Кіріспе
XVI ғасырдың аяғындағы итальяндық барокко суретшісі Караваджоның стильдік ізбасарлары болған суретшілер Каравагисти (немесе "Caravagesques"; жекеше: "Caravaggista") аталды. Оның манерлизмнен туған жаңа барокко стиліне тигізген әсері зор болды. Караваджо көптеген суретшілер сияқты шеберхана ашпады, сондықтан оның өнерін таратуға арналған мектебі болған жоқ. Ол сондай-ақ, өзінің суретке қатысты философиялық ұстанымдарын, оның сақталған туындыларынан ғана анықтауға болатын психологиялық реализмін жариялаған емес. Бірақ оның ықпалын Рубенс, Жузеп де Рибера, Бернини және Рембрандт еңбектерінде тікелей немесе жанама түрде көруге болады. Өмірінде атаққа ие болған Караваджо өлімінен кейін тез ұмытылып кетті. Оның көптеген картиналары оның шәкірттеріне жатқызылды, мысалы, "Мәсіхтің тұтқындалуы" картинасы 1990 жылға дейін голланд суретшісі Геррит ван Хонторстқа тиесілі деп есептелді. Караваджоның батыс өнерінің дамуына қосқан үлесі тек ХХ ғасырда қайта ашылды. 1920 жылдары Роберто Лонги оны қайтадан еуропалық дәстүрге енгізіп, былай деді: "Рибера, Вермеер, Ла Тур және Рембрандт оның арқасында ғана пайда болды. Делакруа, Курбе және Мане өнері де мүлдем басқаша болар еді". Әйгілі Бернард Беренсон: "Микеланджелодан басқа, ешбір итальян суретшісі осындай зор ықпал көрсеткен жоқ" деді.
The Caravaggisti (or the "Caravagesques"; singular: "Caravaggista") were stylistic followers of the late 16th century Italian Baroque painter Caravaggio. His influence on the new Baroque style that eventually emerged from Mannerism was profound. Caravaggio never established a workshop as most other painters did, and thus had no school to spread his techniques. Nor did he ever set out his underlying philosophical approach to art, the psychological realism which can only be deduced from his surviving work. But it can be seen directly or indirectly in the work of Rubens, Jusepe de Ribera, Bernini, and Rembrandt. Famous while he lived, Caravaggio himself was forgotten almost immediately after his death. Many of his paintings were re ascribed to his followers, such as The Taking of Christ, which was attributed to the Dutch painter Gerrit van Honthorst until 1990. Only in the 20th century was Caravaggio's importance to the development of Western art rediscovered. In the 1920s Roberto Longhi once more placed him in the European tradition: "Ribera, Vermeer, La Tour and Rembrandt could never have existed without him. And the art of Delacroix, Courbet and Manet would have been utterly different". The influential Bernard Berenson stated: "With the exception of Michelangelo, no other Italian painter exercised so great an influence."
Рим
1590-шы жылдардың соңы мен 1600-шы жылдардың басында Римде өзінің ең жоғары танымалдылығында болған кезде, Караваджоның жаңа, драматизмге толы стилі Рим өнер әлеміндегі көптеген әріптестеріне әсер етті. Алғашқы Каравагистер қатарында Марио Миннити, Джованни Баглионе (оның Караваджо кезеңі қысқа болғанымен), Леонелло Спада және Орацио Джентилески болды. Келесі буында Карло Сарачени, Бартоломео Манфреди және Орацио Борджанни, сондай-ақ «Азартшылар шебері» сияқты аты-жөні белгісіз суретшілер де болды. Джентилески, едәуір үлкен болғанына қарамастан, 1620 жылдан кейін ұзақ өмір сүрген осы суретшілердің бірегейі болды және Англия королі Карл I-нің сарай суретшісі атанды. Оның қызы Артемизия Джентилески де Караваджоға жақын болды және қозғалыстың ең дарынды суретшілерінің біріне айналды, оның ішінде «Джудит Холоферннің басын кеседі» деген туындысы да бар. Дегенмен, Римде және Италияда бұл Караваджо емес, Жоғары Ренессанс пен Ломбард реализмінің элементтерін үйлестірген Аннибале Караччидің ықпалы ақыры жеңіске жетті. Римде белсенді болған тағы бірнеше суретшілерді атап өткен жөн: Анджело Кароселли, Пьер Франческо Мола, Томмазо Салини және Франческо Боннери. Джачинто Бранди негізінен Рим мен Неапольде жұмыс істеді. Голланд суретшісі Дэвид де Хаен 1615 және 1622 жылдар аралығында Римде өнер көрсететін. Бартоломео Кавароцци Римде белсенді болды, бірақ 1617-1618 жылдары Мадридте жұмыс істеді және Испанияда Караваджизмнің таралуына үлкен рөл атқарды деп саналады.
