1965-1980 жылдар аралығындағы «Berkeley Barb» газеті
Berkeley Barb
Беркли Барб: 1965-1980 жж. Калифорниядағы контркультура газеті. Соғысқа қарсылық, азаматтық құқықтар, жастар қозғалысы туралы жаңалықтар. Тарихы мен маңызы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1965–1980 жылдар аралығындағы жер асты газеті. «Беркли Барб» – 1965 жылдан 1980 жылға дейін Калифорния штатының Беркли қаласында апта сайын жарық көрген жер асты газеті. Бұл газет соғысқа қарсы қозғалыс, Азаматтық құқықтар қозғалысы және жастар мәдениетінің қолдайтын әлеуметтік өзгерістер сияқты мәселелерді қамтыған, алғашқы және ең ықпалды контрмәдениет газеттерінің бірі болды.
1965 80 underground newspaper
The Berkeley Barb was a weekly underground newspaper published in Berkeley, California, during the years 1965 to 1980. It was one of the first and most influential of the counterculture newspapers, covering such subjects as the anti war movement and Civil Rights Movement, as well as the social changes advocated by youth culture.
Тарих
Газетті 1965 жылғы тамызда орта жастағы радикал Макс Шерр құрды, ол бұрын Берклидегі Steppenwolf барының иесі болған. Шерр газеттің құрылғаннан бастап 1970-жылдардың ортасына дейін редакторы және баспагері болды. "Барб" газетінде көптеген саяси жаңалықтар жарияланды, көбінесе Вьетнам соғысына қарсылық және Калифорния университетінің маңындағы белсенді саяси оқиғалар, әсіресе Вьетнам күні комитеті және еркін сөз қозғалысы туралы ақпараттар болды. Бұл газет музыкалық жарнамаларға да арналған аламат болды. 1967 жылға қарай "Барб" газетінде кең ауқымды жеке жарнамалар бөлімі пайда болды, онда тікелей жыныстық жарнамалар жарияланды. Ақырында газеттің үштен бірін түрлі жыныстық жарнамалар құрады: жеке жарнамалармен қатар, Х-рейтингті фильмдер, порнографиялық кітап дүкендері, пошта арқылы тапсырылатын ересектерге арналған заттар, модельдер мен массаж қызметтері туралы жарнамалар бар болды, олардың барлығы гетеросексуалдар мен гомосексуалдарға арналған. Жаңалықтар бөлімінде жалаңаш модельдердің суреттері жиі кездесетін. Радикалды саясат пен секс комбинациясы тиімді болды, және "Барб" еліміздегі ең көп таралған жасырын газеттердің біріне айналды. Бұл формуланы басқа қалаларда (мысалы, Нью-Йорктегі "Rat") көшіру әрекеттері қызметкерлердің, оқырмандардың және жергілікті биліктің қарсылығына ұшырады. Беркли тайпасының әйел қызметкерлері мен жақтастары Сан-Францискодағы Dock of the Bay-де наразылық акциясын ұйымдастырып, ұсынылған секс газетінің жарық көруіне қарсылық көрсетті. "Good Times" газетінің ер адамдары арнайы "Секс" саны шығаруға тырысқанда, әйел қызметкерлер макеттерді және беттік жоспарларды ұрлап, өртеді. 1969 жылы, аз жалақы алып, наразылық білдірген қызметкерлердің қысымымен, негізінен бухгалтерден алынған ақпаратқа сүйене отырып, Шерр үлкен пайда табады деген сенімде (мүмкін "Барб" газеті туралы мұндай айтуға болатын жалғыз жасырын газет болды), Шерр газетті антропология профессоры Аллан Культқа 200 000 долларға сатты. Бірақ келісім көп ұзамай бұзылды, Шерр газетке иелігін қайта алды, Культ бастапқы төлемді жасаған жоқ деп келісімді жойды. Осы кезде 40 адамнан тұратын газет қызметкерлерінің барлығы, бас редактор Джеймс А. Шрайбер де бар, "Red Mountain Tribe" құрамын құрды. "Барб о Страйк" санынан кейін олар өздерінің бәсекелес газеті "Berkeley Tribe" газетін шығарды, ол көп ұзамай 53 000 дана таралымын көрсетті. Темірқабық есіктерді жауып, файлдар мен жабдықтарды кеңсесінен шығарған Шерр жаңа кеңседен жаңа қызметкерлермен "Барб" газетін жариялауды жалғастырды. Газет бірнеше жыл бойы сәтті болды, бірақ жасырын баспасөздің алтын ғасыры аяқталып бара жатқан еді. "Барб" газеті жалпы төмендеуге ұшырады, жарнама берушілердің шаршауы және таралымы мен жарнамалық кірістердің аяусыз төмендеуі оны құлдырауға әкелді. 1978 жылы таралымы 20 000 данаға дейін төмендегенде, көптеген секс жарнамалары жеке басылымға, "Spectator Magazine" журналына бөлінді. "Ересектерге ғана" деген айыптан арылған, бірақ жарнамадан түсетін кірістен айырылған "Барб" газеті бір жарым жыл ішінде жұмысын тоқтатты. Соңғы саны 1980 жылдың 3 шілдесінде жарық көрді. "Spectator Magazine" журналы 2005 жылдың қазан айында жабылды.
