Артемизия Джентилески: Итальян бароккосының суретшісі

Кіріспе

Италиялық суретші (1593 – шамамен 1656 ж.)

Артемизия Ломи немесе Артемизия Джентилески (/US/,/dʒ//ɛ//n//t//i/'/l//ɛ//s//k//i/, arteˈmiːzja dʒentiˈleski; 8 шілде 1593) – итальяндық барокко суретшісі. Джентилески 17 ғасырдың ең талантты суретшілерінің қатарында саналады, алғашқыда Караваджо стилінде жұмыс істеді. Ол 15 жасында кәсіби туындылар жасады. Әйелдерге көркем білім алуға немесе кәсіби суретші ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік аз болған дәуірде Джентилески Флоренциядағы Accademia di Arte del Disegno мүшесі болған тұңғыш әйел және оның халықаралық тұтынушылары болды. Джентилескидің көптеген суреттерінде мифтерден, аллегориялардан және Киелі кітаптан алынған әйелдер бейнеленген, олардың ішінде құрбандар, өз-өзіне қол жұмсағандар және жауынгерлер бар. Оның ең танымал туындылары – «Сусанна және ақсақалдар» (әсіресе 1610 жылғы Поммерсфельден нұсқасы), «Джудит Холоферннің басын кеседі» (оның 1614–1620 жылғы нұсқасы Уффици галереясында сақталады) және «Джудит және оның қызметшісі» (оның 1625 жылғы нұсқасы Детройт өнер институтында). Джентилески әйел бейнесін шынайы түрде бейнелеу қабілетімен және түспен жұмыс істеу шеберлігімен, оның арқасында көлем мен драманы жеткізе білуімен танымал болды. Оның суретші ретіндегі жетістіктері көп жылдар бойы Агостино Тассиның оны жас кезінде зорлағаны және Джентилескидің сотта куәлік беру үшін азапталуы туралы оқиғаның артында қалды. Ұзақ жылдар бойы Джентилески тек қызығушылық тудырды, бірақ оның өмірі мен өнері 20 және 21 ғасырлардағы ғалымдар тарапынан қайта қарастырылды, оның талантына Лондонның Ұлттық галереясы сияқты халықаралық деңгейдегі көркем өнер мекемелерінде өткен ірі көрмелер арқылы жоғары баға берілді.

Ерте өмір

Артемизия Ломи Джентилески 1593 жылғы 8 шілдеде Римде дүниеге келген, бірақ Мемлекеттік мұражайдағы туу туралы куәлігі 1590 жылы туылғандығын көрсетеді. Ол Пруденция ди Оттавиано Монтони мен тосканалық суретші Орацио Джентилескидің үлкен баласы болды. Орацио Джентилески – Пиза қаласынан шыққан суретші. Римге келгеннен кейін оның сурет өнері өзінің биік деңгейіне жетті, ол Караваджоның жаңалықтарынан шабыт алып, одан нақты үлгілерді суретке түсіруді үйренді, оларды идеалдамай немесе әдемілемей, керісінше, күшті және шынайы драмалық бейнелерге айналдырды. Артемизия туғаннан кейін екі күн өткен соң Сан-Лоренцо шіркеуінде крещениеден өтті. Анасы 1605 жылы қайтыс болғаннан кейін Артемизия негізінен әкесінің тәрбиесінде өсті. Осы кезде Артемизия сурет салуға бет бұрған болуы мүмкін: әкесінің шеберханасында сурет салумен айналысқан Артемизия өздерімен бірге жұмыс істеген ағаларына қарағанда әлдеқайда ынталы және талантты болды. Ол сурет салудың, бояуларды араластырудың және сурет салудың негіздерін үйренді. 1612 жылы, 18 жасқа толғанда, Артемизия өте ұсынысқа ие таланттарға ие болды, әкесі Артемизия үш жыл ғана сурет салумен айналысқанына қарамастан, оған тең келмейтінін мақтан тұтты. Өмірінің осы кезеңінде Артемизия әкесінің сурет салу стилінен шабыт алды, ол өз кезегінде Караваджоның туындыларына күшті әсер етті. Алайда Артемизияның тақырыпқа қатысты көзқарасы әкесінікінен өзгеше болды, ол әкесінің салыстырмалы түрде идеалданған туындыларына қарағанда әлдеқайда натуралистік көзқарас танытты. Оның ең ерте сақталған туындысы – «Сусанна және қарттар» (1610, Шонборн коллекциясы, Поммерсфельден). Суретте Киелі кітаптан алынған Сусанна туралы оқиға бейнеленген. Сурет Артемизияның Караваджоның реализмін және қолданған әсерлерін қалай сіңіргенін көрсетеді, сонымен қатар Аннибале Карраччидің классицизміне және Болонья барокко мектебінің стиліне де бейжай қарамайды.

