Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық су асты кемелері класы
British submarine class
B класы – 1904–1906 жылдары Vickers компаниясы Барроу-ин-Фернесте Корольдік теңіз күштері үшін салған 11 су асты кемеден тұратын класс. Бір кеме 1912 жылы соқтығысу нәтижесінде батып кетті, ал қалғандары Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті. 1914 жылы үш кеме Ұлыбритания экспедициялық корпусының Францияға тасымалдануын қорғады, бірақ жақын арада жергілікті қорғаныс және оқу міндеттеріне ауыстырылды. Соғыс басталғанда алты су асты кеме Жерорта теңізінде болды және неміс тілді шайқас крейсері мен жеңіл крейсерінің Шығыс Жерорта теңізіне шығуына жол бермеу үшін Дарданеллге жіберілді. 1914 жылдың желтоқсанында B11 Дарданеллге еніп, ескі түрік темір кемесі, Осман темір кемесі Месудиеді батырды. Дарданеллді блокадалауға арналған жаңа су асты кемелерінің келуі B класының кемелерін қажетсіз етіп, 1915 жылы олардың көпшілігі Мальтаға қайтарылды. Италия соғысқа қатысқаннан кейін олар Венецияға ауыстырылды, онда B10 1916 жылы әуе шабуылынан батырылған алғашқы су асты кемесі болды. B класының су асты кемелері 1916 жылдың соңында жарамсыз деп танылып, Мальтаға қайтарылды. 1917 жылдың ортасында олар беттік патрульдік кемелерге айналдырылып, Отранто тосқауылын күзетуге жіберілді. Олардың сенімсіз екені анықталды және көп ұзамай Мальтаға қайта жіберілді, онда олар қызметтен босатылды. Соғыс аяқталған кезде тек B3 ғана қызметте болды, себебі ол тәжірибелік жұмыстар үшін және су астына қарсы күштерді оқыту үшін нысана ретінде пайдаланылды. Барлық сақталған кемелер 1919–1921 жылдары металл тескілеріне сатылды.
The B class was a class of 11 submarines, built by Vickers in Barrow in Furness for the Royal Navy, and launched in 1904–06. One boat was sunk by a collision in 1912, but the remainder served in World War I. Three boats protected the transfer of the British Expeditionary Force to France in 1914, but were soon relegated to local defence and training duties. Six submarines were in the Mediterranean when the war began and were quickly sent to the Dardanelles to prevent a breakout by the German battlecruiser and the light cruiser into the Eastern Mediterranean. B11 ventured into the Dardanelles in December 1914 and sank the elderly Turkish ironclad Ottoman ironclad Mesudiye. The arrival of more modern submarines to blockade the Dardanelles made the B class boats redundant and they were mostly withdrawn to Malta in 1915. They were transferred to Venice after Italy entered the war, where B10 became the first submarine to be sunk by air attack in 1916. The B class submarines were transferred back to Malta in late 1916 as they were no longer deemed suitable for combat. In mid 1917 they were converted to surface patrol boats and sent to patrol the Otranto Barrage. They proved to be unreliable and were soon sent back to Malta where they were finally paid off. Only B3 was still in commission when the war ended and that was only because it was being used for experimental work and serving as a target to train anti submarine forces. All surviving boats were sold for scrap in 1919–21.
