Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық актриса
British actress
Эйлин Мэри Ур (18 ақпан 1933 – 3 сәуір 1975) – британдық актриса. Ол 1960 жылғы «Ұлдар мен махаббаттар» фильміндегі рөлі үшін «Оскар» сыйлығына ұсынылған, Дебора Керрден кейінгі екінші шотланд туған актриса болды.
Eileen Mary Ure (18 February 1933 – 3 April 1975) was a British actress. She was the second Scottish born actress (after Deborah Kerr) to be nominated for an Academy Award, for her role in the 1960 film Sons and Lovers.
Ерте өмір
Глазго қаласында туған Уре – инженер Колин Макгрегор Уре мен Эдит Суинберннің қызы. Ол Йорк қаласындағы тәуелсіз Маунт мектебінде оқыды, онда 1951 жылы Ұлыбритания фестивалі үшін жаңартылған Йорк құпия пьесалар циклында Құдай ана рөлін сомдады. Ол Royal Central School of Speech and Drama сахналық мектебінде оқыды, ол кезде Лондонның Royal Albert Hall-да орналасқан, оның курстастарының арасында актриса Венди Крейг болды. Соңғы курсында, 1954 жылы, ол Радио драма компаниясына қосылу үшін Карлтон Хоббс стипендиясын жеңіп алды, бірақ одан бас тартты. Өзінің әдемілігімен танымал болған Уре Лондон сахнасында өнер көрсетуге кірісіп, драмалық актриса ретінде тез даңққа ие болды.
Born in Glasgow, Ure was the daughter of civil engineer Colin McGregor Ure and Edith Swinburne. She went to the independent Mount School in York, where in 1951 she played the role of the Virgin Mary in the York Cycle of Mystery Plays, revived for the Festival of Britain. She trained for the stage at the Royal Central School of Speech and Drama, then based at the Royal Albert Hall, London, where her classmates included the actress Wendy Craig. In her final year, 1954, she won the Carleton Hobbs Bursary to join the Radio Drama Company, but declined it. Known for her beauty, Ure began performing on the London stage and quickly developed a reputation for her abilities as a dramatic actress.
Мансап
Уре Лондон сахнасында "Time Remembered" (1954) спектаклінде Аманда рөлін ойнап дебют жасады. Уре алғаш рет "Нил үстіндегі дауыл" (1955) фильмінде Энтони Стилдің сүйіктісі рөлінде экранға шықты. Фильмді Александр Корда түсірді және Уреге келісімшарт ұсынды; ол қайтыс болғаннан кейін келісімшартты Ранк қабылдады. 1955 жылы Пол Скофилд қатысқан "Гамлет" қойылымында Офелия рөлін ойнады, ол келесі жылы теледидарға түсірілді. Ол 1956 жылы Лондон сахнасында "Көпірден көрініс" спектаклінде ойнады. Уре Джон Осборнның "Ашуға кері қара" (1956) атты жаңа пьесасында Алисон Портер рөлін сомдады. Олар Осборнмен үйленді және 1958 жылы Бродвейде "Ашуға кері қара" спектаклінде ойнап, "Үздік драмалық актриса" номинациясында Тони сыйлығына ие болды. Оның екінші фильмі "Уиндомның жолы" (1957) болды, онда ол Питер Финчтің әйелі рөлін ойнады. "The Lady's Not for Burning" (1958) фильмін британдық теледидарда ойнағаннан кейін, ол 1959 жылы "Ашуға кері қара" фильмінің экрандық нұсқасында "Алисон Портердің" нәзік және тартымды бейнесін сахнадан көшірді. Уре Стратфордта "Жазғы түннің арманы" (1959) және "Отелло" (1959) спектакльдерінде ойнап, бір маусымдық жұмыс істеді. Ол "Ұлдар мен махаббаттар" (1960) фильмінде Клара Доуес рөлінде ойнады, соның нәтижесінде "Алтын глобус" және "Оскар" сыйлықтарының "Үздік екінші пландағы актриса" номинацияларына ие болды. Фильм түсірілгеннен кейін Уре Лондонда және Бродвейде "Перуделердің дуэлі" спектаклінде ойнады. Жүкті кезінде ол 1960 жылы Лондондағы Корольдік сарайда "The Changeling" спектаклінде өнер көрсетті. "Ұлдар мен махаббаттар" фильмінің сәттілігінің арқасында Уре Америкада болашақ киножұлдыз ретінде танылды. 1963 жылы үш жылдық үзілістен кейін ол "The Mind Benders" ғылыми-фантастикалық драмасында Дирк Богардтың әйелі рөлінде фильмге оралды. Ол сол кездегі күйеуі Роберт Шоумен бірнеше рет экранда пайда болды: Шоудың сценарийі бойынша теледидарға түсірілген "Флоренциялық трагедия" (1964), "Джинджер Коффидің бақыты" (1964) және "Батыстың Кастері" (1967), онда ол Кастердің әйелі рөлін ойнады. 1968 жылғы "Бүркіттер қанатын жайған жерде" фильмінен кейін Үренің келесі және соңғы фильмге түсуіне үш жыл кетті, ол 1971 жылы күйеуінің қатысуымен түсірілген "Қорқыныштың көрінісі" фильмінде ойнады. Алайда ол теледидар үшін "Отбасылық сезімнің бір бөлігі" (1971) фильмінде де пайда болды. Ол 1971 жылы Бродвейге "Ескі уақыттар" спектаклімен оралды. Оның алкоголизмге ұшырауы сахналық мансабына кері әсер етті, нәтижесінде ол 1974 жылы Бродвейдегі "Love for Love" спектаклінен шығарылып, оның орнына дублері Гленн Клоуз келді. Оның экрандағы соңғы рөлі 1974 жылы теледидардағы "Тартыс" фильмінде болды. Ол 12 жылдық үзілістен кейін Лондон сахнасына "Экзорцизм" спектаклімен оралды.