Агостино Тассидің зорлауы

1611 жылы Орацио Агостино Тассимен бірге Римдегі Паллавичини Роспильози сарайының ішіндегі Казино делле Музе күмбездерін безендіру жұмысын жүргізіп жатқанда, мамыр айының бір күні Тасси Джентилескилер үйіне келіп, Артемизиямен жалғыз қалғанда оны зорлады. Зорлауға тағы бір адам, Козимо Кворли қатысты. Джентилескидің досы Тузия оқиға кезінде болған, бірақ Артемизияға көмектесуден бас тартты. Артемизия олардың үйленуі арқылы оның ар-намысын қалпына келтіріп, болашағын қамтамасыз етеді деген үмітпен Тассипен қарым-қатынас жасады, бірақ ол оған үйлену туралы уәдесін орындамады. Зорлаудан тоғыз ай өткен соң, Артемизия мен Тасси үйленбейтінін білген әкесі Орацио Тассиге шағым түсірді. Соттағы басты мәселе Тассидің Джентилески отбасының абыройын түсіргені болды, Артемизияға қатысты айыптар қойылған жоқ. Сот барысында Артемизияның жауапорындағы шындықты тексеру үшін оған саусақтарды бұрап қинау жазасы қолданылды. Анасы қайтыс болғаннан кейін Артемизияның төңірегінде негізінен еркектер болды. Ол 17 жасқа келгенде Орацио үйлерінің жоғарғы қабатын Тузия есімді әйелге жалға берді. Артемизия Тузиямен дос болды, бірақ Тузия Агостино Тасси мен Козимо Кворлиге Артемизияның үйіне бірнеше рет келуге рұқсат берді. Зорлау күні Артемизия Тузиядан көмек сұрады, бірақ Тузия Артемизияны елемей, оқиға туралы ештеңе білмейтінін сықырлады. Өнер тарихшысы Жанна Морган Заруччи Тузияның сатқындығы мен зорлауға қатысуын, жыныстық құлдыққа түсірілген әйелге қатысты проститутканың рөлімен салыстырды. 1976 жылы Австралияның Кроу-Нест аймағында табылған «Ана мен бала» атты картинаны Джентилески салған болуы мүмкін. Егер оның туындысы болса, сәби 1614 жылы, зорлаудан екі жыл өткен соң туғандықтан, зорлаушы Агостино Тассиге жасалған жанама сілтеме ретінде қарастырылады. Суретте күшті және қайғы шеккен әйел бейнеленген, оның ауыруы мен көркемдік қабілеті айқын көрінеді.