Дизайн және сипаттама
B класындағы қайықтар алдыңғы A класына ұқсас конструкцияға ие болды және жағалау күзетіне арналған. Қайықтарда су бетінде жылдамдық үшін бензиндік қозғалтқыш, ал су астында жылдамдық үшін аккумуляторлар болды. Бұл конструкция А класының қайықтарының жылдамдық, төзімділік және теңіздік қасиеттеріндегі шектеулерді жоюға бағытталған. B класының суасты қайықтарының жалпы ұзындығы 43 метрді құрады. Олардың ені 4 метр, сусыру тереңдігі 3 метр болды. Олар су бетінде және су астында ығыстырылды. Қайықтардың ұзындығы ескі қайықтардан 12 метрден астам, ені сәл кең, ал ығыстыру салмағы жоғары болды. Олардың үлкен өлшемі суға қалу қабілетін арттырып, жаман ауа-райында күтпеген жерден суға батып кету қаупін азайтты. Корпус үстіндегі палубалық конструкция теңіздік қасиеттерін жақсартты. Бастапқыда суға түсу жапқыштары тек корпуска орнатылған, бірақ B1, B2 және B3 қайықтарының құрылысы кезінде бақылау мұнарасына қосымша жапқыштар орнатылды; B4 қайығында олар болған жоқ және қалған қайықтар құрылыс кезінде оларды алған-алмағаны белгісіз. Бұл қайықтардың А класымен салыстырғанда тереңдікті сақтау, су бетіне шығу және суға түсу қабілеттерін жақсартты. Кейіннен олар алдыңғы жапқыштарға ауыстырылды; оларды алған соңғы қайық B6 болды, ол 1916 жылдың қаңтарына дейін күтті. B класының суасты қайықтарында ішкі бөлімдер болмағандықтан, экипаж бензиндік қозғалтқыштың газдарына ұшырады. Судағы көміртек моноксидінің концентрациясын анықтау үшін тышқандар қолданылды. Аккумуляторлар үшін желдеткіш қарастырылған, бірақ экипаж тұратын орын үшін жоқ. Экипажға тұруға орын берілмеген, сондықтан олар теңізде импровизация жасауға мәжбүр болды. Осы мәселені ескере отырып, экипаждың төзімділігі жазда төрт күн, қыста үш күн деп күтілді. Суасты қайықтарының корпусы сумен толтырылып, қысымға ұшырату арқылы 30 метр тереңдікте сынақтан өтті, бірақ максималды жұмыс тереңдігі 15 метр деп есептелді. Дегенмен, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде бірнеше қайық 29 метр тереңдікке қауіпсіз түрде батты. Қайықтың пішініне және балласттық резервуарларға су тым жылдам құйылса, бақылаудан шығып кету мүмкіндігіне байланысты суға батуға шамамен үш минут уақыт кетті. Су астындағы төзімділік ресми түрде 10 сағат деп есептелді, бірақ соғыс кезінде бірнеше қайық 16 сағат бойы су астында болды.
The B class boats were similar in design to the preceding A class and intended for coastal patrol work. The boats had a petrol engine for surface propulsion and batteries for underwater propulsion. The design was intended to overcome the limitations of speed, endurance and seakeeping that affected the boats of the A class, and the boats were substantially larger than the earlier class. The B class submarines were 142 feet (43 m) long overall. They had a beam of 12 feet (4 m) and a draught of 11 feet (3 m). They displaced on the surface and submerged. The boats were over 40 feet (12 m) longer, slightly wider, and displaced more than more than the older boats. Their additional size increased their buoyancy and made them far less liable to unexpectedly plunge beneath the surface in bad weather. The addition of a deck casing above the hull also improved their seakeeping abilities. Diving planes were initially only fitted at the stern, but additional planes were mounted on the conning tower during construction of B1, B2, and B3; B4 was not fitted with them and it is uncertain if the remaining boats received them during construction. These greatly improved the boats' depth keeping, surfacing and diving abilities compared to the A class boats. These were later exchanged for bow planes; the last boat to receive them was B6, which did not get hers until January 1916. The B class submarines lacked any internal bulkheads which exposed the crew to the petrol engine's exhaust fumes. Mice were used to detect any concentrations of carbon monoxide inside the hull. Ventilation was provided for the batteries, but none for the crew's living area. No accommodations were provided for the crew and they were forced to improvise while at sea. In recognition of this issue, the crew's endurance was only expected to be four days during the summer and three days during the winter. The submarines' hulls were tested to a nominal depth of 100 feet (30 m) by filling the hull with water and subjecting it to a pressure of , but the maximum operational depth was considered to be 50 feet (15 m). Nonetheless several boats safely dived to 95 feet (29 m) during World War I. It took about three minutes to dive the boat due to the shape of the boat and that it could dive out of control if water was pumped into the ballast tanks too quickly. Submerged endurance was officially considered to be 10 hours, but several boats were submerged for 16 hours during the war.
