Жаңа Зеландия Корольдік Инженерлік Корпусының тарихы
Corps of Royal New Zealand Engineers
Жаңа Зеландия Армиясының инженерлік корпусы: әскери инженерия, кедергілерді жою, күштердің жылдамдығын сақтау. Түрақты даму тарихы, соғыстардағы қатысуы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік Жаңа Зеландия инженерлері корпусы – Жаңа Зеландия армиясының әскери инженерлік салаға жауапты әкімшілік корпусы. Инженерлердің міндеті – достық күштердің жылжуын қамтамасыз етуге көмектесу, жаудың жылжуын шектеу және жалпы инженерлік қолдау көрсету. Корпус тарихында Бірінші дүниежүзілік соғыс, Екінші дүниежүзілік соғыс, Корея соғысы, Вьетнам соғысы және Ауғанстандағы соғыс сияқты көптеген қақтығыстарға қатысқан. Корпус бір ғана полктан – 2-інженерлік полктен тұрады, ол негізінен Палмерстон-Норт қаласының жанындағы Линтон әскери лагерінде дислокацияланған.
The Corps of Royal New Zealand Engineers is the administrative corps of the New Zealand Army responsible for military engineering. The role of the Engineers is to assist in maintaining friendly forces' mobility, deny freedom of movement to the enemy, and provide general engineering support. The corps has been involved in numerous conflicts over the course of its history including World War I, World War II, the Korean War, the Vietnam War and the war in Afghanistan. The corps consists of a single regiment, 2nd Engineer Regiment, primarily based at Linton Military Camp near Palmerston North.
Ерте тарихы мен қалыптасуы
Жаңа Зеландиядағы алғашқы еуропалық әскери инженерлік бөлім 1845-1846 жылдардағы Флагстафф соғысы кезінде пионерлер ретінде жұмыс істеген 82 адамнан тұратын отаршыл отряды болды. Әскери инженерлік саласы туралы ұғымды отаршылдық күштер 1865 жылы Еріктілер күшін құру арқылы жиырма жылдан кейін қайта қарады. 1880 жылдары бес ерікті инженерлік корпус болды, оның ішінде торпеда корпусы да бар ("торпеда" сол кезде теңіз астындағы миналарды білдірді). Инженерлер 1883 жылы таратылды, себебі оларға жеткілікті оқыту ұсыныла алмады, бірақ 1885 жылғы орыс қаупі жағалау бекіністеріне жаңа мән берді және инженерлер корпусы қайта құрылды. 1887 жылы қарулы констебюлярдың әскери бөлігі Тұрақты милицияға айналдырылды, осылайша Жаңа Зеландияның алғашқы тұрақты әскери күші құрылды. Тұрақты милиция Еріктілер күшінен әлдеқайда кіші болды және 1888 жылы тек екі компаниядан тұрды: Тұрақты артиллерия және Торпеда корпусы. Торпеда корпусы 1896 жылы Су асты тау-кен бөліміне, ал 1897 жылы No. 2 Қызметтік компанияға айналды. Соңында, 1903 жылдың 7 қаңтарында (1902 жылдың 15 қазанымен кері даталанды) Корольдік Жаңа Зеландия инженерлері корпусы деп атау өзгертілді. Корольдік Жаңа Зеландия инженерлерінің бұл алғашқы нұсқасының өмірі қысқа болды және 1908 жылдың 26 наурызында инженерлер Жаңа Зеландия Корольдік артиллериясының Электр жарық бөліміне біріктірілді. Жаңа Зеландия инженерлік еріктілері 1911 жылдың 5 қазанына дейін өмір сүрді, одан кейін Еріктілер күшін Аумақтық күшке айналдыру аясында Жаңа Зеландия инженерлері корпусы болып қайта құрылды. Жаңа Зеландия теміржол корпусы мен Жаңа Зеландия пошта және телеграф корпусы 1911 жылдың қазанында тәуелсіз корпус ретінде құрылды, бірақ 1913 жылдың шілдесінде Жаңа Зеландия инженерлері корпусының құрамына енгізілді.
