Австралия Армиясының Резервтік Бөлімдері

Кіріспе

Австралия армиясының резервтік бөлімдері – Австралия армиясының резервтік құрамаларына берілген жалпы атау. 1901 жылы Австралия Федерациясы құрылғаннан бері резервтік әскери күш көптеген аттармен белгілі болды, оның ішінде Азаматтар күштері, Азаматтық әскери күштер, Милиция және ресми емес түрде Австралия әскери күштері. Алайда, 1980 жылы қазіргі атауы – «Австралия армиясының резервтік бөлімдері» ресми түрде қабылданды және қазір ол мүшелерінің міндеттемелері мен оқу талаптарының деңгейіне сәйкес келетін бірнеше құрамдас бөліктерден тұрады.

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, АИФ құрамында құрылған бөлімшелер таратылды және Австралияның қорғаныс жоспарлауының назары қайтадан Азаматтық күштерді сақтауға ауды. Осы мақсатта 1920 жылы қорғаныс қажеттіліктерін қарау нәтижесінде соғыс жағдайында Австралияның шамамен 270 000 адамнан тұратын күштерді дайындау қажеттігі анықталды, олардың жартысы бейбіт уақытта міндетті түрде әскери қызметке алыну арқылы сақталды, яғни, по сути, ұлттық қызметтің бір түрі. Сондай-ақ, CMF АИФ үлгісінде қайта ұйымдастырылып, АИФ бөлімшелерінің дивизиялық құрылымын және олардың жеңіс тұғырларын сақтап қалуға шешім қабылданды. Алайда, халық арасында міндетті әскери қызметке қолдау аз болды, және үкімет сол кезде сезінген қорғаныс шығындарын азайтуға байланысты қаржылық қиындықтармен бірге, 1920 жылғы ұсыныстар толыққанды жүзеге аспады. Осы кезде күштердің атауын «Жауынгерлік жасақ» (Militia) деп өзгерту туралы шешім қабылданды, себебі соңғы атау ерікті қызметті білдіреді (міндетті ұлттық қызметтен гөрі). Бұл күштер бұрынғы АИФ-тың бес дивизиясы негізінде құрылатын болды, бірақ бөлімдердің жалпы санын шектеу туралы шешім қабылданды. Бұл күштерді заманауи қару-жарақ және техникамен жабдықтау жоспарланған. Дегенмен, бұл уәде болды, бірақ шындығында, олар көп жағдайда 1914-1918 жылдарғы жабдықтармен екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және соғыс кезеңінде де дайындалып, жабдықталды. Осы жалдау саясатының өзгеруі нәтижесінде армияның саны күрт төмендеді, бір жыл ішінде 20 000-ға жуық адам азайды, себебі оқу мүмкіндігі аз болды және Ұлы депрессияның қаржылық қиындықтары сезіле бастады. Келесі жылы тағы тоғыз жаяу әскер батальоны таратылды. «Жауынгерлік жасақ» қаржылық жағынан да назарсыздақ қалды. 1930 жылдардың басында экономикалық жағдай жақсарғанмен, бұл кезеңде «Жауынгерлік жасақ» үшін қаржылық жеңілдік болған жоқ. Алайда, жағдай жақсара берген сайын, 1935 жылдан кейін қорғанысқа бөлген қаражат тұрақты түрде артты. Шындығында, 1938 жылы үкімет «Жауынгерлік жасақтың» санын екі есеге көбейтуге шешім қабылдады, өйткені көкжиекте соғыс бұлттары көріне бастады, және жыл соңында үш ай ішінде «Жауынгерлік жасақтың» саны 35 000-нан 43 000 адамға дейін өскен жұмылдыру науқаны басталды. Бұл тенденция 1939 жылға дейін жалғасты, және жылдың ортасына қарай 80 000-нан астам адам жарты күндік ерікті негізде қызмет етіп жатты. Дегенмен, жабдық жетіспеушілігі болды, сондықтан 1939 жылдың қыркүйегінде екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда «Жауынгерлік жасақ» тиімді күрес күші болған жоқ, және жалпы ұлт 1914 жылғыдай соғысқа дайын болған жоқ.

