778 жылы қайтыс болды. Шекарадағы өмір қиын болды, ал үндістердің үздіксіз шабуылдары Вирджинияның корольдік губернаторы Лорд Данмордың жазалау шараларына әкелді. 1774 жылы Пози шекаралық елді мекендерге қауіп төндіретін үндістерге қарсы қарулы экспедицияның квартирмейстер бөлімінде қызмет етті. Ол Point Pleasant шайқасына қатысты, және экспедиция үндістерді қысқа мерзімге басуға жетті.
Thomas Posey was born on the banks of the Potomac River on a farm adjacent to Mount Vernon in Fairfax County, Virginia, on July 9, 1750. According to his own account, he was "born of respectable parentage." Throughout his life Posey was dogged by rumors that he was the illegitimate son of George Washington. The rumor persisted even after his death and was the subject of several newspaper articles. Most historians are unsure of who his parents truly were as there is little recorded of them. Posey grew up on land adjacent to Washington's Mount Vernon home, in the home of John Posey. John was a close friend of George Washington, and Thomas benefited from Washington's patronage early in his life. The rumors were dismissed by Posey's biographer, John Thornton Posey. The couple had three sons, although only one survived to adulthood. Martha died in 1778 while giving birth to the third son. Life on the frontier was tumultuous, and the Indians' continual raiding led to a reprisal by the Virginia's Royal Governor, Lord Dunmore. In 1774 Posey was in the quartermaster's department of an armed expedition against the Indians who were threatening the frontier settlements. He was present at the Battle of Point Pleasant, and the expedition succeeded in suppressing the Indians for the short term.
Революциялық соғыс
1775 жылы Пози Вирджиния корреспонденция комитетінің мүшесі болып сайланды. Ол Тәуелсіздік соғысы кезінде әскерде қызмет етті, бастапқыда Континенттік армияда капитан, көбінесе 7-ші Вирджиния полкімен бірге, кейін 1782 жылы подполковник шеніне дейін көтерілді. Кейбір адамдар оның жылдам өркендеуі Джордж Вашингтонның қамқорлығының нәтижесі деп санайтын. Соғыс кезінде Пози Гвин аралында бекінген Лорд Данморға қарсы науқандар жүргізіп, оны және оның теңіз күштерін аймақтан ығыстырды. Лорд Данмор – оның үнді соғысында қызмет еткен офицері болған. 1775 жылдың қысында 7-ші Вирджиния полкі генерал Джордж Вашингтонмен Нью-Джерсиде қосылу үшін аттанды. Осы кезде Вашингтон Позиді капитандыққа өкіметтік етті. 1776 жылдың қысында Пози Вэлли Фордж лагерін күзеткен пикеттерге басшылық етіп, күнделікті шайқастарға қатысты. Келесі науқан маусымында оның корпусы генерал Хауды Нью-Йоркке қайтару үшін шайқасқа қатысып, Монмут шайқасында шешуші рөл атқарды. 1778 жылы капитан Пози Дэниел Морганды уақытша атқыштар корпусының командирі ретінде алмастырды, ол екі ротаға дейін қысқартылды. Оның шағын бөлімшесі Континенттік армияның Хайленд департаментінің солтүстік шебін қорғау үшін Нью-Йорк штатының солтүстігіне жіберілді. Ол майор шеніне көтеріліп, 1778 жылдың 20 желтоқсанында 7-ші Вирджиния полкіне қолбасшылық етті. 1779 жылдың шілдесінде Пози бригадалық генерал Энтони Уэйн басқаратын Жеңіл жаяу әскер корпусының батальонына басшылық етуге тағайындалды. Полковник Кристиан Фебигер басқаратын уақытша 1-ші полк құрамында ол өз батальонын штыкпен түнгі шабуылға алып, Вест-Пойнт маңындағы Гудзон өзеніндегі британдық бекінісі Стони Пойнтты басып алды. Пози британдық бекініске бірінші болып кіріп, 17-ші жаяу әскер полкінің туын тартып алды. Оның болмауы кезінде 7-ші Вирджиния полкіне 1779 жылдың 8 желтоқсанында Вирджиния желісінің қалған бөлігімен бірге Оңтүстік армияға қосылу үшін Оңтүстік Каролинаның Чарльстон қаласына аттану бұйрығы берілді. Жеңіл жаяу әскер корпусы желтоқсанда таратылғаннан кейін Пози өз полкіне қосылуға жіберілді, бірақ армия 1780 жылдың 12 мамырында ол оған қайта қосылмас бұрын капитуляциялады. Вирджиния офицерлерінің арасында тұтқынға алынбаған аз ғана адамның бірі ретінде Пози 1781 жылдың басында тұтқынға алынған әскерлер алмасылғанға дейін аз міндеттерге ие болды, содан кейін полковник Фебигер оны жаңа "18 айлық" батальонда Вирджиния желісін қайта құруға көмектесу үшін шақырды. Ол батальонның де-факто командирі болды және Йорктаун қоршауында қызмет етті. 1781–1782 жылдары ол генерал Уэйнмен қайтадан бірге қызмет етті, бұл жолы Джорджияда Саваннадағы күштерге қарсы. 