Екінші дүниежүзілік соғыстағы торпедолық катерлер

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыстағы торпедалық катерлер
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Екінші дүниежүзілік соғыстағы торпедалық катерлері

PT катері (патрульдік торпедалық катердің қысқартылған атауы) – Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ Әскери-теңіз күштері қолданған моторлы торпедалық катер. Ол кішкентай, жылдам және салыстырмалы түрде арзан болатын, маневрлік қабілеті мен жылдамдығы үшін бағаланды, бірақ соғыстың басында тиімсіз торпедалар, шектеулі қару-жарақ және салыстырмалы түрде нашар конструкциясы салдарынан кейбір түрлері жағалау суларымен шектелді. АҚШ Әскери-теңіз күштерінде олар моторлы торпедалық катерлер эскадрильяларында (MTBRON) ұйымдастырылды. PT катері 19 ғасырдың соңында жасалған және ығысу корпусының пішініне ие болған алғашқы торпедалық катерлерден мүлдем өзгеше болды. Бұл алғашқы торпедалық катерлер суға төмен батып, 300 тоннаға дейін салмақ тартатын және максималды жылдамдығы 30 км/сағ болатын. Бірінші дүниежүзілік соғыста Италия, АҚШ және Ұлыбритания алғашқы жоғары өнімділікке ие, бензинмен жұмыс істейтін моторлы торпедалық катерлерді (көбінесе максималды жылдамдығы 100 км/сағ) және тиісті торпедалық тактиканы әзірледі, бірақ осы жобалардың барлығы Бітім шарты жасалғаннан кейін дереу тоқтатылды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы PT катерлерінің дизайны жағалаудағы қуатты катерлерден алынған корпустың жобалаудағы кейбір жетістіктерін пайдаланды және бірнеше жеңіл, бірақ қуатты V 12 теңіз қозғалтқыштарын қолданды, осылайша олардың өлшемі мен жылдамдығы артты. Екінші дүниежүзілік соғыста PT катерлері жаудың соғыс кемелеріне, көліктеріне, танкерлеріне, баржаларына және сампандарына шабуыл жасады. Кейбіреулері жаудың шағын кемелеріне, әсіресе жапондықтардың аралық тасымалдау үшін пайдаланған брондалған баржаларына қарсы тиімді болатын канонерлік катерлерге айналдырылды. Бірнеше кеме Филиппин Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті, онда оларды "Q катерлері" деп атады. Стандартты PT катеріндегі негізгі кемеге қарсы қару-жарақ – төрт 21 дюймдік Mark 8 торпедасы, олардың әрқайсысының жарылыс заряды TNT және қашықтығы 12,7 мм болатын. Әуеге қарсы қорғаныс және жалпы атыс үшін екі қос .50 дюймдік (12,7 мм) M2 Браунинг ауыр пулеметтері орнатылды. Кейбір катерлерде Oerlikon зениттік пулеметтері болды. Жылжыту Packard 4M 2500 және кейін 5M 2500 турбонаддувты бензинмен жұмыс істейтін, сұйықпен салқындатылатын V 12 теңіз қозғалтқыштары арқылы жүзеге асырылды. Жапондықтар "шаян флоты" және "шайтан катерлері" деп атаған PT катері эскадрильялары батылдығы үшін мақталып, 21 ғасырда да күшті болып қалатын халықтың ойында берік орын алды. Олардың рөлі АҚШ Әскери-теңіз күштерінде жылдам шабуылдау кемелерімен ауыстырылды.

A PT boat (short for patrol torpedo boat) was a motor torpedo boat used by the United States Navy in World War II. It was small, fast, and inexpensive to build, valued for its maneuverability and speed but hampered at the beginning of the war by ineffective torpedoes, limited armament, and comparatively fragile construction that limited some of the variants to coastal waters. In the US Navy they were organized in Motor Torpedo Boat Squadrons (MTBRONs). The PT boat was very different from the first generation of torpedo boat, which had been developed at the end of the 19th century and featured a displacement hull form. These first generation torpedo boats rode low in the water, displaced up to 300 tons, and had a top speed of During World War I Italy, the US, and UK developed the first high performance, gasoline powered motor torpedo boats (often with top speeds over ) and corresponding torpedo tactics, but these projects were all quickly disbanded after the Armistice. Design of World War II PT boats continued to exploit some of the advances in planing hull design borrowed from offshore powerboat racing and used multiple lightweight but more powerful marinized aircraft derived V 12 engines, and thus were able to advance in both size and speed. During World War II, PT boats engaged enemy warships, transports, tankers, barges, and sampans. Some were converted into gunboats which could be effective against enemy small craft, especially armored barges used by the Japanese for inter island transport. Several saw service with the Philippine Navy, where they were named "Q boats". Primary anti ship armament on the standard PT boat was four 21 inch Mark 8 torpedoes, each had a TNT warhead and had a range of at Two twin .50 inch (12.7 mm) M2 Browning heavy machine guns were mounted for anti aircraft defense and general fire support. Some boats carried a Oerlikon cannon. Propulsion was via a trio of Packard 4M 2500 and later 5M 2500 supercharged gasoline fueled, liquid cooled V 12 marine engines. Nicknamed "the mosquito fleet" and "devil boats" by the Japanese, the PT boat squadrons were hailed for their daring and earned a durable place in the public imagination that remains strong into the 21st century. Their role was replaced in the U. S. Navy by fast attack craft.

