Кіріспе
Британ армиясының инженерлік корпусы, әдетте Корольдік инженерлер (RE) деп аталады және көбінесе саперлер деп танылады, Британ армиясының инженерлік бөлімі болып табылады. Ол британдық қарулы күштерге әскери инженерлік және басқа да техникалық қолдау көрсетеді және Бас Корольдік инженер басқарады. Корпус штаб-пәтері мен Корольдік әскери инженерлік мектебі Англияның Кент графтығындағы Чатем қаласында орналасқан. Корпус бірнеше полкке бөлінген, олар Ұлыбританияның және әлемнің әртүрлі аймақтарында дислокацияланған.
The Corps of Royal Engineers, usually called the Royal Engineers (RE), and commonly known as the Sappers, is the engineering arm of the British Army. It provides military engineering and other technical support to the British Armed Forces and is headed by the Chief Royal Engineer. The Corps Headquarters and the Royal School of Military Engineering are in Chatham in Kent, England. The corps is divided into several regiments, barracked at various places in the United Kingdom and around the world.
Тарих
Корольдік инженерлер өздерінің тарихын Вильгельм Басқыншымен Англияға әкелінген әскери инженерлерге, атап айтқанда Рочестер соборының епископы Гундульфқа дейін жегізеді және тәжге 900 жылдан астам үзіліссіз қызмет еткендерін мәлімдейді. Инженерлер әрқашан Корольдік армияда қызмет етіп келген; алайда, қазіргі корпус, сондай-ақ Корольдік артиллерияның бастаулары 15 ғасырда құрылған Арсенал кеңесінде жатыр. 1716 жылы Вулвичте кеңес Корольдік артиллерия полкін құрды және толыққанды офицерлерден тұратын Инженерлер корпусын құрды. Қолмен жұмыс істеу жұмыстарын келісімшарт бойынша жұмыс істейтін азаматтық шеберлер мен жұмысшылардан құралған Компаниялар орындады. 1772 жылы Гибралтарда қызмет ету үшін әскери-шеберлер компаниясы құрылды, бұл әскери инженерлердің алғашқы мысалы болды. 1787 жылы Инженерлер корпусына Корольдік префиксі берілді және қазіргі атауын қабылдады; сол жылы Корольдік инженерлер басшылығымен офицерлер мен қатардағы әскерлерден тұратын Корольдік әскери шеберлер корпусы құрылды. Он жылдан кейін Гибралтар компаниясы (жеке қалған) қосылып алынды және 1812 жылы бөлімнің атауы Корольдік саперлер мен кеншілер корпусы болып өзгертілді. 1855 жылы Арсенал кеңесі таратылды және Корольдік инженерлер, Корольдік саперлер мен кеншілер және Корольдік артиллерияға билік жүргізу құқығы күштердің Бас қолбасшысына берілді, осылайша оларды армияның қалған бөлігімен біріктірді. Келесі жылы Корольдік инженерлер мен Корольдік саперлер мен кеншілер Корольдік инженерлер корпусы ретінде біріктірілген корпусқа айналды және олардың штаб-пәтері Royal Arsenal, Woolwich-тен Чатхэмге (Кент) көшірілді. Ескі милиция, шұғыл жағдайларда артиллерия қорғанысын және басқа да рөлдерді атқару үшін милиционерлерді пайдаланудан басқа, жаяу әскер күші болды. Бұл 1861 жылы кейбір бөлімшелердің артиллерия рөлдеріне ауысуымен өзгерді. 