The first New Zealand European military engineering unit was an 82 man militia detachment employed as pioneers during the Flagstaff War in 1845 1846. It would be twenty years until the concept of military engineering was revisited by the colonial forces with the formation of the Volunteer Force in 1865. By the 1880s there were five volunteer engineer corps, including a torpedo corps ("torpedo" referred to undersea mines at this time). The engineers were disbanded in 1883, as adequate training could not be provided, but the Russian Scare of 1885 placed a new emphasis on costal fortifications and the engineer corps were revived. In 1887 the military component of the armed constabulary was converted into the Permanent Militia, establishing the first New Zealand regular military force. The Permanent Militia was much smaller than the Volunteer Force and in 1888 consisted of only two companies: the Permanent Artillery and the Torpedo Corps. The Torpedo Corps became the Submarine Mining Branch in 1896 and then No. 2 Service Company in 1897. It was finally retitled as the Corps of Royal New Zealand Engineers on 7 January 1903 (backdated to 15 October 1902). This first rendition of the Royal New Zealand Engineers was short lived and on 26 March 1908 the engineers were absorbed into the Electric light section of the Royal New Zealand Artillery. The New Zealand Engineer Volunteers continued to exist until 5 October 1911 when they became the Corps of New Zealand Engineers as part of the conversion of the Volunteer force into the Territorial Force. The New Zealand Railway Corps and the New Zealand Post and Telegraph Corps were both formed as independent corps in October 1911, but were brought under the Corps of New Zealand Engineers umbrella in July 1913.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Жаңа Зеландия инженерлерінің алғашқы бөлімдері Самоа экспедициялық күшінің құрамында шетелге жіберілді, оның ішінде теміржол инженерлерінің ротасы, екі дала инженерлері бөлімі және 26 байланысшы. Дала инженерлері Галлиполиге Жаңа Зеландия және Австралия дивизиясымен, содан кейін Жаңа Зеландия дивизиясының құрамында Батыс майданға жіберілді. Соғыс кезінде төрт инженерлік рота құрылды. Әдетте, әрбір жаяу әскер бригадасына бір далалық рота бекітілді, бірақ көбінесе олар дивизиялық инженерлік-саперлік басшысының (CRE) бақылауында болды. Синай және Палестина кампаниясында да бірнеше дала инженерлері қызмет етті. Бұл саперлер Австралия инженерлерінің 1-ші далалық эскадрильясының D тобында (кейін NZ тобы) қызмет етті. Австралия және Жаңа Зеландия атты дивизиясының құрамында олар бастапқыда 2-ші жеңіл атты бригадаға инженерлік қолдау көрсетті, бірақ кейін Жаңа Зеландия атты мылтық бригадасына тағайындалды. Дала инженерлерінің міндеттеріне окоптарды, бекіністерді, көпірлерді салу және жөндеу, сондай-ақ құдықтар қазу кірді. 1916 жылғы Сомма шайқасы майданға жабдықтар мен оқ-дәрілерді жеткізуге және жараланғандарды эвакуациялауға жол көлігінің жеткіліксіз екенін көрсетті. Сондықтан инженерлер майданға жақын жеңіл теміржол жүйесін салуға міндеттелді және 1917 жылы осы міндеттерді орындау үшін 5-ші жеңіл теміржол операциялық компаниясы құрылды. Жаңа Зеландияның туннельдік компаниясы 1915 жылы құрылды және ол 1916 жылдың наурыз айында Батыс майданға жіберілген алғашқы Жаңа Зеландия бөлімі болды. Ол бастапқыда Вими биіктігінде контр-туннель қазуға қатысты, кейіннен Аррас тұсында туннельдер қазды. Жүз күндік шабуыл кезінде туннельдік компанияға көпір салу жұмыстары тапсырылды, оның ішінде Канал дю Норд арқылы 240 футтық көпір салу. Осы кезде Жаңа Зеландия инженерлері корпусының құрамындағы байланыс бөлімдері Жаңа Зеландия экспедициялық күштерінің көптеген бөлімдеріне қосылды. Дивизиялық байланыс компаниясы Жаңа Зеландия жаяу әскерімен бірге қызмет етті, ал атты байланыс тобы Жаңа Зеландия атты мылтық бригадасына тағайындалды. 1-ші ANZAC сымсыз байланыс эскадрильясы бір Жаңа Зеландия сымсыз байланыс тобын қамтыды және Үндістанның D экспедициялық күшінің құрамында болды. Сымсыз байланыс тобы Месопотамия кампаниясында қызмет еткен жалғыз Жаңа Зеландия бөлімі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жаңа Зеландия инженерлеріне ұқсас міндеттерді атқаратын, бірақ олардың құрамына кірмейтін бірнеше басқа бөлімдер де құрылды. Жаңа Зеландия (маори) пионерлік батальоны құрылыс және нығайту жұмыстары үшін жалпы жұмыс күшін ұсынды. Батальонды инженерлік бөлімшеге айналдыруға әрекеттер жасалды, бірақ жеткілікті білімі бар маори офицерлерінің жетіспеуіне байланысты бұл мүмкін болмады. 1918 жылдың ақпанында жақында таратылған 4-ші жаяу әскер бригадасынан үш нығайту батальоны құрылды. Нығайту батальондары қалған жаяу әскер бригадалары үшін резервтік күштер болып табылды, сонымен қатар инженерлерге жалпы жұмыс күшін ұсынды. Соғыс барысында Жаңа Зеландия инженерлері шамамен 400 адамнан қаза тапты. Корпустың екі мүшесі, Сирил Бассетт (Дивизиялық байланыс компаниясы) және Сэмюэл Форсайт (2-ші батальонға, Окленд жаяу әскер полкіне қосылды) Виктория кресімен марапатталды. Соғыстан кейін Жаңа Зеландия инженерлері корпусы қайта құрылды. 1921 жылы Жаңа Зеландия почта және телеграф корпусы жеке корпусқа айналды, Жаңа Зеландия байланыс корпусы құрылды және теміржол батальондары таратылды. Сол жылы Жаңа Зеландия инженерлері корпусы Жаңа Зеландия инженерлері полкі деп қайта аталды, бірақ 1923 жылы бұрынғы атына оралды.