Following the end of World War I, the units that had been raised as part of the AIF were disbanded, and the focus of Australian defence planning returned once more to the maintenance of the Citizen Forces. To this end, a review of defence requirements in 1920 established the need for Australia to be able to field a force of approximately 270,000 men in the event of a war, of which half of this would be maintained in peacetime through compulsory enlistment, i. e. in essence a form of national service. It was also decided that the CMF would be re organised along the lines of the AIF, adopting the divisional structure of the AIF units and maintaining their battle honours. There was little support for compulsory military service amongst the public, however, and combined with the financial pressure that the government felt at that time to reduce defence spending, the 1920 recommendations were not fully implemented. At this time it was also decided to change the name of the force to the Militia, as it was felt that the latter name implied voluntary service (rather than compulsory national service). The force would be based upon the five divisions of the old AIF, although it was decided to limit the overall number of units. This force would also be armed with modern weapons and equipment. That, at least, was the promise, however, in reality this never came to fruition and to a large extent they continued to be trained and equipped with 1914–18 equipment right up to and during World War II. The result of this change in recruitment policy was a huge drop in the size of the Army, as numbers fell by almost 20,000 in one year as there was little prospect for training and as the financial difficulties of the Great Depression began to be felt. The following year, nine more infantry battalions were disbanded. Financially the Militia was neglected also. Despite the upturn in the economic situation in the early 1930s there was little financial respite for the Militia in this time. As the situation continued to improve, however, the defence vote was increased steadily after 1935. Indeed, in 1938 the government decided to double the strength of the Militia as war clouds began to loom on the horizon, and late in the year a recruiting campaign was launched that saw the size of the Militia increase from 35,000 to 43,000 men over the space of three months. This trend continued into 1939 and by midway through the year there were over 80,000 men serving on a part time voluntary basis. Nevertheless, there was a serious shortage of equipment and as a result, when World War II broke out in September 1939 the Militia was by no means an effective fighting force and the nation as a whole was not as well prepared for war as it had been in 1914.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Еуропадағы соғыс басталғаннан кейін, үкіметтің дереу жауабы 1939 жылдың 5 қыркүйегінде елдегі таңдалған орындарда он алты күн үздіксіз қызмет ету үшін бір мезгілде 10 000 әскери қызметші шақыра бастайтынын жариялау болды. Бұл кейіннен 15 қыркүйекте бүкіл милицияны, 40 000 адамнан тұратын екі топқа бөліп, бір айлық үздіксіз оқу-жаттығуға қосу үшін кеңейтілді. Алайда, 1929 жылы енгізілген міндетті оқу-жаттығу тоқтатылуы 1940 жылдың қаңтарына дейін өзгертілмеді. 1939 жылдың 5 қыркүйегінде шетелде қызмет ету үшін дивизия құрылатыны да хабарланды, бірақ әскери шақыру идеясына әлі де үлкен қарсылық болды және Қорғаныс заңының талаптары әскери шақырылғандардың Австралия аумағынан тыс жерде қызмет етуіне кедергі келтірді. Сондықтан, бұл күш тек еріктілерден ғана құралатыны және тікелей милициядан алынбайтыны туралы хабарланды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде болғандай, милицияның көптеген мүшелері Екінші дүниежүзілік соғыста да қызмет етті. Дегенмен, үкімет бір кезде АИФ-ке (Australian Imperial Force) ауысатын милиция қызметшілерінің санын шектеуге тырысты, себебі Ұлыбританияның жапондықтар шабуыл жасаған жағдайда Сингапурды қорғауға берген уәдесін орындай алмауы мүмкін деген алаңдаушылық болды. Осылайша, Австралия тағы да екі әскер саясатын ұстанды. Соғысқа қатысуының алғашқы екі жылында Австралияның күш-жігері Еуропа, Таяу Шығыс және Солтүстік Африкадағы теңіздік театрларда шоғырланды. Осы кезеңде АИФ теңіздегі шайқастарға қатысты, ал милиция бөлімшелері Австралия мен Жаңа Гвинеяда гарнизондық міндеттерді орындады. Осы уақыт ішінде АИФ-тің мүшелері милиция бөлімшелерін мазақтап, оларды кейде «шоколадты солдаттар» немесе «коалалар» деп атады. Алайда, 1941 жылдың 8 желтоқсанында Жапонияның соғысқа кіруінен кейін, Перл-Харборға және Малайядағы британдық күштерге жасалған шабуылдар бұл жағдай күрт өзгерді. Соғыс Австралияның шекарасына жақын келді және Жапония Австралия құрлығын басып алуға тырысуы мүмкін деген қауіп пайда болды. 1942 жылдың сәуірінде Малайя мен Сингапурдың жаулануынан және Жапонияның Жаңа Гвинеяға қонуынан кейін, басып алу мүмкіндігі одан да шынайы көрінді. Аймақтағы британдық және австралиялық мүдделерге Жапонияның төндірген қаупін сезіне отырып, үкімет АИФ бөлімшелерін Таяу Шығыстан қайтаруды бастады. Дегенмен, Австралияны қорғауға бірден қол жетімді күштердің көп бөлігі милициядан құралды, ол сол кезде бес жаяу әскер және екі атқыштар дивизиясына бөлінген 265 000 адамнан тұратын ұйым болды. Бұрынғы мазаққа қарамастан, Тынық мұхиты соғысы кезінде, әсіресе 1942 жылы Жаңа Гвинеяда жапондық күштермен шайқасқан бірнеше милиция бөлімшелері өзгеше көзге түсті. 1942 жылдың шілдесінде Тынық мұхитындағы жағдай нашарлап, жапондықтар Порт-Морсбиге қарай жылжи бастағанда, милиция мүшелері өзінің алдыңғы қатарда екенін сезді. Австралиядан күшейтулер келгенде, соғыстың басында Жаңа Гвинеяға гарнизондық күштер ретінде жіберілген милиция бөлімшелері жапондықтардың ілгерілеуін осы күшейтулер келгенше кешіктіру үшін Кокода жолында қатал қарсылық көрсетуге шақырылды. Сонымен қатар, 7-ші бригаданың милиция батальондары Милн шығанағы шайқасында маңызды рөл атқарды, онда Австралия және АҚШ күштері жапондықтарды соғыста алғаш рет ірі шайқаста жеңді. 1940 жылдан кейін, уақытша әскери күштерді сипаттау үшін «милиция» терминінің қолданылуы азайды және 1942 жылға қарай «Азаматтық әскери күштер» (АӘК) термині жиі қолданылатын болды. Соғыстың соңында 1943 жылғы Қорғаныс (Азаматтық әскери күштер) заңы, ұйымды ресми түрде АӘК деп атады, егер олардың 65 пайызы немесе одан да көп бөлігі шетелде қызмет етуге ерікті болса, милиция немесе АӘК бөлімшелерін АИФ-ке беруге мүмкіндік беретін заңға өзгеріс енгізу үшін қабылданды. Дегенмен, 32 милиция жаяу әскер батальоны, кейіннен үш милиция дивизиясына (3-ші, 5-ші және 11-ші) біріктірілді, Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитының көп бөлігінде қызмет етті және келесі науқандарға қатысты: Саламауа-Лае, Хуон түбегі, Финистерр жотасы, Жаңа Британия және Бугенвилл.