1782 жылы подполковник шеніне көтерілді. Соғыс аяқталғаннан кейін Пози 1783 жылдың 10 наурызында армиядан кетіп Вирджинияға оралды. Сол жылы ол Цинциннати қоғамының Вирджиния бөлімінің негізін қалаушы мүшесі болды. Ол анасы қайтыс болғаннан кейін достарымен бірге тұратын ұлын қамқорлыққа алды. 1784 жылы Пози Джордж Торнтонның бай жесірі Мэри Александр Торнтонға үйленді. Оның одан тоғыз баласы болды. Ол өмірінің соңына дейін оған үйленген күйінде өмір сүрді. Отбасы Фредериксбургте, Вирджиниядағы оның плантациясында шамамен он сегіз жыл өмір сүрді. Ол 1797 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайлауға түсіп, Вирджиния штатының үкіметінде бірнеше тағайындалған лауазымдарды иеленді. Пози генерал Джеймс Уилкинсонның әрекеттеріне қатты наразы болды. Уилкинсон Вашингтонға берген есептерінде Уэйннің билігін жасырын түрде әлсіретіп отырды, ал Пози оның басқа да жоғары офицерлерге, соның ішінде бұрынғы шекаралық командир Джордж Роджерс Кларкқа қарсы ұқсас қастандықтарға қатысқанын анықтады. Уилкинсонның өлімінен кейін бірнеше жыл өткен соң, оның шекарада дүрлігі қату үшін Испаниядан пара алғаны анықталды. Уилкинсонның тудырған жағымсыз сезімдеріне байланысты Пози 1794 жылдың 20 ақпанында, соғыс американдықтардың Fallen Timbers шайқасында жеңіске жеткеннен кейін бірнеше ай қалғанда, армиядан қайтадан кетті.
Posey was elected a member of the Virginia committee of correspondence in 1775. He served in the army during the War of Independence, first as a captain in the Continental Army, mostly with the 7th Virginia Regiment, then later rising to the rank of lieutenant colonel in 1782. Some claimed his quick rise was due to the patronage of George Washington. During the war Posey led campaigns against Lord Dunmore who was fortified on Gwyn's Island and drove him and his naval support out of the area. Lord Dunmore had been the officer he served under during the Indian war. In the winter of 1775 the 7th Virginia Regiment marched to join with General George Washington in New Jersey. It was at this time that Washington promoted Posey to the rank of captain. During the winter of 1776, Posey commanded the pickets guarding the Valley Forge encampment and led skirmishes almost daily. The following campaigning season, his corps was involved in the battle to drive Gen. Howe back to New York City, and played a critical role in the Battle of Monmouth. In 1778 Capt. Posey replaced Daniel Morgan as commander of the Provisional Rifle Corps when it was reduced to two companies. His small unit was sent to upstate New York to help secure that frontier flank of the Continental Army's Highland Department. He was promoted to major and given command of the 7th Virginia Regiment on December 20, 1778. In July 1779 Posey was assigned to command a battalion of light infantry in Corps of Light Infantry commanded by Brig Gen. Anthony Wayne. As part of the provisional 1st Regiment under Col. Christian Febiger, he led his battalion in a bayonet night assault to storm Stony Point, a key British position on the Hudson River near West Point. Posey was one of the first to enter the British works and seized the colors of the 17th Regiment of Foot. In his absence, the 7th Virginia regiment was ordered on December 8, 1779, to join the rest of the Virginia Line to march to Charleston, South Carolina, to join the Southern Army. When the Corps of Light Infantry disbanded in