Караваджоның «Христостың тұтқындалуы» суреті: Ирландия ұлттық галереясындағы бароко шедевр. Исаның тұтқындалу сахнасы, құрамы мен мағынасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Караваджоның суреті
Painting by Caravaggio
"Мәсіхті ұстау" – итальяндық барокко шебері Микеланджело Мериси да Караваджоның Иса тұтқындалуы бейнеленген суреті. 1602 жылы римдік ақсүйек Сириако Маттейдің тапсырысымен салынған, қазіргі кезде Дублин қаласындағы Ирландия Ұлттық галереясында сақтаулы.
The Taking of Christ is a painting, of the arrest of Jesus, by the Italian Baroque master Michelangelo Merisi da Caravaggio. Originally commissioned by the Roman nobleman Ciriaco Mattei in 1602, it is housed in the National Gallery of Ireland, Dublin.
Сипаттама
Суретте жеті адам бейнеленген: солдан оңға қарай – Жақия, Иса, Яһуда, үш сарбаз (оң жақтағысы арт жағынан мүлдем көрінбейді), және сахнаны жарықтандырып тұрған шаммен келген адам. Олар тік тұр, денелерінің үштен екі бөлігі ғана көрсетілген. Яһуда Исаны сарбаздарға тану үшін оны сүйді. Сурет қараңғы фонға орналасқан, оның артындағы оқиға жасырылған. Суреттегі басты жарық көзі анық көрінбейді, бірақ ол сол жақтан, жоғарыдан түседі; екінші, әлсіз жарық көзі – оң жақтағы адам ұстап тұрған шам (бұл Караваджоның өзінің портреті деп саналады; сондай-ақ, бұл Петірдің бейнесі болуы мүмкін, ол Исаны бірінші болып сатқан, содан кейін Мәсіхтің нұрын әлемге жеткізген). Сол жақтағы адам (Иоанн) қашып барады; қолымен қозғалып, аузы ашылып, жапырақшасы желге ұшып, сарбаз кері тартып алады. Қорқып қашқан Иоаннның қимылы, суретшінің келгенімен қарама-қарсы. Ғалымдардың пікірінше, Караваджо осы арқылы, тіпті күнәкар адам, Исаның қайта тірілгеннен кейін мың жыл өткен соң, оның досынан да жақсы түсінетінін көрсеткісі келген. Суреттегі екі қызықты нәрсе: біріншісі, Иса мен Иоаннның бас-аяғы сол жақ жоғарғы бұрышта бірігіп кеткендей көрінеді, екіншісі – суреттің ортасында, алдыңғы жағында тұрған офицердің металлмен қапталған, жарқыраған қолы. Суреттің ортасындағы сарбаздың жылтыратылған металл иық қорғаны туралы Франко Мормандо, суретшінің оны айна ретінде бейнелегенін, өзіне қарап, жан дүниесін тексеру үшін пайдаланғанын айтады (мысалы, Караваджоның Детройттегі Марта мен Мария Магдалинасындай): сол заманғы рухани жазушылар мен уағыздаушылар сияқты, суретші көрермендерін 'Иуданың іс-әрекеттерін көріп, өздерінің күнәлары арқылы Исаға жасаған сатқындықтарын сезінуге шақырып отырған'.
There are seven figures in the painting: from left to right they are John, Jesus, Judas, three soldiers (the one farthest to the right barely visible in the rear), and a man holding a lantern to the scene. They are standing, and only the upper three quarters of their bodies are depicted. Judas has just kissed Jesus to identify him for the soldiers. The figures are arrayed before a very dark background, in which the setting is obscured. The main light source is not evident in the painting but comes from the upper left; the lesser light source is the lantern held by the man at the right (believed to be a self portrait of Caravaggio; also, presumably, representing St Peter, who would first betray Jesus by denying him, and then go on to bring the light of Christ to the world). At the far left, a man (St John) is fleeing; his arms are raised, his mouth is open in a gasp, and his cloak is flying and being snatched back by a soldier. The flight of the terrified John contrasts with the entrance of the artist; scholars claim that Caravaggio is making the point that even a sinner one thousand years after the resurrection has a better understanding of Christ than does his friend. Two of the more puzzling details of the painting are, one, the fact that the heads of Jesus and St. John seem to visually meld together in the upper left corner, and, two, the fact of the prominent presence, in the very centre of the canvas and in the foremost plane of the picture, of the arresting officer's highly polished, metal clad arm. Regarding the detail of the polished metal pauldron of the soldier in the centre of the picture, Franco Mormando suggests that it was meant by the artist to serve as a mirror, a mirror of self reflection and examination of conscience (such as in Caravaggio's Martha and Mary Magdalene in Detroit): as do many spiritual writers and preachers of the period, the artist may be 'inviting his viewers to see themselves reflected in the behaviour of Judas' through their own daily acts of betrayal of Jesus, that is, through their sin.