Ure made her London debut as Amanda in "Time Remembered" (1954). Ure first appeared on screen in Storm Over The Nile (1955) playing the love interest of hero Anthony Steel. It was made by Alexander Korda who put Ure under contract; when he died the contract was taken over by Rank. She was Ophelia in a 1955 stage production of Hamlet starring Paul Scofield that was filmed the following year for television. She appeared in a London stage production of A View from the Bridge (1956). Ure played a leading role as Alison Porter in John Osborne's new play Look Back in Anger (1956). She and Osborne married and in 1958, she was in the Broadway production of Look Back in Anger and earned a Tony Award nomination for Best Dramatic Actress. Her second film was Windom's Way (1957) where she played the wife of Peter Finch. After doing The Lady's Not for Burning (1958) on British TV she transferred her fragile, captivating portrayal of "Alison Porter" from stage to screen in the 1959 film adaptation of Look Back in Anger. Ure did a season at Stratford, appearing in A Midsummer Night's Dream (1959) and Othello (1959). She appeared in the film Sons and Lovers (1960) as Clara Dawes, earning nominations for both the Golden Globe Award and the Academy Award for Best Supporting Actress. After making the movie Ure performed in Duel of Angels in London and Broadway. While pregnant she performed in the 1960 London production of The Changeling at the Royal Court. The success of Sons and Lovers meant for a time Ure was seen as a possible major movie star in America. In 1963, after an absence of three years, she returned to film with a performance in the sci fi drama The Mind Benders, playing the wife of Dirk Bogarde. She appeared several times on screen with then husband Robert Shaw: A Florentine Tragedy (1964) for television, based on a script by Shaw; The Luck of Ginger Coffey (1964); and Custer of the West (1967), playing Custer's wife. After 1968's Where Eagles Dare it would be three years before Ure's next and last film appearance, in 1971's A Reflection of Fear, co starring her husband. However, she did appear in A Bit of Family Feeling (1971) for television. She returned to Broadway in Old Times (1971). Her growing alcoholism affected her stage career to the point that she was fired from the 1974 pre Broadway production of Love for Love and was replaced by her understudy, Glenn Close. Her last screen appearance was on TV in The Break (1974). She returned to the London stage after a 12 year break to appear in The Exorcism.
Жеке өмір
1956 жылы Уре тұрмысқа шыққан драматург Джон Осборнмен роман бастады. 1957 жылы олар үйленді, 1961 жылы ұлдары болды, бірақ 1963 жылы ажырасты. Осборн некеде тұрған кезінде де басқалармен қарым-қатынасын жалғастырды, ал Уре 1959 жылы өнердегі әріптесі Роберт Шоумен романға барып, екеуі Лондон сахнасында "The Changeling" қойылымында ойнады. Шоудың оның ұлының әкесі болғаны айтылады. Уре мен Шоудың тағы үш баласы болды, соның ішінде актер Ян Шоу (1969 жылы туған). 1975 жылғы 2 сәуірде ол Лондон сахнасында Хонр Блэкмен, Рональд Хайнс және Брайан Блессидпен бірге "The Exorcism" телеспектаклінің сахналық нұсқасында ойнады және "сәтті ашылу кешінде" 42 жасында алкоголь мен барбитураттардың кездейсоқ дозасынан көз жұмды. Оның денесі күйеуі Роберт Шоу Лондондағы үйлерінен тапты.
In 1956, Ure began an affair with married playwright John Osborne while working on the initial production of his play Look Back in Anger. The couple married in 1957, had a son in 1961, but divorced in 1963. Osborne had continued having affairs during the marriage, and Ure started an affair with her co star Robert Shaw in 1959, while the two were performing in the London stage production of The Changeling. It is believed that Shaw was her son's biological father. Ure and Shaw had three more children together, including the actor Ian Shaw (born 1969). On Wednesday 2 April 1975, she appeared on the London stage with Honor Blackman, Ronald Hines, and Brian Blessed in an adaptation of the teleplay The Exorcism and "within hours of a triumphant opening [night]" was found dead, aged 42, from an accidental overdose of alcohol and barbiturates. Her body was discovered by her husband, Robert Shaw, in their London home.
Танымал мәдениетте
Ирландиялық ақын Ричард Мерфи өзінің "Жиналған өлеңдері" жинағына Мэри Юр туралы өлең қосты, онда ол жазғы түстен кейін Лу Маск көлінің жағасында нимфа сияқты бейнеленген.
The Irish poet Richard Murphy includes a poem about Mary Ure in his Collected Poems, where she is depicted as a nymph like figure on the shores of Lough Mask on a summer afternoon.