Эмануэль Селлер: Американ саяхаты және заңгерлік мансабы

Кіріспе

Американдық саясаткер (1888–1981)

Эммануэль Селлер (6 мамыр 1888 – 15 қаңтар 1981) – Нью-Йорк штатынан шыққан американдық демократ саясаткер. Ол 1923 жылдың наурыз айынан 1973 жылдың қаңтарына дейін шамамен 50 жыл бойы АҚШ Өкілдер палатасында Нью-Йорк қаласының Бруклин және Куинс аудандарының бөліктерін өкілдік етті. Селлер 1965 жылдан 1973 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасының ең тәжірибелі мүшесі (деканы) болып қызмет етті. Ол 1949 жылдан 1973 жылға дейінгі он бір мерзімде Өкілдер палатасының Сот комитетінің төрағасы болды және иммиграция және натурализация заңдарын либерализациялауды ынталы түрде қолдады. Ол 1924 жылғы Иммиграция заңына қарсылық көрсетіп, 1965 жылғы Иммиграция және ұлттық заңға демеушілік етті. Селлер тарих бойындағы ең ұзақ қызмет еткен бес конгрессменнің қатарында және Нью-Йорк тарихында Конгресс екі палатасының ең ұзақ қызмет еткен мүшесі болып саналады. Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Еуропадан қашқан еврей босқындарына көмек көрсетуді белсенді түрде қолдады. 1949 мен 1973 жылдар аралығындағы екі жылды қоспағанда, Сот комитетінің төрағасы ретінде ол 1964 жылғы Азаматтық құқықтар заңы, 1965 жылғы Дауыс беру құқығы заңы және 1965 жылғы Иммиграция және ұлттық заң сияқты маңызды азаматтық құқықтар заңнамаларын қабылдауға жетекшілік етті. 1970-ші жылдардың басында Селлер әйелдердің тең құқықтарын қамтамасыз етуге қатысты түзетулерге қарсы позиция алды. 1972 жылғы алғашқы сайлауда ол Элизабет Холцманнан жеңіліп, алғашқы сайлауда жеңілген ең жоғары дәрежелі өкіл болды.

Ерте өмір

Эммануэль Селлер 1888 жылдың 6 мамырында Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында дүниеге келген. Оның ата-анасы – Жозефина (қызметтік аты Мюллер) және Генри Х. Селлер – неміс иммигранттарының балалары еді. Оның әкесінің әкесі мен анасының әжесі яһуди дінінде болған, ал анасының әкесі католик дінінде болған. Бруклиндегі Бойз орта мектебін, Колумбия колледжін және Колумбия құқық мектебін бітірген соң, 1912 жылы Нью-Йорк адвокатурасына қабылданды.

АҚШ-тың Өкілдер палатасы (192373)