The first units of the New Zealand Engineers to be sent overseas as part of the Samoa Expeditionary Force, including a company of railway engineers, two sections of field engineers, and 26 signalers. Field engineers would be sent to Gallipoli with the New Zealand and Australian Division and then the Western front as part of the New Zealand Division. A total of four field engineer companies were raised during the war. In principle one field company was attached to each infantry brigade, but for the most part were under the control of the divisional CRE. A small number of field engineers also served in the Sinai and Palestine Campaign. These sappers served in D troop (later NZ troop) of the 1st Field Squadron of the Australian Engineers. As part of the Australian and New Zealand Mounted Division, they initially provided an engineering capability to the 2nd Light Horse Brigade, but were later assigned to the New Zealand Mounted Rifles Brigade. The field engineers role involved constructing and repairing trenches, fortifications, bridges and digging wells. The Battle of the Somme in 1916 had shown that road transport was inadequate to move supplies and ammunition to the front line and to evacuate wounded. The Engineers were therefore required to build a light railway system close to the front line and in 1917 the 5th Light Railway Operating Company was formed to specialise in these tasks. The New Zealand Tunnelling Company was also raised in 1915 and was the first New Zealand unit deployed to the Western Front, arriving in March 1916. It was initially involved in counter mining at Vimy ridge and later dug out tunnels at Arras. During the Hundred Days Offensive the tunnelling company was retasked with bridge building, which included the construction of a 240 foot bridge across the Canal du Nord. Signals units, which were part of the Corps of New Zealand Engineers at this time, were attached to most units of the New Zealand Expeditionary Force. The Divisional Signal Company served with the New Zealand Infantry, while the mounted signal troop was assigned to the New Zealand Mounted Rifles Brigade. The 1st ANZAC Wireless Signal Squadron also contained a single New Zealand wireless troop and was part of India's Expeditionary Force D. The wireless troop was the only New Zealand unit to serve in the Mesopotamia Campaign. A number of other units were raised during the First World War with similar roles to, but not part of, the New Zealand Engineers. The New Zealand (Māori) Pioneer Battalion provided a general labour force for construction and entrenching work. Attempts were made to convert the battalion into an engineering unit, but this proved to be impractical due to a shortage of adequately educated Maori officers. Three entrenching battalions were also formed in February 1918 from the recently disbanded 4th Infantry Brigade. The entrenching battalions were a reserve manpower pool for the remaining infantry brigades, but also provided a general labour force to the engineers. During the course of the war the New Zealand Engineers suffered around 400 fatalities. Two members of the corps, Cyril Bassett (Divisional Signal Company) and Samuel Forsyth (attached to 2nd Battalion, Auckland Infantry Regiment) were awarded the Victoria Cross. Following the war the Corps of New Zealand Engineers was restructured. In 1921 the New Zealand Post and Telegraph Corps became a separate corps, the New Zealand Corps of Signals and the railway battalions were disbanded. In the same year the Corps of New Zealand Engineers were retitled as the Regiment of New Zealand Engineers, but reverted to the former name in 1923.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жаңа Зеландия инженерлер корпусы 2-ші Жаңа Зеландия экспедициялық күштеріне инженерлік қолдау көрсетті. Жаңа Зеландияның 2-ші дивизиясының құрамында әр бригада үшін бір-бірден үш далалық рота құрылды. Далалық роталар 1941 жылы Грекия және Крит шайқастарында алғаш рет әрекетке түсті және негізінен неміс әскерінің ілгерілеуін тежеу үшін инфрақұрылымды бұзуға қатысты. "Crusader" операциясы кезінде инженерлер көбінесе жаяу әскер ретінде жұмыс істеді, бірақ 1942 жылы жаудың қарсы шабуылынан кейін Эль-Аламейн желісінде миналық далаларды құруға жұмылдырылды. Эль-Аламейндегі екінші шайқаста инженерлер одақтас әскерлердің ілгерілеуі үшін неміс миналарын тазартатын маңызды рөл атқарды. 1942 жылдың соңы мен 1943 жылдың басында Батыс шөлде және Туниске қарай одақтастардың ілгерілеуі кезінде инженерлердің негізгі міндеті миналарды тазалау болып қала берді. Логистика және көлікті қолдау үшін басқа да инженерлік роталар құрылды. 1940 жылы жеті теміржол ротасы құрылып, Мысыр мен Ливияда теміржолдарды салу және пайдаланумен айналысты. 1942 жылы Жаңа Зеландия инженерлері 265 күнде Батыс шөлде 400 шақырымдық жаңа теміржол желісін салып, Эль-Аламейн желісін кесіп өтетін алғашқы пойызды іске қосты. 1940 жылы үш орман шаруашылығы ротасы құрылып, Англияға ағаш кесу және өңдеу үшін жіберілді. 