Жоғалу және қайта ашу
XVIII ғасырдың соңына қарай бұл картина жоғалып кеткен деп есептелді, ал оның қайда екені шамамен 200 жыл бойы белгісіз болды. 1990 жылы Караваджоның жоғалған шедеврi Ирландияның Дублин қаласындағы Иса қоғамының резиденциясында танылды. Бұл жаңадан табылған туынды 1993 жылдың қараша айында жарияланды. Сурет 1930-жылдардың басынан бері Дублин иезуиттерінің тамақ залында ілінген, бірақ көптен бері Караваджоның голландиялық шәкірттерінің бірі – Герард ван Хонторст, сондай-ақ Герардо делле Нотти деп белгілі болған суретшінің жоғалған түпнұсқасының көшірмесі деп саналды. Бұл қателік сурет Роман Маттей отбасының қолында болған кезде жасалған, олардың атасы оны бастапқыда тапсырыс берген болатын. 1786 жылы Джузеппе Вази картинаны Хонторсттың туындысы деп жаңылыстырып, жазбаға енгізді. Бұл қате 1793 жылы Маттей отбасының мүліктерінің тізімінде қайталанды. 1802 жылы Маттей оны Хонторсттың туындысы ретінде Уильям Гамильтон Нисбетке сатты, ол оны Шотландиядағы үйінде 1921 жылға дейін іліп қойды. Сол онжылдықтың соңында, әлі танылмаған күйде, картина ирланд педиатры Мари Ли Вильсонға сатылды, ол 1930-жылдары оны күйеуінің атылғаннан кейін қолдау көрсеткені үшін иезуиттерге сыйға тартты. Оның күйеуі Персиваль Лиа Вильсон, Ирландия Корольдік полициясының Горьедегі округтік инспекторы, Уэксфорд округі, 1920 жылдың 15 маусымында Ирландия Республикалық Армиясы тарапынан атылған. "Мәсіхтің тұтқындалуы" картинасы Дублин иезуиттерінің қолында шамамен 60 жыл бойы сақталды, 1990-жылдардың басында Ирландия Ұлттық галереясының аға консерваторы Серджио Бенедетти оны танығанға дейін. Ол Лисон көшесіндегі иезуит қауымдастығының (Басшысы Барбер болған) бірнеше картиналарын қалпына келтіру мақсатында әке Ноэль Барбер, S.J. сұрауымен зерттеген болатын. Ластанған қабаттар мен түссізделген лактарды алып тастағаннан кейін картинаның жоғары техникалық деңгейі ашылды және ол Караваджоның жоғалған туындысы деп болжам жасалды. Бұл картинаның түпнұсқа екенін растауда үлкен еңбектің жемісі Франческа Каппелетти мен Лора Теста, Рим университетінің екі аспирантының еңбегі болды. Ұзақ зерттеулер барысында олар "Мәсіхтің тұтқындалуы" туралы алғашқы жазбаны, Караваджоға берілген бастапқы тапсырыс пен төлемдерді көрсететін ежелгі және тозып бара жатқан есеп кітабынан, Маттей отбасының архивінен таба алды. Сурет Лисон көшесіндегі иезуит қауымдастығынан, Дублиннен Ирландия Ұлттық галереясына берілді, олар доктор Мари Ли Вильсонның жомарттығын мойындайды. Ол 1999 жылы АҚШ-та Франко Мормандо ұйымдастырған "Қасиеттілер мен күнәкарлар" атты көрменің орталық экспонаты ретінде Бостон колледжіндегі МакМуллен өнер мұражайында, сондай-ақ 2006 жылы Амстердамдағы Ван Гог мұражайында өткен "Рембрандт / Караваджо" көрмесінде көрсетілді. 2010 жылы ол Караваджоның қайтыс болғанының 400 жылдығына орай Римдегі Scuderie del Quirinale-да ақпаннан маусымға дейін қойылды. 2016 жылы ол Лондонның Ұлттық галереясында көрсетілді.