Селлер алғаш рет 1922 жылы Палатаға сайланды, бұрынғы республикашыл Лестер Д. Волктан жеңіске жетті. 1922 жылдың желтоқсанында сайланған өкіл ретінде Селлер Екінші Ку-клукс-кланды «ұлттық қауіп», «біздің саяси жүйемізге зиян келтіретін жара және ауру» және «большевизмнен де нашар» деп қатты сынады. Конгрестегі алғашқы жиырма екі жылында, 1923–1945 жылдары, оның Бруклин және Куинс округі Нью-Йорктің 10-шы сайлау округі ретінде саналды. 1944 жылғы аудандастыру оны 1945 жылдан 1953 жылға дейін 15-ші округке қосты; 1953 жылдан 1963 жылға дейін оның округі 11-ші болды; ал АҚШ Конгресіндегі соңғы он жылында, 1963–1973 жылдары, ол 1922 жылғы 10-шы округке қайта оралды. 1972 жылғы соңғы сайлау кампаниясында округ 16-шы болып қайта нөмірленді. Селлер 1924 жылғы Джонсон-Рид иммиграциялық заңын қарастырған кезде Палатадағы алғашқы маңызды сөзін жасады. Үш жыл бұрын Конгресс кез келген ұлттың азаматтарының иммиграциясын 1910 жылы АҚШ-та болған сол ұлттың 3 пайызына дейін шектеген квота енгізген еді, ал жылдық қабылдау лимиті 356 000 иммигрантты құрады. Бұл ұлттық тектік жүйе Шығыс және Оңтүстік Еуропадан иммиграцияны азайту арқылы АҚШ-тың этникалық және діни сәйкестігін сақтауға бағытталған, осылайша көптеген еврейлер, католиктер және басқалардың келуіне кедергі келтірді. Селлер оқшауланған Конгресс қабылдаған және заңға қол қойылған Джонсон-Рид заңына қарсы болды. Селлер өзінің мақсатын тапты және келесі төрт онжылдық бойы иммиграцияны шектеудің негізі ретінде ұлттық тектік квоталарды жоюды жақтады. 1939 жылдың шілдесінде Селлердің АҚШ Мемлекеттік хатшысы Корделл Халлға жолдаған қатаң хаты 45 жылға созылған процесті бастады, ол 1984 жылы, Селлер қайтыс болғаннан кейін үш жыл өткен соң, АҚШ пен Ватикан арасындағы толық, ресми дипломатиялық қарым-қатынасқа әкелді. 1940 жылдары Селлер оқшауланғандарға да, Франклин Д. Рузвельт әкімшілігіне де қарсы шығып, Холокосттан қашып келгендерді құтқару үшін АҚШ-тың иммиграциялық заңдарын жеделдетуді талап етті. 1943 жылы ол президент Рузвельттің иммиграциялық саясатын «суық және қатыгез» деп атады және Мемлекеттік департаменттің «мұздықтай салқын көзқарасын» сынады. 1950 жылы ол 1914 жылғы Клейтон монополияға қарсы заңын күшейту туралы заң жобасын ұсынды; Теннесси сенаторы Эстес Кефаувермен бірге жазылған заң жобасы Келлер-Кефаувер заңына айналды, ол маңызды реттеушілік саңылауларды жауып, үкіметке бәсекелестікті шектейтін тік және конгломерат бірігулеріне жол бермеуге мүмкіндік берді. 1951 жылы Селлер АҚШ-тың сот комитетінде Меллиг Бейсбол лигасына (MLB) берілген антимонополиялық бостандықтан бас тартуды қарастырды. Селлер тыңдауларға MLB резервтік шартты қолдауға арналған заңдарға мұқтаж деп сенді. Лу Бодро және Пи Уи Риз сияқты жұлдызды ойыншылар резервтік шартты қолдағанын мәлімдеді. Кіші лиганың тәжірибелі ойыншысы Росс Хорнинг бейсболдағы тәжірибесі туралы куәлік берді, ол қарапайым ойыншылар үшін жиі кездесетінін айтты. Селлердің соңғы есебі Конгресс бұл мәселені АҚШ-тың федералды сот жүйесінде шешуге мүмкіндік бере отырып, ешқандай шара қолданбауы керек екенін ұсынды. 1953 жылы АҚШ Жоғарғы Соты Toolson v. New York Yankees, Inc. ісінде MLB-ның антимонополиялық бостандығын және резервтік шартты қолдады. 1950-ші жылдардың басында республикашыл сенатор Джозеф Маккарти Селлердің патриотизміне шабуыл жасады. 1952 жылғы Демократиялық партияның ұлттық конвенциясында Селлер сенатор Маккартиге жауап ретінде былай деді: «Маккартизм әдейі және есептеп, халықтың өз үкіметтеріне деген сенімін әлсірету міндетін қойды. Ол барлық жерде күдік туғызып, достарды достарына, бауырларды бауырларына қарсы қоюға тырысты. Ол қысым көрсету және қорқыту арқылы азаматтар мен шенеуніктердің қолына жалақорлықтың қорқынышын сезіндірді». 1949 жылдан 1973 жылға дейін (республикашылдар Палатаны басқарған 1953 жылдан 1955 жылға дейінгі үзілістен басқа) Сот комитетінің төрағасы ретінде Селлер 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның, 1968 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның және 1965 жылғы Сайлау құқығы туралы заңның жобасын жасауға және қабылдануына қатысты. Ол Огайо штатының рейтингтік мүшесі Уильям Мур МакКаллочпен тығыз жұмыс істеді, ол Сенатта оңтүстік демократиялық оппозицияны жеңу үшін Палатада екіпартиялық қолдауды қамтамасыз етті. 1965 жылдың қаңтарында Селлер Өкілдер палатасында Конституцияның президенттікке мұрагерлікке қатысты түсініксіз ережесін нақтылайтын жиырма бесінші түзетуді ұсынды. Сондай-ақ 1965 жылы ол иммиграция үшін ұлттық тектік факторды жоюға бағытталған Харт-Селлер заңын ұсынды және қабылдады. Бұл Селлердің АҚШ-қа иммиграцияны ұлттық тектік негізде шектеуге қарсы 41 жылдық күресінің шыңы болды. 1968 жылғы АҚШ-тың қаруді бақылау заңы тікелей түрде Селлердің H. R. 17735 заң жобасынан туындады.

