Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дон Хуан Карлос Мария Исидро де Борбон, Монтисон графы (15 мамыр 1822 – 18 қараша 1887) – 1860 жылдан 1868 жылға дейін Испания тағына карлисттік талапкер, 1883 жылдан 1887 жылға дейін Франция тағына легитимисттік талапкер, ал 1860 жылдары Екінші Мексика империясы құрылмас бұрын Мексика тағына мүмкін үміткер болған.
Don Juan Carlos María Isidro de Borbón, Count of Montizón (15 May 1822 – 18 November 1887) was the Carlist claimant to the throne of Spain from 1860 to 1868, holder of the Legitimist claim to the throne of France from 1883 to 1887, and was a possible candidate to Mexican throne before the establishment of the Second Mexican Empire in the 1860s.
Жастық шақ
Хуан Мадрид провинциясындағы Аранхуэс сарайында дүниеге келді. Ол Испания королі Фердинанд VII-нің інісі Карлос Мария Исидро мен оның бірінші әйелі Португалия инфантасы Мария Франсисканың кіші ұлы еді. Ол монархия мен шіркеуге адалдық таныту дәстүрімен сіңген ортада өсті. 1833 жылдың наурыз айында Хуан отбасымен Португалияға көшті. Келесі қыркүйекте Хуанның еміл Фердинанд VII қайтыс болды, ал Хуанның әкесі Карлос Испания тағына король Карлос V ретінде үміткерлік танытты. Карлос өзінің шағын немересі королева Изабелла II-нің мұрагерлік құқығына қарсы болды, ал оның анасы, регент Мария Кристина, қызының атынан билікті иеленді. 1834 жылдың маусым айында Хуан отбасымен Англияға көшті, онда олар Глостер Лодж, Олд Бромптон Роудта және кейін Хэмпширдегі Альверсток Олд Ректориясында тұрды. Ол Бірінші Карл соғысы кезінде Англияда болып, жастығына байланысты соғысқа қатыспады. 1837 жылдың 15 қаңтарында Изабеллистер бақылауындағы Кортес, регент Мария Кристина бекіткен заңды қабылдады, ол Хуанды, оның әкесі мен бауырларын испан мұрагерлігінен шеттетіп жіберді. Осы заңмен Хуан мен оның отбасынан Испания инфанты атағы алынып тасталды. Карлистер бұл заңның жарамсыз деп санайтын.
Juan was born at the Palacio Real de Aranjuez in the province of Madrid, the younger son of the Infante Carlos María Isidro of Spain, brother of King Ferdinand VII, and his first wife, Infanta Maria Francisca of Portugal. He was raised in an atmosphere imbued with traditional values of loyalty to the monarchy and the Church. In March 1833 Juan moved with his family to Portugal. The following September Juan's uncle Ferdinand VII died, and Juan's father Carlos claimed the throne of Spain as King Carlos V. Carlos opposed the succession of his infant niece Queen Isabella II whose mother the Queen Regent Maria Christina managed to take control on behalf of her daughter. In June 1834 Juan moved with his family to England, where they lived at Gloucester Lodge, Old Brompton Road, and later at Alverstoke Old Rectory, Hampshire. He remained in England throughout the First Carlist War, playing no part in it on account of his youth. On 15 January 1837 the Cortes which was controlled by the Isabellists passed a law, ratified by the Queen Regent Maria Christina, which excluded Juan, his father, and brothers from the Spanish succession. By the same law the title of Infante of Spain was removed from Juan and his family. From the perspective of the Carlists this law was invalid.
