Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еуропалық өнер 1590–1750 жылдар аралығында
European art from about 1590 to 1750
Барокко сурет салу – Барокко мәдени қозғалысымен байланысты сурет өнері. Бұл қозғалыс көбінесе абсолютизм, Контрреформация және католиктердің қайта жаңғыруымен байланыстырылады, бірақ Батыс Еуропадағы абсолютизмдік емес және протестант мемлекеттеріндегі маңызды Барокко өнері мен архитектурасының болуы оның кең таралған танымалдылығын көрсетеді. Барокко сурет салу көптеген стильдерді қамтиды, себебі 1600 жыл шамасында басталып, 17 ғасыр бойы және 18 ғасырдың басына дейін дамыған кезеңдегі ең маңызды және ірі суреттер бүгінде Барокко сурет салуы деп аталады. Барокко өнерінің ең типік мысалдарында үлкен драма, бай, терең түстер және қарқынды жарық пен қараңғы көлеңкелер кездеседі, бірақ француз Барокко суретшілерінің классицизмі, мысалы, Пуссен, және голланд жанрлық суретшілері, мысалы, Вермеер де осы терминге кіреді, кем дегенде ағылшын тілінде. Ренессанс өнері көбінесе оқиғадан бұрынғы сәтті көрсетсе, Барокко суретшілері оқиғаның ең драматикалық нүктесін, әрекет орын алатын сәтті таңдайтын. Микеланджело, Жоғары Ренессанс кезеңінде жұмыс істеп, Дәуітін Голиафпен шайқасқа дейін дайындалып тұрған күйде бейнелесе, Бернинидің Барокко Дәуіті алыпқа тас лақтыру кезінде суреттелген. Барокко өнері Ренессанс дәуірінде бағаланған тынышқандық пен рационалдықтан гөрі эмоция мен құмарлықты оятуға бағытталған. Барокко дәуірінің ең ұлы суретшілерінің қатарында Веласкес, Караваджо, Рембрандт, Рубенс, Пуссен және Вермеер бар. Караваджо – Жоғары Ренессанс дәуірінің гуманистік суреттерінің мұрагері. Оның адам бейнесіне деген реалистік көзқарасы, тікелей табиғаттан суреттелген және қараңғы фонға қарсы жарқын жарықпен көрсетілген, замандастарын таң қалдырып, сурет тарихында жаңа тарау ашты. Барокко сурет салу көбінесе көріністерді кьяроскуро жарық эффектілерін пайдалана отырып, драматикалық түрде бейнелейді; мұны Рембрандт, Вермеер, Ле Найн және Ла Турдың туындыларында көруге болады. Фламанд суретшісі Энтони ван Дайк, әсіресе Англияда үлкен ықпалға ие болған, әсем, бірақ әсерлі портрет стилін жасады. 17 ғасырдағы Голландияның гүлденуі көптеген суретшілердің өнер тудыруына әкелді, олардың көпшілігі жоғары маманданған және тек жанрлық көріністерді, пейзаждарды, натюрморттарды, портреттерді немесе тарихи картиналарды суреттеді. Техникалық деңгей өте жоғары болды, ал Голландияның Алтын ғасыры сурет салуы модернизм келгенге дейін өте ықпалды тақырыптардың жаңа репертуарын қалыптастырды.