By the late 18th century, the painting was thought to have disappeared, and its whereabouts remained unknown for about 200 years. In 1990, Caravaggio's lost masterpiece was recognized in the residence of the Society of Jesus in Dublin, Ireland. The rediscovery was published in November 1993. The painting had been hanging in the Dublin Jesuits’ dining room since the early 1930s but had long been considered a copy of the lost original by Gerard van Honthorst, also known as Gherardo delle Notti, one of Caravaggio's Dutch followers. This erroneous attribution had already been made while the painting was in the possession of the Roman Mattei family, whose ancestor had originally commissioned it. In 1786, one Giuseppe Vasi misattributed the painting, recording it as a work by Honthorst, and this error had been repeated in an inventory of the Mattei family's possessions taken in 1793. In 1802, the Mattei sold it, as a work by Honthorst, to William Hamilton Nisbet, in whose home in Scotland it hung until 1921. Later in that decade, still unrecognised for what it was, the painting was sold to an Irish paediatrician, Marie Lea Wilson, who eventually donated it in the 1930s to the Jesuit Fathers in Dublin, in gratitude for their support following the shooting of her husband, Capt. Percival Lea Wilson, a District Inspector in the Royal Irish Constabulary in Gorey, County Wexford, by the Irish Republican Army on 15 June 1920. The Taking of Christ remained in the Dublin Jesuits' possession for about 60 years, until it was spotted and recognised, in the early 1990s, by Sergio Benedetti, Senior Conservator of the National Gallery of Ireland, who had been asked by Father Noel Barber, S. J., to examine a number of paintings in the Leeson Street Jesuit Community (of which Barber was superior) for the purposes of restoration. As layers of dirt and discoloured varnish were removed, the high technical quality of the painting was revealed, and it was tentatively identified as Caravaggio's lost painting. Much of the credit for verifying the authenticity of this painting belongs to Francesca Cappelletti and Laura Testa, two graduate students at the University of Rome. During a long period of research, they found the first recorded mention of The Taking of Christ, in an ancient and decaying account book documenting the original commission and payments to Caravaggio, in the archives of the Mattei family, kept in the cellar of a palazzo in the small town of Recanati. The painting is on indefinite loan to the National Gallery of Ireland from the Jesuit Community, Leeson Street, Dublin, who acknowledge the kind generosity of Dr Marie Lea Wilson. It was displayed in the United States as the centrepiece of a 1999 exhibition entitled "Saints and Sinners," organized by Franco Mormando at the McMullen Museum of Art, at Boston College, and at the 2006 "Rembrandt / Caravaggio" exhibition in the van Gogh Museum, Amsterdam. In 2010 it was displayed from February to June at the Scuderie del Quirinale, Rome, for the 400th anniversary of Caravaggio's death. In 2016 it was displayed in the National Gallery, London.
Көшірмелері
Бұл суреттен кем дегенде 12 дана белгілі. Олардың арасында Боливиядағы Сукре соборының мұражайындағы және Манчестердегі Сент-Беде колледжіндегі, сондай-ақ бұрын Уолтер П. Крайслер кішінің коллекциясында сақталғандары бар. Одессадағы Батыс және Шығыс өнері мұражайында (Украина) Караваджоның өзі салған деп саналатын "Мәсіхті ұстау" картинасының көшірмесі бар. Сурет 2008 жылы мұражайдан ұрланып, Германияда табылды. Қайта қалпына келтіру және зерттеулерден кейін украин және ресейлік ғалымдар оның түпнұсқа иесі – Сириако Маттейдің інісі Асдрубале Маттей үшін Джованни ди Аттили жасаған көшірме екенін мәлімдеді. Асдрубаленің есеп кітаптарында 1626 жылы осы жұмыс үшін 12 скуди төленгені тіркелген.
There are at least 12 known copies of this painting. These include ones in the Metropolitan Cathedral of Sucre Museum in Bolivia and St Bede's College, Manchester, and one formerly in the Walter P. Chrysler Jr. Collection. The Odesa Museum of Western and Eastern Art (Ukraine) has a copy of The Taking of Christ believed to be an original copy made by Caravaggio himself. The painting was stolen from the museum in 2008 and found in Germany. After restoration and research Ukrainian and Russian scientists claimed it is a copy, made by Giovanni di Attili for Asdrubale Mattei, brother of the original's owner – Ciriaco Mattei. The account books of Asdrubale record a payment of 12 scudi in 1626 for this work.