Даму

1914 жылдың тамызында соғыс басталғанда, В. Альберт Хикман қарсы кемелерге қарсы жылдам маневр жасай алатын, теңізге лайықты торпедалық моторлық қайықтарды қолданудың алғашқы тәсілдерін және тактикасын жасады және бұл ұсынысын АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Құрылыс және жөндеу бюросының бастығы, Контр-адмирал Дэвид В. Тейлорға ұсынды. 1914 жылдың қыркүйегінде Хикман 15 метрлік "Sea Sled" торпедалық қайығының жоспарларын аяқтады және келісімшарт алу үмітімен оларды Әскери-теңіз күштеріне тапсырды. Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джозефс Дэниелс АҚШ соғыста болмағандықтан бұл ұсынысты қабылдамады, бірақ Хикманға жоспарларын және ұсынысын британдық адмиралтействоға жіберуге кеңес берді, ол келесі айда жасалды. Адмиралтейство оны қызықты деп тапты, бірақ "50-60 футтық ұзындықтағы ешқандай жылдам қайық теңізге лайықты болмайды" деп ойлады, сондықтан Хикман жеке қаржыландырылған 41 футтық (12 метрлік) теңіз шанасын жасап, бір 18 дюймдік Уайтхед Марк 5 торпедасын тасымалдауға қабілетті болды. Үлкен қайық 1930 жылға дейін тәжірибелер үшін пайдаланылды. 1938 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері бірнеше түрлі моторлық торпедалық қайықтарға конкурс ұйымдастырып, тұжырымдаманы қайта қарастырды, бірақ Хикманның теңіз шанасын қарастырмады. Жеңімпаз жобалардың әрқайсысы 15 000 доллар сыйлық алатын болды, ал конкурстың соңғы кезеңіне өткен жобаларға 1500 доллардан беріледі, бұл сыйлықтар 1939 жылдың 30 наурызында табысталды. Үлкен кеменің ұзындығы 80 футтан аспауы керек еді және кемінде екі 21 дюймдік торпеда, төрт тереңдік бомбасы және екі .50 калибрлі пулеметі болуы керек еді. Техникалық талаптарға сәйкес, жылдамдығы 40 теңіз шақырымына жетуі керек еді, ал ең жоғары жылдамдықта 275 мильдік, ал круиздік жылдамдықта 550 мильдік радиусы болуы керек еді. Кіші кеменің салмағы 20 тоннадан аспауы керек еді, осылайша оны үлкен жүк кемелерімен оңай тасымалдауға болар еді. Оның ең жоғары жылдамдығы да 40 теңіз шақырымы болуы керек еді, бірақ жұмыс радиусы ең жоғары жылдамдықта 120 миль, ал круиздік жылдамдықта 240 миль болуы керек еді. Кіші кемеге арналған қару-жараққа екі торпеда мен екі тереңдік бомбасы немесе .50 калибрлі пулеметтер мен түтін шығару құрылғысы кіруі керек еді. Осы екі соңғы қайық негізінен алюминийден жасалған және 4 қозғалтқышпен жабдықталған. Хиггинс Эндрю Хиггинстің жеке әдістерін қолданып, қайта жасалған қосымша PT 6 "Prime" қайығын жасады. Содан кейін, сол жылы Хиггинс PT 6 Prime-ге қарағанда сәл жақсартылған PT 70 қайығын (өз қаражаты есебінен) жасады. Кейіннен әрбір жобаны қатаң сынақтан өткізу және қару-жарақтарды өзгерту арқылы талап етілетін техникалық сипаттамаларға сәйкес келу үшін түзетуді қажет ететін шектеулер мен мәселелер анықталды. Нәтижесінде, Әскери-теңіз күштері қанағаттанарлық жұмыс дизайны алынғанға дейін қолданыстағы жобаларды одан әрі зерттеу және жетілдіруді тапсырды. Сонымен қатар, 1939 жылдың ақпанында Электрлік ұшыру компаниясының (Elco) Генри Р. Сатфен және оның дизайнерлері (Ирвин Чейз, Билл Флеминг және Гленвилл Тремейн) британдық моторлық торпедалық қайықтардың жобаларын көру үшін Әскери-теңіз күштерінің сұрауымен Ұлыбританияға барды, олардың біреуін Әскери-теңіз күштерінің жұмысын тексеру үшін пайдалануға болатын еді. Британдық Power Boat компаниясын барысында олар 70 футтық (21 метрлік) жеке кәсіпкерлік моторлық торпедалық қайық (MTB) жобасын – PV70, кейін PT 9 деп аталған, power boat racer Hubert Scott Paine жобалаған сатып алды. PT 9 барлық алғашқы Elco PT қайықтарының прототипі ретінде қызмет етті. Алғашқы конкурс аяқталғаннан кейін, 1939 жылдың соңында Әскери-теңіз күштері Elco компаниясымен PT 9 қайығының 11 данасын жасау туралы келісімшарт жасасты.