Қару-жарақ
B класындағы қайықтар мұрын бөлігінде қатар орналасқан 18 дюймдік (457 мм) торпеда түтіктерімен қаруланған, олар біршама төмен бұрышпен орналасқан. Екі қосымша торпеданы сақтауға орын болған, бірақ жылдар өте қосылған жабдықтардың көбеюіне байланысты, оларды тасымалдау үшін тең салмақтағы отынды тастау қажет болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде қайықтарда екі жылдамдық және қашықтық режиміне ие 18 дюймдік Mark VIII торпедасын тасуға болады еді. Торпеданың қашықтығы болды, бірақ қашықтығы болды. Оның жарылғыш бөлігі TNT-ден тұрады.
The B class boats were armed with a pair of 18 inch (457 mm) torpedo tubes side by side in the bow and angled slightly downwards. Space was provided for a pair of reloads, but the addition of extra equipment over the years meant that they could only be carried if an equivalent weight of fuel was discarded. By the start of World War I the boats could carry the 18 inch Mark VIII torpedo which had two speed and range settings. At the torpedo had a range of , but a range of at It had a warhead that consisted of of TNT.
Тарих
Әрбір суасты қайығы Викерс компаниясының Барроу-ин-Фурнесс кеме жасау шебінде салынған. B1 бастапқыда 1903-04 жылғы Әскери-теңіз бағдарламасында A14 ретінде тапсырылған, бірақ ол тоқтатылып, жаңа сыныптың алғашқы қайығы ретінде қайта тапсырыс берілді. Қалған 10 қайық 1904-05 жылғы бағдарлама аясында тапсырыс берілді.
Each submarine was built by Vickers at their Barrow in Furness shipyard. B1 was originally ordered as A14 in the 1903–04 Naval Programme, but it was cancelled and reordered as the first boat of the new class. The remaining 10 boats were ordered as part of the 1904–05 Programme.
Үй сулары
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, B3, B4 және B5 Доверде болды және Кале мен Гудвин құмдары арасындағы желіде британдық экспедициялық күштердің Францияға өтуін қорғау үшін орналастырылды. Әрбір су асты кемесі таң атпай Доверден шығып, таң атқанда өз орнындағы теңіз белгісіне бекітілетін. Олар жау кемесін көргенде теңіз белгісінен жылдам шығып, шабуылға өте алатындай болуы керек еді. Бірақ бұл тактиканың тиімсіздігі 2 қазан күні таңертең B3 неміс су асты кемесінен келген торпедадан қиын жағдайда құтылғанда дәлелденді. Дегенмен, жоспар сәтті аяқталып, BEF Францияға ешқандай шығынсыз өтті. B1 1916 жылға дейін Портсмутте жергілікті қорғаныс және оқу міндеттерін орындады, содан кейін қызметтен босатылды. B3 және B4 1915 жылдың соңында Ардроссанға ауыстырылды, ол Клайд фиордындағы жергілікті қорғаныс міндеттерін орындайтын екі ескі А класты су асты кемесін алмастырды. B3 1916 жылдың ортасында Лейтке ауыстырылды, онда оған эксперименталды корпусқа орнатылған бағытталмалы гидрофон жүйесі орнатылды. Кейін 1917 жылы Розитқа жіберілді, онда ол су астына қарсы күштерді оқыту үшін нысана ретінде немесе соғыс аяқталғанға дейін эксперименталды жұмыстар үшін пайдаланылды. B4 1916 жылдың соңына дейін қызметтен босатылды. B5 1915 жылы Портсмутқа көшірілді, ол да 1916 жылдың соңына дейін қызметтен босатылды.
