Кіріспе
Канадалық саясаткер Томас Майкл Макмиллан (15 қазан 1945 жылы туған) – канадалық саясаттанушы және бұрынғы саясаткер, 1985 жылдан 1988 жылға дейін Қоршаған орта министрі қызметін атқарған. Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының мүшесі, ол 1979 жылдан 1988 жылға дейін Хиллсборо округінен парламент депутаты болды. Макмиллан Санкт-Данстан университетінің (қазір Принс-Эдвард аралы университетінің құрамында) және Куинс университетінің (саяси тану магистрі) түлегі. Ол сондай-ақ Бриджуотер мемлекеттік университетінен гуманитарлық ғылымдар докторы (honoris causa) дәрежесін алған.
Thomas Michael McMillan, (born October 15, 1945) is a Canadian political scientist and former politician who served as Minister of the Environment from 1985 to 1988. A member of the Progressive Conservative Party of Canada, he was the Member of Parliament (MP) for Hillsborough from 1979 until 1988. McMillan is a graduate of St. Dunstan's University (now part of the University of Prince Edward Island) and Queen's University (master's in political studies) and has a doctorate in humane letters, honoris causa, from Bridgewater State University.
Өмірбаян
Принц-Эдвард аралындағы Шарлоттаун қаласында туған Макмиллан алғаш рет 1979 жылғы жалпы сайлауда Хиллсборо, Принц-Эдвард аралындағы прогрессивті консервативті парламент мүшесі ретінде Канаданың орта палатасына сайланды. Ол 1980 және 1984 жылдардағы сайлауларда қайта сайланды. 1983-1984 жылдары Оппозиция көшбасшысы Брайан Малруни кезінде Палата жетекшісінің орынбасары болды. 1984 жылғы жалпы сайлауда торилердің үлкен жеңісінен кейін Малруни Макмилланды туризм жөніндегі мемлекеттік министр болып тағайындады. Бір жылдан кейін Макмиллан Айнала қоршаған ортаны қорғау министрі болып тағайындалды, ол даулы Сюзан Бле Греньердің орнын басты. Айнала қоршаған орта министрі ретінде Макмиллан Мулрони үкіметінің бес жаңа ұлттық паркті (Эллесмир аралы, Тынық мұхитының жағалауы, Брюс түбегі, Гуаи Хаанас және Грасландтар) құруына жетекшілік етті; Канаданың қоршаған ортаны қорғау туралы заңын (CEPA) парламент арқылы қабылдады; Канаданың ұлттық парктері туралы заңын жаңартты; қышқыл жаңбырмен күресу үшін ірі ұлттық бағдарламаны іске қосты (кәсіпорындар мен көлік саласының да қатысуымен); Канадада автомобильдердің азот оксидінің шығарындыларының рұқсат етілген деңгейін төмендетті; автомобиль бензиніне қорғасынды тыйым салды; 1987 жылы Монреаль хаттамасын жасаған әлемдік конференцияны ұйымдастырып, төрағалық етті; сондай-ақ, 1988 жылы Торонтода өткен климаттың өзгеруі жөніндегі әлемдік конференцияға басшылық етті. 1988 жылдың көктемінде Макмиллан Йель университетінде Грейвс лекторы және Хойт стипендиаты болды (Нью-Хейвен, Коннектикут). Макмилланның ұлттық және халықаралық экологиялық лидерлігі үшін, ол 1990 жылы «Outdoor Canada» журналында «өткен онжылдықта Канаданың табиғи ортасын қорғау үшін ең көп еңбек еткен» үш адамның бірі деп аталды; АҚШ-тың «Sierra Club» клубы оған 1988 жылы беделді Эдгар Уэйберн сыйлығын табыс етті; ол сондай-ақ 1988 жылы Канаданың генерал-губернаторының консервация сыйлығын алды; ал 1992 жылы «Канадаға көрнекті қызмет көрсеткені үшін» генерал-губернатордың Канада медалімен марапатталды. 1990 жылдың күзінде Макмиллан Альберта және Калгари университеттерінде Халықаралық қорғалатын аумақтарды басқару институтының ерекше лекторы болды. 