In 1611, Orazio was working with Agostino Tassi to decorate the vaults of Casino delle Muse inside the Palazzo Pallavicini Rospigliosi in Rome. One day in May, Tassi visited the Gentileschi household and, when alone with Artemisia, raped her. Another man, Cosimo Quorli, played a part in the rape. A female friend of Gentileschi, Tuzia, was present during the rape, but refused to help her. With the expectation that they would marry in order to restore her virtue and secure her future, Artemisia started to have sexual relations with Tassi, but he reneged on his promise to marry her. Nine months after the rape, when he learned that Artemisia and Tassi were not going to be married, her father Orazio pressed charges against Tassi. The major issue of the trial was the fact that Tassi had violated the Gentileschi family's honor, and charges were not pressed for violating Artemisia. During the trial, Artemisia was tortured with thumbscrews for the purpose of verifying her testimony. After her mother died, Artemisia had been surrounded mainly by males. When she was 17, Orazio rented the upstairs apartment of their home to a female tenant, Tuzia. Artemisia befriended Tuzia; however, Tuzia allowed Agostino Tassi and Cosimo Quorli to visit Artemisia in Artemisia's home on multiple occasions. The day the rape occurred, Artemisia cried out to Tuzia for help, but Tuzia simply ignored Artemisia and pretended she knew nothing of what happened. Art historian Jeanne Morgan Zarucchi compared Tuzia's betrayal and role in facilitating the rape to the role of a procuress who is complicit in the sexual exploitation of a prostitute. A painting entitled Mother and Child, discovered in Crow's Nest, Australia in 1976, may or may not have been painted by Gentileschi. Presuming that it is her work, the baby has been interpreted as an indirect reference to Agostino Tassi, her rapist, as it dates to 1614, just two years after the rape. It depicts a strong and suffering woman and casts light on her anguish and expressive artistic capability.

Флоренция кезеңі (1612-1620)

Бір айдан кейін Орацио қызының Флоренциялық қарапайым суретші Пьерантонио Стиаттезиге үйленуін ұйымдастырды. Олар көп ұзамай Флоренцияға көшіп кетті. Флоренцияда өткізген алты жыл Артемизияның отбасылық өмірі мен кәсіби жолы үшін шешуші болды. Артемизия Медичи үйінің қамқорлығын көріп, қаланың мәдени өмірінде маңызды рөл атқарған сәтті сарай суретшісіне айналды. Флоренцияда Артемизияның суретшілік мансабы өте жақсы дамыды. Ол Accademia delle Arti del Disegno (Сызу өнері академиясы) қабылдаған алғашқы әйел болды. Ол өз заманының ең құрметті суретшілерімен, мысалы Кристофано Аллоримен жақсы қарым-қатынаста болды және Тоскананың Ұлы герцогы Козимо II де Медичи бастап, әсіресе Лотарингияның Ұлы герцогинясы Кристинаның қолдауы мен қорғауына ие болды. 