Celler was first elected to the House in 1922, defeating incumbent Republican Lester D. Volk. As a representative elect in December 1922, Celler forcefully criticized the Second Ku Klux Klan as "a national menace," a "canker and disease that is harassing our body politic," and "worse than Bolshevism." During his first twenty two years in Congress, 1923–1945, Celler's Brooklyn and Queens based district was numbered as New York's 10th congressional district. Redistricting in 1944 put him into the 15th district from 1945 to 1953; from 1953 to 1963 his district was the 11th; and for his final decade in the United States Congress, 1963–1973, it was back to its 1922 designation as the 10th. For his final campaign in 1972, the district had been renumbered as the 16th. Celler made his first important speech on the House floor during consideration of the Johnson–Reed Immigration Act of 1924. Three years earlier, Congress had imposed a quota that limited immigration for persons of any nationality to 3 percent of that nationality present in the United States in 1910, with an annual admission limit of 356,000 immigrants. This national origin system was structured to preserve the ethnic and religious identity of the United States by reducing immigration from Eastern and Southern Europe, thereby excluding many Jews, Catholics, among others. Celler was vehemently opposed to the Johnson Reed Act, which passed the isolationist Congress and was signed into law. Celler had found his cause and for the next four decades he vigorously spoke out in favor of eliminating the national origin quotas as a basis for immigration restriction. In July 1939, a strongly worded letter from Celler to U. S. Secretary of State Cordell Hull helped set in motion an extremely prolonged process of 45 years that finally led in 1984, three years after Celler's death, to full, formal diplomatic relations between the United States and the Holy See. In the 1940s, Celler opposed both the isolationists and the Franklin D. Roosevelt administration by forcefully advocating that the United States relax immigration laws on an emergency basis to rescue those fleeing the Holocaust. In 1943, he called President Roosevelt's immigration policy "cold and cruel" and blasted the "glacier like attitude" of the State Department. In 1950, he was the lead House sponsor of legislation to strengthen the Clayton Antitrust Act of 1914; the bill, written with Tennessee Senator Estes Kefauver, became the Celler Kefauver Act, which closed key regulatory loopholes, empowering the government to prevent vertical mergers and conglomerate mergers which could limit competition. In 1951, Celler conducted hearings in the United States House Judiciary Committee to examine the anti trust exemption granted to Major League Baseball (MLB). Celler entered the hearings believing that MLB needed laws to support the reserve clause. Star players, such as Lou Boudreau and Pee Wee Reese, indicated their support of the reserve clause. Minor league veteran Ross Horning testified about his experiences in baseball, which he said were more common for rank and file players. Celler's final report suggested that the Congress should take no action, allowing for the matter to be settled in the federal judiciary of the United States. In 1953, the Supreme Court of the United States upheld MLB's anti trust exemption and the reserve clause in Toolson v. New York Yankees, Inc