By the beginning of World War I, B3, B4, and B5 were at Dover and were deployed on a line between Calais and the Goodwin Sands to protect the passage of the British Expeditionary Force to France. Each submarine would sail from Dover before dawn to be secured at the buoy marking their billet at dawn, the idea being that they would be able to slip from the buoy when they spotted an enemy ship and manoeuvre to attack. That this was not a good tactic was proved when B3 narrowly avoided a torpedo from a German U boat on the morning of 2 October. Nonetheless the scheme was successful and the BEF crossed to France without loss. B1 remained at Portsmouth for local defence and training duties through 1916 before being paid off. B3 and B4 were transferred to Ardrossan by the end of 1915 to relieve two even more obsolescent A class boats on local defence duties in the Firth of Clyde. B3 was transferred to Leith during mid 1916 where she was fitted with an experimental hull mounted directional hydrophone system and later sent to Rosyth in 1917 where she was used as either a target to train anti submarine forces or experimental work for the rest of the war. B4 was paid off before the end of 1916. B5 moved to Portsmouth during 1915 where she too was paid off before the end of 1916.
Жерорта теңізінің сулары
Мальтадағы үш қайық 1914 жылдың қыркүйек айының ортасында Дарданеллге неміс шайқас крейсері мен жеңіл крейсерінің Шығыс Жерорта теңізіне шығуын болдырмау үшін жіберілді. Дарданеллдің кіреберісінде таңнан кешке дейін осы қайықтар, сондай-ақ кейінірек келген төрт француздық суасты кемесі күзетте тұрды. Британдық және француздық суасты кемелерінің ешқайсысының Дарданеллден оңтүстікке қарай ағып жатқан тоқтармен күресу үшін жеткілікті батарея қуаты немесе су асты жылдамдығы болмады. Бірақ B11 Мармара теңізіне жету үшін таңдалды, себебі оның батареялары ең жаңасы болғандықтан, ең қуаттысы еді. Суға батып кетуге арналған алдыңғы қанаттардың үстіне арнайы қорғағыштар орнатылды, олардың мақсаты миналардың сымдарын қайыққа тартып алып, ішке түсірмеу болды. 1914 жылдың 13 желтоқсанында лейтенант Норман Дуглас Холбрук басқаратын B11 кемесі таңертең Дарданеллге кірді. Кетіп бара жатқанда, қорғағыштардың бірі жұлып алып, кеме қабырғасына қатты соғып, шу мен діріл тудырды. Лейтенант Холбрук қайықты су бетіне көтеруге бұйрық берді, тіпті қайық түрік қаруларының күзетінен толық көрініп тұрса да, қорғағыштарды босатуға тырысты. Олар таң атқанға дейін түріктерге өздерінің бар екенін білдірді де, түрік миналық далаларын болдырмау үшін Дарданеллде 24 метр тереңдікте (60 фут) жүріп өтті. Екі жарым сағаттан кейін B11 перископ тереңдігіне жетті, Холбрук ескі түрік темір кемесін – Месудиеді көрді. Ол кемеге бір торпеда атып, кеме арт жағымен суға батып кетті. Суға бату алдында Месудие B11 кемесін көріп, перискобына оқ атып, оның орналасқан жерін жағалаудағы батареяларға көрсетті. Аймақтан кетуге тырысқан B11 қысқа уақытқа жерге тіреліп, су бетіне шығып қалды, бірақ қайтадан жүзуге мүмкіндік алды. B11 компасы тұманға толып, суасты кемесінің тереңдікте жүзуіне кедергі келтірді, сондықтан Холбрук қайықты перископ тереңдігінде жүргізуге мәжбүр болды, яғни мина далаларының астынан емес, үстінен өтуге тиіс болды. Дегенмен, қайық аман-есен қайтып келді; Холбрук Виктория кресімен, оның бірінші лейтенанты Еңбек орденімен, ал әрбір сарбаз Еңбек медалімен марапатталды. B6 және B8 1915 жылдың ақпан айының ортасында Гибралтардан келді, ал B7 бір айдан кейін келді. Басқа, көбірек заманауи суасты кемелері де келді, және Мармара теңізіне жетуге бірнеше әрекеттер жасалды. Бір әрекет кезінде сәуір айында британдық суасты кемесі жағаға тіреліп, тастап кетуге мәжбүр болды. Түріктердің оны құтқарып алуына жол бермеу үшін, оны торпедамен жою үшін B6 жіберілді. Бір торпеда жанындағы баржаға тисе, екіншісі сәтті болмады. Отын бітіргеннен кейін ол Дарданеллден ағып кетті және оны B6 кемесіне қайтарған эсминец құтқарып алды. B11 келесі күні тағы да әрекет жасады, бірақ тұманның кедергісінен нәтиже шықпады. 1915 жылдың басында жаңа, қабілетті суасты кемелері келгеннен кейін B класындағы қайықтар енді қажет болмады, көпшілігі Мальтаға қайтып келді. Алайда, B6 және B11 Александрияға жіберілді, онда олар Ливия жағалауында көтерілісшілерге қару-жарақ жеткізуді болдырмау үшін күзеттік миссияларды орындады. 1915 жылдың 16 тамызында болған бір оқиғада, еуропалық киім киген арабтар мен офицерлер тобы бітімгершілік туын көрсетіп жатқаны байқалды. Екі суасты кемесі зәкірлеп, лейтенант Холбрук олармен сөйлесу үшін жағаға жүзіп келді. Олар оқ атып, бір адамды өлтіріп, үш адамды, оның ішінде Холбрукты да жарақаттады. Суасты кемелері бұл міндеттен дереу алынды, себебі олар осы міндетке мүлдем жарамсыз болды, оларда палубалық қару-жарақ мүлдем болмады.