At the outbreak of war in August 1914, W. Albert Hickman devised the first procedures and tactics for employing fast maneuverable seaworthy torpedo motorboats against capital ships, and he presented his proposal to Rear Admiral David W. Taylor, the chief of the US Navy's Bureau of Construction and Repair. In September 1914, Hickman completed plans for a 50 feet (15 m) "Sea Sled" torpedo boat and submitted these to the Navy in hopes of obtaining a contract. While favorably received, Secretary of the Navy Josephus Daniels rejected the proposal since the US was not at war, but Hickman was advised to submit his plans and proposal to the British Admiralty, which was done the following month. The Admiralty found it interesting but thought that "no fast boat of 50' to 60'
length would be sufficiently seaworthy", so Hickman built and launched his own privately financed 41 feet (12 m) sea sled capable of carrying a single 18 inch Whitehead Mark 5 torpedo. The larger boat was used for experiments until 1930. In 1938, the US Navy renewed their investigation into the concept by requesting competitive bids for several different types of motor torpedo boats but excluded Hickman's sea sled. The winning design proposals would each receive a prize of $15,000 with $1,500 for designs that reached the final part of the competition each to be given out on 30 March 1939. The larger boat proposal was not to exceed 80 feet and was to carry at least two 21 inch torpedoes, four depth charges, and two .50 cal machine guns. The performance specification was to achieve 40 knots with an operating radius of 275 miles at top speed (550 miles at cruising speed). The smaller boat proposal was to weigh no more than 20 tons so that it could be easily transported by larger cargo ships. Its maximum top speed was also to be 40 knots, but specified operating radius was to be 120 miles at top speed and 240 miles at cruising speed. Equipped armament for the smaller proposal was to be either two torpedoes and two depth charges, or .50 cal machine guns and a smokescreen generator. These last two boats were constructed mainly out of aluminum and had 4 engines. Higgins built an additional PT 6 "Prime" redesigned by Andrew Higgins personally using his own methods. Later that same year, Higgins built PT 70 (at their own expense) that incorporated slight improvements over PT 6 Prime. Later, rigorous testing performed on each design as well as changes in armament revealed limitations or problems that had to be fixed before they could meet required performance specifications. As a result, the Navy ordered further investigation and refinement of the existing designs until a satisfactory working design could be obtained. At the same time, Henry R. Sutphen of Electric Launch Company (Elco) and his designers (Irwin Chase, Bill Fleming, and Glenville Tremaine) visited the United Kingdom in February 1939 at the Navy's request to see British motor torpedo boat designs with a view to obtaining one that could be used as a check on the Navy's efforts. While visiting the British Power Boat Company, they purchased a 70 feet (21 m) private venture motor torpedo boat (MTB) design—PV70, later renamed PT 9—designed by the power boat racer Hubert Scott Paine. PT 9 was to serve as the prototype for all the early Elco PT boats. After the initial competition, in late 1939 the Navy contracted Elco to build 11 copies of PT 9.

Өмірбаян

1941 жылдың наурыз айында Моторлы торпедалық қайық эскадрильясы 2 (MTBRON 2) Ки-Весттен Нью-Йоркке ауа райы нашар болғанда жүріп келе жатқанда, Элко 70 футтық қайықтары тіпті орташа жылдамдықпен де толқындарда қатты дірілдеді, ал толқындар қайықтың бауларынан үнемі асып жатты. Операторлық құрам өте қиындық пен шаршау сезімдерін жеткізді. Барлық қайықтарда әлдебір құрылымдық зақымдар болды: алдыңғы қорғау тіректері жыртылып, бау астындағы тіректері сынды, бортындағы тақтайлар жарылып [ұзындық бойындағы беріктігінің жетіспеуін көрсетеді] және басқа да нашарлықтар анықталды. Сәуір айында MTBRON 1 81 футтық Хиггинс (PT 6) қайығына ризашылық білдірді, ал PT 6 жақсы теңіздік қасиеттерін көрсеткендіктен, Scott Paine қайықтарын одан әрі сатып алу қажеттігі туындамады. 1941 жылдың басында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Кемелер бюросы Хаккинс пен Хиггинске Packard қозғалтқыштарын қарызға берді, олар өз қаражатында бәсекеге қабілетті қайықтар құруды жоспарлаған. 1941 жылдың мамыр айында болашақ PT қайықтарының сипаттамаларын талқылау үшін Теңіз операциялары басшысының PT қайықтары жөніндегі конференциясы өткізілді. 23 метрлік Elco қайықтарына дейінгі барлық PT қайықтары кемшіліктері бар деп табылған, ал 21 метрлік Elco қайығының жақсаруы күмәнді болды. Конференция бес жаңа моторлы торпедалық қайықты бағалау үшін салыстырмалы сынақтарды ұсынды. Конференция сынақтардың нәтижелері қанағаттандырарлық деп табылғанша Elco 77 футтық қайықтарына қосымша тапсырыс бермеуді қатты ұсынды.