1877 жылы Англси мен Монмутширдің милициясын инженерлерге айналдырудан бастап милиция және ерікті инженерлік компаниялар құрылды. Милиция мен ерікті күштері инженерлері тұрақты Корольдік инженерлерге әр түрлі рөлдерде көмектесті, соның ішінде Ұлыбритания мен оның империясындағы порттарды қорғаған су асты миналарын күтіп ұстауға қажетті қайықтарды басқаруда. Бұлардың ішінде 1892 жылы Бермуда үшін бекітілген, бірақ ешқашан құрылмаған су асты кемелерінің кеншілік ополчение компаниясы және 1928 жылы Бермуда гарнизонынан алынған тұрақты Корольдік инженерлік компанияларын ауыстырған Корольдік инженерлік формасын киген Бермуда ерікті инженерлері болды. Әр түрлі жартылай штаттық резервтік күштер 1908 жылы Аумақтық күштерге біріктірілді, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Аумақтық армия деп аталды, ал 2014 жылы Армия резерві деп аталды. Корольдік инженерлер мен Корольдік артиллерияның бөлімшелері Федерациядан кейін де Австралияда болды. 1911 жылы корпус өзінің Әуе батальонын құрды, бұл Британ қарулы күштерінің алғашқы ұшу бөлімшесі болды. Әуе батальоны Корольдік ұшу корпусының және Корольдік әуе күштерінің алдағы ізі болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс Корольдік инженерлердің қарқынды түрленуіне әкелді, өйткені соғыс жүргізуде жаңа технологиялар маңыздырақ болды және инженерлер рөлдердің кеңейтілуіне байланысты болды. Қосымша рөлдерге теміржолдар, көпірлер, сумен жабдықтау және ішкі су жолдары, сондай-ақ телефон, сымсыз және басқа да байланыс желілерін салу, күтіп ұстау және пайдалану кірді. Корпусқа талаптар артқан сайын, оның әскер саны 1914 жылдың тамызында 25 000-нан 1918 жылы 315 000-ға дейін өсті. 1915 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыстың бекініп қалған жағдайында неміс қазбаларына жауап ретінде корпус өздерінің туннельдік компанияларын құрды. Елдің түкпір-түкпірінен келген тәжірибелі көміршілермен жұмыс істеген олар 1917 жылға дейін үлкен жетістіктерге жетті, онда бекініп қалған позициялар бұзылғаннан кейін, олар әскерлерді ауыр оқ жаудырылудан қорғау үшін «Вампир» сияқты терең бекіністер салды. Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Корольдік инженерлерге үміткерлер кем дегенде 5 фут 4 дюйм (5 фут 2 дюйм, атты бөлім үшін) биіктікте болуы керек еді. Олар бастапқыда алты жыл әскери қызметке және тағы алты жыл резервте немесе төрт жыл және сегіз жылға тіркелді. Көптеген корпус пен полктерден айырмашылығы, онда жоғары жас шегі 25 болды, ерлер Корольдік инженерлерге 35 жасқа дейін тіркеле алды. Олар Чатхэмдегі Корольдік инженерлер депосында немесе Альдершоттағы Корольдік инженерлік депосында оқыды. 1980 жылдары Корольдік инженерлер кем дегенде үш инженерлік бригаданың маңызды бөлігін құрады: 12-ші инженерлік бригада (Әуежай зардаптарын жөндеу); 29-шы инженерлік бригада; және 30-шы инженерлік бригада. Фолкленд соғысынан кейін 37 (FI) инженерлік полкі 1982 жылдың тамызынан 1985 жылдың 14 наурызына дейін әрекет етті.
Аскер музейі
Корольдік инженерлер мұражайы Кент қаласындағы Гиллингемде орналасқан.
Британдық Колумбия
Корольдік инженерлер, Колумбия бөлімшесі, полковник Ричард Клемент Мудидің басшылығында, Британдық Колумбияның Британдық Колумбия колониясы ретінде негізін қалауға және қоныстануға жауапты болды.
Корольдік Альберт залы
Корольдік Альберт залы капитан Фрэнсис Фоук және Корольдік инженерлер генерал-майоры Генри Ю. Д. Скотт жобалап, Лукас ағайындылары салған. Дизайнерлер ежелгі амфитеатрлардың үлгісімен көп есімделді, сонымен қатар Виктория және Альберт мұражайында жұмыс істеген Готфрид Семпердің идеяларымен де танысқан.