Following the outbreak of the war in Europe, the government's immediate response was to announce on 5 September 1939 that it would begin calling up 10,000 militiamen at a time to provide sixteen days continuous service manning guard posts at selected points around the country. This was later expanded on 15 September to include all of the Militia, in two drafts of 40,000 men, for one month's continuous training, however, the suspension on compulsory training introduced in 1929 was not amended until January 1940. On 5 September 1939 it was also announced that a division would be raised for overseas service, but there was still large scale opposition to the concept of conscription and the provisions of the Defence Act still precluded conscripts from serving outside Australian territory, so it was announced that this force would be raised from volunteers only and would not be raised directly from the Militia. As was the case during World War I, many members of the Militia would go on to serve in the Second AIF. Nevertheless, for a period of time the government attempted to limit the number of militiamen transferring across to the AIF to build defences at home against concerns that Britain might not be able to fulfil its pledge to defend Singapore in the event of an attack there by the Japanese. As such, once again Australia maintained a policy of two armies. For the first two years Australia's involvement in the war was focused in overseas theatres in Europe, the Middle East and North Africa, and during this time it was the AIF that was involved in the fighting overseas, while units of the Militia were used in garrison duties in Australia and New Guinea, then occupied by Australia. During this time, the Militia units came to be derided by the men of the AIF units, with militiamen sometimes being labelled as "chocolate soldiers" or "koalas". This changed dramatically, however, following the entry of Japan into the war on 8 December 1941, with the attack on Pearl Harbor and on the British forces in Malaya. Suddenly the war was brought much closer to Australia's borders, and there was a perception that Japan might attempt to invade the Australian mainland. In April 1942, following the loss of Malaya and Singapore and the subsequent Japanese landings in New Guinea, the possibility of invasion appeared much more real. Seeing the threat that the Japanese posed to British and Australian interests in the region, the government had begun to bring AIF units back from the Middle East. Nonetheless, the bulk of the forces immediately available for the defence of Australia came from the militia, which was at that stage an organisation of some 265,000 men organised into five infantry and two cavalry divisions. Despite earlier derision, a number of Militia units went on to perform with distinction during the Pacific War, especially in 1942, when they fought Japanese forces in New Guinea. As the situation in the Pacific worsened in July 1942 and the Japanese drove towards Port Moresby, members of the Militia found themselves on the front lines. As reinforcements were brought up from Australia, the Militia units that had been sent to New Guinea as garrison troops earlier in the war were called upon to fight a stubborn rearguard action on the Kokoda Track to delay the Japanese advance long enough for these reinforcements to arrive. At the same time, the Militia battalions of the 7th Brigade played a key role in the Battle of Milne Bay, when Australian and United States forces defeated the Japanese in a large scale battle for the first time during the war. After 1940, use of the term "Militia" to describe the part time military forces waned and by 1942 the term "Citizen Military Forces" (CMF) had become more common. Later in the war, the Defence (Citizen Military Forces) Act 1943, officially referring to the organisation as the CMF, was passed to change the law to allow the transfer of Militia or CMF units to the AIF, if 65 percent or more of their personnel had volunteered for overseas service. Nevertheless, 32 Militia infantry battalions, later organised into three Militia divisions (3rd, 5th and 11th), saw service over much of the South West Pacific and participated in the following campaigns: Salamaua Lae, Huon Peninsula, Finisterre Range, New Britain and Bougainville.