Тексеру және тексеру жөніндегі кеңес

Инспекция және зерттеу кеңесі, контр-адмирал Джон У. Уилкокс, кіші басшылығымен, 1941 жылдың 21-24 шілдесі аралығында Коннектикут штатының Нью-Лондон қаласынан тыс теңізде салыстырмалы сынақтар жүргізді. Сынақтар келесі қайықтарда өткізілді:

PT 6: 81 фут (25 м) «Хиггинс»; 3 «Паккард» қозғалтқышы. PT 8: 81 фут (25 м) Филадельфия әскери-теңіз кемежайы; алюминий корпус; 2 «Эллисон» қозғалтқышы, 1 «Холл Скотт» қозғалтқышы. PT 20: 77 фут (23 м) «Elco»; 3 «Паккард» қозғалтқышы; арнайы пернелермен жабдықталған; корпус қаңқасы мен палубасы күшейтілген. PT 26, 30, 31, 33: PT 20 сияқты, бірақ стандартты пернелермен және қосымша күшейтусіз. PT 69: 72 фут (22 м) «Хакинс»; 4 «Паккард» қозғалтқышы. PT 70: 76 фут (23 м) «Хиггинс»; 3 «Паккард» қозғалтқышы. Бір 70 фут (21 м) MRB 8 (моторлы құтқару қайығы), «Хиггинс» компаниясымен Ұлыбритания Корольдік теңіз күштері үшін салынған; 3 «Холл Скотт» қозғалтқышы. Кеңес мүшелерінің әрқайсы әр қайық класын жеке тексеріп, олардың конструкциялық беріктігін, тұруға жарамдылығын, кіруге ыңғайлылығын, шабуылды басқару және байланыс құралдарын бағалады. Алты қайық сынақтан өтті, ал үшеуі сынала алмады: PT 33 Block Island маңында конструкциялық зақымдарға ұшырады; PT 70 босаған мыс құймаларынан зақымдалды; ал MRB сынақ барысында қозғалтқышы бұзылды. PT 6, «Хиггинс» 81 футтығы, орташа жылдамдығы бойынша бесінші орын алды; ал PT 8, Филадельфия әскери-теңіз кемежайының қайығы, соңғы орынды иеленді. Қалған екі «Elco» қайығы, PT 30 және PT 23 (қосалқы қайық), PT 31-ден кейін, PT 69-дан бұрын келді. Акселерометрлер қайықтарды келесідей бағалады: бірінші орында ең аз тербеліспен Филадельфия әскери-теңіз кемежайының PT 8 қайығы, екінші орында «Хакинс» PT 69, үшінші орында «Хиггинс» PT 6, соңғы орында «Elco» 77 футтық қайықтар. Осы типтегі конструкцияның және су өткізбейтін бөлімдердің беріктігін көрсететіндей, бірнеше PT қайықтары ауыр соғыс зақымдарын алғандарына қарамастан, су бетінде қалды. Мысалы, болашақ президент Джон Ф. Кеннедидің PT 109 («Elco») қайығы жапондық «Amagiri» эсминецінің кесіп тастауынан кейін 12 сағат бойы суда қалды. PT 323 («Elco») 1944 жылдың 10 желтоқсанында Лейте маңында камикадзе ұшағының шабуылынан екіге бөлінді, бірақ бірнеше сағат бойы суда қалды. PT 308 («Хиггинс») 1945 жылдың 9 наурызында Жерорта теңізінде түнгі миссия кезінде PT 304 қайығымен соқтығысып, корпусының артқы бөлігі қирады, бірақ жөндеу үшін базаға оралды. PT 167 («Elco») 1943 жылдың 5 қарашасында Бугенвилл аралынан алыс жерде жарылмаған торпедадан зақымданды; қайық әрекетін жалғастырды және келесі күні жөнделді. 1943 жылы Әскери-теңіз күштері жоспарлау, корпус дизайны және отын тұтыну мәселелерін талқылау үшін тергеу жүргізді. Бұл 1943 жылдың қараша айында Майамиде екі «Хиггинс» және екі «Elco» қайықтары арасындағы сынақтарға әкелді, бірақ соғыс аяқталғанға дейін маңызды өзгерістер енгізілген жоқ. Соғыс кезінде «Elco» компаниясы жоғары жылдамдыққа қол жеткізетін сатылы корпус дизайнын («ElcoPlane») ұсынды. «Хиггинс» компаниясы кішкентай және жылдам 70 фут (21 м) «Хиггинс Хеллкат» қайығын жасады, бұл олардың бастапқы корпусының сәл өзгертілген нұсқасы болды, бірақ теңіз күштері отынның жоғары тұтынуы және басқа факторларға байланысты оны жаппай өндіріске қабылдамады. Соғыстан кейін, соғыс кезінде Гавайиде болған Линдсей Лорд теңіз күштерінің планерлік корпус зерттеулері мен нәтижелерін «Планерлік корпустардың теңіз архитектурасы» еңбегінде жазды. Онда PT қайықтарының конструкциясы мен құрылысы, корпус сынақтарының деректері және әртүрлі PT қайықтарының егжей-тегжейлі талдауы келтірілген.