Үндістанның инфрақұрылымы
Үндістанның британдық отаршылдық дәуіріндегі инфрақұрылымының көп бөлігі, оның элементтері бүгінге дейін сақталған, үш президенттіктің әскерлері мен Корольдік инженерлері жасаған. Мадрас инженерлері лейтенанты (кейін генерал сэр) Артур Томас Коттон (1803–99), 1820-жылдардың соңында Танжор және Трихинополи аудандарының күріш егістігін суарған Каувери өзеніндегі үлкен суару жұмыстарын жобалау мен салуға жауапты болды. 1838 жылы Визагапатам үшін теңіз қорғанысын жобалап, салған. Ол 1840 жылдары Годавери дельтасы жобасын басқарды, нәтижесінде кең аумақтар суарылды және Коканада портына дейінгі 500 миль (805 км) ұзындықтағы су жолы кеме жүруге қолайлы болды. Оның тарихи мұрасына деген құрметтің дәлелі ретінде 1983 жылы Үндістан үкіметі Доулесуарамда оның есіне ескерткіш орнатты. Басқа суару және канал жобаларының ішінде Ганг каналы бар, онда полковник сэр Колин Скотт Монкрифф (1836–1916) бас инженер ретінде жұмыс істеді және бастапқы жобаға өзгерістер енгізді. Үндістанда білім алған басқа инженерлер қатарында Скотт Монкрифф Мысырдың Мемлекеттік жұмыс министрінің орынбасары болып тағайындалды, онда ол Ніл бөгетін және Төменгі Мысырдың суару жүйесін қалпына келтірді.
Ридо каналы
Ридо каналын салу 1812 жылғы соғыстан кейін көп ұзамай ұсынылды, сол кезде АҚШ-тың Үстіңгі Канададағы британдық колонияға шабуыл жасау қаупі әлі де сақталды. Ридо каналының бастапқы мақсаты әскери болды, себебі ол Монреаль мен Онтарио штатындағы Кингстон әскери-теңіз базасы арасындағы қауіпсіз жабдықтау және байланыс жолын қамтамасыз етуге арналған еді. Монреальден батысқа қарай саяхат Оттава өзені арқылы Байтаунға (қазіргі Оттаваға) дейін, содан кейін оңтүстік-батысқа қарай канал арқылы Кингстонға және Онтарио көліне қарай жалғасатын еді. Мақсат – Нью-Йорк штатымен шектесетін Сент-Лоуренс өзенінің бір бөлігін айналып өту болды, бұл маршрут британдық жабдықтау кемелерін шабуылға немесе Сент-Лоуренс өзенін блокадалауға сезімтал қылар еді. Канал құрылысын Корольдік инженерлер корпусының подполковнигі Джон Бай қадағалады. Оның басшылығымен лейтенант Уильям Денисон Байтаун маңындағы ескі өсімдіктердің құрылысқа қолдануға болатын беріктігін анықтады, бұл тұжырым Англиядағы Азаматтық инженерлер институтымен мақталып айтылды.
Довердің батыс биіктігі
Довердің батыс биіктіктері – Ұлыбританиядағы ең әсерлі бекіністердің бірі. Олар Ұлыбританияны басып алудан қорғау үшін салынған қамалдар, нығайтылған бекіністер мен орлардан тұрады. Олар қолданыстағы қорғанысты күшейту және Довердің маңызды портын теңізден де, құрлықтан да болатын шабуылдардан қорғау мақсатымен құрылды. 1779 жылы жоспарланған басып алуға қарсы алғашқы жер жұмыстары жасалған, қазір Довердің батыс биіктіктері деп аталатын Англияның Довер қаласынан батыстағы биік жер, 1804 жылы подполковник Уильям Твисске қолданыстағы қорғанысты жаңарту тапсырылғанда толыққанды нығайтылды. Бұл Наполеонның Ұлыбританияны басып алу жоспарына жауап ретінде жасалған ірі бекініс бағдарламасының бір бөлігі болды. Довер қамалы мен қаланың қорғанысы арасындағы әскерлердің жылжуын жеңілдету үшін Твисс жартаста "Ұлы шахта" салуды ұсынды: «Жаңа казарма жағажайдан көлденең 300 ярдтан (274 метр) аспайтын қашықтықта орналасқан және жоғары су деңгейінен шамамен 180 фут (55 метр) биіктікте. Бірақ қала орталығынан олармен