1942 жылдың қыркүйегінде Жаңа Зеландия орман шаруашылығы тобының өнімділігі британдық, канадтық және австралиялық топтардың барлығының өнімділігінен асып түсті. Орман шаруашылығындағы екі рота 1943 жылы таратылды, ал қалған рота Алжирге, содан кейін Италияға жіберілді және 1944 жылы таратылды. 1943 жылы Италияға 2-ші Жаңа Зеландия дивизиясы жөнелтілді, ал жаңа ортада далалық роталар көпір салушылар рөлін қабылдауға мәжбүр болды. Жаңа Зеландия инженерлері тез арада понтондық және модульдік Бейли көпірлерін салуда шеберлік танытты. Бұл көпірлердің құрылысы одақтас күштердің ілгерілеуіне және Сангро, Сенио, Сантерно және По сияқты ірі өзендерді кесіп өтуге өте маңызды болды. 1945 жылдың наурыз айында бронетехникалық инженерлік эскадрилья құрылды. Эскадрилья арнайы модификацияланған "Sherman" және "Valentine" танктерімен жабдықталды, олар көпір салуға қолданылды және 4-ші Жаңа Зеландия бронетанкі бригадасының ілгерілеуін қолдады. Тынық мұхитындағы операцияларда қатысқан 3-ші Жаңа Зеландия дивизиясында да үш далалық рота болды, бірақ дивизияның үшінші бригадасы толық құрылмады. Бұл бөлімшелер көбінесе майдан шебінің артында инфрақұрылымды салумен айналысты, бірақ олар жауынгерлік қимылдар кезінде "Жасыл аралдар" шайқасындағы десантқа қолдау көрсетті, онда олар соғыстағы жалғыз шығындарын бастан кешірді. Бірнеше офицерлер Британдық Үндістан армиясына жіберілді және Бирма жорығына қатысты. Жаңа Зеландияда жапондық шабуылдан қорғану үшін көптеген инженерлік бөлімшелер құрылды. Барлығы 13 рота құрылып, 1-ші, 4-ші және 5-ші дивизияларға қосылды. Тағы 19 рота Мемлекеттік құрылыс департаментін "Қорғаныс инженерлік қызмет корпусы" деп аталатын әскери ұйым ретінде жұмылдыру арқылы құрылды. Жаңа Зеландия инженерлер корпусы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде шамамен 310 адамды жоғалтты.
During the Second World War the Corps of New Zealand Engineers provided engineering support to the 2nd New Zealand Expeditionary Force. Three field companies, one for each brigade, were formed as part of the 2nd New Zealand Division. The field companies first saw action in 1941 during the battles of Greece, and Crete and were mostly involved in the demolition of infrastructure to try and slow the German advance. During Operation Crusader the engineers mostly operated as infantry, but following the axis counter attack in 1942, were employed in the construction of minefields at the El Alamein line. During the Second Battle of El Alamein, the engineers played a vital role in clearing German minefields for the allied forces to advance through. The primary role of the engineers continued to be mine clearing during the allied advance across the Western desert and into Tunisia in late 1942 and early 1943. Other non divisional engineer companies were also formed to support logistics and transportation. By 1940 seven railway companies had been formed and were involved in the construction and operation of railways in Egypt and Libya. In 1942 the New Zealand engineers laid 400 km of new track across the western desert in 265 days and operated the first train to cross the El Alamein line following the breakout. Three forestry companies were formed in 1940 and were sent to England to fell and mill timber. By September 1942 the output of the New Zealand Forestry group exceeded that of all the other forestry groups (British, Canadian and Australian) combined. Two of the forestry companies were disbanded in 1943 and the remaining one was sent to Algeria and then Italy, before also being disbanded in 1944. The 2nd New Zealand Division was deployed to Italy in 1943 and the new environment required the field companies to take on a new role as bridge builders. The New Zealand Engineers were soon proficient in the rapid construction of both pontoon bridges and modular Bailey bridges. The construction of these bridges was critical to the advance of allied forces and instrumental in the crossing of major rivers such as the Sangro, Senio, Santerno and Po. In March 1945 an armoured engineer squadron was also formed. The squadron was equipped with a range of specially modified Sherman and Valentine tanks used for bridge laying and supported the advance of the 4th New Zealand Armoured Brigade. The 3rd New Zealand Division, which served in the Pacific, also contained three field companies, even though the division's third brigade was never fully formed. These units were generally engaged in the construction of infrastructure behind the front line, although they did support the landing at the Battle of the Green Islands where they suffered their only combat casualties of the war. A small number of officers were also seconded to the British Indian Army and took part in the Burma Campaign. A large number of engineering units were formed in New Zealand to defend against a potential Japanese invasion. A total of 13 companies were formed and attached to the 1st, 4th and 5th divisions. A further 19 companies were formed by mobilising the Public Works Department as a military organisation called the Defence Engineering Service Corps. The Corps of New Zealand Engineers suffered around 310 fatalities during the second world war.
