Кіріспе
1809-1818 жылдар аралығында Швеция королі Карл XIII (Карл XIII, 7 қазан 1748 - 5 ақпан 1818) 1809 жылдан бастап Швеция королі, ал 1814 жылдан қайтыс болғанға дейін Норвегия королі болды. Ол Швеция королі Адольф Фридрихтің екінші ұлы (және король Густав III-нің кіші інісі) және Пруссияның Луиза Ульрикасы, Ұлы Фридрихтің әпкесі болды. Швецияда Карл XIII патша деп аталғанымен, ол шын мәнінде осы есімді жетінші швед патшасы болды, себебі Карл IX (1604-1611 жылдары билеген) Швецияның қияли тарихын зерттегеннен кейін өзінің нөмірін қабылдады. Норвегияда ол Карл II ретінде танымал. Алайда, Карл әкесінің сүйікті ұлы болды және мінезі жағынан оған ұқсас еді. Бала кезінде ағасы Густавпен жақын болды. Оның көптеген қарым-қатынастары оған бостандыққа құмар адам репутациясын әкелді. Герцог табиғаттан тыс құбылыстар мен мистикаға қызығушылық танытты және бірнеше құпия қоғамдарға қатысты. Ол масондардың мүшесі болды. Ол болашақты болжайтын Ульрика Арфвидссонның клиенті болды, сондай-ақ медиум Хенрик Густаф Ульфвенклоуды да жақсы көретін. 1811 жылы ол Карл XIII орденін құрды – шведтік ерлік ордені, ол тек 33 рыцарьдан тұратын және лютерандық евангелиялық дінді қабылдау және масон болу шартымен берілетін. Бернадот әулетінің барлық ханзадалары мен патшалары, Швецияның патшалық үйі, крещение рәсімінен бастап, рыцарьдық және масондық ордендердің элементтерін өздеріне қосады. Бұған, егер корольдік шенде болса, «шведтік жүйеге» қатысты шетелдік Grand Lodge мүшелеріне, мысалы, Grande Loge Nationale Française сияқты, берілетін құрмет те жатады. Швед масондықтары «Швецияда масондық 200 жылдан бері олардың Ұлы шеберінің басшылығымен дамып келеді, олардың барлығы 200 жылдан бері патшалық үйге жатады» десе, оның бастауы Норвегия королі Карл II, Швецияның XIII-інен бастау алады. Герцог Карл герцог болған кезінде бірнеше саяси тапсырмалар атқарды. 1777 жылы Густав III Ресейде болғанда регент болып қызмет етті. 1780 жылы корольдің Спа қаласында болған кезінде ресми бас қолбасшы болып тағайындалды. Сол жылы Густав III оны өзінің мұрагері үшін регент етіп тағайындады, егер ол кәмелетке толмаған жаста таққа отырса. Алайда, бұл ешқашан іске аспады. 1788 жылғы орыс-швед соғысы басталғанда, ол флот адмиралы ретінде ерекше көзге түсті, әсіресе Хогланд (7 маусым 1788) және Оланд (26 шілде 1789) шайқастарында. Соңғы шайқаста ол үлкен жеңіске жетер еді, егер оның оң қолы адмирал Лильехарн шалақылық танытпағанда. 1789 жылдың күзінде Хедвиг Элизабет Шарлотта Густав III-ті тақтан түсіріп, күйеуі герцог Карлді таққа отырғызуды жоспарлады. Оның идеалы 1772 жылғы шведтік конституция болды, ол оны ағартушы аристократия үшін жақсы құрал деп санады, ал соғыс және одақ және қауіпсіздік туралы заң оны оппозицияның жетекші күшіне айналдырды. Ол Швеция ханзадасы Фредерик Адольф және Густав Адольф Рейтерхольмпен ынтымақтастық жасады.
Charles XIII, or Carl XIII (Karl XIII, 7 October 1748 – 5 February 1818), was King of Sweden from 1809 and King of Norway from 1814 to his death. He was the second son (and younger brother to King Gustav III) of King Adolf Frederick of Sweden and Louisa Ulrika of Prussia, sister of Frederick the Great. Though known as King Charles XIII in Sweden, he was actually the seventh Swedish king by that name, as Charles IX (reigned 1604–1611) had adopted his numeral after studying a fictitious history of Sweden. In Norway he is known as Charles II. Charles was, however, his father's favorite, and similar to him in personality. He was also described as close to his brother Gustav during their childhood. His numerous affairs gave him the reputation of being a libertine. The Duke was known for his interest in the supernatural and mysticism, and he was engaged in several secret societies. He was a member of the Freemasons. He was reportedly a client of the fortune teller Ulrica Arfvidsson, and he also favored the medium Henrik Gustaf Ulfvenklou. In 1811, he founded the Order of Charles XIII, a Swedish order of chivalry awarded only to a maximum number of 33 knights, on the condition of confessing the Lutheran Evangelic Religion and being Freemasons. All Princes and Kings of the Bernadotte dynasty, the royal house of Sweden are from baptism, incorporate parts of the royal order of knights and freemasons. In addition are the order of merit granted to members of foreign Grand Lodges affiliated to the so called Swedish System, such as the Grande Loge Nationale Française, if of royal rank. When the Swedish order of Freemason's states that "Freemasonry in Sweden has continued to develop under leadership of their Grand Masters, all of them belonging to the Royal House since more than 200 years", the origin of which arrives in large from King Charles II of Norway, XIII of Sweden. Duke Charles was given several political tasks during his tenure as a duke. In 1777, he served as regent during Gustav III's stay in Russia. In 1780, he served as formal chief commander during the king's stay in Spa. The same year, Gustav III named him regent for his son should he succeed him while still a minor. This however never materialized. On the outbreak of the Russo Swedish War of 1788 he served with distinction as admiral of the fleet, especially at the battles of Hogland (7 June 1788) and Öland (26 July 1789). On the latter occasion he would have won a signal victory but for the remissness of his second in command, Admiral Liljehorn. The autumn of 1789, Hedvig Elisabeth Charlotte wished to depose Gustav III and place her husband Duke Charles upon the throne. Her ideal was the Swedish Constitution of 1772, which she saw as a good tool for an enlightened aristocracy, and the war and the Union and Security Act had made her a leading part of the opposition. She cooperated with Prince Frederick Adolf of Sweden and Gustaf Adolf Reuterholm.
Густав IV Адольф билігі
1792 жылы Густав III өлтірілгеннен кейін Карл өзінің сіңілі баласы, король Густав IV атынан 1796 жылға дейін Швецияның регенті ретінде әрекет етті. Густав III оны бұрынғы өсиетімен регент етіп тағайындаған еді. Өліміне жеткенде ол өсиетін өзгертті, Карлді кіші ұлының регенті етіп тағайындады, бірақ оған абсолютті билік бермей, Густав III-нің қолдаушыларынан құралған үкіметпен шектеді. 1808 жылы Карл Густав IV Адольф Финляндияда болғанда қайтадан бас қолбасшы болды. 1809 жылы Густав IV Адольфты тақтан түсіру жоспарларына қатысқан жоқ десе де, олар туралы білген болуы мүмкін деп есептеледі. Карл Испанияның Алтын Жүн орденінің 872-ші рыцары болды.