Baroque painting is the painting associated with the Baroque cultural movement. The movement is often identified with Absolutism, the Counter Reformation and Catholic Revival, but the existence of important Baroque art and architecture in non absolutist and Protestant states throughout Western Europe underscores its widespread popularity. Baroque painting encompasses a great range of styles, as most important and major painting during the period beginning around 1600 and continuing throughout the 17th century, and into the early 18th century is identified today as Baroque painting. In its most typical manifestations, Baroque art is characterized by great drama, rich, deep colour, and intense light and dark shadows, but the classicism of French Baroque painters like Poussin and Dutch genre painters such as Vermeer are also covered by the term, at least in English. As opposed to Renaissance art, which usually showed the moment before an event took place, Baroque artists chose the most dramatic point, the moment when the action was occurring: Michelangelo, working in the High Renaissance, shows his David composed and still before he battles Goliath; Bernini's Baroque David is caught in the act of hurling the stone at the giant. Baroque art was meant to evoke emotion and passion instead of the calm rationality that had been prized during the Renaissance. Among the greatest painters of the Baroque period are Velázquez, Caravaggio, Rembrandt, Rubens, Poussin, and Vermeer. Caravaggio is an heir of the humanist painting of the High Renaissance. His realistic approach to the human figure, painted directly from life and dramatically spotlit against a dark background, shocked his contemporaries and opened a new chapter in the history of painting. Baroque painting often dramatizes scenes using chiaroscuro light effects; this can be seen in works by Rembrandt, Vermeer, Le Nain and La Tour. The Flemish painter Anthony van Dyck developed a graceful but imposing portrait style that was very influential, especially in England. The prosperity of 17th century Holland led to an enormous production of art by large numbers of painters who were mostly highly specialized and painted only genre scenes, landscapes, still lifes, portraits or history paintings. Technical standards were very high, and Dutch Golden Age painting established a new repertoire of subjects that was very influential until the arrival of Modernism.
Тарих
Трент кеңесі (1545–1563), Рим-католик шіркеуінің протестанттардың да, шіркеу ішінде қалғандардың да көтерген ішкі реформаға қатысты көптеген сұрақтарына жауап берген кеңес, өзінің қаулыларында бейнелеу өнеріне қысқа да, біршама тікелей емес сипатта келді. Бұл кейіннен Молан сияқты дін қызметкерлері тарапынан түсіндіріліп, дамытылды. Олар шіркеудегі суреттер мен мүсіндер өз тақырыптарын манеризмнің стильдік әрекеттерінен аулақ, анық, күшті және лайықты бейнелеуі тиіс деп талап етті. Көптеген өнер тарихшылары бұл қайта оралуды шіркеу өнерінің мақсатына қатысты халыққа жақын түсінікке бет бұру деп қарастырады. Бұл Каравагжио мен Каррачи ағайындарының жаңалықтарын тудырған себеп деп есептеледі. Олардың барлығы 1600 жыл шамасында Римде жұмыс істеді (және тапсырыстар үшін бәсекелестікке түсті). Дегенмен, діни сурет салу, тарихи сурет салу, аллегориялар мен портреттер әлі де ең құрметті тақырыптар саналса да, пейзаж, натюрморт және жанрлық көріністер католик елдерінде жиі кездесе бастады, ал протестант елдерінде басты жанрларға айналды.
The Council of Trent (1545–1563), in which the Roman Catholic Church answered many questions of internal reform raised by both Protestants and by those who had remained inside the Catholic Church, addressed the representational arts in a short and somewhat oblique passage in its decrees. This was subsequently interpreted and expounded by a number of clerical authors like Molanus, who demanded that paintings and sculptures in church contexts should depict their subjects clearly and powerfully, and with decorum, without the stylistic airs of Mannerism. This return toward a populist conception of the function of ecclesiastical art is seen by many art historians as driving the innovations of Caravaggio and the Carracci brothers, all of whom were working (and competing for commissions) in Rome around 1600, although unlike the Carracci, Caravaggio persistently was criticised for lack of decorum in his work. However, although religious painting, history painting, allegories, and portraits were still considered the most noble subjects, landscape, still life, and genre scenes were also becoming more common in Catholic countries, and were the main genres in Protestant ones.