Екінші дүниежүзілік соғыстан Вьетнам соғысына дейін

Соғыстың басында ресурстарды шамадан тыс жұмсаудың салдарынан, Австралия экономикасы 1942 жылы адам күші жетіспеушілігінен қатты зардап шекті. Нәтижесінде үкімет демобилизация процесін соғыс аяқталғанға дейін бастады және ол ақыры аяқталған кезде үкімет демобилизация процесін мүмкіндігінше тез аяқтауға тырысты. Қорғаныс мәселелеріне жоғары басымдық берілмеді, өйткені адамдар соғыстан кейін өз өмірлерін қалпына келтіруге тырысты және сондықтан 1948 жылға дейін CMF реформаланбады. Соғыстан кейінгі қорғаныс саясаты мен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы стратегиялық жағдайды қайта қарау 1948 жылы Австралия полкінің құрылуына әкелді. Осы уақыттан бастап аймақтағы шиеленістердің артуымен, Регламенттік армияның күші тез өсті, бұл CMF-ке қарама-қайшы, егер Австралияның әскери жоспаршыларының азамат сарбаздарға деген сенімін тоқтатпаса, онда кем дегенде назар аударудың ауысуы және Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жасалған қателіктерді түсіну. Бұл CMF-тің соғыстың жағдайында армияны жұмылдыра алатын платформаны қамтамасыз етуін көрсетті. 1951 жылы наурыз айында міндетті әскери қызмет жүйесі қайта құрылды. Бұл әскери міндеттілік схемасын қайта енгізу кезінде КМФ саны едәуір өсті, бірақ оны басқару мен басқару үшін Регулярлы армиядан көптеген ресурстар мен қызметкерлерді бөлу қажет болды, Регулярлы армия Корея мен Малайяға қатты қатысқан кезінде, сондықтан бұл схема 1959 жылы тоқтатылды. Бұл КМФ-қа үлкен соққы болды және оның күші сол жылы жартысынан астам азайып, 20 000 адамға жетті. 1960 жылы Австралия армиясына пентропиялық (бес ұрыс тобы) дивизияны енгізу арқылы одан әрі өзгерістер болды. Бұл CMF үшін апат болды, өйткені үлкен өзгерістер жасалды және бірліктер ұрыс ретінен шығарылды. Жеті артиллерия полкі бастапқыда 17 болған, ал 31 жаяу әскер батальоны 17-ге дейін қысқарды. Қалған батальондар кейіннен тоғыз батальонға біріктірілді. Осы арада, CMF бронетанктік бөлімшелері 1957 жылы рационалдастырылды және нәтижесінде пентропиялық құрылымға өзгеріс көбінесе рөлдің өзгеруіне әкелді, мысалы, 4/19-шы Уэльс принсі жеңіл аты, бронетанктік бірліктен барлау полкіне өзгерді. Сонымен қатар, екі CMF бронетанкті бригада штабы да таратылды. CMF батальондарының pentropic companies ретінде қайта тағайындалуы:

