Франческо Заштедески: Итальян физигі және дін қызметкерінің өмірі мен еңбектері
Francesco Zantedeschi
Франческо За́нтедески (1797-1873) – италияндық физик және дін қызметкері. Венеция мен Падуя университеттерінде физикадан сабақ берген, 325 ғылыми еңбек жазған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франческо Зантедески (20 тамыз 1797 – 29 наурыз 1873) – итальяндық католик священнигі және физик.
Francesco Zantedeschi (August 20, 1797 – March 29, 1873) was an Italian Catholic priest and physicist.
Өмірбаян
Веронаға жақын Dolcè қаласында туған Зантедески біраз уақыт Венеция Лицеосында физика және философия профессоры болып жұмыс істеді. Кейін Падуа университетінде физика кафедрасын қабылдап, 1853 жылға дейін қызмет етті, одан кейін көру қабілеті нашарлағандықтан отставкаға кетуге мәжбүр болды. Ол жақыннан жұмыс істейтін және көп жазатын ғалым еді, оның атымен «Biblioteca Italiana» және «Bibliothèque universelle de Genève» басылымдарында 325 мақала мен хабарлама жарияланды. Зантедески 1873 жылы Падуада қайтыс болды.
A native of Dolcè, near Verona, Zantedeschi was for some time professor of physics and philosophy in the Liceo of Venice. Later he accepted the chair of physics in the University of Padua, which he held until 1853 being then obliged to resign on account of failing sight. He was an ardent worker and prolific writer, 325 memoirs and communications appearing under his name in the Biblioteca Italiana and the Bibliothèque universelle de Genève. Zantedeschi died at Padua in 1873.
Ғылыми жұмыс
1829 және 1830 жылдары Зантедески магнитті жақындату және алыстату арқылы жабық тізбектерде электр тогын тудыру туралы мақалалар жариялады, осылайша Майкл Фарадейдің 1831 жылғы классикалық тәжірибелерін болжады. Күн спектрін зерттеу кезінде Зантедески атмосфераның қызыл, сары және жасыл жарықты күшті сіңіретінін бірінші болып анықтады. Ол сондай-ақ 1838 жылы ультракүлгін сәулелердің металл инелерге магниттік әсер ететінін байқағанын айтты. Бұл әсер расталмаса да, жарық пен магнетизм арасындағы байланыс Джеймс Клерк Максвеллдің 1867 жылы жарықтың электромагниттік теориясын жариялауынан көп бұрын күдік тудырды. 1859 жылы жарық көрген 16 беттік трактатында Зантедески 1802 жылы электр тогының магниттік әсерін ашқан Джан Доменико Романьозидің талаптарын қорғады, бұл ашылу әдетте 1820 жылы Ханс Кристиан Эрстедке жатқызылады. Зантедескидің күшті магнит өрісімен отты ығыстыру (Микеле Альберто Банкалари 1847 жылы Пьеус мектептерінде) туралы эксперименттері мен мақалалары сол кезде көп назар аударды. 1851 жылы Зантедески Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Өмірінің соңғы жылдары Зантедески Верона академиясының мұрағатында сақталатын өмірбаяндық еңбегін диктанттады. Оның негізгі еңбектері: «Динамикалық термоэлектрицизм туралы зерттеулер» (1838) және «Магнетизм және электр туралы шарттама» (1843).
In 1829 and again in 1830, Zantedeschi published papers on the production of electric currents in closed circuits by the approach and withdrawal of a magnet, thereby anticipating Michael Faraday's classical experiments of 1831. While carrying out researches on the solar spectrum, Zantedeschi was among the first to recognize the marked absorption by the atmosphere of red, yellow, and green light. He also thought that he had detected, in 1838, a magnetic action on steel needles by ultraviolet light. Though this effect was not confirmed, a connection between light and magnetism was suspected so many years before the announcement in 1867 by James Clerk Maxwell of the electromagnetic theory of light. In a tract of 16 pages, published in 1859, Zantedeschi defended the claims of Gian Domenico Romagnosi to the discovery in 1802 of the magnetic effect of the electric current, a discovery which is usually accredited to Hans Christian Ørsted in 1820. Zantedeschi's experiments and papers on the repulsion of flames by a strong magnetic field (discovered by Michele Alberto Bancalari of the Pious Schools in 1847) attracted general attention at the time. In 1851, Zantedeschi was elected as a member of the American Philosophical Society. In his later years Zantedeschi dictated an autobiography which is kept in the archives of the Academy of Verona. His principal works are: Ricerche sul termo elettricismo dinamico (1838) and Trattato del Magnetismo e della Elettricità (1843).