1635 жылы ғалымға жазған хатынан көрінетіндей, Галилео Галилеймен танысуы Флоренциядағы жылдарына қатысты; мүмкін, ол оның компасты бейнелеуіне түрткі болған. Флоренцияның сарай мәдениетіне қатысуы оған ғана емес, меценаттарға қол жеткізуге, сонымен қатар білімін кеңейтуге және өнермен танысуға мүмкіндік берді. Ол оқу мен жазуды үйреніп, музыкалық және театрлық қойылымдармен танысты. Мұндай көркемдік шаралар Артемизияның суреттерінде сәнді киімдерді бейнелеуіне көмектесті: «Артемизия киелі кітаптағы немесе мифологиялық кейіпкерлерді заманауи киіммен бейнелеудің сарайлық өмірдің көрінісінің маңызды бөлігі екенін түсінді». 1615 жылы ол Микеланджело Буонарротидің (Микеланджелоның шөбересі) назарына ілікті. Ол белгілі туысын құрметтеу үшін Каса Буонарротиді салумен айналысып, Артемизиядан басқа, Агостино Чампелли, Сигисмондо Коккапани, Джован Баттиста Гидони және Заноби Роси сияқты флоренциялық суретшілерден төбеге сурет салуды сұрады. Артемизия сол кезде жүктілігінің соңғы кезеңінде болды. Әр суретшіге Микеланджеломен байланысты бір қасиеттің аллегориясын жасау тапсырылды, ал Артемизияға Илгіштің аллегориясы бұйрылды. Осы жағдайда Артемизия серияға қатысқан басқа суретшілерге қарағанда үш есе көп ақы алды. Артемизия өзінің тапсырмасын компас ұстаған жалаңаш жас әйелдің бейнесі түрінде бейнеледі. Оның суреті екінші қабаттағы Галерея төбесінде орналасқан. Сурет Артемизияға ұқсайды деп есептеледі. Шындығында, оның көптеген суреттерінде Артемизияның күшті кейіпкерлері өзін-өзі бейнелегендей көрінеді. Осы кезеңдегі басқа да маңызды туындылары: Ла Конверсионе делла Маддалена (Маддаленаның нанымға келуі), Лютамен суреттелген өзінің портреті (Уадсворт Афинеум өнер мұражайының қорында) және Джудитта con la sua ancella (Джудит және оның қызметшісі), қазір Палаццо Питтиде сақталады. Артемизия Холоферннің басын кескен Джудиттің екінші нұсқасын жасады, ол қазір Флоренциядағы Уффици галереясында тұр. Оның алғашқы Джудит Голоферннің басын кесуі (1612–13), көлемі кішкентай, Неапольдегі Museo di Capodimonte-де көрсетілген. Ол осы тақыпқа қызығушылық танытқан, Артемизияның Холоферннің басын кескен Джудиттің алты нұсқасы бар екені белгілі. Флоренцияда Артемизия мен Пьерантонио бес бала сүйді. Джованни Батиста, Агнола және Лизабелла бір жылдан аспайтын өмір сүрді. Екінші ұлы Кристофано Артемизия Римге оралғаннан кейін бес жасында қайтыс болды. Тек Пруденция ғана ересек жасқа жетті. Пруденция Палмира деп те аталды, бұл кейбір ғалымдардың Артемизияның алтыншы баласы болған деген қате пікірге келгеніне себеп болды. Пруденция Артемизияның анасының құрметіне аталған. Артемизияның қызы суретші болған және анасынан оқыған, бірақ оның еңбектері туралы ештеңе белгілі емес. 2011 жылы Франческо Солинас 1616-1620 жылдар аралығында жазылған отыз алты хаттан тұратын жинақты тапты, ол Флоренциядағы Джентилески отбасының жеке және қаржылық өміріне жаңа мән-жайлар қосты. Олар Артемизияның Флоренциялық бай ақсүйек Франческо Мария Марингиге құмар болғанын көрсетті. Оның күйеуі Пьерантонио Стиаттези олардың қарым-қатынасын білген және Артемизияның махаббат хаттарының артында Марингимен хат алмасып тұрған. Ол оған төзімділік танытты, себебі Маринги күшті одақтас болған және оларға қаржылық қолдау көрсеткен. Алайда 1620 жылы Флоренция сотында осы оқиға туралы әңгімелер тарады, бұл, ағымдағы заңдық және қаржылық қиындықтармен бірге, олардың Римге көшуіне себеп болды.

