1867 ж. Ред Клауд соғысындағы Вагон Бокс шайқасы: 26 әскер мен 6 азамат қарулы шабуылға қарсы тұрып, ат пен жылқыны қорғады. Соғыстың соңғы ірі шайқасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вагон қорапшасы шайқасы – 1867 жылдың 2 тамызында Қызыл бұлт соғысы кезінде Фил Керни бекінісі маңында болған шайқас. АҚШ армиясының 26 әскери қызметшісі мен 6 азаматтық адам бірнеше жүз Лакота Сиу шайқаскерлерінің шабуылына ұшырады. Аз болса да, әскерилер жаңадан жеткізілген Спрингфилд 1866 үлгісінің және Хенри тетікшелі мылтықтарымен қаруланған, ал оларды қорғау үшін вагон қораптарынан жасалған қорғаныс қабырғасы болды. Олар шабуылдаушыларды сағаттап тойтарып, аз шығынмен, бірақ шабуылшылар көптеген жылқы мен есектерін айдап әкетті. Бұл соғыстың соңғы маңызды шайқасы болды, бірақ Лакота және одақтас күштері Бозман жолы бойындағы еуропалық америкалық топтарға шабуыл жасауды жалғастырды. Аймақ Вайоминг штатының тарихи орны деп жарияланды және ескерткіш пен тарихи тақтамен белгіленді.
The Wagon Box Fight was an engagement which occurred on August 2, 1867, in the vicinity of Fort Phil Kearny during Red Cloud's War. A party of twenty six U. S. Army soldiers and six civilians were attacked by several hundred Lakota Sioux warriors. Although outnumbered, the soldiers were armed with newly supplied breech loading Springfield Model 1866 rifles and lever action Henry rifles, and had a defensive wall of wagon boxes to protect them. They held off the attackers for hours with few casualties, although they lost a large number of horses and mules driven off by the raiders. This was the last major engagement of the war, although Lakota and allied forces continued to raid European American parties along the Bozeman Trail. The area has been designated as a Wyoming State Historic Site and is marked by a memorial and an historic plaque.
Өмірбаян
1867 жылдың шілдесінде, Тіл және Роузбад өзендеріндегі лагерьлердегі жылдық Күн биінен кейін, Қызыл Бұлт бастаған Оглала Лакота жауынгерлері, Лакотаның басқа рулары, Солтүстік Шайен және бірнеше Арапахо жақын орналасқан Форт С. Ф. Смит және Форт Фил Кернидегі сарбаздарға шабуыл жасауға бекінді. Бұл, АҚШ үкімет күштеріне қарсы 1867 жылғы алғашқы маңызды әскери қақтығыстар болды, бұл 1866 жылғы үндістердің табыстары, соның ішінде Феттерман шайқасын жалғастырды. Сиу және Шайен күштері қай жерге бірінші шабуыл жасау керектігіне келісе алмағандықтан, шамамен 300 мен 1000 адам арасындағы күш екі үлкен топқа бөлінді – бірі Форт С. Ф. Смитке, ал екіншісі, көбінесе Сиу және мүмкін Қызыл Бұлтты қоса, Форт Фил Керниге бет алды. Форт Фил Кернидегі 350 сарбаз бен 100 азаматтың негізгі міндеттері, Бозман жолымен өтетін көшпенділерді күзетуден басқа, Форттан шамамен бес шақырым қашықтықтағы қарағай орманынан ағаш жинау және далалық жерлерде малға шөп кесу болды. Бұл жұмыстарды азаматтық мердігерлер орындады, әдетте Спенсердің қайталайтын мылтықтарымен қаруланған және сарбаздар тобымен бірге жүрді. Форт Фил Керни бір жыл бұрын құрылғаннан бері шөп кесушілер мен ағаш жинаушылар жергілікті үнді жауынгерлерінің сүйікті нысанасы болды. Үндістер ондаған шағын шабуылдар жасап, ондаған сарбаздар мен азаматтық адамдарды өлтіріп, жүздеген малды өздеріне тартып алды. Сарбаздар қорғанысқа көшті, жылқы мен жаттықтырылған атты әскердің жетіспеушілігіне тап болды және бұл кезде ескірген Спрингфилд үлгісіндегі 1861 жылғы мылтықтарымен шектелді. Бірақ сарбаздарға жақында ғана қаптамалы мылтықтар берілді, олардың оқ ату жылдамдығы мушкеттерден үш есе жоғары, және тік тұрған күйде оңай қайта зарядтауға болатын. Жергілікті тұрғындар нашар қаруланған, шамамен 200-ге жуық оқ атар қаруы және әрбір қаруға екі оқтың аз ғана саны болды. Олардың негізгі қаруы – садақ пен жебе. Индейлер оларды жаяу немесе ат үстіндегі қарсыласқа қарсы күресте қысқа қашықтықта тиімді қолданғанмен, жақсы бекітілген немесе нығайтылған жауға қарсы тиімсіз болды. Қарағай орманының жанындағы шабуылдардан қорғану үшін азаматтық мердігерлер қоршалған алаң құрды. Ол шассиден алынып, жерге ұзын және ені овал пішіндес етіп орналастырылған 14 ағаш вагонның денесінен тұрды. Ағаш кесушілер тобындағы сарбаздар мен азаматтық адамдар вагон қорабының сыртындағы шатырларда тұрды, бірақ қауіп болған жағдайда оған шегінуге болатын. 