Due to an overcommitment of resources early in the war, the Australian economy suffered badly from manpower shortages as early as 1942. As a result, the government began the demobilisation process before the war was over and, when it had finally come to an end, the government was very keen for the demobilisation process to be completed as quickly as possible. Defence issues were not given a high priority as people tried to rebuild their lives after the war and as such it was not until 1948 that the CMF was reformed. Subsequent reviews of defence policy and the strategic situation in South East Asia after the war had resulted in the formation of the Australian Regiment in 1948, the first regular infantry unit of the Australian Army. From that time on as tension within the region increased the strength of the Regular Army increased rapidly in contrast to the CMF, signifying if not an end to Australian military planners' reliance upon citizen soldiers, at least a shift in focus and a realisation of the mistakes that had been made prior to World War II. This would see the CMF providing a platform upon which the Army could mobilise in the event of a war. In March 1951, a system of compulsory national service was re established. The reintroduction of this conscription scheme saw the numbers of the CMF rise substantially but its management and administration required the allocation of a large number of resources and personnel from the Regular Army at a time when the army Regular Army already heavily committed in Korea and Malaya and so the scheme was suspended in 1959. This was a significant blow to the CMF and its strength fell by more than half in that year to 20,000 men. Further changes came with the introduction of the pentropic (five battle group) division into the Australian Army in 1960. This proved a disaster for the CMF, as wholesale changes were made and units removed from the order of battle. Seven artillery regiments were disbanded from an original total of 17, while 31 infantry battalions were reduced to 17. The remaining battalions were later merged into just nine battalions. Meanwhile, the CMF armoured units had already been rationalised in 1957 and as a result the change to the pentropic structure mostly resulted in a change in role only, such as the 4th/19th Prince of Wales's Light Horse, which changed from an armoured unit to a reconnaissance regiment. The two CMF armoured brigade headquarters were also disbanded. Redesignation of CMF battalions as pentropic companies(as at 1 July 1960) Pentropic battalion CMF source battalion Pentropic rifle company 1st Battalion, Royal Queensland Regiment 9th Battalion (The Moreton Regiment)25th Battalion (The Darling Downs Regiment}47th Battalion (The Wide Bay Regiment)41st Battalion (The Byron Scottish Regiment)A Company: The Moreton CompanyB Company: The Darling Downs CompanyC Company: Not UsedD Company: The Wide Bay CompanyE Company: The Byron Scottish Company 2nd Battalion, Royal Queensland Regiment51st Battalion (The Far North Queensland Regiment)31st Battalion (The Kennedy Regiment)42nd Battalion (The Capricornia Regiment)A and B Companies: The Far North Queensland CompanyC Company: The Kennedy CompanyD and E Companies: The Capricornia Company 2nd Battalion, Royal New South Wales Regiment30th Battalion (The New South Wales Scottish Regiment)17th/18th Battalion (The North Shore Regiment)2nd Battalion (The City of Newcastle Regiment)13th Battalion (The Macquarie Regiment)6th Battalion (New South Wales Mounted Rifles)A Company: The New South Wales Scottish CompanyB Company: The North Shore RegimentC Company: The City of Newcastle CompanyD Company: The Macquarie CompanyE Company: The Rifles CompanySupport Company: The Kuring Gai Company 3rd Battalion, Royal New South Wales Regiment45th Battalion (The St George Regiment)34th Battalion (The Illawarra Regiment)3rd Battalion (The Werriwa Regiment)4th Battalion (The Australian Rifles) A Company: The St George CompanyB Company: The Illawarra CompanyC Company: The Werriwa CompanyD Company: The Australian Rifles CompanyE Company: The Riverina CompanySupport Company: The St George Company 1st Battalion, Royal Victoria Regiment5th Battalion (The Victorian Scottish Regiment)6th Battalion (The Royal Melbourne Regiment)58th/32nd Battalion (The City of Essendon Regiment A Company: The Scottish CompanyB Company: The Merri CompanyC Company: The Melbourne CompanyD Company: The Essendon CompanyE Company: The Footscray Company 2nd Battalion, Royal Victoria Regiment 8th/7th Battalion (The North Western Victorian Regiment)38th Battalion (The Northern Victorian Regiment)59th Battalion (The Hume Regiment)A Company: The Geelong CompanyThe Ballarat CompanyC Company: The Sunraysia CompanyD Company: The Bendigo CompanyE Company The Goulburn Valley Company 1st Battalion, Royal Tasmania Regiment12th Battalion (The Launceston Regiment)40th Battalion (The Derwent Regiment)A Company: The Launceston CompanyB Company: The Derwent Company 1st Battalion, Royal South Australia Regiment 27th Battalion (The South Australian Scottish Regiment)43rd/48th Battalion (The Hindmarsh Regiment)10th Battalion (The Adelaide Rifles)A Company: The South East CompanyB Company: The River CompanyC Company: The Mid North CompanyD Company: The Adelaide CompanyE Company: The Port Adelaide Company 1st Battalion, Royal Western Australia Regiment11th/44th Battalion (The City of Perth Regiment)16th Battalion (The Cameron Highlanders of Western Australia)28th Battalion (The Swan Regiment)A Company: The City of Perth CompanyB Company: The Cameron CompanyC Company: The Swan CompanyD Company: The West Australian Rifles CompanyE Company: The North Coast CompanySource: Palazzo 2001, p. 259

At the same time, it was decided to amalgamate old local and regional regiments that had existed into six new multi battalion state based regiments. Concerns about the regional identity of these units were addressed by reintroducing the old numerical designations. The subordinate relationship between the CMF and Regular Army was further underlined when the national service scheme was re introduced in 1965, albeit in the guise of a selective ballot. Whereas previous incarnations of the system had not allowed for national servicemen to be sent overseas (within various definitions of that term), the new scheme was implemented with the express purpose of sending these recruits overseas as Australia's commitments in the region required a large scale increase in the Army. Additionally, instead of being used to fill the ranks of the CMF, the scheme was essentially used to expand the Regular Army. Due to the terms of service, national servicemen were required to serve two years full time in Regular Army units, after which they were required to serve a further three years in the CMF. Despite this, however, potential conscripts were given the option to voluntarily enlist in the CMF prior to their date of birth being announced, thus exempting them from being drafted for overseas service. Due to the desire of many to avoid being sent overseas, as a result of this option, it was estimated that by 1968 almost half of the 35,000 men in the CMF had joined to avoid being drafted. This led to a widespread public perception that the CMF was a refuge for "draft dodgers", and to the creation of an organisation in which the majority of its members had little or no motivation to fulfil their training obligations. Although this was not a universal experience, overall it affected the morale of the CMF and, coupled with the decision by the government not to activate CMF units for service in Vietnam, this led to a decline in genuine voluntary enlistment.

1-ші батальон, Royal Queensland Regiment: 9-шы батальон (The Moreton Regiment), 25-ші батальон (The Darling Downs Regiment), 47-ші батальон (The Wide Bay Regiment), 41-ші батальон (The Byron Scottish Regiment). A компаниясы: The Moreton Company, B компаниясы: The Darling Downs Company, C компаниясы: қолданылмады, D компаниясы: The Wide Bay Company, E компаниясы: The Byron Scottish Company.

2-ші батальон, Royal Queensland Regiment: 51-ші батальон (The Far North Queensland Regiment), 31-ші батальон (The Kennedy Regiment), 42-ші батальон (The Capricornia Regiment). A және B компаниялары: The Far North Queensland Company, C компаниясы: The Kennedy Company, D және E компаниялары: The Capricornia Company.