A month after the trial, Orazio arranged for his daughter to marry Pierantonio Stiattesi, a modest artist from Florence. Shortly afterward the couple moved to Florence. The six years she spent in Florence would be decisive both for Artemisia's family life and professional career. Artemisia became a successful court painter, enjoying the patronage of the House of Medici, and playing a significant role in courtly culture of the city. Artemisia's career as an artist was very successful in Florence. She was the first woman accepted into the Accademia delle Arti del Disegno (Academy of the Arts of Drawing). She maintained good relations with the most respected artists of her time, such as Cristofano Allori, and was able to garner the favour and the protection of influential people, beginning with Cosimo II de' Medici, Grand Duke of Tuscany, and especially of the Grand Duchess, Christina of Lorraine. Her acquaintance with Galileo Galilei, evident from a letter she wrote to the scientist in 1635, appears to stem from her Florentine years; indeed it may have stimulated her depiction of the compass in the Allegory of Inclination. Her involvement in the courtly culture of Florence not only provided access to patrons, but it widened her education and exposure to the arts. She learned to read and write and became familiar with musical and theatrical performances. Such artistic spectacles helped Artemisia's approach to depicting lavish clothing in her paintings: "Artemisia understood that the representation of biblical or mythological figures in contemporary dress was an essential feature of the spectacle of courtly life." In 1615, she received the attention of Michelangelo Buonarroti the Younger (a great nephew of Michelangelo). Busy with the construction of the Casa Buonarroti to celebrate his noted relative, he asked Artemisia—along with other Florentine artists, including Agostino Ciampelli, Sigismondo Coccapani, Giovan Battista Guidoni, and Zanobi Rosi—to contribute a painting for the ceiling. Artemisia was then in an advanced state of pregnancy. Each artist was commissioned to present an allegory of a virtue associated with Michelangelo, and Artemisia was assigned the Allegory of Inclination. In this instance, Artemisia was paid three times more than any other artist participating in the series. Artemisia painted her commission in the form of a nude young woman holding a compass. Her painting is located on the Galleria ceiling on the second floor. It is believed that the subject bears a resemblance to Artemisia. Indeed, in several of her paintings, Artemisia's energetic heroines appear to be self portraits. Other significant works from this period include La Conversione della Maddalena (The Conversion of the Magdalene), Self Portrait as a Lute Player (in the collection of the Wadsworth Atheneum Museum of Art), and Giuditta con la sua ancella (Judith and her Maidservant), now in the Palazzo Pitti. Artemisia painted a second version of Judith beheading Holofernes, which now is housed in the Uffizi Gallery of Florence. Her first Judith Beheading Holofernes (1612–13), smaller in size, is displayed in the Museo di Capodimonte, Naples. In fact, she was fascinated with this subject and six variations of Judith Beheading Holofernes by Artemisia are known to exist. While in Florence, Artemisia and Pierantonio had five children. Giovanni Battista, Agnola, and Lisabella did not survive for more than a year. Their second son, Cristofano, died at the age of five after Artemisia had returned to Rome. Only Prudentia survived into adulthood. Prudentia was also known as Palmira, which has led some scholars to conclude erroneously that Artemisia had a sixth child. Prudentia was named after Artemisia's mother. It is known that Artemisia's daughter was a painter and was trained by her mother, although nothing is known of her work. In 2011, Francesco Solinas discovered a collection of thirty six letters, dating from about 1616 to 1620, that add startling context to the personal and financial life of the Gentileschi family in Florence. They show that Artemisia had a passionate love affair with a wealthy Florentine nobleman, named Francesco Maria Maringhi. Her husband, Pierantonio Stiattesi, was well aware of their relationship and he maintained a correspondence with Maringhi on the back of Artemisia's love letters. He tolerated it, presumably because Maringhi was a powerful ally who provided the couple with financial support. However, by 1620, rumours of the affair had begun to spread in the Florentine court and this, combined with ongoing legal and financial problems, led the couple to relocate to Rome.