Испания тағына дәулетші
Хуан 1860 жылы ағасы Карлос Луис, Монтемолин графы басқарған Карлист көтерілісіне қатыспады. 21 сәуірде Карлос Луис Изабелла II әскерлеріне тұтқынға алынып, испан тағына деген талаптарынан бас тартуға мәжбүр болды. 2 маусымда Хуан Испания королі Хуан III ретінде таққа отыруын жариялаған декларацияны басып шығарды; содан бері ол Монтисон графы атағын қолданды (бұл атақ оның әкесіне тиесілі болған Сантьяго орденінің командирлігін еске алу үшін берілді). Хуанның таққа отыру декларациясында "заманның жарығы мен прогресі" сияқты тіркестер қолданылды; бұл тіркестер көптеген карлистерді қатты ашуландырды, олардың көпшілігі оны қолдаудан бас тартты. Испаниядан кеткеннен кейін, оның ағасы Карлос Луис бас тартудан бас тартты. 15 маусымда ол оның жарамсыз екенін мәлімдеді, өйткені ол өз еркінен тыс қол қойған. Хуан ағасының мәлімдемесін қабылдаудан бас тартты. Карлос Луис келесі қаңтарда күтпеген жерден қайтыс болғанға дейін екі Карлист талапкері болды. 1860-шы жылдардың басында Изабелла II үкіметінің беделі төмендеуді жалғастырды. Дегенмен, Хуанның либералдық көзқарастары оның Карлистер үшін лайықты кандидат еместігін анықтады. 1866 жылы Хуанның үлкен ұлы Карлос (қазір он сегіз жаста) әкесінен құқықтарынан бас тартуын сұрады, бірақ ол ешқандай әрекет етпеді. Алайда екі жыл өткен соң, 1868 жылдың 3 қазанында Хуан Парижде бас тарту туралы жарлыққа қол қойды. Ол үшінші Карлист соғысында ұлы Карлостың испан тағын қайтаруға жасаған әрекеттерін белсенді түрде қолдады.
Juan played no part in the 1860 Carlist rising led by his brother Carlos Luis, count of Montemolín. On 21 April Carlos Luis was captured by the troops of Isabella II and forced to renounce his claims to the Spanish throne. On 2 June Juan published a declaration affirming his accession as Juan III, King of Spain; henceforward he used the title conde de Montizón (in commemoration of a commandery of the Order of Santiago which belonged to his father). Juan's accession declaration used phrases such as "the light and progress of the age"; these phrases caused great offence to many Carlists most of whom refused to support him. Once he had left Spain, his brother Carlos Luis renounced his abdication. On 15 June he declared that it was invalid since he had been forced to sign against his will. Juan refused to accept his brother's declaration. Until the unexpected death of Carlos Luis the following January, there were two Carlist claimants. During the early 1860s the popularity of the government of Isabella II continued to decline. Juan's liberal views, however, ensured that he was not a viable candidate for the Carlists. In 1866, Juan's elder son Carlos (now aged eighteen) asked his father to renounce his rights, but he did nothing. Two years later, however, on 3 October 1868, Juan signed a decree of abdication at Paris. He became an active supporter of his son Carlos' attempts to regain the Spanish throne in the Third Carlist War.
Франция тағына дәулетші
1883 жылғы 24 тамызда Хуанның алыс туысы және қайын інісі Анри, Шамбор графы қайтыс болды. Анри Франция тағына легитимист үміткері болған. Анридің жесірі, Австрия-Эсте әулетінен Мария Тереза архидукессасы және оның жақтастарының бір бөлігі Хуанды XIV Людовиктің ең үлкен еркек ұрпағы ретінде оның мұрагері деп санайтын. Олар оны Жан III, Франция және Наварра королі деп жариялады. Ол: «Қайын інім және туысым Шамбор графының қайтысымен Бурбон үйінің басшысы болдым, мен туғаннан бері иеленген Франция тағына құқығымнан ешқандай жағдайда бас тартпаймын» деген мәлімдеме жасады. Бірақ осы мәлімдемеден өзге француз тағына белсенді талап қоймады.
On 24 August 1883 Juan's distant cousin and brother in law Henri, comte de Chambord died. Henri had been the Legitimist claimant to the throne of France. Henri's widow, Archduchess Maria Theresa of Austria Este, and a minority of his supporters held that Juan as senior male descendant of Louis XIV was his successor. They proclaimed him as Jean III, King of France and Navarre. He issued a declaration saying, "Having become Head of the House of Bourbon by the death of my brother in law and cousin, the Comte de Chambord, I declare that I do not in any way renounce the rights to the throne of France which I have held since my birth". But other than this declaration he made no active claim to the French throne.