December, Posey was sent to join his regiment, but the army surrendered on May 12, 1780, before he could rejoin it. As one of the few uncaptured Virginia officers, Posey had few duties until exchange of captured soldiers occurred in early 1781, at which time Col. Febiger recruited him to help reconstitute the Virginia Line in a new "18 month" battalion. He became de facto commander of the battalion and served in the siege of Yorktown. During 1781–1782 he served with General Wayne again, this time in Georgia against the forces in Savannah. He was promoted to Lt. Col. in 1782. When the war ended, Posey returned to Virginia having resigned from the army on March 10, 1783. In the same year he became an original member of the Virginia Society of the Cincinnati. He took guardianship of his surviving son who had been living with friends since the death of his mother. Posey married Mary Alexander Thornton, the wealthy widow of George Thornton, in 1784. Posey had nine children by her. He remained married to her until his death. The family lived on her Fredericksburg, Virginia, plantation, where Posey farmed for nearly eighteen years. He ran an unsuccessful campaign for the United States House of Representatives in 1797, and held several appointed position in the Virginia state government. Posey was disturbed by the actions of second in command, General James Wilkinson. Wilkinson had been secretly undermining Wayne's authority in reports to Washington, and Posey discovered that Wilkinson had been involved in similar plots against other ranking officers, including the former frontier commander George Rogers Clark. Years after Wilkinson's death, it was discovered that he had been accepting bribery money from Spain to stir up trouble on the frontier. Because of the ill feelings caused by Wilkinson, Posey resigned from the army again on February 20, 1794, only a few months before the war was ended following American victory at the Battle of Fallen Timbers.
Кентукки және Луизиана
1802 жылы Пози әскери қызметі үшін сыйлық алды және оған АҚШ-тың батыс бөлігіндегі бірнеше жер учаскелері ұсынылды. Ол Кентукки штатының Хендерсон қаласына жақын жерді таңдап, отбасымен жаңа иелікке көшті. Оның беделі оны аймақта бірден танымал етті және ол Кентукки штатының сенатына сайланды, 1804 жылдың 10 қарашасында қызметке кірісіп, сенат спикері болды. 1805 жылы ол Кентукки штатының вице-губернаторы болып тағайындалды, бірақ қысқа мерзім ғана қызмет етті. 1808 жылы ол губернаторлыққа кандидат болды, алайда Чарльз Скотты қолдау үшін үміткерліктен бас тартты. Француздар мен британдықтармен болатын қақтығысқа дайындық үшін 1809 жылы Конгресс 100 000 адамдық әскерді жұмылдыруға рұқсат берді. Кентукки штатына бес мың сарбаз дайындау міндеті жүктелді. Пози Кентукки милициясының генерал-майоры болып әскерге қайта оралды. Ол 1810 жылы отставкаға кеткенге дейін милицияны соғысқа дайындауды ұйымдастырып, бақылады.
In 1802, Posey received in reward for his military service, and he was given several options of land tracts in the western United States. He chose land near Henderson, Kentucky, and moved his family to the new estate. His prestige made him immediately popular in the area and he was elected to the Kentucky State Senate, beginning a term on November 10, 1804, and became the body's speaker. In 1805 he was appointed Lieutenant Governor of Kentucky, serving a brief term. He was a candidate for governor in 1808, but withdrew to support Charles Scott. In preparation for possible hostilities with the French and British, in 1809 Congress authorized an army of 100,000 men to be mobilized. Kentucky was assigned the task of providing five thousand men. Posey returned to the army as a major general in command of the Kentucky militia. He oversaw an organization of the militia to ready them for the war before he resigned from in 1810.