Римге оралу (1620-1626 жж.)

Алдыңғы онжылдықтағыдай, 1620-жылдардың басында Артемизия Джентилескидің өмірінде үнемі алабұдыраңдықтар болды. Оның ұлы Кристофано қайтыс болды. Римге келген кезде оның әкесі Орацио Генуяға аттанды. Сүйіктісі Марингимен байланысы нашарлаған сияқты көрінді. 1623 жылға қарай, оның күйеуі туралы ешқандай мәлімет сақталған құжаттарда кездеспейді. Римге келуі оған басқа суретшілермен ынтымақтастық құруға және қаланың кең өнер коллекционерлері желісінен демеу іздеуге мүмкіндік берді, осы мүмкіндіктерді Джентилески пайдаланды. Бір өнер тарихшысы осы кезең туралы: «Артемизияның римдік мансабы жылдам дамыды, қаржылық қиындықтар жеңілдеді» деп жазды. Дегенмен, папалық үлкен тапсырыстарға қол жеткізу қиын болды. Урбан VIII-нің ұзақ билеуі Пьетро да Кортонаның барокко стилімен ерекшеленетін үлкен декоративтік жұмыстар мен алтарьлық суреттерге басымдық берді. Джентилескинің мольбертте сурет салудағы тәжірибесі және әйел суретшілердің үлкен сурет салу циклдерін орындауға күші жетпейді деген күдік, Урбанның шеңберіндегі амбициялы меценаттардың басқа суретшілерге тапсырыс беруіне себеп болды. Бірақ Римге түрлі меценаттар келіп тұратын. Испанияда тұратын Фернандо Афан де Рибера, Алькаланың 3-ші герцогы, өзінің коллекциясына «Магдалена мен Давид» және «Мәсіх балаларды жарылқаған» суреттерін қосты. Осы кезеңде ол гуманист, өнер жинаушы және өнерді сүйетін Кассиано дал Поццомен танысты. Даль Поццо басқа суретшілермен және меценаттармен байланыс орнатуға көмектесті. Оның атағы өсті. 1625 жылы француз суретшісі Пьер Дюмонстиер II оның оң қолының қара және қызыл сазбен салынған суретін жасады. Римдегі меценаттардың көптігі түрлі стильдерге әкеп соқты. Караваджионың стилі өте ықпалды болды және көптеген суретшілерді оның стилін ұстануға (сондай-ақ «Караваджистер» деп аталды) итермеледі, мысалы Карло Сарачени (1620 жылы Венецияға оралған), Бартоломео Манфреди және Симон Вуэ. Джентилески мен Вуэ кәсіби қарым-қатынаста болды және бір-бірінің стильдеріне әсер етті. Вуэ Артемизияның портретін салған. Джентилески Римде тұратын фламанд және голланд суретшілерінің «Бентвегель» тобымен де байланыс орнатты. Болонья мектебі (әсіресе 1621-1623 жылдар аралығында Грегори XV билеу кезеңінде) танымалдылығын арттырды, ал оның «Сузанна және ақсақалдар» (1622) суреті көбінесе Герчино енгізген стильмен байланысты. Ол Алькала герцогы Фернандо Энрикес Афан де Рибераның шақыруымен Неапольге келген болуы мүмкін, ол оның үш суретіне ие болды: «Өкініш білдірген Магдалина», «Мәсіх балаларды жарылқаған» және «Арфамен Давид». Неапольге келгеннен кейін көп ұзамай салынған «Ұйықтаған Мәсіх баласы» - Артемизияның белгілі үш мыс жұмысының бірі, бірақ ол өмірі бойында мысқа шағын жұмыстар жасаған. Лондонға жасаған қысқа сапарынан және басқа сапарлардан басқа, Артемизия өмірінің соңына дейін Неапольде тұрды. 1634 жылдың 18 наурызында саяхатшы Буллен Реймс өзінің күнделігінде Артемизия мен оның қызы Палмираға (ол да сурет салады) ағылшын достарымен бірге барғандығын жазды. Ол көптеген танымал суретшілермен қарым-қатынаста болды, олардың ішінде Массимо Станционе болды, ол Бернардо де Доминичидің айтуынша, шынайы достық пен көркемдік ұқсастыққа негізделген көркемдік ынтымақтастықты бастады. Артемизияның жұмысы Станционеның түстерді қолдануына әсер етті, бұл оның 1630 жылғы «Бейбітшілікке көтерілу» картинасында көрінеді. Де Доминичи «Станционе Доменичинодан istoria құрастыруды үйренді, бірақ оның бояуын Артемизиядан үйренді» деді. Кейбіреулер оның 1656 жылы Неапольді басып алған қорқынышты обадан қайтыс болғанын және неапольдік суретшілердің бүкіл буынын құртқандығын болжайды. Осы кезеңдегі жұмыстарының арасында «Сузанна және ақсақалдар» (1622) бүгінде Брнода, бүгінгі Эль-Эскориалдағы «Розариймен бірге Құдай ана мен бала», бүгінгі Колумбуста (Огайо штаты) «Давид пен Батшеба» және Лейпцигтегі «Батшеба» бар. 2020 жылы Лондонда табылған «Голиаттың басы бар Давид» суретін өнер тарихшысы Джанни Папи «Бёрлингтон» журналында жарияланған мақаласында Артемизияның лондондық кезеңіне жатқызды. Тағы бір туынды, «Сузанна және ақсақалдар», бұрын Карл I-ге тиесілі болған, 2023 жылы Лондондағы Корольдік коллекцияда қайта табылды.