2019 жылдың маусым айында жыл сайынғы Гала сыйлықтарын табыстау кешінде «Корпоративтік рыцарьдар» («Таза капитализм үшін компания», тұрақты дамуға ұмтылған Fortune 500 компанияларын білдіреді) Макмилланға Монреаль хаттамасындағы маңызды рөлі үшін ерекше сыйлық берді. Қоршаған орта министрлігінен кеткеннен кейін ол халықаралық, ұлттық және жергілікті мәселелерде, соның ішінде сақталған мұраны қорғауда белсенді болды. 1981 жылы оның сайлау округіндегі тарихи банк ғимаратының бұзылуына алаңдаған азаматтар наразылық білдірді, олардың арасында Макмиллан да болды. Ол осы тарихи құрылыстың жоғалуын былай деп бағалады: «Шарлоттаундағы Канада Империялық Сауда Банкінің әрекеттері Канададан гөрі империялық сипатта болды». Ол Принц-Эдвард аралында осындай сақтау ісінде белсенділік танытты. Бұл жобалардың ішінде Шарлоттаунның Брайтон кешенінде орналасқан Конфедерацияға дейінгі кірпіштен жасалған ұнтақ қоймасын қалпына келтіру болды, оны бұзуды Канада армиясы бастаған, бірақ Макмиллан тоқтату үшін қоғамдық науқан ұйымдастырды. Макмиллан 1988 жылғы жалпы сайлауда Канада-АҚШ еркін сауда келісіміне қарсылық танытуына байланысты жеңілгенге дейін Айнала қоршаған орта министрі қызметін атқарды. 1989 жылдың тамызында Макмиллан Канаданың Бостондағы бас консулы болып тағайындалды. Канаданың Жаңа Англиядағы Бостондағы бас консулы Макмилланға 1993 жылы Бриджвотер мемлекеттік университетінің президенті доктор Адриан Тинслидің сөзімен «Канаданың атынан күшті және тұрақты америкалық ынтымақтастық пен байланысты қолдаған маңызды жетістіктері үшін» құрметті докторлық дәрежесі берілді. Ол саясатқа қатысып, 1993 жылғы жалпы сайлауда өз орнын қайтаруға тырысты. Жаңа прогрессивті консервативтік партияның жетекшісі Жан Шарестің, жақын досы және Мулрони үкіметінің бұрынғы кабинет мүшесі Макмилланды 1997 жылғы жалпы сайлауда Питерборо, Онтарио округінде қайтадан сайлануға көндірді. Бірақ ол либералдық кандидат Питер Адамстан және Реформалық партияның Нэнси Бранскомбтан (өте аз айырмамен) жеңілді. 1970 жылдардың соңында сайлау саясатына кірмес бұрын Макмиллан Рт. Сүйікті. Роберт Л. Стенфилд, Канаданың орта палатасындағы ресми оппозицияның басшысы; Онтарионың адам құқықтары жөніндегі комиссиясының атқарушы лауазымындағы қызметкері; және Канадалық университеттер мен колледждер қауымдастығы (AUCC) құрған Канада зерттеулері жөніндегі ұлттық комиссияның аға ғылыми қызметкері болды. Оның көптеген жарияланымдарының ішінде, басқа авторлармен бірге «Том Саймонс: Канадалық өмір» (Оттава университеті баспасы: 2011) кітабы бар, бұл Трент университетінің негізін қалаушы президентінің кәсіби өмірбаяны, тарихшы доктор Ральф Хайнцман редакциялаған. Жеке сектордағы және қоғамдық қызметтерде Макмиллан Канаданың кітап және мерзімалық басылымдарды дамыту кеңесінің төрағасы болды және Канаданың тауарлық палатасының қоршаған орта және экономика жөніндегі топтамасын басқарды. Макмиллан «Maclean’s» журналының тізіміне бірнеше апта бойы кірген, жартылай естелік, жартылай саяси талдау кітабын жазды, ол «Менің партиям емес: Роберт Стенфилдтен Стивен Харперге дейінгі канадалық торилердің өркендеуі мен құлдырауы» деп аталады, ол 2016 жылы «Nimbus Publishing» баспасында жарық көрді. Макмилланның үш қызы бар, ол АҚШ-тың тұрақты тұрғыны ретінде Бостонда тұрады, бірақ Канада азаматтығын сақтап, университет оқытушысы, жазушы және кеңесші ретінде канадалық және американдық мәселелерде белсенді болып қалады.
