Канада саяхатшысы және саяси қайраткері Дуглас Фишер

Кіріспе

Канадалық саясаткер (1919–2009)

Дуглас Мейсон Фишер (19 қыркүйек 1919 – 18 қыркүйек 2009) – канадтық саяси тілші және саясаткер.

Өмір және мансап

Фишер, Оттавадағы Парламент баспасөз галереясының ұзақ жылдар бойы деканы болды, Онтарионың Сиук-Лукоут қаласында Рой В. Фишер мен Ева Перл Мейсонның ұлы ретінде дүниеге келді. Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін Канада армиясының 12-ші бронеавтомобиль полкіне тіркелмес бұрын, ол шахтер болып жұмыс істеген сияқты, түрлі жұмыстарда еңбек етті. D-күнден кейін Нормандияға десантталып, Германияға жеткенше солтүстік-батыс Еуропа бойынша шайқасты. Соғыстан кейін Канадаға оралғаннан кейін, ол ардагерлер бағдарламасы арқылы Торонто университетіне түсіп, бітірген соң, Порт-Артур колледжінде тарихтан сабақ беру үшін Онтарионың солтүстігіне оралды. 1957 жылғы жалпы сайлауда Кооперативтік Комонвелл федерациясы (ККФ) атынан күтпеген жеңіске жетіп, саясатқа қадам басты. Ол Уильям Лайон Маккензи Кинг пен Луи Сен-Лоран үкіметтеріндегі «барлық министр» атанған либералдық министр К.Д. Хоуды жеңді. Онтариодағы Порт-Артур округінен ККФ депутаты ретінде Фишер 1957-1958 жылдардағы азшылық үкімет кезінде Палатаның белсенді мүшесі болды. Ол парламенттік ережелерді де, саяси қайраткерлерді де жақсы білді. 1958 жылы көпшілік дауыспен қайта сайланған Фишер, Джон Дифенбейкер басқарған прогрессивті консерваторлардың үлкен жеңісімен аяқталған жалпы сайлауда ККФ-тің санаулы өкілдерінің бірі болды. ККФ партиясы, жартылай жойылғаннан кейін, Канададағы социал-демократиялық қозғалысты қайта жандандыруды талқылай бастады, партияны ресми түрде Канадалық Еңбек Конгресінің кәсіби одақ қозғалысымен біріктіруді қарастырды. Фишер, ККФ-тің уақытша жетекшісі Хазен Аргюмен бірге, қозғалыста еңбекшілердің ықпалын күшейтуге қарсылық көрсетіп, Жаңа демократиялық партияға (ЖДП) айналуға кедергі келтірді. Фишер, Жаңа партия ұсынысының авторларының бірі болған Дэвид Льюисті тақтан түсіру мақсатымен ККФ президенті лауазымына үміткер болды, бірақ ауыр жеңіліске ұшырады. Жаңа партияның құрылуы қалыптасқаннан кейін, Фишер Аргюдің ЖДП-ны басқаруға деген ұсынысын қолдады. Аргю жеңіліске ұшырап, либералдарға өтті. Фишер партияда қалып, ЖДП депутаты болды, бірақ ол партияның көп бөлігімен келіспейтінін сезінді және өзін партияның оң қанатында көрді. Сол кезде депутаттардың жалақысы төмен болғандықтан, Фишерге өсіп келе жатқан отбасын асырау қажет болды. Торонтолық «Telegram» баспасының редакторы Джон Бассетт оған жұмыс ұсынғаннан кейін, ол саяси бағанашы ретінде жеке жұмыс істеуге кірісті. 1963 жылғы сайлауда Дэвид Льюис, Жаңа демократиялық партияның орынбасары жеңілгеннен кейін, Дуг Фишер орынбасар басшы болды. Журналистиканы саясаттан гөрі пайдалы деп тапқан Фишер, 1965 жылғы жалпы сайлауда сегіз жыл депутат болып қызмет еткеннен кейін Парламенттен зейнеткерлікке шықты. Ол Парламент төбесінде толық уақытты парламенттік бағанашы ретінде қызметін жалғастырды. 1968 жылғы жалпы сайлауда Фишер ЖДП-мен келісіп, партияның Торонто маңындағы Йорк-Центр округіндегі үміткері ретінде саяси мансабына оралуға тырысты, бірақ либералдық үміткерден екінші орын алды. 1971 жылы «Telegram» баспасы жабылып, Фишер «Toronto Sun» газетіне Оттавадағы бағанашы ретінде қосылды. Ол 2006 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін «Sun» газеттері тізбегі үшін бағаналар жазып жүрді. Өмірінің жартысына жуығын Парламентте өткізген және оны жамылған Фишер Канададағы ең тәжірибелі саяси жазушы саналды. Оның бес ұлы болды: Мэтью, Марк, Лұқа, Джон және Тобиас. Мэтью Фишер «National Post» газетінің шетелдік тілшісі болды. Фишер сонымен қатар Оттаваның CJOH телеарнасында 30 жылдан астам уақыт бойы жексенбі күнгі кешкі «Insight» телешоуының жүргізушісі болды және CTV телеарнасының «Question Period» бағдарламасына тұрақты қатысты. 1974 жылдан 1977 жылға дейін Фишер Хоккей Канадасының басшысы болды. Фишер 2001 жылы Канаданың бұрынғы парламентарийлер қауымдастығының «елге және оның демократиялық институттарына ерекше үлес қосқан бұрынғы парламентарийге жыл сайын табыс етілетін» Ерекше қызмет сыйлығын алды. Фишер 86 жасында денсаулығының нашарлауына байланысты зейнеткерлікке шықты. Оның соңғы бағанасы 2006 жылдың 30 шілдесінде жарық көрді. Ол 2009 жылдың 18 қыркүйегінде 90 жасқа толуына бір күн қалғанда қайтыс болды.