PT 6: 81 feet (25 m) Higgins; 3 Packard engines. PT 8: 81 feet (25 m) Philadelphia Navy Yard; aluminum hull; 2 Allison engines, 1 Hall Scott engine. PT 20: 77 feet (23 m) Elco; 3 Packard engines; equipped with special propellers; special strengthening added to hull framing and deck. PT 26, 30, 31, 33: Same as PT 20, except with standard propellers and without special strengthening. PT 69: 72 feet (22 m) Huckins; 4 Packard engines. PT 70: 76 feet (23 m) Higgins; 3 Packard engines. One 70 feet (21 m) MRB 8 (Motor Rescue Boat), built for the Royal Navy by Higgins; 3 Hall Scott engines. Each member of the board conducted an independent inspection of every boat class, evaluating them for structural sufficiency, habitability, access, arrangement for attack control, and communication facilities. Six boats completed the trial, while three withdrew: PT 33 suffered structural damage off Block Island; PT 70 was damaged by loose copper ingots; and MRB developed engine trouble at the start of the run. PT 6, the Higgins 81 footer, with an average speed of was fifth; and PT 8, the Philadelphia Navy Yard boat, was last, at The other two Elco boats, PT 30 and PT 23 (standby boat), followed PT 31, placing before PT 69. The accelerometers ranked the boats as follows: first was the Philadelphia Navy Yard PT 8 with the least pounding, second was the Huckins PT 69, third was the Higgins PT 6, and last were the Elco 77 footers. As a testament to the strength of this type of construction and watertight bulkheads, several PT boats withstood catastrophic battle damage and still remained afloat. For example, the forward half of future President John F. Kennedy's PT 109 (Elco) stayed afloat for 12 hours after she was cut in half by the Japanese destroyer Amagiri. PT 323 (Elco) was cut in half by a kamikaze aircraft on 10 December 1944 off Leyte, yet remained floating for several hours. PT 308 (Higgins) had her stern sheared off by a collision with PT 304 during a night mission in the Mediterranean on 9 March 1945 and yet returned to base for repairs. PT 167 (Elco) was holed through the bow off Bougainville Island on 5 November 1943 by a torpedo which failed to detonate; the boat remained in action and was repaired the next day. In 1943, an inquiry was held by the Navy to discuss planing, hull design, and fuel consumption issues. This resulted in the November 1943 Miami test trial between two Higgins and two Elco boats, but no major additional modifications were made before the end of the war. During the war, Elco came up with stepped hull designs ("ElcoPlane") which achieved significant increase in top speed. Higgins developed the small and fast 70 feet (21 m) Higgins Hellcat, which was a slight variation on their original hull form, but the Navy rejected them for full production because of increased fuel consumption and other considerations. After the war, Lindsay Lord, who was stationed in Hawaii during the war, recorded the Navy's planing hull research and findings in Naval Architecture of Planing Hulls. It covers PT boat hull design and construction and provides hull test data as well as detailed analysis of the various PT boat designs.