Қырғи қабақ соғыс
1947 жылы Жаңа Зеландия әскери күштерінің әртүрлі әкімшілік корпустарына «Royal» префиксі берілді. Кейбір генералдар 1908 жылы таратылмаған «Жаңа Зеландия Корольдік инженерлері» корпусын, Жаңа Зеландия инженерлерінің құрамын оған ауыстыру арқылы қайта жандандыруға болатынын айтты. Алайда, Армия кеңесі бұл ұсынысты қабылдамады және RNZE-нің шынымен таратылғанын анықтады. Жаңа Зеландия инженерлері 1947 жылдың 12 шілдесінде патшалық атаққа ие болды, бірақ кеңсе қатесінен «Corps of» деген сөзсіз, қысқартылған «Жаңа Зеландия инженерлері» деген атпен тізілді, содан кейін «Жаңа Зеландия Корольдік инженерлері» аталды. 1953 жылы қате түзетілді және ресми атауы «Жаңа Зеландия Корольдік инженерлері корпусы» болып өзгертілді. Суық соғыс кезеңінде RNZE Жаңа Зеландия және басқа да Достастық күштерімен бірге шетелде дислокацияланды. Инженерлер ротасы Jayforce құрамында Жапонияның Британ Достастығының оккупациялық күштерімен бірге қызмет етті, ал Корея соғысы кезінде инженерлік бөлім 1-ші Достастық дивизиясының 28-ші инженерлік полкіне қосылды. Инженерлер 1960-шы жылдары Малайзиядағы Жаңа Зеландия полкінің батальондарына да қосылды және Вьетнам соғысы кезінде 1-ші Австралиялық міндеттік күшінің түрлі бөлімшелерін қолдады. Инженерлер Азиядағы алдыңғы қатарлық күш ретінде Сингапурда да дислокацияланды. Жаңа Зеландия инженерлері 1970-жылдардың басында 28-ші ANZUK далалық эскадрильясының құрамында болды, бірақ кейіннен 1989 жылға дейін Сингапурда орналасқан Жаңа Зеландия Корольдік жаяу әскер полкінің 1-ші батальонына қосылды. 1950-жылдары Жаңа Зеландиядағы RNZE-нің негізгі бөлімі 3-ші Жаңа Зеландия экспедициялық күшін қолдауға арналған 1-ші далалық инженерлік полкі болды. 1958 жылы міндетті әскери қызмет тоқтатылғаннан және RNZE-нің штаттық саны қысқартылғаннан кейін полк 1962 жылы таратылды. RNZE 1993 жылы 2-ші инженерлік полк құрылғанға дейін тәуелсіз эскадрильялар ретінде ұйымдастырылды.