The long time dean of the Parliamentary press gallery in Ottawa, Fisher was born in Sioux Lookout, Ontario, the son of Roy W. Fisher and Eva Pearl Mason, and worked at various jobs, including as a miner, before enlisted in the Canadian Army's 12th Armoured Car Regiment of the 12th Manitoba Dragoons during World War II. He landed at Normandy following D Day and fought through northwestern Europe until reaching Germany. Returning to Canada after the war, he enrolled at the University of Toronto through a veteran's program and, after graduating, returned to northern Ontario to teach history at Port Arthur Collegiate Institute. He entered politics with his upset victory in the 1957 general election as a candidate for the Co operative Commonwealth Federation (CCF). He won over Liberal Cabinet minister C. D. Howe, the "minister of everything" in the governments of William Lyon Mackenzie King and Louis St. Laurent. As CCF Member of Parliament (MP) for Port Arthur, Ontario, Fisher was an active member of the House during the 1957 1958 minority government. He quickly became knowledgeable both of parliamentary rules and personalities. Re elected in 1958 with an increased majority, Fisher was one of only a handful of CCFers elected in the general election that returned a crushing Progressive Conservative majority government, led by John Diefenbaker. The CCF, nearly wiped out, began to debate a relaunch of the social democratic movement in Canada by formally integrating the party with the Canadian Labour Congress trade union movement. Fisher, along with the interim leader of the CCF, Hazen Argue, resisted the transition into what was to become the New Democratic Party, arguing against making labour too strong within the movement. Fisher ran for president of the CCF in a bid to unseat David Lewis, who was one of the architects of the New Party proposal, but was soundly defeated. When the new party became a fait accompli, Fisher supported Argue in his bid to lead the NDP. Argue lost, and crossed the floor to the Liberals. Fisher remained in the party and became an NDP MP, although he increasingly found himself at odds with the rest of the NDP caucus, and saw himself on the right wing of the party. Economic pressures also ensued as MPs were not well paid at the time, and Fisher needed to support a growing family. Offered a job by Toronto Telegram publisher John Bassett, he began freelancing as a political columnist. After the 1963 election saw the defeat of David Lewis, who had been Deputy Leader of the New Democratic Party, Doug Fisher became Deputy Leader. Finding journalism more rewarding than politics, Fisher retired from the House of Commons at the 1965 general election after eight years as an MP. He remained on Parliament Hill as a full time parliamentary columnist. In the 1968 general election, Fisher reconciled with the NDP, and attempted a political comeback as the party's candidate in the suburban Toronto riding of York Centre, but came in second to the Liberal candidate. When the Telegram folded in 1971, Fisher joined the upstart Toronto Sun as its Ottawa columnist. He remained a columnist for the Sun chain of newspapers until his retirement in 2006. With almost a half century of his life spent in and covering Parliament, Fisher was considered the most experienced political writer in Canada. He had five sons: Matthew, Mark, Luke, John and Tobias. Matthew Fisher was a foreign correspondent for the National Post. Fisher also worked for more than 30 years as host of a Sunday night TV show, Insight, on Ottawa's CJOH TV and made regular appearances on CTV’s Question Period. From 1974 to 1977, Fisher was head of Hockey Canada. Fisher was the recipient of the 2001 Distinguished Service Award of the Canadian Association of Former Parliamentarians, "presented annually to a former parliamentarian who has made an outstanding contribution to the country and its democratic institutions." Fisher retired at the age of 86, due to declining health. His last column appeared on July 30, 2006. He died on September 18, 2009, only one day shy of his 90th birthday.