The three Malta based boats were sent to the Dardanelles in mid September 1914 to prevent a sortie by the German battlecruiser and the light cruiser into the Eastern Mediterranean. The entrance to the Dardanelles was patrolled from dawn to dusk by these boats as well as four French submarines which arrived later. Neither the British nor the French submarines had enough battery power or underwater speed to combat the south flowing currents in the Dardanelles to reach the Sea of Marmara, but B11 was selected for a sortie that would attempt to penetrate as far as the town of Chanak, halfway up the Dardanelles, because she had the newest, and thus most powerful, batteries. Special guards were fitted over the forward diving planes to make sure that any mooring wires of mines would not get entangled and dragged down to the boat. On 13 December 1914, B11, commanded by Lieutenant Norman Douglas Holbrook, entered the Dardanelles in the early morning. Shortly after departure one of the guards broke and began banging against the hull, making a lot of noise and vibration. Lieutenant Holbrook ordered the boat to the surface in an attempt to cut the guard loose even though the boat was in full view of the Turkish guns defending the entrance. They succeeded before dawn revealed their presence to the Turks and proceeded up the Dardanelles at a depth of 80 feet (24 m) to avoid the Turkish minefields. Two and a half hours later B11 came to periscope depth and Holbrook spotted the elderly Turkish ironclad Mesudiye. He fired one torpedo that struck the ship, which settled by the stern and then capsized. Before sinking, Mesudiye spotted B11 and fired on her periscope which revealed her position to the shore batteries. Attempting to leave the area, B11 briefly grounded herself, breaking the surface, but was able to get herself off. B11s compass became fogged and prevented the submarine from navigating at depth; instead Holbrook had to con the boat at periscope depth which meant he had to go through the minefields, not below them. Nevertheless, the boat made it back safely; Holbrook was awarded the Victoria Cross, his First Lieutenant, the Distinguished Service Order and every enlisted man the Distinguished Service Medal. B6 and B8 arrived from Gibraltar in mid February 1915 as did B7 a month later. Other, more modern submarines followed, and several attempts were made to reach the Sea of Marmara. The British submarine ran aground in April during one of these attempts and had to be abandoned. B6 was sent to destroy her with torpedoes to prevent the Turks from salvaging her. One of the torpedoes hit a barge alongside and the other torpedo missed. After running out of fuel it drifted down the Dardanelles and was recovered by the destroyer which returned it to B6. B11 attempted again the following day, but was thwarted by fog. The B class boats were deemed redundant once more capable submarines arrived in early 1915 and most returned to Malta. B6 and B11, however, were sent to Alexandria where they conducted patrols along the Libyan coast to prevent arms deliveries to rebellious tribesmen. During one incident on 16 August 1915 a party of Arabs and officers in European uniforms were spotted displaying a flag of truce. The two submarines anchored and Lieutenant Holbrook was rowed ashore to talk to them. They opened fire, killing one man and wounding three, including Holbrook. The submarines were soon withdrawn from this task as they were totally unsuitable for this duty, lacking any deck armament at all.