Қару-жарақ

Кемеге қарсы негізгі қару-жарақ – екіден төртке дейінгі салмағы Mark 8 торпедалары, олардың ішінде TNT жарылғыш заряды бар. Бұл торпедалар Mark 18 болат торпеда түтіктерінен ұшырылды. Бұл торпедалар мен түтіктер 1943 жылдың ортасында салмағы және Torpex толтырылған оқ-дәрісі бар төрт жеңіл Mark 13 торпедасымен ауыстырылды. Бұл торпедалар Mark 1 типіндегі жеңіл торпедалық ату тіректерінде тасымалданды. Mark 13 торпедасының қашықтығы және жылдамдығы PT қайықтарының қашықтығы болды. PT қайықтары сонымен қатар көптеген автоматты қарулармен жарақтандырылды. Барлық АҚШ PT қайықтарында екі қос M2 .50 cal (12.7 мм) пулеметі болды. Ертедегі PT қайықтары (Elco PT20-дан PT44-ке дейін) гидравликалық түрде басқарылатын айналмалы мұнаралармен жабдықталған. Перл-Харборға шабуылдан кейін, барлық PT қайықтарындағы Dewandre мұнаралары ашық сақиналы екілік тіреулермен ауыстырылды. Сақиналы тіреуді Elco және Bell компаниялары жасаған, ол Mark 17 екілік 50 калибрлі авиациялық тіреу деп аталды. Mark 17 Mod 1 және Mod 2 сақиналы тіреуінің бір бөлігі Bell Mark 9 екілік бесігінен тұрды. PT қайықтарында жиі қолданылатын тағы бір автоматты қару – 20 мм Oerlikon зеңбірегі. Ертедегі қайықтарда зеңбірек кормаға орнатылған. Соғыстың соңына қарай, осы 20 мм зеңбіректердің бірнешесі кеме ортасына және алдыңғы палубаға қосылды. Кейбір ертедегі Elco 77 футтік (23 м) қайықтарының (PT20-дан PT44-ке дейін) карта үйінің алдында тұғырлы орнатылған .30 cal (7.62 мм) Lewis екілі-жарықты пулеметтері болды. 1943 жылдың ортасынан бастап, кейбір қайықтар алдыңғы торпедалық тіректе бір немесе екі .30 калибрлі Browning пулеметімен жабдықталды. Кейде, алдыңғы қатардағы PT қайықтары арнайы жабдықталды, оларға 37 мм авиациялық зеңбіректер, ракеталық қондырғылар немесе минометтер сияқты қарулар орнатылды. Бұл қарулардың тиімділігі дәлелденгеннен кейін, олар PT қайықтарының штаттағы қарулары ретінде қабылданды. Мұндай өзгерістердің бірі Кеннедидің PT 109 қайығына жасалды, ол бір рет атуға арналған армиялық M3 37 мм танкіге қарсы зеңбірегімен жабдықталды, оны экипажы дөңгелектерін алып тастап, 2x8 ағашқа байлаған, қайық қауіпсіздікке жеткеннен бір күн бұрын. 37 мм снарядтың күші жоғары болды, бірақ экипаж бір рет атылатын армиялық танкіге қарсы қарудан жылдамырақ атуға қабілетті нәрсені іздеді. Олардың жауабы Гуадалканалдағы Хендерсон полигонында құлаған P-39 Airacobra ұшақтарынан алынған 37 мм Oldsmobile M4 автоматты зеңбірегінде табылды. PT қайықтарында оның құндылығын көрсеткеннен кейін, M4 (кейінірек M9) зеңбірегі зауытта орнатылды. M4/M9 37 мм автоматты зеңбірегінің атыс жылдамдығы жоғары (минутына 125 оқ) және үлкен дорбенің сыйымдылығы (30 оқ) болды. Бұл ерекшеліктер оны PT қайығының жапондық Daihatsu класындағы баржалармен тиімді күресу үшін өте қажет етті, өйткені олардың сусымалылығы аз болғандықтан торпедаларға қарсы қорғаныссыз болды. Соғыс аяқталғанда көптеген PT қайықтары осындай қарулармен жарақтандырылды. Ірі калибрлі зеңбіректерді орнату 40 мм Bofors зеңбірегін корма палубасына орнатумен аяқталды. 1943 жылдың ортасынан бастап, осы зеңбіректі орнату PT қайығының оттық күшіне оң әсер етті. Bofors зеңбірегінің атыс жылдамдығы минутына 120 оқ (4 оқтық клиптерді пайдаланып) және қашықтығы болды. Бұл зеңбірек 4 адамнан тұратын экипажмен қызмет етті және ұшақтарға қарсы, жағалауға бомбалауға немесе жаудың су кемелеріне қарсы қолданылды.

The primary anti ship armament was two to four Mark 8 torpedoes, which weighed and contained a TNT warhead. These torpedoes were launched by Mark 18 steel torpedo tubes. Mark 8 torpedoes had a range of at These torpedoes and tubes were replaced in mid 1943 by four lightweight Mark 13 torpedoes, which weighed and contained a Torpex filled warhead. These torpedoes were carried on lightweight Mark 1 roll off style torpedo launching racks. The Mark 13 torpedo had a range of and a speed of

PT boats were also armed with numerous automatic weapons. Common to all US PT boats were the two twin M2 .50 cal (12.7 mm) machine guns. Early PT boats (Elco PT20 through PT44) mounted Dewandre plexiglas enclosed hydraulically operated rotating turrets. Almost immediately after the attack on Pearl Harbor, the Dewandre turrets were replaced on the entire PT boat fleet with open ring twin mounts. The ring mount was designed by both Elco and Bell and designated Mark 17 Twin 50 caliber aircraft mount. Part of the Mark 17 Mod 1 and Mod 2 ring mount consisted of the Bell Mark 9 twin cradle. Another automatic weapon commonly mounted on PT boats was the 20 mm Oerlikon cannon. On early series of boats, the cannon was mounted on the stern. Later in the war, several more of these 20 mm cannons were added amidships and on the forward deck. Forward of the chart house of some early Elco 77 feet (23 m) boats (PT20 through PT44) were twin .30 cal (7.62 mm) Lewis machine guns on pedestal mounts. Beginning in mid 1943, some boats were fitted with one or two .30 cal Browning machine guns on the forward torpedo racks on pedestal mounts. Occasionally, some front line PT boats received ad hoc up fits, where they mounted such weapons as 37 mm aircraft cannons, rocket launchers, or mortars. When these weapons were found to be successful, they were incorporated onto the PT boats as original armament. One such field modification was made to Kennedy's PT 109, which was equipped with a single shot Army M3 37 mm anti tank gun that her crew had commandeered; they removed the wheels and lashed it to 2x8 timbers placed on the bow only one night before she was lost. The larger punch of the 37 mm round was desirable, but the crews looked for something that could fire faster than the single shot Army anti tank weapon. Their answer was found in the 37 mm Oldsmobile M4 aircraft automatic cannon cannibalized from crashed P 39 Airacobra fighter planes on Henderson Field on Guadalcanal. After having demonstrated its value on board PT boats, the M4 (and later M9) cannon was installed at the factory. The M4/M9 37 mm auto cannon had a relatively high rate of fire (125 rounds per minute) and large magazine (30 rounds). These features made it highly desirable because of the PT boat's ever increasing requirement for increased firepower to deal effectively with the Japanese Daihatsu class barges, which were largely immune to torpedoes because of their shallow draft. By the war's end, most PTs had these weapons. The installation of larger bore cannons culminated in the fitting of the 40 mm Bofors gun on the aft deck. Starting in mid 1943, the installation of this gun had an immediate positive effect on the firepower available from a PT boat. The Bofors cannon had a firing rate of 120 rounds per minute (using 4 round clips) and had a range of This gun was served by a crew of 4 men and was used against aircraft as well as shore bombardment or enemy surface craft.