2-ші батальон, Royal New South Wales Regiment: 30-шы батальон (The New South Wales Scottish Regiment), 17/18-ші батальон (The North Shore Regiment), 2-ші батальон (The City of Newcastle Regiment), 13-шы батальон (The Macquarie Regiment), 6-шы батальон (New South Wales Mounted Rifles). A компаниясы: The New South Wales Scottish Company, B компаниясы: The North Shore Regiment, C компаниясы: The City of Newcastle Company, D компаниясы: The Macquarie Company, E компаниясы: The Rifles Company, қолдау компаниясы: The Kuring Gai Company.

3-ші батальон, Royal New South Wales Regiment: 45-ші батальон (The St George Regiment), 34-ші батальон (The Illawarra Regiment), 3-ші батальон (The Werriwa Regiment), 4-ші батальон (The Australian Rifles). A компаниясы: The St George Company, B компаниясы: The Illawarra Company, C компаниясы: The Werriwa Company, D компаниясы: The Australian Rifles Company, E компаниясы: The Riverina Company, қолдау компаниясы: The St George Company.

1-ші батальон, Royal Victoria Regiment: 5-ші батальон (The Victorian Scottish Regiment), 6-шы батальон (The Royal Melbourne Regiment), 58/32-ші батальон (The City of Essendon Regiment). A компаниясы: The Scottish Company, B компаниясы: The Merri Company, C компаниясы: The Melbourne Company, D компаниясы: The Essendon Company, E компаниясы: The Footscray Company.

2-ші батальон, Royal Victoria Regiment: 8/7-ші батальон (The North Western Victorian Regiment), 38-ші батальон (The Northern Victorian Regiment), 59-шы батальон (The Hume Regiment). A компаниясы: The Geelong Company, B компаниясы: The Ballarat Company, C компаниясы: The Sunraysia Company, D компаниясы: The Bendigo Company, E компаниясы: The Goulburn Valley Company.

1-ші батальон, Royal Tasmania Regiment: 12-ші батальон (The Launceston Regiment), 40-шы батальон (The Derwent Regiment). A компаниясы: The Launceston Company, B компаниясы: The Derwent Company.

1-ші батальон, Royal South Australia Regiment: 27-ші батальон (The South Australian Scottish Regiment), 43/48-ші батальон (The Hindmarsh Regiment), 10-шы батальон (The Adelaide Rifles). A компаниясы: The South East Company, B компаниясы: The River Company, C компаниясы: The Mid North Company, D компаниясы: The Adelaide Company, E компаниясы: The Port Adelaide Company.

1-ші батальон, Royal Western Australia Regiment: 11/44-ші батальон (The City of Perth Regiment), 16-шы батальон (The Cameron Highlanders of Western Australia), 28-ші батальон (The Swan Regiment). A компаниясы: The City of Perth Company, B компаниясы: The Cameron Company, C компаниясы: The Swan Company, D компаниясы: The West Australian Rifles Company, E компаниясы: The North Coast Company.

Дереккөз: Palazzo 2001, 259-бет.

Бұл бірліктердің аймақтық сәйкестігіне қатысты мәселелерді ескі сандық белгілерді қайта енгізу арқылы шешті. CMF мен Регламенттік армия арасындағы бағынысты қарым-қатынас 1965 жылы ұлттық қызмет схемасы қайта енгізілген кезде одан әрі нығайтылды, бірақ таңдаулы дауыс беру арқылы. Жүйенің бұрынғы нұсқалары ұлттық әскери қызметшілерді шетелге жіберуге мүмкіндік бермеген болса (осы терминнің әртүрлі анықтамалары бойынша), жаңа схема осы рекруттарды шетелге жіберуді нақты мақсатпен жүзеге асырды, өйткені Австралияның өңірдегі міндеттемелері армияның үлкен көлемде өсуін қажет етті. Сонымен қатар, бұл схема CMF қатарларын толтыру үшін пайдаланылмай, негізінен Регулярлы армияны кеңейту үшін пайдаланылды. Қызмет көрсету шарттары бойынша, ұлттық әскери қызметшілер Регулярлы армия бөлімдерінде екі жыл толық уақыт қызмет етуі керек еді, содан кейін олар тағы үш жыл CMF-те қызмет етуі керек еді. Алайда, бұған қарамастан, әлеуетті әскери қызметшілерге олардың туған күні жарияланбай-ақ, өз еркімен CMF-ға кіру мүмкіндігі берілді, осылайша оларды шетелдегі қызметке шақырудан босатты. Көптеген адамдардың шетелге жіберілуден аулақ болуына байланысты, бұл нұсқаның нәтижесінде 1968 жылға қарай CMF-тің 35 000 ерінің жартысы әскери қызметке шақырудан аулақ болу үшін қосылған деп есептелді. Бұл CMF "дресс-кодтан қашушылар" үшін баспана болды деген кеңінен таралған қоғамдық түсінікке және оның мүшелерінің көпшілігі өздерінің оқыту міндеттемелерін орындауға аз немесе мүлдем ынтасы жоқ ұйым құруға әкелді. Бұл жалпыға бірдей тәжірибе болмаса да, жалпы алғанда, ол CMF-тің моральына әсер етті және үкіметтің Вьетнамда қызмет ету үшін CMF бірліктерін белсендіру туралы шешімімен бірге, шынайы еріктілікке қатысудың төмендеуіне әкелді.