Терминнің
Бастапқыда "барокко" термині оның шектен тыс екенін көрсету үшін сындарлы мағынада қолданылған. Басқалары оны логикалық схоластикадағы күрделі силогизм түрін білдіретін "Барокко" деген есте сақтау терминінен тудырады. Атап айтқанда, бұл термин эксцентрикалық артықшылығы мен көптеген бөлшектерінің шулылығын сипаттау үшін пайдаланылды, бұл Ренессанстың анық және салмақты рационалдығымен күрт қайшы болды. Оны алғаш рет швейцариялық өнер тарихшысы Генрих Вёльфлин (1864–1945) өзінің "Renaissance und Barock" (1888) еңбегінде жаңартып бейнеледі; Вёльфлин барокконы "массаға енген қозғалыс" деп атады, ол Ренессанс өнеріне қарсы тұратын стиль. Ол қазіргі авторлар сияқты маниризм мен барокко арасындағы айырманы жасаған жоқ, сондай-ақ 18 ғасырға дейін жалғасқан академиялық барокко кезеңін назарға алмады. Француз және ағылшын авторлары Вёльфлиннің ықпалы арқасында неміс ғылымы жетекші орын алғаннан кейін ғана барокконы құрметті зерттеу нысаны ретінде қарастыра бастады.
The term "Baroque" was initially used with a derogatory meaning, to underline the excesses of its emphasis. Others derive it from the mnemonic term "Baroco" denoting, in logical Scholastica, a supposedly laboured form of syllogism. In particular, the term was used to describe its eccentric redundancy and noisy abundance of details, which sharply contrasted the clear and sober rationality of the Renaissance. It was first rehabilitated by the Swiss born art historian, Heinrich Wölfflin (1864–1945) in his Renaissance und Barock (1888); Wölfflin identified the Baroque as "movement imported into mass", an art antithetic to Renaissance art. He did not make the distinctions between Mannerism and Baroque that modern writers do, and he ignored the later phase, the academic Baroque that lasted into the 18th century. Writers in French and English did not begin to treat Baroque as a respectable study until Wölfflin's influence had made German scholarship pre eminent.
Ұлттық айырмашылықтар
Италия бастамасымен Жерорта теңізі елдері, содан кейін Германиядағы және Орталық Еуропадағы қасиетті Рим империясының көп бөлігі, толыққанды барокколық көзқарас қабылдады. 17 ғасырдағы Голландияның алтын ғасырының солтүстік реалистік дәстүрлерінен өзгеше өнер пайда болды, онда діни және тарихи суреттер өте аз болды, оның орнына натюрморт, күнделікті сахналардың жанрлық суреттері және пейзаж суреттері сияқты секулярлық жанрларды дамытуда маңызды рөл атқарды. Рембрандттың өнерінің барокколық екені анық болғанымен, бұл атау Вермеер және көптеген басқа голланд суретшілеріне сирек қолданылады. Голланд өнерінің көп бөлігінде барокко туындыларына тән идеалдау және сәнге құштарлық жоқ, соның ішінде голланд тенденцияларымен байланысы бар көршілес фламанд барокко суреті де дәстүрлі санаттарды барокко стилінде жасауды жалғастырды. Францияда лайықты және әсем классицизм барокко суретіне ерекше сипат берді, онда 17 ғасырдың соңы сурет салудың алтын ғасыры болып есептеледі. Ең маңызды суретшілердің екеуі, Николя Пуссен мен Клод Лоррен, Римде тұрды, олардың жұмысы, көбінесе мольбертте салынған суреттері, итальяндық және французтардың қамқорлығын күтті.
Led by Italy, Mediterranean countries, slowly followed by most of the Holy Roman Empire in Germany and Central Europe, generally adopted a full blooded Baroque approach. A rather different art developed out of northern realist traditions in 17th century Dutch Golden Age painting, which had very little religious art, and little history painting, instead playing a crucial part in developing secular genres such as still life, genre paintings of everyday scenes, and landscape painting. While the Baroque nature of Rembrandt's art is clear, the label is less used for Vermeer and many other Dutch artists. Most Dutch art lacks the idealization and love of splendour typical of much Baroque work, including the neighbouring Flemish Baroque painting which shared a part in Dutch trends, while also continuing to produce the traditional categories in a more clearly Baroque style. In France a dignified and graceful classicism gave a distinctive flavour to Baroque painting, where the later 17th century is also regarded as a golden age for painting. Two of the most important artists, Nicolas Poussin and Claude Lorrain, remained based in Rome, where their work, almost all in easel paintings, was much appreciated by Italian as well as French patrons.