Қаңтар

1943 жылы Соломон аралдарында 77 футтық (23 м) PT 59, PT 60 және PT 61 PT қайықтары "PT канонерлік қайықтарға" түрлендірілді. Олар бастапқы қару-жарақтың барлығынан, екі қос .50 калибрлі (12.7 мм) пулеметтік орналымнан басқа айырылды, сосын екі 40 мм және төрт қос .50 калибрлі (12.7 мм) пулеметтік орналымдар қосылды. Лейтенант Кеннеди PT 59 қайта құрылғаннан кейін алғашқы командирі болды. 1943 жылдың 2 қарашасында PT 59 Чоиселге жасалған шабуыл кезінде 40-50 теңізшінің құтқару операциясына және жапондық әскерлердің атысы астында суға батып бара жатқан десанттық қайыққа (LCP(R)) көмектесті. Соғыстың соңында Elco компаниясы PT қайықтары үшін "Thunderbolt" деп аталатын жаңа электрмен жұмыс істейтін көп қабатты пулеметтік орналымды жасады. Кем дегенде үш түрлі нұсқасы жасалып, сынақтан өткізілген: біреуі алты .50 калибрлі Browning M2 пулеметтерімен және екі 20 мм Oerlikon зеңбірегімен, екіншісі екі .50 калибрлі пулеметтерімен және төрт 20 мм зеңбірегімен, ал үшіншісі тек төрт зеңбірекпен. 1944 жылдың ортасында Thunderbolt зеңбіректік нұсқасы Elco компаниясының төрт 80 футтық қайығына сынақ ретінде орнатылды, олар Жерорта теңізіндегі PTBRON 29 құрамында қызмет етті: PT 556 және PT 559. Фотосуреттер көрсеткендей, бұл қайықтар торпедаларын түсіріп, үлкен және ауыр Thunderbolt орнатылғанда торпедалық қайықтар ретінде жұмыс істемеді. Bulkley кітабының "Жақын арадағы шайқастар" (At Close Quarters) 18-тарауында жазғандай, көп қабатты 20 мм орналым "жақсы бөлінген F катерлеріне" қарсы "шектеулі пайдалы" болады деп күтілді, себебі тіпті 40 мм Bofors зеңбірегі де елеулі зақым келтіруге қиналды. Қару 16/17 және 18/19 шілде түндерін сынақтан өтті, PT 558 (Ens. Aalton D. Monaghan) Антиб аймағында екі стандартты 40 мм зеңбірегі бар қайықтармен патрульдеді және екі рет кішкентай жеке патрульдік қайықтармен шайқасты; екі кеме де американдық патрульдің бірлескен атысынан батты. Lt Cmdr Daunis "Elco Thunderbolt орналымы екі артиллериялық шабуылда қолданылды және өте тиімді қару екені дәлелденді" деп хабарлады.

Басқа қару-жарақ

Соғыстың соңына қарай, 1945 жылдан бастап, PT катерлері екі сегіз ұялы Mark 50 зымыран ұшырғышымен жабдықталды, олар айналмалы тұрақтандырылған, тік траекториямен ұшатын Mark 7 және/немесе Mark 10 зымырандарын атты. Бұл 16 зымыран және 16 қосымша оқ-дәрі оларға эсминецтердің бортындағы артиллериясымен шайқасқандағыдай оттық күшті берді (бірақ олардың дәлдігімен салыстыруға келмейді). Соғыс аяқталған кезде PT катері АҚШ Әскери-теңіз күштерінің кез келген кемесінен "тоннасына шаққандағы оттық күші" жағынан басым болды. PT катерлері әдетте екіден сегізге дейін Mark 6 тереңдік бомбасын роликтерге орнатылған тіреу құрылғыларында тасыды. Аз ғана PT катерлері миналық тіреулерден ұшырылатын теңіз миналарын тасымалдауға жабдықталған, бірақ олар көбінесе қолданылмады.