In 1947 the various administrative corps of the New Zealand Military forces were granted the prefix "Royal". It was argued by some generals that the earlier Corps of Royal New Zealand Engineers had technically not been disbanded in 1908 and could be resurrected by simply transferring the personnel of the New Zealand Engineers to it. This proposal was, however, rejected by the Army Board who determined that the RNZE had indeed been disbanded. The New Zealand Engineers were therefore granted the royal title on 12 July 1947, but due to a clerical error were listed by the abbreviated name, "New Zealand Engineers" (omitting "Corps of"), and subsequently became the Royal New Zealand Engineers. The error was rectified in 1953 and the formal name was changed to the Corps of Royal New Zealand Engineers. Throughout the cold war the RNZE were deployed overseas alongside New Zealand and other Commonwealth forces. A company of engineers served with Jayforce as part of the British Commonwealth Occupation Force of Japan and during the Korean War an engineer section was attached to the 28th Engineer Regiment of the 1st Commonwealth Division. Engineers were also attached to the battalions of the New Zealand Regiment stationed in Malaya during the 1960s and supported various units of the 1st Australian Task Force during the Vietnam War. The engineers were also stationed in Singapore as part of a forward presence in Asia. The New Zealand engineers were initially part of the 28th ANZUK Field Squadron in the early 70s, but were later attached to 1st Battalion, Royal New Zealand Infantry Regiment stationed in Singapore until 1989. The primary unit of the RNZE based in New Zealand during the 1950s was 1st Field Engineer Regiment which was to support the division sized 3rd New Zealand Expeditionary Force. With the end of compulsory military training in 1958 and the downsizing of the RNZE, the regiment was disbanded in 1962. The RNZE were organised as independent squadrons until the formation of 2nd Engineer Regiment in 1993.
Жақында болған тарих
1980 жылдан бері RNZE негізінен бейбітшілік сақтау және апаттан зардап шеккендерге көмек көрсету миссияларына жұмылдырылып келеді. 1994-1996 жылдары Босниядағы этникалық қақтығысты тоқтату үшін Жаңа Зеландиялық компаниялар тобымен бірге инженерлік бөлім де жіберілді. Инженерлер Боснияға 2001 жылға дейін қайта құру жұмыстарын қолдау үшін тағы да жіберілді. 1999 жылғы Шығыс Тимор дағдарысына жауап ретінде Жаңа Зеландия INTERFET құрамында Шығыс Тиморға инженерлік бөлімшесі бар батальондық топты орналастырды. 2006 жылы жаңадан туған тәртіпсіздіктерге байланысты инженерлер тағы да Шығыс Тиморға жөнелтіліп, 2012 жылы елден шығарылды. 2003 жылы Жаңа Зеландия Ауғанстанға провинциялық қайта құру тобын жіберді. Аты айтылғанмен, провинциялық қайта құру тобының мақсаты Бамян провинциясына қауіпсіздік беру және осы арқылы басқа ұйымдардың қайта құру жұмысына мүмкіндік жасау болды. Провинциялық қайта құру тобының құрамындағы инженерлердің құрылысқа қатысты ешқандай мүмкіндігі болмады және олар тек басқа үкіметтер мен агенттіктердің мердігерлерінің жұмысын қадағалады. Провинциялық қайта құру тобы 2013 жылы Ауғанстаннан кері тартылды. Жаңа Зеландия 2003 жылы Иракқа басып кірген Америка басқаратын коалицияға қосылмаса да, 2004 жылы Иракқа гуманитарлық және қайта құруға көмек көрсету үшін RNZE саперлері жөнелтілді. RNZE бөлімшесі 38-інженерлік полк, Корольдік инженерлерге қосылып, Басрадағы көпірлерді, мектептерді және су тазарту станцияларын жөндеді. Соңғы үш онжылдық бойында RNZE саперлері Тынық мұхиты аралдарының көптеген елдеріне, соның ішінде Кук аралдары, Фиджи, Самоа, Тонга және Вануатуға циклоннан кейін апаттан зардап шеккендерге көмек көрсету үшін жөнелтілді. Бұдан өзге, корпус 2011 жылы құрғақшылық кезінде Тувалу мен Токелауға жіберілді және суды сүзгілеу және кері осмоз жүйелерін орнатты. RNZE Жаңа Зеландиядағы апаттан зардап шеккендерге көмек көрсетуде де белсенділік танытты. Инженерлер 2011 жылғы жер сілкінісінен кейін екі сағат ішінде Крайстчерч қаласына жөнелтілді. RNZE дереу қаланың сумен жабдықтау жүйесін жөндеуге кірісті, сондай-ақ ғимараттар мен басқа да инфрақұрылымды тұрақтандыру, жөндеу және бұзу жұмыстарына көмектесті. Корпус 2016 жылғы Кайкоура жер сілкінісінен кейін 70-ші мемлекеттік тас жол бойындағы құлаған топырақтарды тазалауға да көмектесті.