Неаполь қаласы
1606 жылғы мамыр айында Рануччо Томассониді өлтіргеннен кейін Караваджо өлім жазасынан қашу үшін Неапольге қашып кетті. Онде ол бірнеше тапсырманы орындады, олардың ішіндегі екі маңыздысы – Розарийдің Мадоннасы және Мейірімділіктің жеті ісі болды. Италияда болған кезінде Рубенс Караваджоның туындыларына деген қызығушылығын арттырып, 1606 жылғы Миландағы (Пинакотека ди Брера) Эммаустағы кешкі ас, 1600 жылғы Матайдың шақыруы, сондай-ақ Валичелладағы Санта-Мария және Сант-Агостино базиликасындағы жаңа туындыларын зерттеді. Италиядағы тұру кезіндегі суреттерінде Караваджоға деген қызығушылығы көрінгенімен, 1608 жылы Антверпенге оралғаннан кейін ғана оның туындыларында Каиннің Абельді өлтіруі (1608–1609) (Кортольд өнер институты) сияқты нақты қараваджизм белгілері байқалды. Дегенмен, Караваджоның Рубенс туындыларына тигізген әсері Рафаэль, Корреджо, Барокки және венециялық суретшілерге қарағанда кем болды. Рубенстің ықпалында болған Питер ван Мол, Гаспар де Крейер және Виллем Якоб Херренс сияқты суретшілер де қараваджизм стиліне тән нақты реализм мен жарық пен көлеңкенің күшті контрастын қолданды. Рубенстің замандасы Абрахам Янссенс Италияға (1597–1602 жылдары) саяхат жасаған фламанд суретшісі болды, онда ол Караваджоның туындыларымен танысты. Антверпенге оралғаннан кейінгі туындыларында Караваджоның ықпалы көрінеді. 1609 жылғы «Скалдис және Антверпен» композициясы жарық пен көлеңкенің (кьяроскуро) күшті контрастын пайдалану арқылы көркемдік күшін алады, бұл Караваджоның жаңашылдығы болды. 1620 жылдары өнер сахнасына Рубенстен кейінгі ұрпақтың фламанд суретшілері келгенде, олардың көпшілігі Караваджоның ықпалына түсті. 1620–1640 жылдары Фландрияда қаравагизмге қызығушылық артады. Суретшілер көбінесе жұмыс істеген қалаларының атымен Генттік және Антверпендік қаравагисттер деп аталды. Алайда, бұл екі қозғалыстың арасында жеке ерекшеліктерден басқа стильдік айырмашылықтар жоқ. Генттік қаравагисттер қатарында Ян Янссенс, Мельхиор де ла Марс және Антон ван ден Хьювелді атауға болады. Антверпендік қаравагисттер тізімі одан да ұзын, бұл қаланың Фландрияның өнер орталығы ретіндегі маңыздылығын көрсетеді. Олардың ішінде Теодор Ромбоутс, Жерар Сегерс, Ян Коссиерс, Адам де Костер, Жак де л’Анж және Ян ван Дален бар. Брюггеде Якоб ван Ост жанрлық және тарихи картиналар салған, оларда Караваджо мен Манфредидің ықпалы байқалады, олардың туындыларын ол Римде зерттеген. Кейбір фламандтық қаравагисттер өз отанын Италияға тастап кетті, онда олар Караваджо мен оның ізбасарларының туындыларына әсер етті және ешқашан үйлеріне қайтып оралмады. Брюггелік Луи Финсонның жағдайы осыған ұқсас, ол Неаполь мен Римде болғаннан кейін мансабының көп бөлігін Францияда өткізді. Фламандтық қаравагисттердің тағы бір мысалы – Локерен немесе Лохристилік Хендрик де Сомер, ол өмірінің көп бөлігін және мансабын Неапольде өткізді, онда ол испан суретшісі Жузепе де Рибераның ықпалымен қараваджизм стилінде сурет салған. Бұл суретшілердің ортақ ерекшелігі – олар Италияға саяхат жасап, Караваджоның немесе оның итальяндық және голландтық ізбасарларының туындыларымен тікелей танысқан. Олардың туындыларында Караваджо мен оның ізбасарларының драмалық жарық эффекттерін, көркем ишараларын, сондай-ақ карта ойнаушылар, бақсылар, Петтің жоққа шығаруы сияқты жаңа сюжеттерді пайдалану арқылы ықпалы көрінеді. Кейбір суретшілер Караваджоның туындыларының белгілі бір аспектілеріне назар аударды. Мысалы, Адам де Костер «Түн суретшісі» (Pictor Noctium) деп аталды, өйткені ол күшті кьяроскуро мен шаммен жарықтандырылған жартылай тұлғалар мотивін жиі қолданды. Ромбоутс, Коссиерс және Сегерс сияқты көптеген суретшілер кейінірек қараваджизм стилі мен сюжеттеріне қатаң берілуден бас тартып, басқа бағытта жүрді, көбінесе 17 ғасырда фламанд өнеріне үлкен әсер еткен фламанд суретшілерінің ескі ұрпағының ықпалымен, яғни Рубенс пен ван Дайк. Утрехттік қаравагизмнің қысқа ғана гүлденуі 1630 жылдары аяқталды, сол кезде ірі суретшілер ван Бабурен мен Тербругген сияқты қайтыс болды немесе ван Хонторсттың портрет пен тарихи көріністерге ауысуы сияқты стильін өзгертті, бұл Рубенс пен оның ізбасарлары тарапынан танымалданған фламандтық тенденциялармен байланысты. Келесі ұрпақта Караваджоның әсері, болғанымен әлсіреген, Вермеер, Рембрандт және Геррит Дудың «нишалық суреттерінде» көрінеді.