Вьетнам соғысынан кейінгі жаңа мыңжылдық

1972 жылдың соңында Уитлэм үкіметі билікке келген кезде, CMF өте жағдайы нашар болды. Жаңа үкімет әскери міндеттемені тоқтатуға жылдам әрекет етті, бұл CMF қатарын 1973 жылдың маусымына қарай шамамен 5000-ға азайтып, 23 119-ға жеткізді. 1973 жылы доктор Т.Б. Миллер төрағалығымен CMF-ті зерттеу комитеті құрылды, ал осы зерттеуден кейін дайындалған есеп Миллер есебі деп аталды. Кейбір қарсыластар болжағандай, тұрақты армияның CMF-ті кемсіту құралы болмай, керісінше, сол кездегі CMF-тің көптеген тұжырымдамалық және құрылымдық проблемаларын көрсетуге көмектесті. Алайда, үкіметтің ұсыныстарды іске асыру жолы және кейбіреулеріне күшін жоюға рұқсат беруі, CMF-тің кейбір айналымдарындағы есепке қатысты цинизмді, кем дегенде, ішінара ақтады. Комитет CMF-тің бұрынғыдай күшінің әлсіреген қалдығы екенін, саны мен жабдықтары жеткіліксіз екенін және міндеттерін тиісінше орындай алмайтынын анықтады. Бұл – азаматтық және тұрақты әскердің артықшылықтарын бір-бірін толықтыру үшін пайдаланатын «жалпы күш» тұжырымдамасын қалыптастырудағы алғашқы қадам болды. Осы тұрғыдан Миллер есебі CMF атауын Австралия армиясының резервіне өзгертуді ұсынды. Сонымен қатар, Армия резервінің рөлі енді жұмылдыру кезінде толықтырылатын қаңқа күш ретінде емес, тұрақты армияны қажет болған жағдайда күшейту үшін жеке бөлімшелерді ұсынатын күш ретінде болғандықтан, ескі CMF бөлімдерін тарату туралы шешім қабылданды. Оқуды орталықтандыру да Миллер есебінің нәтижесі болды; бұрын жаңадан келгендерді оқыту негізінен бөлімшелердің өзі басқаратын тәжірибесіз процесс болған. Осыдан кейін қорғаныс жоспарлаушылары алдыңғы үш онжылдықтағы дипломатиялық соғыстардан кейін стратегиялық мәселелерді шешуге тырысқанда қосымша шолулар жасалды. Пол Диббтің 1986 жылғы Австралияның қорғаныс қабілетін қарауынан кейін Австралия қорғанысы доктринасы Австралияның қорғаныс саясатының негізі ретінде қалыптасып, резервтерге нақты рөл берді. 1991 жылы бұл мәселені түзету үшін «Дайын резерв» жүйесі құрылды. Бұл жүйе бойынша сол кезде Брисбенде орналасқан 6-бригада, Регламенттік бригада, Дайын резервтік құралымға айналдырылды. Қызметкерлердің көп бөлігі резервте болды, олар төрт жылға қалыпты резервтік мәртебеге оралғанға дейін он екі айлық толық уақытты қызметтен өтті. Бұл жоба үлкен перспективаға ие болды. Дегенмен, шығындарды қысқартқандықтан, 1996 жылы жаңадан сайланған Говард үкіметі оны таратып жіберді. Шығыс Тимордан кейін армияның жоғары қарқыны Армия резервінің қабілетін дамыту қажеттігін одан әрі көрсетті. Содан бері резервтегілердің саны артып, Иракқа, Ауғанстанға, Шығыс Тиморға және Соломон аралдарына орналасқан тұрақты бөлімшелердегі мүмкіндіктерді сақтау үшін әр түрлі міндеттермен шетелге жіберілді, сондай-ақ Австралияда толық уақытты қызмет кезеңдерін өтті. Шығыс Тимор және Соломон аралдары сияқты төмен қарқынды аймақтарда көптеген бөлімшелерден алынған персоналдан құрылған резервтік бөлімшелер тұрақты армияға тигізетін қысымды азайту үшін бейбітшілік сақтау міндеттеріне жіберілді, бұл оларға Ирак пен Ауғанстандағы жоғары қарқынды жауынгерлік аймақтарға назар аударуға мүмкіндік берді. Бұдан басқа, Австралия армиясының резервтік бөлімшелері «Релекс» операциясының бөлігі ретінде Корольдік Австралия теңіз күштерімен бірге шекаралық қауіпсіздік міндеттерін орындады, сондай-ақ Rifle Company Butterworth сияқты көпұлттық жаттығуларға үнемі қатысты. Осылайша, Армия резервінің рөлі қазір «3R» – күшейту, толықтыру және ауыстыруды қамтиды. 2006 жылдың қыркүйегінен бастап, резервтегілердің сақталу деңгейін жақсарту мақсатында резервтегілердің жалақысы тұрақты күштермен теңестірілді, бұл жалпы білім беру деңгейінің жоғары екенін көрсетеді. Бұл бастама соңғы онжылдықтарда резервтегілер мен тұрақты әскер мүшелері арасында оқыту айырмашылығы жоқ көптеген лауазымдар бар екенін көрсетеді. 2008–2009 жылдары жалпы штатта 17 064 белсенді қызметкер болды. Сонымен қатар, күту резервіне тағы 12 496 адам кірді. 2008 жылдың соңында 1-ші коммандос полкінің ротасы Екінші дүниежүзілік соғыстан бері Ауғанстанға Австралияның арнайы операциялар тобының құрамында жіберілген алғашқы Армия резервтік бөлім болды. Бірақ бастапқы іске асыру қиындықтарға толы болды, кейіннен жүргізілген тексеру ротаның тұрақты бөлімдерге қарағанда алдын ала дайындыққа аз қолдау көрсетілгенін және оқытудың жеткіліксіз болғанын анықтады. 2004 жылдан 2017 жылға дейін Армия резервінің шамамен 2400 қызметкері операцияларға жіберілді.