байланысу үшін, атпен шамамен бір жарым миль, ал жаяу жүруге үш төрт мильдей қашықтықтан өтуге тура келеді. Барлық жолдар міндетті түрде казармадан 100 футтан (30 метр) жоғары жерден өтеді, сонымен қатар жаяу жолдары тік және борпылдақ болғандықтан, жауын-шашын кезінде және әсіресе су тасқынынан кейін жазатайым оқиғалар болуы мүмкін. Сондықтан үш сатылы шахта салуды ұсынамын, оның басты мақсаты әскерлердің қолайлылығы мен қауіпсіздігін қамтамасыз ету, сондай-ақ, болашақта әскерге күш жіберу немесе оларға сенімді тығылған жер беру үшін пайдалы болуы мүмкін». Твисс ұсынған жоспар мақұлданды және құрылыс жұмыстары басталды. Шахтаның диаметрі 26 фут (8 метр), тереңдігі 140 фут (43 метр) болуы және шахтаның түбін Снаргейт көшесімен байланыстыратын 180 футтық (55 метр) галереясы бар, ал барлық шығындар шамамен 4000 фунт стерлингті құрады. Жоспарға кірпішпен қапталған екі шахта салу кірді, бірінің ішіне бірі орналастырылады. Сыртқы шахтада үш қабатты баспалдақ салынып, ішкі шахта жарық өткізгіш ретінде пайдаланылып, баспалдақтарды жарықтандыру үшін сыртқы қабырғасында «терезелер» жасалады. 1805 жылдың наурыз айына қарай, жалғастыратын галереяның 40 футы (12 метр) қазу жұмысы қалды және жоба 1807 жылға дейін аяқталған болуы мүмкін.
" the new barracks. are little more than 300 yards horizontally from the beach. and about 180 feet (55 m) above high water mark, but in order to communicate with them from the centre of town, on horseback the distance is nearly a mile and a half and to walk it about three quarters of a mile, and all the roads unavoidably pass over ground more than 100 feet (30 m) above the barracks, besides the footpaths are so steep and chalky that a number of accidents will unavoidably happen during the wet weather and more especially after floods. I am therefore induced to recommend the construction of a shaft, with a triple staircase the chief objective of which is the convenience and safety of troops and may eventually be useful in sending reinforcements to troops or in affording them a secure retreat." Twiss's plan was approved and building went ahead. The shaft was to be 26 feet (8 m) in diameter, 140 feet (43 m) deep with a 180 feet (55 m) gallery connecting the bottom of the shaft to Snargate Street, and all for under an estimated £4000. The plan entailed building two brick lined shafts, one inside the other. In the outer would be built a triple staircase, the inner acting as a light well with "windows" cut in its outer wall to illuminate the staircases. Apparently, by March 1805 only 40 feet (12 m) of the connecting gallery was left to dig and it is probable that the project was completed by 1807.
Абни деңгейі
Абни деңгейі – жер өлшеуде қолданылатын, бекітілген көру түтігінен, бағыттаушы қолға жалғанған қозғалмалы спирттік деңгейден және бұрыштарды өлшеу таразысынан тұратын құрал. Абни деңгейі қолдануға оңай, салыстырмалы түрде арзан, ал дұрыс пайдаланғанда жоғары дәлдік беретін жер өлшеу аспабы. Абни деңгейін 1843-1920 жылдары өмір сүрген, корольдік инженер, ағылшын астрономы және химигі, түсті фотосурет және түс көру саласындағы алғашқы зерттеуші сэр Уильям де Вивельсли Абни ойлап тапқан. Абни бұл құралды 1870 жылдары Англияның Чатем қаласындағы Корольдік әскери инженерлік мектебінде жұмыс істеген кезінде жасаған.