Француз тілі
Караваджо жылдарында Римде жұмыс істеген алғашқы француз суретшілерінің бірі Жан ЛеКлерк болды, ол 17 ғасырдың басында Сарачениден оқыды. Саймон Воуэ 1613 жылдан 1627 жылға дейін Италияда көп уақыт өткізді. Оның қолдаушылары Барберини отбасы, Кассиано дал Поццо, Паоло Джордано Орсини және Винченцо Джустиниани болды. Ол Италияның басқа да қалаларына сапарлады: Венеция; Болонья (Караччилер академиясы орналасқан жер); Генуя (1620-1622 жылдары Дория князьдері үшін жұмыс істеді); және Неаполь. Ол көрген нәрсені сіңіріп, суреттерінде бейнеледі: Караваджоның драматикалық жарығы; итальяндық маньеризм; Паоло Веронезедің түсі және «ди сотто ин су» немесе қысқартылған перспектива; сондай-ақ Карраччи, Герчино, Ланфранко және Гвидо Ренидің өнері. Воуэнің Римдегі жетістігі 1624 жылы Сан-Лука академиясының президенті болып сайлануына әкелді. Римдегі табысына қарамастан, Воуэ 1627 жылы Францияға оралды. Воуэнің жаңа стилі ерекше итальяндық болды, ол итальяндық барокко стилін Францияға енгізді. Осы жаңа стильге ынтыққан басқа француз суретшілерінің ішінде 1620 жылға қарай Римде тұрған Валентин де Булонье, Воуэден және кейін Булоньенің шәкірті Николя Турньеден де оқыды. Жорж де Ла Тур мансабының алғашқы кезеңінде Италияға немесе Нидерландыға саяхаттаған болуы мүмкін деп есептеледі. Оның суреттері Караваджоның ықпалын көрсетеді, бірақ бұл ықпал, әдетте, голландтық караваджистер және басқа солтүстік (француз және голланд) суретшілер арқылы жеткен болуы мүмкін. Атап айтқанда, Ла Турды голланд суретшісі Хендрик Тербрюггенмен жиі салыстырады. Луи Финсон, сондай-ақ Людовик Финсониус деп те аталады, фламанд барокко суретшісі, ол Францияда да жұмыс істеді.
Испан тілі
Франсиско Рибальта Испаниядағы теннебрист стилінің алғашқы жақтастарының бірі болды. Ол тікелей Римге немесе Неапольге барған-бармағаны белгісіз, бірақ Неаполь арқылы Испания 17-шы ғасырдың басында Караваджизммен танысқан болуы мүмкін. Оның ұлы Хуан Рибальта, Висенте Кастелло және Джузепе де Рибера оның шәкірттері болған делінеді, алайда Рибера Италияға көшіп келген кезде теннебризмін осы жерде үйренген болуы да мүмкін. Бұл стиль Испанияда көптеген ізбасарларды тапты және барокко немесе Испанияның Алтын ғасырындағы суретшілерге, әсіресе Зурбаран, Веласкес және Мурильоға әсер етті. Испаниядағы натюрморт жанры, бодегон да көбінесе осындай қатаң және аскетикалық стильде суреттелген. Орацио Борджанни Испанияда итальяндық сурет академиясын ашу үшін петицияға қол қойды және Вальядолидтегі Портакоэли монастыры үшін тоғыз картинадан тұратын серия жасады, олар әлі де сол жерде сақтаулы. Джованни Баттиста Кресценци – Барокко дәуірінің басындағы итальян суретшісі және сәулетшісі, Римде және Испанияда жұмыс істеді, онда ол Эль-Эскориалдағы испан патшаларының мазарларын безендіруге көмектесті. Ол Рим папасы Павел V билік кезінде суретші ретінде танымал болды, бірақ 1617 жылы Мадридке көшіп келді, ал 1620 жылдан бастап Эскориалда белсенді болды. Испанияның Филипп III оған Сантьяго орденінің рыцарі, Маркиз де ла Торре атағын берді. Оның шәкірті Бартоломео Кавароцци 1617-19 жылдары Испанияда жұмыс істеді.