Мексика тағына үміткер
1821 жылы Мексика империясы алғаш рет тәуелсіздікке қол жеткізген кезде, бастапқы жоспары Фердинанд VII-мен жеке одақ құрып басқару болған. Ол таққа отырудан бас тартқанына қарамастан, көптеген мексикалық консерваторлар Мексика императоры ретінде Бурбон әулетінен билеуші алу үмітін тастамады. Лондон конвенциясының (1861) кезінде Монтизон графы Хуанның мексикалық таққа талапкер болу мүмкіндігі талқыланды. Бірақ, оған тақ ұсынылғанда ол бас тартқандықтан, мексикалық консерваторлар оның орнына эрцгерцог Фердинанд Максимилианды таңдады, ол тақты қабылдады.
In 1821, when the Mexican Empire first achieved its independence, its original plan was for it to be ruled by a personal union with Ferdinand VII. Despite him declining the throne, many Mexican conservatives did not give up on their hope to have a Bourbon ruler as Emperor of Mexico. During the Convention of London (1861) the issue was brought up that Juan, Count of Montizon could be a possible pretender to the Mexican throne. But it is noted that when offered the crown, he had declined it, thus the Mexican conservatives chose instead Archduke Ferdinand Maximilian to take the throne, who accepted it.
Басқа
Хуан белсенді фотограф және 1853 жылдан бастап Фотографиялық қоғамның (кейін Корольдік фотографиялық қоғам) негізін қалаушы мүшесі болды. 1866 жылы соңғы рет мүше ретінде тіркелгені белгілі.
Juan was an active photographer and a founder member of the Photographic Society (later the Royal Photographic Society) from 1853 and is last recorded as a member in 1866.
Өлім
Хуан 1887 жылы 18 қарашада Хоувтегі үйінде (25 Сифилд Роуд) стенокардиядан қайтыс болды. Оның өлімін Еллен Сара Картер тіркеді. Оның денесі 20 қарашада Хоувтегі Нортон жолындағы Қасиетті Жүрек шіркеуіне көшірілді, онда 24 қарашада оның екі заңды ұлының қатысуымен жобалау рәсімі өткізілгенге дейін сақталды. Оның денесі 1888 жылы 6 қаңтарда Хоувтен Лондонның Сент-Катрин докына, анасы Мария Францизаның денесімен бірге көшірілді, ол Госпорттағы Әйелдердің Римдік-католик шіркеуіне 1834 жылдың қыркүйегінде жерленген болатын. Мәйіттер 7 қаңтарда General Steamship Navigation Company компаниясының кемесімен Гамбургке, содан кейін Берлин және Вена арқылы Триестке аттанды, онда Триест соборындағы Қасиетті Карл Борромео капелласында жерленді. Оның қабіріндегі жазуда ол Испания королі деп көрсетілген.
Juan died of angina at his home (25 Seafield Road) in Hove on Friday 18 November 1887. His death was registered by Ellen Sarah Carter. His body was moved to the Church of the Sacred Heart, Norton Road, Hove on 20 November, where he lay in state until his funeral mass was held on 24 November in the presence of his two legitimate sons; Don Carlos, Duke of Madrid and Don Alfonso, Duke of San Jaime. His body was moved on 6 January 1888 from Hove to St Katherine's Dock in London along with the body of his Mother, Queen Maria Francisa, who had been buried at the Roman Catholic Church of Our Lady, Gosport, where she had been laid to rest in September 1834. The bodies left aboard the General Steamship Navigation Company's vessel on 7 January bound for Hamburg and then via Berlin and Vienna and on to Trieste where it is buried in the chapel of Saint Charles Borromeo in Trieste Cathedral. The inscription on his tomb names him as the King of Spain.