Кәсіптер
Корольдік инженерлердің барлық мүшелері жауынгерлік инженерлер ретінде дайындалады, ал барлық саперлер (қатардағылар) және кіші офицерлер де қосымша мамандыққа ие. Осы мамандықтардың ішінде: кондиционер орнатушы, электрик, жалпы мақсаттағы жөндеуші, құрылыс машиналарының операторы-механик, сантехник, кірпіш қалаушы, сылақшы/суретші, ағаш өңдеуші және жинаушы, металл конструктор, құрылыс материалдары бойынша техник, жобалаушы-сызба жасаушы, электр және механикалық жобалаушы-сызба жасаушы, географиялық қолдау технігі, геодезиялық инженер, бронетехника инженері, жүргізуші, инженер-IT маманы, инженер-логистикалық маман, су-құрлық инженері, миналарды жою жөніндегі маман, су астында жұмыс істеуші немесе іздеу манызындағы маман. Олар сондай-ақ, Командос немесе әскери парашютист ретінде біліктілік алу үшін арнайы іріктеуден өтуге және оқудан өтуі мүмкін. Әйелдер Корольдік инженерлердің барлық мамандықтарына қатыса алады.
Корпустың байрағы
Корольдік инженерлер, порттар бөлімі, әскер үшін порты мен кемежайларды пайдаланды және негізінен буксирлер мен тереңдеткіштер сияқты арнайы кемелерді қолданды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік инженерлердің көк туы Мулбери кемежайларынан көтерілді.
Епископ Гундульф, Рочестер және Король инженерлері
1070 жылы Нормандиядағы Бек аббаттығының монахы, епископ Гундульф Кентербери архиепископы Ланфранктің көмекшісі ретінде Англияға келді. Оның архитектурадағы дарыны I Вильгельм патшаның назарына ілігіп, 1077 жылы Рочестер епископы ретінде жіберілді де, тиімді пайдаланылды. 1078 жылы патша оны Лондон мұнарасының бөлігі болып табылатын Ақ мұнараның құрылысын қадағалауға тағайындады. Уильям Руфустың тұсында ол Рочестер қамалының құрылысын да жүргізді. Англияның үш патшасына қызмет етіп, "барлығының құрметіне бөленген" Гундульфті алғашқы "Патша инженері" деп есептейді.
Корпус лентасы
Корольдік инженерлер корпусының әскери оркестрі – Корольдік инженерлердің ресми әскери музыкалық тобы. RE симфониялық оркестрі 1880 жылы құрылған. Жеті жыл өткен соң, оны Виктория патшайымы мойындады және олардың Алмаз юбилейіне арналған банкетте Букингем сарайында өнер көрсетуіне бұйрық берді. 1916–1917 жылдары оркестр Франция мен Бельгияда гастрольдік сапармен болып, 1800 мильдік жолда жүз елуден астам концерт берді. Соғыс тоқтағаннан кейін оркестр Еуропа бойынша гастрольдерін жалғастырды. 1936 жылы оркестр V Георгтың қосылу рәсіміне қатысты, ал келесі жылы, 1937 жылы VI Георгтың тәж кию салтанатында орындады. 1953 жылы оркестр II Елизаветаның тәж кию салтанатында өнер көрсетті және содан бері мемлекеттік шараларда, әскери татуировкаларда және әскери шерулерде өнер көрсетуге шақырылып келеді. Ол ерекше атап айтуға лайық, Ла-Манш туннелі мен II Елизавета патшайымының көпірінің ашылу салтанатында өнер көрсетті.
Корольдік инженерлер институты
Корольдік инженерлер институты, Корольдік инженерлер корпусының кәсіби институты 1875 жылы құрылды және 1923 жылы оған король Георг V өзінің Корольдік жарғысын берді. Институт Корольдік инженерлер мұражайымен бірге, Кент графтығының Чатэм қаласындағы Бромптондағы Корольдік әскери инженерлік мектеп аумағында орналасқан. Royal Engineers Journal трижды жылына жарияланады және әскери инженерлік саласына қатысты мақалалар жариялайды. Алғашқы журнал 1870 жылдың тамызында жарық көрді. Басылым туралы идея 1870 жылдың мамырындағы корпус отырысында майор Р. Харрисон ұсынды және капитан Р. Хоум қолдады, ол журналдың алғашқы редакторы болды (Журнал ақырында 1837 жылы лейтенант В.Т. Денисон бастаған және 1918 жылға дейін жариялануын жалғастырған Кәсіби еңбектерді алмастырды). Корольдік инженерлер корпусының тарихы қазіргі уақытта 12-ші томында. Алғашқы екі томды генерал-майор Уитворт Портер жазды және 1889 жылы жариялады. The Sapper журналын Royal Engineers Central Charitable Trust жариялайды және ол барлық шендер үшін екі ай сайын шығады.