Since the 1980s the RNZE has been primarily deployed on peace keeping and disaster relief missions. An engineer section was attached to the New Zealand company group deployed to Bosnia to quell ethnic conflict from 1994 till 1996. The engineers continued to be deployed to Bosnia until as late as 2001 to support reconstruction. In response to the 1999 East Timorese crisis New Zealand deployed a battalion group, which contained an engineer troop, to East Timor as part of INTERFET. Following renewed unrest in 2006, the engineer were once again deployed to East Timor, eventually leaving in 2012. In 2003 New Zealand deployed the provincial reconstruction team to Afghanistan. Despite the name, the provincial reconstruction team was intended to provide security to Bamyan Province and thereby enable reconstruction by other organizations. The engineers deployed as part of the provincial reconstruction team did not have any construction capability and only oversaw work by contractors from other governments and agencies. The provincial reconstruction team was withdrawn from Afghanistan in 2013. Although New Zealand did not join the American led coalition which invaded Iraq in 2003, RNZE sappers were deployed to Iraq in 2004 to provide humanitarian and reconstruction support. A RNZE troop was attached to 38th Engineer Regiment, Royal Engineers and repaired bridges, schools and water treatment plants in Basra. Over the last three decades RNZE sappers have deployed to a large number of pacific island nations, including the Cook Islands, Fiji, Samoa, Tonga and Vanuatu, to support disaster relief following cyclones. Additionally, the corps deployed to Tuvalu and Tokelau during the 2011 drought and set up water filtration and reverse osmosis systems. The RNZE has also been active in disaster relief within New Zealand. The engineers were deployed to Christchurch within two hours following the 2011 earthquake. The RNZE were immediately tasked with repairing the city's water supply, but also supported the stabilization, repair and demolition of buildings and other infrastructure. The corps also assisted in clearing slips along State Highway 70 following the 2016 Kaikōura earthquake.
Қазіргі рөлі
Корольдік Жаңа Зеландия инженерлер корпусының басты міндеті – Жаңа Зеландия армиясына жылдамдық және қарсы жылдамдық қабілеттерін ұсыну. Жалпы алғанда, корпус әскери инженерлік қолдау көрсетеді, оның ішінде құрылыс, суды тазарту және тарату, CBRN қорғанысы, көпір салу, өрт сөндіру және жарылыс жұмыстары. Осы міндеттерді орындау үшін корпус түрлі инженерлік көліктермен жабдықталған. Жаңа Зеландия армиясы барлығы алты JCB жоғары жылдамдықты инженерлік экскаватор сатып алды, олар брондалған кабинамен жабдықталған, бұл корпусқа жауынгерлік жағдайда жолдар мен кедергілерді тазалауға мүмкіндік береді. Көпір салу 8x8 HX 77 MAN жүк көлігіне орнатылған жылдам құрылатын көпір жүйесі арқылы жүзеге асырылуы мүмкін. Бұл жүйе он екі метрлік аралықты он минутта көпірмен жауып, NZLAV салмағын көтеруге қабілетті. 2000 жылдардың соңында 2-інженерлік полк сол кездегі механикаландырылған 1-ші батальон, Корольдік Жаңа Зеландия жаяу әскер полкіне қолдау көрсету үшін NZLAV взводымен жұмыс істеді. NZLAV-тар 2010 жылдың басында 1-ші батальон жеңіл жаяу әскерге айналдырылған кезде Queen Alexandra's Mounted Rifles полкіне берілді, бірақ инженерлер қажет болған жағдайда инженерлік NZLAV-тарды пайдалануға мүмкіндік ала береді.
The primary role of the Corps of Royal New Zealand Engineers is to provide mobility and counter mobility capabilities to the New Zealand Army. More generally, the corps provides military engineering support including construction, water purification and reticulation, CBRN defense, bridging, firefighting and demolitions. To fulfil these duties the corps is equipped with a variety of engineering vehicles. At total of six JCB High Mobility Engineer Excavators have been acquired by the New Zealand Army, which include and armoured cab, enabling the corps to clear roads and obstacles in a combat environment. Bridging can be achieved using the rapidly emplaced bridging system which is mounted on a 8x8 HX 77 MAN truck. The system can bridge a twelve meter gap in ten minutes and is strong enough to support the weight of an NZLAV. In the late 2000s 2nd Engineer Regiment operated a troop of NZLAVs to support the then mechanized 1st Battalion, Royal New Zealand Infantry Regiment. The NZLAVs were transferred to Queen Alexandra's Mounted Rifles in the early 2010s when 1st Battalion was converted to light infantry, but the engineers continue to have access to engineering NZLAVs when necessary.
Саперлер
Жаңа Зеландия Корольдік инженерлерінің ең төменгі шенді әскери қызметшісі – сапер, көптеген басқа корпустарда қолданылатын қарапайым сарбаз емес. Бұған қоса, корпустың кез келген мүшесін бейресми түрде сапер деп атауға болады.
The most junior enlisted rank of the Royal New Zealand Engineers is Sapper, rather than private which is used in most other corps. Additionally any member of the corps can be informally referred to as a sapper.