In the early 1950s, the Republican Senator Joseph McCarthy attacked Celler's patriotism. At the 1952 Democratic National Convention, Celler gave a speech in which he responded to Sen. McCarthy, saying:
"Deliberately and calculatedly, McCarthyism has set before itself the task of undermining the faith of the people in their Government. It has undertaken to sow suspicion everywhere, to set friend against friend and brother against brother. It deals in coercion and in intimidation, tying the hands of citizens and officials with the fear of the smear attack." As Chairman of the House Judiciary Committee from 1949 to 1973 (except for a break from 1953 to 1955 when the Republicans controlled the House), Celler was involved in drafting and passing the Civil Rights Act of 1964, the Civil Rights Act of 1968 and the Voting Rights Act of 1965. He worked closely with Rep. William Moore McCulloch of Ohio, the Ranking Member, to craft sufficient bipartisan support in the House to overwhelm Southern Democrat opposition in the Senate. In January 1965, Celler proposed in the House of Representatives the Twenty fifth Amendment, which clarifies an ambiguous provision of the Constitution regarding succession to the presidency. Also in 1965, he proposed and steered to passage the Hart Celler Act, which eliminated national origins as a consideration for immigration. This was the culminating moment in Celler's 41 year fight to overcome restriction on immigration to the United States based on national origin. The U. S. Gun Control Act of 1968 directly evolved from Celler's Bill H. R. 17735.

1972 жылы Демократиялық партияның алғашқы жеңілісі

1972 жылдың маусым айында Келлер (сол кезде Өкілдер палатасының ең тәжірибелі мүшесі) күтпеген жерден демократиялық алғарақаматта сәл либералды демократ, адвокат Элизабет Холцманға есе жіберді. Холцман Келлердің феминизм мен Тең құқықтар туралы түзетуге қарсылығына байланысты негізінен 635 дауыс айырмасымен жеңіске жетті. Ол кезде Келлер алғарақаматта жеңіліс тапқан ең жоғары лауазымды конгрессмен болды. Келлер Либералдық партияның үміткері ретінде бюллетеньде болса да, науқан жүргізуден бас тартты және қыркүйекте Холцманды қолдады. Бұл Холцманға қарашадағы жалпы сайлауда 66% дауыспен жеңіске жетуге мүмкіндік берді, ал оның республикалық қарсыласы 23% дауыс алды. Келлерге 7% дауыс түсті.

Соңғы жылдар

Соңғы жылдары Келлер иммиграция және оның жарты ғасырлық мемлекеттік қызметіндегі сан алуан басқа да тақырыптар туралы сөйлеп, өте белсенді болды. 1973–1974 жылдардағы Уотергейт дағдарысы кезінде ол теледидар мен радио бағдарламаларында жиі пайда болып, тыңдаулар мен Әділет комитетінің төрағасы лауазымы туралы пікір білдірді, ол рекордтық мерзімге дерлік тоқталды. Егер ол бірнеше ай бұрын сайлауда жеңіліп қалмағанда, Нью-Джерсиден келген Питер Родино емес, Келлер осы тыңдауларды өткізер еді. Келлер Ричард Никсонмен жақсы қарым-қатынаста болды және тыңдаулардың басында Родиноға қарағанда кем қарсылық танытар еді. 1978 жылы, 90 жасқа толуға аздай қалғанда, ол Нью-Йорк және ұлттық саясаткерлер туралы ойларын бөлісетін сұхбат берді. Эммануэль Келлер 92 жасында туған Бруклин қаласында дүние салды.