Регби
Армия Корольдік инженерлердің екі мүшесімен, екеуі де Англия құрамасы үшін ойнаған лейтенант Чарльз Артур Кромптон РЕ және лейтенант Чарльз Шеррард РЕ, алғашқы халықаралық матчта өкілдік етілді.
Қатынасты бірліктер
Корольдік инженерлер корпусынан бірнеше корпус құрылды. Royal Flying Corps (RFC) 1912 жылы құрылған Royal Engineers Air Battalion (1911) – 1918 жылы Royal Air Force-ке айналған Royal Flying Corps-тің алға басушысы. Telegraph Battalion Royal Engineers, кейін Royal Engineers Signals Service-ке айналып, 1920 жылы тәуелсіз Royal Corps of Signals болып құрылды. Корольдік электр және механикалық инженерлер корпусы (REME) 1942 жылы REME құрылғанда, ол бұрынғы Корольдік армияның қару-жарақ корпусы, Корольдік армияның қызмет корпусы, Корольдік сигнал корпусы және Корольдік инженерлерден алынған кадрлардың негізінде құрылды. Соғыстан кейін REME-нің жауапкершілігі кезең-кезеңмен артты, 1968 жылға қарай ол құрылыс жабдықтарынан басқа, Корольдік инженерлердің барлық жабдықтарын техникалық қамтамасыз етуге жауапкершілікті өз мойнына алды. Корольдік көлік корпусы (RCT) 1965 жылы Корольдік инженерлер теміржол және ішкі су жолдары арқылы тасымалдау, порттардағы операциялар және қозғалысты бақылау үшін 1965 жылға дейін жауапты болды, содан кейін бұл функциялар жаңа Корольдік көлік корпусына берілді. (Теміржол операциялық бөліміне де қараңыз.) Корольдік көлік корпусы 1993 жылы Корольдік логистикалық корпусына біріктірілді. Корольдік логистикалық корпус (RLC) 1993 жылы 1913 жылы Армиялық пошта корпусы (1882 жылы құрылған) және Корольдік инженерлер телеграф резерві (1884 жылы құрылған) бірігіп, Корольдік инженерлер (Пошта бөлімі) арнайы резервін құрды. 1959 жылы ол Корольдік инженерлер (Пошта және курьерлік байланыс) деп қайта аталды және Британ армиясының тұрақты құрамына қосылды, ал 1979 жылы Корольдік инженерлер (Пошта және курьерлік қызметтер) деп қайта аталды. 1988 жылдың 1 тамызында ИРА Лондонның Милл-Хилл қаласындағы Инглис казармасындағы Пошта және курьерлік депосындағы тұрғын үй блогын жарды, нәтижесінде бір қатарбас қаза тауып, тоғыз сарбаз жараланды. RE (PCS) 1992 жылы қорғаныс пошта және курьерлік қызметі болып танымал болған қорғаныс агенттігіне айналды, сондай-ақ сол жылы Postal & Courier әйелдер Корольдік армия корпусының (WRAC) оқытылған операторлары Корольдік инженерлерге қайта бапталды. Қызмет 1993 жылы құрылғаннан кейін Корольдік логистикалық корпусына берілді. – (Британдық әскер поштасы) қараңыз.
Саперлік ВК-тер
1998 жылы HMSO Виктория кресімен марапатталған 55 британдық және Ұлттар Достастығының "сапёрлары" туралы есеп жариялады. Кітапты бұрынғы Корольдік инженерлер офицері және Корольдік инженерлер мұражайының бұрынғы директоры, полковник ГВА Нейпир жазған. Кітапта "сапёр" деп "британдық немесе Империяның әскери инженерлік корпусының кез келген мүшесі, олардың шені, мамандығы немесе ұлттық адалдығы қандай болмасын" деп анықталады, сондықтан бұл анықтама тек Корольдік инженерлерге ғана қатысты емес.
Жарыстық
Корольдік инженерлердің Корольдік артиллериямен (Gunners) дәстүрлі қарсыластығы бар.