31 шілдеде капитан Джеймс Пауэлл және оның 51 сарбазынан тұратын отряды 30 күндік тапсырмамен ағаш кесушілерді күзетуге Форт Фил Керни қабырғаларынан шықты. Осы уақытқа дейін жаз тыныш болды, жергілікті үндістермен аз қақтығыстар болды. Вагон қорабындағы шайқас Қызыл Бұлт соғысының соңғы маңызды шайқасы болды. Бұл шайқастың және бір күн бұрын Форт С. Ф. Смит маңындағы ұқсас Хейфилд шайқасының нәтижелері үнді жауынгерлерін үкіметтік күштерге қарсы ірі шабуылдар жасаудан тоқтатқан болуы мүмкін. "Бұл Крейзи Хорстың қорғаныс позициясындағы ақтарға қарсы жасаған соңғы үлкен шабуылы болды. Ол садақ пен жебесі бар үндістердің бекіністегі қақпақпен қаруланған ақтарды жеңе алмайтынын білді." 1867 жылдың қалған бөлігінде Лакота және олардың одақтастары Бозман жолы бойындағы топтарға қарсы шағын, жылдам шабуылдар жасауға күш салды. Вайоминг бұл аймақты мемлекеттік тарихи орын деп жариялады; шайқас туралы егжей-тегжейлі мәліметтерді түсіндіретін үлкен тақта орнатылған.
In July 1867, after their annual Sun Dance at camps on the Tongue and Rosebud rivers, Oglala Lakota warriors under Red Cloud, other bands of Lakota, Northern Cheyenne, and a few Arapaho resolved to attack the soldiers at nearby Fort C. F. Smith and Fort Phil Kearny. These would be the first major military actions of 1867 against U. S. government forces in the area, following up the Native American successes in 1866, including the Fetterman Fight. Unable to agree where to attack first, the Sioux and Cheyenne force — variously estimated at between 300 and 1,000 men — split into two large bodies, moving against Fort C. F. Smith, and a similar number, mostly Sioux and possibly including Red Cloud, headed toward Fort Phil Kearny. In addition to guarding emigrants on the Bozeman Trail, major tasks occupying the 350 soldiers and 100 civilians at Fort Phil Kearny included gathering wood and timber from a pine forest about five miles from the Fort and cutting hay for livestock in prairie areas. These jobs were performed by civilian contractors, usually armed with Spencer repeating rifles and accompanied and guarded by squads of soldiers. The hay cutters and wood gatherers had been a favorite target of the local Indian warriors since Fort Phil Kearny was established one year earlier. The Indians had conducted dozens of small raids, killing several dozen soldiers and civilians, and driving off hundreds of head of livestock for their own use. The soldiers were on the defensive, suffering a lack of horses and trained cavalrymen, and limited by their muzzle loading Springfield Model 1861 muskets, which were essentially obsolete by this time. But the soldiers had recently been issued breech loading rifles that could fire about three times faster than muzzle loaders and could be more easily re loaded from a prone position. The native population were poorly armed, probably possessing only about 200 firearms and fewer than two bullets per gun. Bows and arrows were their basic weapon. While the Indians used these effectively at short range in a fight against a mobile opponent, whether on horseback or on foot, they were ineffective weapons against a well entrenched or fortified enemy. To protect against raids near the pine forest, the civilian contractors had constructed a corral. It consisted of 14 wooden bodies of wagons, which were removed from the chassis and placed on the ground in an oval long and wide. Both soldiers and civilians in the wood cutting details lived in tents outside the corral of wagon boxes but could retreat to it for defense. On July 31, Captain James Powell and his command of 51 troops departed the walls of Fort Phil Kearny on a 30 day assignment to guard the wood cutters. Until then, the summer had been quiet, with few hostile encounters with the local Native Americans. The Wagon Box Fight was the last major engagement of Red Cloud's War. Possibly the results of this battle, and the similar Hayfield Fight near Fort C. F. Smith a day earlier, discouraged the native warriors from attempting additional large scale attacks against government forces. "This was the last large charge Crazy Horse ever led against whites occupying a strong defensive position. He had learned that Indians with bows and arrows could not overwhelm whites armed with breech loaders inside a fortification." For the remainder of 1867, the Lakota and their allies concentrated on small scale, hit and run raids against parties along the Bozeman Trail. Wyoming has designated the area as a state historic site; a large plaque explains the details of the fight.
Танымал мәдениетте
Бұл күрес 1951 жылғы «Томахок» вестерн фильмінде бейнеленген.
The fight is depicted in the 1951 Western film Tomahawk.