Just as with the preceding decade, the early 1620s saw ongoing upheaval in Artemisia Gentileschi's life. Her son Cristofano died. Just as she arrived in Rome, her father Orazio departed for Genoa. Immediate contact with her lover Maringhi appeared to have lessened. By 1623, any mention of her husband disappears from any surviving documentation. Her arrival in Rome offered the opportunity to cooperate with other painters and to seek patronage from the wide network of art collectors in the city, opportunities that Gentileschi grasped. One art historian noted of the period, "Artemisia's Roman career quickly took off, the money problems eased". Large scale papal commissions were largely off limits, however. The long papacy of Urban VIII showed a preference for large scale decorative works and altarpieces, typified by the baroque style of Pietro da Cortona. Gentileschi's training in easel paintings, and perhaps the suspicion that women painters did not have the energy to carry out large scale painting cycles, meant that the ambitious patrons within Urban's circle commissioned other artists. But Rome hosted a wide range of patrons. Spanish resident, Fernando Afan de Ribera, the 3rd Duke of Alcala, added her painting of the Magdalen and David, Christ Blessing the Children to his collection. During the same period she became associated with Cassiano dal Pozzo, a humanist and a collector and lover of arts. Dal Pozzo helped to forge relationships with other artists and patrons. Her reputation grew. The visiting French artist Pierre Dumonstier II produced a black and red chalk drawing of her right hand in 1625. The variety of patrons in Rome also meant a variety of styles. Caravaggio's style remained highly influential and converted many painters to following his style (the so called Caravaggisti), such as Carlo Saraceni (who returned to Venice in 1620), Bartolomeo Manfredi, and Simon Vouet. Gentileschi and Vouet would go on to have a professional relationship and would influence each other's styles. Vouet would go on to complete a portrait of Artemisia. Gentileschi also interacted with the Bentveughels group of Flemish and Dutch painters living in Rome. The Bolognese School (particularly during the 1621 to 1623 period of Gregory XV) also began to grow in popularity, and her Susanna and the Elders (1622) often is associated with the style introduced by Guercino. She may have been invited to Naples by the Duke of Alcalá, Fernando Enriquez Afan de Ribera, who had three of her paintings: a Penitent Magdalene, Christ Blessing the Children, and David with a Harp. Painted shortly after her arrival in Naples, The Sleeping Christ Child is one of only three copper works by Artemesia known to exist although she made small works on copper throughout her career. With the exceptions of a brief trip to London and some other journeys, Artemisia resided in Naples for the remainder of her career. On Saturday, March 18, 1634, the traveller Bullen Reymes recorded in his diary visiting Artemisia and her daughter, Palmira ('who also paints'), with a group of fellow Englishmen. She had relations with many renowned artists, among them Massimo Stanzione, with whom, Bernardo de' Dominici reports, she started an artistic collaboration based on a real friendship and artistic similarities. Artemisia's work influenced Stanzione's use of colours, as seen in his Assumption of the Virgin, c. 1630. De' Dominici states that "Stanzione learned how to compose an istoria from Domenichino, but learned his coloring from Artemisia". Some have speculated that she died in the devastating plague that swept Naples in 1656 and virtually wiped out an entire generation of Neapolitan artists. Some works in this period are the Susanna and the Elders (1622) today in Brno, the Virgin and Child with a Rosary today in El Escorial, the David and Bathsheba today in Columbus, Ohio, and the Bathsheba today in Leipzig. Her David with the Head of Goliath, rediscovered in London in 2020, has been attributed by art historian Gianni Papi to Artemisia's London period, in an article published in The Burlington Magazine. Another work, Susanna And The Elders, previously owned by Charles I, was rediscovered in the Royal Collection in London in 2023.