Девизі
Жаңа Зеландия Корольдік инженерлерінің ресми ұраны "ubique quo fas et gloria ducunt" (қайда болса да, адалдық пен даңқ жетелейтін жерде) болып табылады. Бірақ іс жүзінде бұл фраза екі жеке ұранға бөлінеді: "ubique" және "quo fas et gloria ducunt". Бұл ұран алғаш рет 1832 жылы Корольдік инженерлерге берілген, кейін Жаңа Зеландия инженерлері қолданған.
The official motto of the Royal New Zealand Engineers is "ubique quo fas et gloria ducunt" (everywhere, where right and glory lead). In practice, however, the phrase is split into two separate mottos, "ubique" and "quo fas et gloria ducunt". The motto was originally granted to the Royal Engineers in 1832 and later adopted by the New Zealand Engineers.
Бірыңғай киімдер мен белгілер
Жаңа Зеландия инженерлерінің белгісі "NZE" деген аббревиатурасы және "quo fas et gloria ducunt" деген ұран жазылған қарапайым шеңберден тұрды, оның үстінде Корольдік герб орналасқан. 1947 жылы корольдік мәртебе алғаннан кейін, Корольдік инженерлердің белгісімен бірдей, бірақ "Royal Engineers" деген жазудың орнына "Royal N. Z. Engineers" деп жазылған белгі қабылданды. Белгіде "Елизавета II Regina" дегенді білдіретін "ER" корольдік шифры және "honi soit qui mal y pense" (оның жаман ойлағаны үшін ұят) деген ұранмен әшекейленген гауһар бар. Жаңа Зеландия Корольдік инженерлерінің жаға белгісі – "ubique" деген жазуы бар граната. Жаңа Зеландияның туннельдік компаниясы өздерінің жаға белгілерінде маори тіліндегі "inga whai katoa" ұранын қолданды. Граната белгісінде тоғыз жалын бар, ал Жаңа Зеландия Корольдік артиллериясының өте ұқсас белгісінде жеті жалын бар. Корпус түстері – қызғылт-көк, теңіздік көк және пошта қызылы, олардың Қорғаныс басқармасының түстері болған деген аңыз бар. Бұл түстер сондай-ақ 1813 жылға дейін Корольдік инженерлер киген көк түсті және оларды алмастырған қызыл түсті де көрсетеді. Түстер корпустың тұрақ белбеуінде де көрінеді, ол қызыл түсті және екі көк жолақпен әшекейленген, сондай-ақ корпус белгісімен ұқсас түстес және кестеленген корпус туында да бар.
The badge of the New Zealand Engineers was a simple circle bearing the acronym "NZE" and the motto "quo fas et gloria ducunt", surmounted by the Royal crest. After attaining royal status in 1947 a cap badge identical to that of the Royal Engineers was adopted, except with the scroll inscribed with "Royal N. Z. Engineers" in place of "Royal Engineers". The badge contains the Royal cypher, "ER", standing for "Elizabeth II Regina", encircled by a garter adorned with the motto "honi soit qui mal y pense" (shame on him who thinks evil of it) taken from the Order of the Garter. The collar badge worn by the Royal New Zealand Engineers is a grenade with a scroll inscribed with "ubique". The New Zealand Tunneling Company instead used the Maori translation of the motto, "inga whai katoa", on their collar badges. The grenade badge has nine flames, in contrast to the very similar seven flame badge of the Royal New Zealand Artillery. The corps colours are purple navy and post office red which were reputedly the colours of the Board of Ordnance. They are also interpreted as representing the blue tunics worn by the Royal Engineers prior to 1813 and the red tunics which replaced them. The colours are reflected in the corps stable belt, which is red with two blue stripes, and the corps flag, which is similarly coloured and embroidered with the corps badge.
Бас полковник
Бас полковник – корпустың рәсімдік басшысы және демеушісі. Бұл лауазымды алғаш рет 1911 жылдан 1916 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет еткен Лорд Китченер атқарды. Китченердің өзі бұрынғы Корольдік инженер болған және RNZE полкінің күміс заттарының бір бөлігі Китченердің мүлігінен алынған. Екінші Бас полковник Кент герцогы Джордж болды. Герцог 1938 жылдан 1942 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымды атқарды. Үшінші және соңғы Бас полковник 1953 жылдан 2022 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет еткен Елизавета II болды.
The Colonel in Chief is the ceremonial head and patron of the corps. The position was first held by Lord Kitchener, who served in the role from 1911 until his death in 1916. Kitchener was himself a former Royal Engineer and some of the RNZE regimental silver comes from the Kitchener estate. The second Colonel in Chief was Prince George, Duke of Kent. The Duke of Kent held the position from 1938 until his death in 1942. The third and most recent Colonel in Chief was Queen Elizabeth II, who held the position from 1953 until her death in 2022.