Адриатика сулары
1915 жылдың қыркүйегінде Италияның Орталық державаларға соғыс жариялауынан кейін Адмиралтейство B класындағы қайықтарды Адриатика теңізіне ауыстыруды ұсынды. Алғашқыда олар Бриндизиде орналасуы жоспарланған, бірақ Бриндизиде 14 британдық және француз су асты қайықтары болғандықтан, орналасқан жері Венецияға өзгертілді. B4, B7 және B9 алғашқы болып келді, бірақ B4 оларды сүйреп әкелген итальяндық буксирмен соқтығысып, келгеннен кейін дереу жөндеуге жіберілді. B9 18 қазанда алғашқы патрульді жасады және 1916 жылғы қазанға дейін B класты су асты қайықтары 81 патрульді орындады. Су асты қайықтары тікелей ешқандай маңызды нәтижеге қол жеткізбеді, бірақ олардың басты мақсаты – австро-венгрлердің Италия жағалауына шабуыл жасауына кедергі келтіру болды. Қазір лейтенант Гравенер басқаратын B11, 11 қарашада қозғалтқышы бұзылып құлап кеткен австро-венгрлік гидроұшағымен кездесті. B11 жалғыз Maxim пулеметімен гидроұшақты атып түсіруге тырысты, бірақ пулемет дереу істен шығып, Гравенер ұшақты тарануға әрекеттенді. Алайда австриялықтар қозғалтқышын қайта іске қосып, Гравенердің тарану әрекетінен оңай құтылды. 17 қаңтарда B11 тағы бір қозғалтқышы бұзылған гидроұшақпен кездесті. Бұл жолы австриялықтар қозғалтқышты жөндеуге үлкермеді және тұтқынға алынды. B9 29 наурызда австриялық гидроұшақпен байқалды және екі тарап та пулеметтен зақым келтіре алмағандықтан суға батуға мәжбүр болды. B7 үш айдан кейін Австрияның Пола теңіз базасынан қашып құтылды, ол басқа гидроұшақтан зақымданған кезде, суға бату мүмкіндігін қиындататын жағдайға түсті, яғни жөнделгенше суға батып кете алмады. 1916 жылдың басында B8 және B11 австриялық су асты қайықтары атқан торпедалардан аман қалды. Бір патрульде B11 рульдік механизмінің тістері сынып, руль босап, қайық басқарылмайтын болды. Ауыр теңіз болғанына қарамастан, теңізге түсіруге арналған құралдар орнатылды, бірақ 15 минуттан кейін жүктемеге шыдамай жыртылды. Қайық жау жағалауына қарай баяу иіліп бара жатқанда, таңертеңгісін солтүстік-батыс жел соғып, теңіз тынышталып, кері жүруге мүмкіндік берді. Осы уақытқа дейін ол кешігіп, итальяндықтар оны іздеуге кірісті. Оны таңертеңгі уақытта итальяндық эсминец Венецияға сүйреп әкелді. B10 әуе шабуылынан батып кеткен алғашқы су асты қайық болды. 9 тамызда 1916 жылы Венециядағы әуе шабуылы кезінде жақын жерге бомба түскеннен кейін батып кетті. Бомба оның қысым корпусында шамамен 2 метрлік тесік жасады. Ол қайтадан суға шығарылды, бірақ жөндеу кезінде өрт шығып, металл тескілеріне сатылды. B класындағы қайықтар өздерінің мүмкіндіктерінің шегіне жетті және аман қалғандары 30 қазанда Мальтаға қайтарылды, онда олардың тағдыры туралы шешім қабылдануға дейін демалысқа жіберілді. 1917 жылдың тамызында қайықтар Мальтада жоғарылатылған рульді кабинасы бар, 12 фунттық зеңбірекпен жабдықталған және S6-дан S9 және S11 деп қайта аталған су үстіндегі патрульдік қайықтарға айналдырылды. Олар Отранто бөгетін патрульдеуге тағайындалды, бірақ олардың ескілігі мен кішкентай мөлшері оларға кедергі келтірді және олар көп ұзамай Мальтада демалысқа жіберілді, содан кейін соғыс аяқталғаннан кейін сатылды.