When the Whitlam government came to power in late 1972, the CMF was in a very poor state. The new government moved quickly to end conscription, and this caused the CMF's strength to fall by roughly 5,000 to 23,119 by June 1973. In 1973 a committee of inquiry into the CMF was announced, under the chairmanship of Dr. T. B Millar and the subsequent report developed from this inquiry became known as the Millar Report. Far from being a vehicle of the Regular Army to denigrate the CMF as some opponents predicted, the report did much to highlight many of the conceptual and structural problems that the CMF was afflicted by at the time, however, the way in which the government chose to implement the recommendations, and indeed the way in which some of them were allowed to lapse, ultimately served to at least partially justify some of the cynicism voiced in certain CMF circles about the report. The committee found that the CMF was a hollow shell of its former self, depleted in numbers and in equipment and unable to adequately fulfil its tasks. This was the first step in creating the concept of a total force, in which the differing virtues of the citizen soldier and the regular soldier would be used to complement each other, and in this vein the Millar Report recommended that the name be changed from the CMF to the Australian Army Reserve. Further, the decision was made to abolish the old CMF divisions, as the role of the Army Reserve would no longer be to act as a skeleton force that would be filled out upon mobilisation, but rather a force that could provide individual sub units of capability should the need arise to augment the Regular Army. Centralisation of training was also a result of the Millar Report; beforehand, recruit training had been an ad hoc process managed mainly by the units themselves. Further reviews came in this time as Defence planners attempted to grapple with the questions regarding strategy following the wars of diplomacy of the previous three decades. The emergence of the Defence of Australia doctrine as the foundation upon which Australian defence policy would be based following Paul Dibb's 1986 review of Australia's defence capabilities seemed to provide the Reserves with a definite role. In 1991, in an attempt to rectify this, the Ready Reserve scheme was established. Under this scheme the 6th Brigade, an existing Regular brigade based in Brisbane at the time, was converted to a Ready Reserve formation. The majority of the personnel were Reservists who undertook a period of twelve months full time service before returning to normal Reserve status for a further four years. The scheme showed considerable promise. Nevertheless, due to cost constraints it was abolished in 1996 by the newly elected Howard government. The continuing high operational tempo of the Army after East Timor further emphasised the need to develop the capability of the Army Reserve. Since then increasing numbers of Reservists have been deployed overseas in varying capacities as well as undertaking periods of full time service in Australia to maintain capabilities within Regular units heavily committed to deployments to Iraq, Afghanistan, East Timor and the Solomon Islands. In lower intensity areas, such as East Timor and the Solomon Islands, formed units of Reservists raised from personnel drawn from many units, have been deployed on peacekeeping duties to relieve the pressure being placed upon the Regular Army and allowing them to focus on the higher intensity combat zones in Iraq and Afghanistan. In addition to this Australian Army Reserve units have been deployed on border security duties with the Royal Australian Navy as part of Operation Relex, as well as participating regularly in multinational exercises such as Rifle Company Butterworth. As such, the role of the Army Reserve now encompasses the '3 Rs'—that is reinforcement, round out and rotation. Since September 2006, in an incentive to rectify sliding retention rates, Reservist salaries have been streamlined with those of regular forces as a reflection of overall higher standard of training. This initiative shows that in recent decades, there are now many positions for which there is little training gap at all between Reservists and Permanent Force members. In 2008–09 total strength included 17,064 active personnel. In addition there were another 12,496 members of the Standby Reserve. In late 2008 a company from the 1st Commando Regiment became the first formed Army Reserve unit to see combat since World War II when it was deployed to Afghanistan as part of the Australian Special Operations Task Group. The initial deployment proved problematic however, with a subsequent inquiry finding that the company had received less support for its pre deployment preparations than was typical for regular units and that its training was inadequate. Between 2004 and 2017 a total of approximately 2,400 Army Reserve personnel have deployed on operations.