The newspaper was founded in August 1965 by Max Scherr, a middle aged radical who had earlier been the owner of the Steppenwolf bar in Berkeley. Scherr was the editor and publisher from the newspaper's inception until the mid 1970s. The Barb carried a great deal of political news, mainly concerning opposition to the Vietnam War and activist political events surrounding the University of California, particularly the Vietnam Day Committee and the Free Speech Movement. It also served as a venue for music advertisements. Starting around 1967, the Barb was the first underground paper to have an extensive classified ad section carrying explicit personal sex advertisements. Ultimately about a third of the paper was occupied by various forms of sexual advertising: as well as the personals there were ads for X rated films, pornographic bookstores, mail order novelties and classifieds for models and massage, all both gay and straight. Photos of nude models spilled over into the news section. The formula of radical politics and sex worked, and the Barb was one of the top selling underground papers in the nation. Efforts to clone this formula in other cities (e. g. Rat in New York City) ran into resistance from staff, readers and local authorities; female staffers and supporters from the Berkeley Tribe staged a sit in at San Francisco's Dock of the Bay to successfully block publication of a proposed spin off sex paper, and when male staffers at Good Times tried to put out a special "Sex" issue, women staffers stole the mock ups and page layouts and burned them. In 1969, under pressure from an underpaid and rebellious staff which believed, based primarily on information from an accountant, that Scherr was making windfall profits (the Barb may have been the only underground newspaper of which this could be said), Scherr sold the paper for $200,000 to Allan Coult, a professor of anthropology. The deal fell apart shortly afterwards and Scherr resumed ownership, cancelling the agreement after Coult failed to make the initial payment. At this point almost all of the 40 person staff, including managing editor James A. Schreiber, walked out and formed the "Red Mountain Tribe". After putting out a special Barb on Strike issue, they launched their own rival newspaper, the Berkeley Tribe, which soon claimed a circulation of 53,000 copies. Meanwhile, Scherr, who had locked the doors and then taken the files and equipment out of his own offices, continued publishing the Barb out of new offices with a new staff. The paper continued to be successful for a few years but the heyday of the underground press was passing. The Barb was caught up in the general downward trend, with contributor burnout and slowly falling circulation and ad revenues leading to a vicious circle of decline. In 1978, with circulation down to 20,000 copies and dropping, the numerous sex ads were spun off into a separate publication, Spectator Magazine. Freed of the stigma of "adults only" but deprived of advertising income, the Barb went out of business within a year and a half. The final issue was dated July 3, 1980. Spectator Magazine ceased publication in October 2005.
Жер асты комикстері
The Barb 1965 жылы Джоэл Бектың «Ленни Ларедо» андерграунд комиксін жариялаған алғашқы басылымдардың бірі болды, ал кейін Дейв Шеридан және Билл Гриффит сияқты суретшілердің туындыларын ұсынды ("Зиппи пинхед" 1976 жылдан бастап).
The Barb was one of the first papers to print underground comix, featuring Joel Beck's Lenny of Laredo in 1965; and later featuring the work of cartoonists such as Dave Sheridan and Bill Griffith ("Zippy the Pinhead" beginning in 1976).