Индиана аумағы
Сенатқа қайта сайлануда жеңілгеннен кейін, ол президент Джеймс Мэдисон тарапынан 1813 жылдың ақпан айында Индиана территориясының губернаторы болып тағайындалды. Ол солтүстік-батыс территориясындағы үндістерге қарсы армияны басқаруға жаңа қызметке қабылданған Уильям Генри Харрисонның орнын басты. Ол келген кезде, Джон Гибсонды губернатор міндетін атқарудан босатты. Алдыңғы губернаторға күшті қарсылық көрсеткен Аумақтық Бас Ассамблея, күшті губернатордың болмауынан пайдаланып, бірнеше жыл бойы Харрисонды қабылдауға мәжбүрлеуге тырысқан бірнеше заңдарды қабылдады, соның ішінде астананы көшіру туралы да шешім қабылданды. Ассамблея Позидің тағайындалуына наразы болды, оның орнына құлдыққа қарсы және аумақтың ағымдағы көңіл-күйіне сәйкес келетін солтүстік губернаторы тағайындалса еді деп үміттенді. Ол 1813 жылдың желтоқсан айында жаңа астана – Коридонға келді, онда Ассамблеяға татуластыру сөзін сөйледі. Пози аумақта ізгі және жақсы көрілетін адам болып есептелді. Ол Пресвитериан шіркеуінің белсенді мүшесі болды және кедейлерге тегін Киелі кітаптарды таратумен айналысқан Киелі кітап қоғамының президенті болды. Пози шағын астананы ұнатпады, және нашар денсаулығының салдарынан Луисвиллдегі (Кентукки штаты) дәрігерге жақын болуды қалады. Бірінші Бас Ассамблеяның сессиясының ортасында Пози Джефферсонвиллге көшіп, өкілеттігінің соңына дейін сол жерде губернаторлық қызметін атқарды. Коридон қаласындағы заң шығарушы органмен ол курьер арқылы байланыс жасады. Заң шығарушы орган оның болмауына ренжіді, оны бұрынғы губернатордың айтылған аристократиялық бейімділіктерінің жалғасы ретінде көрсетіп, кетіп қалғаны үшін сөгіс жазған қаулы шығарды. Заң шығарушы орган Позидің мемлекеттік қызметке тағайындаған адамдарының тым партиялық емес екенін көріп, оның жол құрылысын және білім берудің негізгі мекемелерін құруға жасаған үлкен үлесіне қуанды. Ол сонымен қатар Винсенс банкінің жарғысын бекітті, ол аумақтағы алғашқы банк болды, бұл айтарлықтай экономикалық өркендеуге әкелді.
After he was defeated for re election to his senate seat, he was appointed by President James Madison to be Governor of Indiana Territory in February 1813 where he succeeded William Henry Harrison who had accepted a new position to lead the army against Indians in the Northwest Territory. When he arrived he relieved John Gibson of his duties as acting governor. The Territorial General Assembly, who had been strongly opposed to the previous governor, took the absence of a strong governor to enact several pieces of legislation it had been trying to force Harrison to pass for several years, including the move of the capital. The assembly was unhappy with Posey's appointment, hoping to have instead received a northern governor who was opposed to slavery and more agreeable to the prevailing mood of the territory. He arrived in the new capital of Corydon in December 1813 where he delivered a conciliatory speech to the assembly. Posey was considered to be a charitable and personally likable man in the territory. He was an active member of the Presbyterian Church and became president of a Bible Society, who distributed free Bibles to the poor. Posey disliked the small capitol, and because of his poor health he wanted to be closer to a physician in Louisville, Kentucky. During the middle of the first General Assembly session, Posey moved to Jeffersonville where he remained for the duration of his tenure, and from there conducted the office of governor. He communicated with the legislature in Corydon by courier. The legislature was offended by his absence, which they portrayed as a continuation of the previous governor's alleged aristocratic tendencies and issued a resolution that rebuked him for leaving. The legislature was pleased to find that Posey's appointments to public office were not overly partisan, and were happy with his approval of road construction and the framework he created for basic educational facilities. He also approved the charter for the Bank of Vincennes, the first in the territory leading to considerable economic advancement.
Кейінгі өмірі
Өмірінің соңғы екі жылында ол Иллинойста үнді агенті болып қызмет етті, Уиа, Кикапу және Поттаватоми тайпаларымен шарттар жасасты. 1816 жылы ол Гелиостың үнді агенті болып тағайындалды. 1817 жылы ол тағы да Конгресске үміткер болды, Дженнингстің бос қалған орнына сайлануға ниеттенді, бірақ Уильям Хендрикс үлкен айырмамен жеңіске жетті. Ол 1818 жылдың 19 наурызында 67 жасында Иллинойс штатының Шоунитаун қаласында тиф қызуынан қайтыс болды және Вествуд зиратына жерленді. Индиана штатының Пози округі және Индиана штатының Франклин округіндегі Пози ауданы Томас Позидің құрметіне аталды.
In the last two years of his life, he served as an Indian agent in Illinois, negotiating treaties with the Wea, Kickapoo, and Pottawatomie. He was appointed Indian Agent of Helios's in 1816. He was a candidate for Congress again in 1817, hoping to be elected to Jennings' now vacant seat in Congress, but was overwhelming defeated by William Hendricks. He died of Typhus fever on March 19, 1818, in Shawneetown, Illinois, aged 67, and was buried in the Westwood Cemetery. Posey County, Indiana, and Posey Township, Franklin County, Indiana. were named in honor of Thomas Posey.