In September 1915, after the Italian declaration of war on the Central Powers, the transfer of the B class boats to the Adriatic was suggested by the Admiralty. Originally they were to be based at Brindisi, but this was changed to Venice as there were already 14 British and French submarines based at Brindisi. B4, B7, and B9 were the first to arrive, but B4 collided en route with the Italian tug escorting them and required immediate docking upon her arrival. B9 made the first patrol on 18 October and a total of 81 patrols were made by the B class submarines before they ceased in October 1916. Nothing of note was directly accomplished by the submarines, but they fulfilled the ultimate goal of keeping the Austro Hungarians from attacking the Italian coast. B11, now commanded by Lieutenant Gravener, encountered an Austro Hungarian seaplane on 11 November that had been forced down by engine trouble. B11 attempted to engage the seaplane with the one Maxim gun she had aboard, but it jammed almost immediately and Gravener attempted to ram the aircraft. The Austrians managed to restart their engine, however, and flew off, easily avoiding Gravener's ramming attempt. On 17 January B11 encountered another seaplane with engine trouble. This time the Austrians were unable to repair their engine and were captured. B9 was spotted by an Austrian seaplane on 29 March and eventually forced to dive after both sides failed to damage each other with machine gun fire. B7 had a narrow escape off the Austrian naval base at Pola three months later when she was damaged by another seaplane that jammed her diving planes in the "hard to rise" position which meant she could not submerge until they were repaired. Both B8 and B11 were missed by torpedoes fired by Austrian submarines in early 1916. On one patrol the gear teeth of B11s steering mechanism were stripped which made the rudder loose and the boat unsteerable. Relieving tackles were rigged, despite the heavy seas, but they parted under the strain after 15 minutes. Slowly the boat began to drift towards the enemy coast, but a northwesterly breeze sprang up before dawn and the seas moderated which allowed her to make about by going astern. By this time she was overdue and the Italians began to search for her. She was towed back to Venice by an Italian destroyer that found her about mid morning. B10 became the first submarine sunk by air attack when she was sunk at her mooring in Venice on 9 August 1916 after a near miss during an Austrian air raid. The bomb blew a hole about 6 feet (2 m) in diameter in her pressure hull. She was re floated, but a fire gutted her while she was under repair and she was sold for scrap. The B class boats had reached the limits of their usefulness and the survivors were withdrawn to Malta on 30 October where they were paid off pending a decision on their fate. In August 1917 the boats were converted at Malta to surface patrol boats with a raised wheelhouse, given a 12 pounder gun and renamed S6 to S9, and S11. They were assigned to patrol the Otranto Barrage, but their age and small size worked against them and they were soon paid off at Malta where they were sold after the war.