Кіріспе

Караваджоның суреті, латын тілінде "Амор Винчит Омниа" ("Сүйіспеншілік бәрін жеңеді") деп аталады, ал ағылшын тілінде "Amor Victorious", "Victorious Cupid", "Love Triumphant", "Love Victorious" немесе "Earthly Love" деген аттармен белгілі. "Amor Vincit Omnia" суретінде римдік Купидон, Амор, қара бүркіт қанаттарымен, үстел сияқты нәрсеге отырған немесе одан түсіп жатқан күйде бейнеленген. Айналасына адамзаттың барлық қызметтерінің белгілері – скрипка мен лютня, қару-жарақ, тәж, сызғыш пен циркуль, қалам мен қолжазба, лавр жапырақтары мен гүлдер шашырап, Купидонның аяғымен тапталған. Сурет Вергилийдің "Eclogues" поэмасынан алынған "Omnia Vincit Amor et nos cedamus amori" ("Сүйіспеншілік бәрін жеңеді; сүйіспеншілікке бойымызды бағайық") деген жолдарды көрнекілейді. Едендегі музыкалық қолжазбада үлкен "V" әрпі байқалады. Осыған байланысты, сурет Маркиз Винченцо Джустинианидің жетістіктеріне сілтеме жасауы мүмкін деген болжам бар. Джустиниани осы суретті өзінің коллекциясындағы барлық туындылардан артық бағалаған.

Өмірбаян

Купидон тақырыбы сол дәуірде кең таралған. Караваджоның Купидонды бейнелеуі ерекше реалистік – ал басқа бейнелеулер, мысалы, Battistello Caracciolo-ның қазіргі Уйықтаған Купидоны, идеалданған, көбіне бір-біріне ұқсас нұсқаны көрсетеді. Кескінді жарық пен фотореалистік айқындық – аллегория мен шындықтың үйлесімі. Караваджоның тірі модельден тікелей сурет салу тәжірибесінің нақты белгілеріне қарамастан, қазір Флоренциядағы Палаццо Веккьода сақталатын Микеланджелоның Жеңіс мүсінімен ұқсастық байқалады, және суретші осыны ескерген болуы мүмкін (бұрынғы туындының ерекше элементтерінің бірі – ұқсас композицияда бағынышты жеңілгенге үстемдік ететін бүгілген тізе). Суретші Орацио Джентилески суретте қолдану үшін Караваджоға қанаттарды реквизит ретінде берді, бұл 1602–03 жылдарға нақты дата беруге мүмкіндік береді. Бұл туынды Римнің зиялы және мәдени элитасының арасында бірден үлкен сәттілікке ие болды. Бір ақын тура сол кезде осы туынды туралы үш мадригал жазды, ал тағы біреуі Виргилийдің «Omnia Vincit Amor» сөзімен алғаш рет байланыстырған латын эпиграммасын жазды, бірақ бұл атауы 1672 жылы сыншы Джованни Пьетро Беллори Караваджоның өмірін жазғанға дейін бекітілмеді. Әрине, суреттің эротикалық сипаты туралы көптеген ғылыми және ғылыми емес пікірлер айтылды. 1602 жылы, «Амор Винчит» аяқталғаннан кейін көп ұзамай, Винченцоның інісі және қазіргі заманғы өнердің Джустиниани коллекциясын құрудағы серіктесі кардинал Бенедетто Джустиниани белгілі суретші Джованни Баглионеге сурет салуды тапсырды. Баглионенің «Жердегі махаббатты жеңген Құдайлық махаббат» суреті Құдайлық махаббаттың төменгі оң жақ бұрыштағы жердегі жас Купидонды (жалған махаббат) сол жақ бұрыштағы Люциферден бөліп тұрғанын көрсетеді. Оның стилі толығымен Караваджодан (жақында шіркеу тапсырыстары үшін бәсекелес ретінде пайда болған) алынған және соңғы «Аморға» айқын сын болды, ал жас суретші плагиат деп есептеген нәрсеге наразылық білдірді. Караваджоның достарының бірі Баглионені мазақтап, ол екінші нұсқамен жауап берді, онда шайтанға Караваджоның беті берілді. Осылайша ұзақ және қатал дау басталды, ол Караваджоның өлімінен кейін ондаған жылдар бойы күтпеген салдарларға әкелді, өйткені кешірімсіз Баглионе оның алғашқы өмірбаянына айналды. Сандрарт «Аморды» былай сипаттады: «Он екі жастағы ұл баладан кейін бейнеленген, ірі қоңыр бүркіттің қанаттары бар, өте дәл және күшті бояумен, айқындықпен және көлемділікпен суреттелген, бәрі тірідей». 1649/51 жылдары Римге келген ағылшын саяхатшысы Ричард Саймондс Купидонды «Караваджоның өз ұлы немесе қызметшісінің денесі мен беті» деп жазды. Итальяндық өнер тарихшысы Джанни Паппи бұл Чеконың шебердің өлімінен кейін онжылдықтарда пайда болған итальяндық Караваджо ізбасары Чеко дель Караваджомен («Caravaggio's Cecco») бірдей болуы мүмкін деген теорияны алға тартты. Бұл әлі де даулы болса да, Паппидің Чеко дель Караваджоны Франческо Бонери деп аталатын суретші ретінде тану керек деген ұсынысына кеңінен қолдау көрсетіледі. Секко Бонери, егер бұл оның аты болса, Караваджоның көптеген суреттерінде кездеседі, мысалы, «Павлдің тәңірге бет бұруы» (1600–1601) картинасында Мәсіхті қолдайтын жас періште ретінде, мүмкін, «Матайдың азап шегуі» (1599–1600) картинасында киеліге шейіт құлын ұсынатын періште ретінде (бірақ тек қылшық шаштың жоғарғы жағы ғана көрінеді), «Исақтың құрбандығы» (1603) картинасында мойны кесіліп тасталмақшы болған жас Ысқақ ретінде, «Голиаттың басын ұстаған Дәуіт» (Караваджо, Рим) (шамамен 1610 – бас Караваджоның) және Римдегі Капитолий галереясындағы шомылдыру рәсімін жасаған Иоанн Креститель ретінде. Сурет 1812 жылға дейін Джустиниани коллекциясында сақталды, содан кейін оны өнер сатушысы Féréol Bonnemaison сатып алды және 1815 жылы Берлин мұражайлары үшін Пруссияның Фредерик Вильгельм III-ге сатты. Ол бүгінге дейін Берлин мемлекеттік музейлерінің жинағының бір бөлігі болып табылады және Gemäldegalerie-де көрсетіледі.