Бананның қабығы және басқа да қалжыңдар
1967 жылдың наурыз айында Шерр билікті бананға тыйым салуға итермелеу үшін, кептірілген банан қабығында "бананадин" деген (құрастырылған) психоактивті зат бар екенін айтатын сатирикалық мақала жариялады. Оны темекілегенде опиум мен псилоцибинге ұқсас психоделикалық әсер етеді делінген. "Барб" Донованның 1966 жылғы "Mellow Yellow" әнінен, оның "Электрлік банан / жаңа құмар тудырады" деген мәтінінен шабыттанған болуы мүмкін. Бұл әйелдердің алдауына сеніп, басты қаналымен тарады, ал Уильям Пауэлл оны "Анархистің аспаздық кітабына" енгізгеннен кейін одан әрі жалғасты. New York Times газетіндегі есірткі туралы Дональд Лурияның мақаласында "бананның қыртысын сыпырып алғанда, ең болмаса, жеңіл психоделикалық тәжірибе сезіледі" деп жазылған. Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасы (FDA) зерттеу жүргізіп, банан қабығының психоделикалық емес екенін анықтады. "Барб" өзі де алдаудың құрбаны болған. Әлеуметтік белсенді және "Иппи" қозғалысының негізін қалаушы Стью Альбертке арналған естелік шарада мына оқиға айтылды: Альберттің әзілінің бір құрбаны – "Беркли Барб" газетінің редакторы Макс Шерр болды. "Сол кезде көптеген еврей балалары буддизмге өтті", – деді Пол Глусман, – "сондықтан Альберт жалған хабар жасап, Жапониядан газетке барлық буддист балалар яһуди дініне өтіп отыр деген хат жіберді". Шерр сол хатты жариялады.
In March 1967, Scherr, hoping to trick authorities into banning bananas, ran a satirical story which claimed that dried banana skins contained "bananadine", a (fictional) psychoactive substance which, when smoked, supposedly induced a psychedelic high similar to opium and psilocybin. The Barb may have been inspired by Donovan's 1966 song "Mellow Yellow", with its lyric "Electrical banana/Is gonna be a sudden craze". The hoax was believed and spread through the mainstream press, and was perpetuated after William Powell included it in The Anarchist Cookbook. A New York Times article on illicit drugs by Donald Louria, MD, noted in passing, that "banana scrapings, provide— if anything—a mild psychedelic experience". The Food and Drug Administration (FDA) investigated and concluded that banana skins were not psychedelic. The Barb was itself subjected to hoaxes. At a memorial for the social activist and founder of the Yippies, Stew Albert, the following story was told:
One victim of an Albert prank was Max Scherr, editor of the Berkeley Barb, that legendary paper of the days of the Movement. "A lot of Jewish kids were converting to Buddhism then", Paul Glusman said, "so Albert cooked up a hoax, getting a letter mailed from Japan to the paper reporting that all the Buddhist kids in Japan were converting to Judaism". Scherr ran the letter.
"The Barb" дүкенінің көшедегі сатылымы
Барб Берклидің алғашқы хиппилері, "The Ave" (Telegraph Avenue, Беркли, кампустың оңтүстік жағында) тұрғындары, жергілікті жұрт, қашып келгендер және кейіннен көшеде тіршілік ететіндер ақша табу үшін пайдаланды. Газет бастапқыда 10 центтен, кейін 25 центтен сатылды. Әр бейсенбі күні сағат 9 шамасында баспаханадан "Фольксваген" жүк көлігі келіп, газет кеңсесінің алдына тоқтады. Көше сатушылары газеттерді түсіруге көмектесетін. Газеттер бағасының жартысына сатып алынды немесе кепілге берілді. Кепілге газет алуға ниетті сатушы Шеррге құнды нәрсен көрсетіп, кепілдік қойды. Газеттері қолдарына тие сала, сатушылар басқа сатушылар олардың орнын басып алмасын деп, түн бойы тротуарда күтіп отыратын. "Пик" кофейнясына ең бірінші жеткен сатушыға 25 газетке дейін сатуға мүмкіндік берілді. Сатушы ақшаның жартысын өзіне қалдырды, сондықтан газеттерді сатқаннан кейін кеңсеге қайта оралып, кепілдігін сатып алып, мүмкін болса ақшаға тағы газеттер сатып алып, қайтадан көше бұрышына оралып сатуға кірісетін. Өмірдің құны төмен болғандықтан, газет сату арқылы үйсіз адамдар күн көрісін.
The Barb was used to earn money by scores of Berkeley's early hippies, denizens of "The Ave" (Telegraph Avenue, Berkeley, on the south side of campus), locals, runaways, and later street people. The paper originally sold for 10 cents and later for 25 cents. Every Thursday night around 9 pm, a Volkswagen truck would arrive from the printer, pulling up to the paper's offices. The waiting street vendors would help unload the papers. The papers would be purchased at half price or obtained for collateral. The vendor who wished to obtain papers on collateral would show Scherr something of value. As soon as their papers were in hand, vendors would go and spend the night waiting on a curb so that no other vendor would steal their spot. The first vendor to get to The Pic coffee house was guaranteed sales of up to 25 papers. The vendor kept half of the money, so when that bundle of papers was sold, they would return to the office, buy back the collateral and possibly buy more papers with cash, and then return to the street corner to sell more papers. The cost of living was low, so sales of the paper kept homeless people afloat.