Өз заманының басқа әйел суретшілері

XVII ғасырдың басындағы әйел үшін Артемизияның суретші болуы сирек кездесетін және қиын таңдау болды, бірақ ерекше емес. Артемизия "өзінің әйел суретші ретіндегі орны мен әйелдердің өнерге қатысты қарым-қатынасының қазіргі бейнелері" туралы жақсы білген. Бұл оның аллегориялық автопортреті, "La Pittura" ретіндегі автопортретінде көрінеді, онда Артемизия муза, "өнердің символдық бейнесі" және кәсіби суретші ретінде бейнеленген. Ол Эрик Флинттің "От шеңбері" альтернативті тарих сериясында кездеседі, 1634: Галилео ісі (2004) және 1635: Дрисон оқиғасы (2008) кітаптарында айқын рөлде көрінеді, сондай-ақ 1632 әлеміндегі бірнеше қысқа әңгімелерде де пайда болады. Л. С. Хилтонның "Маэстра" (2016) романы Артемизияны басты кейіпкер үшін маңызды анықтама ретінде қолданады, ал оның бірнеше суреттері талқыланады. Джесс Лоридің "Салемнің шифры" (2016) романы Артемизияның "Олоферннің басын кесуі" суреті арқылы маңызды ақпаратты жеткізеді. Джой Маккалоудың "Қан, су және бояу" романы Артемизияның өмірін поэтикалық стильде баяндайды. 16 ғасырындағы Флоренциядағы оқиғаларға арналған "Арте" мангасы Артемизияның өміріне негізделген. Джина Сицильяноның қаламмен салған графикалық өмірбаяны "Мен кім екенімді білемін: Артемизия Джентилескидің өмірі мен заманы" (2019) жарық көрді. Артемизияның "Лютняшы" суреті Дэниел Сильваның 2021 жылғы "Челлист" шпиондық романында маңызды рөл атқарады. Николь Джарвистің "Көлеңкедегі портрет" (Titan Books, 2023) романы Артемизияның мансабы мен кек алу туралы айтады. Романшы Элизабет Фримантлдің "Байыпты емес" (2023) романы Артемизияның өмірі мен өнерін феминистік көзқараспен қайта жазады.

Театрда

Артемизия, әсіресе оның «Олоферннің басын кесетін Джудит» картинасы, Венди Вассерштейннің «Хейди хроникалары» (1988) пьесасында еске алынады, онда басты кейіпкер Хайди өзінің әйел суретшілер курсының аясында осы картина туралы лекция оқиды. Пьесаның соңында Хайди Джуди деп атаған қызды асырайды, бұл картинаға тікелей сілтеме болып табылады. Канадалық драматург Салли Кларк Артемизияға жасалған зорлауға дейін және одан кейін болған оқиғаларға негізделген бірнеше сахналық пьеса жазды. 1988 жылы Nightwood Theatre тапсырысымен жазылған «Нұсқаусыз өмір» спектаклі 1991 жылдың 2 тамызында Торонтодағы Theatre Plus театрында тұңғыш рет қойылды. Джой Маккалоудың «Қан, су, бояу» пьесасы Артемизия Джентилески туралы айтады. Пьесаның қойылымдары 2015 және 2019 жылдары Сиэтлде өтті. Breach Theatre-дің «It's True, It's True, It's True» (2018) пьесасы сот процесінің стенограммаларынан алынған, латын және итальян тілдерінен күнделікті сөйлеу тіліне аударылған және алғаш рет Эдинбург Фриндж фестивалінде қойылды, онда The Stage Edinburgh және Fringe First сыйлықтарын жеңіп алды. Ұлыбритания бойынша гастрольдік сапардан кейін, ол 9 ақпанда BBC Four телеарнасында көрсетілді. Лора Швендингердің музыкасымен және Джинджер Страндтың либреттосымен жазылған «Артемизия» атты дерекқорлық опера, Американдық өнер және әдебиет академиясының Айвс опера сыйлығының иегері ($50,000), опера үшін ең ірі сыйлық. «Артемизияның» тұңғыш көрсетілімі Нью-Йоркте Trinity Wall Street оркестрлік нұсқасында Санкт-Полс капелласында Кристофер Алденнің режиссерлігімен және Лидия Янковскаяның дирижерлігімен 2019 жылдың 7 және 9 наурызында Times Arrow фестивалі аясында; ал Сан-Францискода Солтүстік жағалау камералық ансамблімен 2019 жылдың 1 және 2 маусымында өтті.