For McMillan's national and global environmental leadership, he was named by Outdoor Canada magazine, in 1990, one of three people who, in the previous decade, "did the most to protect Canada's natural environment;" the U. S. Sierra Club bestowed on him, in 1988, its prestigious Edgar Wayburn Award; he received, also in 1988, the Canadian Governor General's Conservation Award; and, in 1992, he was awarded the Governor General's Canada Medal for "distinguished service to Canada." In the autumn of 1990, McMillan was Distinguished Lecturer, Distinguished Lecturer Series, International Institute for Protected Areas Management, at the Universities of both Alberta and Calgary. In June 2019, at its annual Gala Awards Dinner, Corporate Knights ("The Company for Clean Capitalism," which represents Fortune 500 type companies committed to sustainable development) bestowed on McMillan its Award of Distinction for his pivotal role in the Montreal Protocol. After leaving the Environment portfolio, he remained active in international, national, and local issues alike, including built heritage preservation. When in 1981 an historic bank building in his riding was demolished, there was an outcry from concerned citizens, among them McMillan. He summed up the loss of this historic structure, "The actions of the Canadian Imperial Bank of Commerce in Charlottetown have been decidedly more imperial than Canadian." He became increasingly active in such preservation causes in Prince Edward Island. These included the restoration of a unique pre Confederation brick powder magazine—located in Brighton Compound in Charlottetown—the demolition of which the Canadian Army had begun until McMillan led a public campaign to stop it. McMillan remained Environment minister until he was defeated in the 1988 general election due to opposition to the Canada–United States Free Trade Agreement among his constituents. In August 1989, McMillan was appointed Canada's consul general to Boston. Canadian Consul General to New England, at Boston, McMillan was awarded an honorary doctorate by Bridgewater State University in 1993 for—in the words of its president, Dr. Adrian Tinsley "significant accomplishment on behalf of Canada in support of strong, enduring Canadian American cooperation and ties." He maintained his involvement in politics, and attempted unsuccessfully to regain his seat in the 1993 general election. At the urging of the new Progressive Conservative Party leader, Jean Charest, a close friend and former Mulroney government Cabinet colleague, McMillan reluctantly attempted another comeback, this time in the 1997 general election, in the riding of Peterborough, Ontario. But he was defeated by Liberal candidate Peter Adams and (very narrowly) by the Reform Party's Nancy Branscombe. Prior to entering electoral politics, in the late 1970s, McMillan was, successively, Policy Secretary to Rt. Hon. Robert L. Stanfield, Leader of the Official Opposition in the Canadian House of Commons; an executive officer of the Ontario Human Rights Commission; and Senior Research Associate of the national Commission on Canadian Studies, established by the Association of Universities and Colleges of Canada (AUCC). Among his many publications is, with other authors, Tom Symons: A Canadian Life (Ottawa University Press: 2011),the professional biography of Trent University's founding president, edited by historian Dr. Ralph Heintzman. Among private sector and community services, McMillan has been chairman of the Book and Periodical Development Council of Canada and headed the Canadian Chamber of Commerce Task Force on the Environment and Economy. McMillan wrote a bestselling book (Maclean's magazine list for several weeks), part memoir and part political analysis, entitled Not My Party: The Rise and Fall of Canadian Tories from Robert Stanfield to Stephen Harper, published by Nimbus Publishing in 2016. McMillan has three daughters, resides in Boston, as a permanent resident of the United States, but retains his Canadian citizenship and continues to be active in Canadian and American issues as a university lecturer, writer, and consultant.