Саннини нұсқасы: түпнұсқасы бар
1943 жылы Флоренциядағы Саннини отбасына тиесілі болған нұсқа Роберто Лонгидің назарына ілікті, ол оны көшірме деп есептеді. 2003 жылы дилер Марио Бигетти оның түпнұсқа болуын күдіктене отырып, оны сатып алуға келісім жасады. Мария Летиция Паолеттимен кеңескенде, рентген суреттерінде байқалатын көптеген түзетулер картинаның түпнұсқа екенін көрсетті. 1993 жылы Дублин нұсқасын сақтандырған сэр Денис Махон 2004 жылы Саннини нұсқасының Караваджоның түпнұсқасы екенін, ал Дублин нұсқасының өзінің Караваджо салған көшірмесі екенін мәлімдеді. Бұл туралы 2004 жылдың ақпан айында Ирландия және Ұлыбритания БАҚ-тарында жарияланды. Саннини нұсқасы заңдық талас нысаны болды және ресми күзетуге алынды, онда Маурицио Серачини жүргізген пигмент талдауында 1615 жылға дейін сурет салуда қолданылмаған Неаполь сарысы табылды. Серачини бұл оның түпнұсқа емес екенін дәлелдейді деді, ал Паолетти оған келіспеді. Джонатан Харрдың Дублин суреті туралы кітабы Серачинидің аргументін қабылдаса, ArtWatch ұйымының Майкл Дейли оған сенбеді.
A version owned by the Sannini family of Florence came to the attention of Roberto Longhi in 1943, who considered it a copy. In 2003, dealer Mario Bigetti, suspecting it was an original, contracted to buy it. He consulted Maria Letizia Paoletti, who argued the large number of pentimenti visible under X ray images proved the painting was the original. Sir Denis Mahon, who had in 1993 authenticated the Dublin version, in 2004 stated that the Sannini version was Caravaggio's original, but that the Dublin version was a copy by Caravaggio himself. This prompted comments in the Irish and British media in February 2004. The Sannini version was the subject of a legal dispute and was taken into official custody, where pigment analysis by Maurizio Seracini found Naples yellow, which was not known in painting before 1615. Seracini said this proved it was not the original; Paoletti disagreed. Jonathan Harr's book about the Dublin painting accepts Seracini's argument, while Michael Daley of ArtWatch was not convinced.
Мәдени сілтемелер
Кевин Спейсидің "Жай ғана қадірлі қылмыскер" фильмінде Караваччоның "Христосты ұстау" картинасының табылғанына назар аударылды. 2001 жылы шыққан электроакустикалық импровизация тобы M. I. M. E. O.-ның "Караваччоның қолдары" альбомы осы картинадан шабыттанды. Картина 2009 жылы BBC-нің "Шедеврдің жеке өмірі" телесериалындағы арнайы Пасха бағдарламасының тақырыбы болды. Мел Гибсон "Мәсіхтің құмарлығы" фильмінің түсірілімдері Караваччо стилін имитациялауға бағытталғанын айтты. Фильмдегі тұтқындау сахнасындағы перспектива, жарықтандыру және фигуралардың орналасуы, саягөйлер Исаны ұстаған сәттегі картинадағыдай. Картина RTÉ конкурсында "Ирландияның сүйікті картинасы" атанымына үміткер ретінде қарастырылды.
A nod was made to the finding of The Taking of Christ by Caravaggio in the film Ordinary Decent Criminal starring Kevin Spacey. The Hands of Caravaggio, an album from 2001 by electro acoustic improvisation group M. I. M. E. O. was inspired by the painting. The painting was the subject of a special Easter program in 2009 in the BBC series The Private Life of a Masterpiece. Mel Gibson said that the cinematography in The Passion of the Christ aimed to imitate Caravaggio's style. The arrest scene in the film uses a similar perspective, lighting, and placement of figures as the painting at the moment the soldiers seize Jesus. The painting was used as a candidate for an RTÉ competition looking for 'Ireland's Favourite Painting'.