Қозғалтқыштар

Эксперименттік PT қайықтарын қоспағанда, барлық АҚШ PT қайықтары Packard 3A 2500 V 12 сұйық салқындатылған, бензинмен жұмыс істейтін авиациялық қозғалтқыштың үш теңіздік модификацияланған нұсқасымен жабдықталған. Packard-тың Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Liberty L 12 2A қозғалтқышының жетілдірілген түрі болған, "теңіз" деген мағынаны білдіретін "M" әрпімен белгіленген 3M 2500, 4M 2500 және 5M 2500 ұрпақтары шағын өзгерістерге және жоғары қуатқа ие болды. Олардың суперкомпрессорлары, интеркулерлері, екі магниттері және цилиндр басына екі тұтандырғыш шам олардың авиациялық қозғалтқыштан шыққан тегін көрсетті. Packard компаниясының Rolls Royce Merlin авиациялық қозғалтқышын лицензия бойынша өндіруі, 4M 2500 теңіздік қозғалтқышымен қатар, ұзақ уақыт бойы шатасуға себеп болды. Тек Ұлыбританияда жасалған PT 9 прототипі, Elco компаниясының зерттеуі мен көшіруі үшін Англиядан әкелінді. 4M 2500 бастапқыда қуаттылықты өндірді. Кейіннен ол кезең-кезеңмен жаңартылды, бұл жобаланған жылдамдыққа жетуге мүмкіндік берді. 1945 жылдың соңында ұсынылған 5M 2500 үлкен суперкомпрессорға, аралық салқындатқышқа және арттырылған қуаттылыққа ие болды. Ол толық жүктелген қайықтарды жылдамдыққа жеткізе алды. Алайда, кейіннен қару-жарақ қосылуы осы жоғары жылдамдық әлеуетін теңестірді. Осы қозғалтқыштардың кез келген нұсқасының отын тұтынуы өте жоғары болды. PT қайығы 100 октанды авиациялық отынмен жабдықталды, бұл 4M 2500 қозғалтқышы бар қайыққа 12 сағаттық патрульдік миссияны орындауға жеткілікті болды. Крейсерлік жылдамдықта сағатына шамамен отын тұтынылды, ал ең жоғары жылдамдықта сағатына дейін артты. Корпустың ластануы және қозғалтқыштың тозуы ең жоғары жылдамдықты төмендетіп, отын тұтынуды айтарлықтай арттыруы мүмкін.

Қызмет

PT қайықтары Тынық мұхитының оңтүстік, батыс және солтүстік аймақтарында, сондай-ақ Жерорта теңізі мен Англия арнасында қызмет етті.

Ерте пайдаланған

Бастапқыда кемеге қарсы қару ретінде жобаланған ПТ қайықтары 1941 жылдың желтоқсаны мен 1942 жылдың мамырында Филиппиннің құлауына дейінгі аралықта бірнеше жапондық соғыс кемелерін батырғаны туралы ресми түрде хабарланды, бірақ Әскери-теңіз күштері бұл мәлімдемелердің бәрі жалған екенін білген. Моторлық торпедалық қайықтар эскадрильясының (MTBRON 3) командирі лейтенант Джон Д. Булкелидің үлкен кемелерге қарсы шайқаста ПТ-нің тиімділігі туралы жоғары бағаланған мәлімдемелері оған ең жақсы кадрларды тартуға, соғыс облигацияларын жинауға және эскадрилья командирлерінің арасында ПТ-ні үлкен кемелерге қарсы қолдануды жалғастыруға сенімділік тудырды. Шындығында, оның ПТ-нің Филиппинде жапондық крейсерді, әскер тасымалдау кемесін және ұшақтарды жөндейтін кемені батырғаны туралы айтқандары рас емес еді. Бастапқы торпедалардың қиындықтарына қоса, түнгі уақытта шабуыл жасаған ПТ экипаждары кейде торпеданың істен шығу мүмкіндігін байқамай қалған. Американдық Mark 8 торпедасында дельфиндей секіру және айналып жүру мәселелері болғанымен, ол кәдімгі мақсаттар кластарына қарсы сәтті қолданылды. Бұл міндетті орындау үшін Жерорта теңізі мен Тынық мұхитындағы ПТ (және Жерорта теңізіндегі Корольдік теңіз күштері мен Корольдік Канада теңіз күштерінің моторлық торпедалық қайықтары) баржаларды батыра алатын көбірек және ауыр қарулар орнатты. Бір жапондық сарбаздың күнделігінде олардың ПТ қайықтарынан қорқуы былай сипатталған: "Дөңгелектеп, қанат қағып, барлық бағытта торпеда атып, дауысымен қорқытатын құбыжық". Басты міндеттері жер үсті кемелері мен қайықтарына шабуыл жасау болғанымен, ПТ қайықтары миналар мен түтін экрандарын орнатуға, әуе-теңіз құтқару операцияларын үйлестіруге, кеме апаттарынан аман қалғандарды құтқаруға, жапондық шаҳидтік қайықтарын жоюға, жүзбелі миналарды жоюға және барлау немесе шабуыл операцияларын жүргізуге де тиімді қолданылды.

Жөндеу бойынша оқу

1944 жылы бірнеше Хиггинс 78 фут (24 м) қайықтары (PT222, PT 283, PT 284, PT 285 және PT 282) түрлендірілді, соның нәтижесінде PT 59, PT 60 және PT 61 қайықтары қабылдау орталығына, яғни Род-Айленд штатындағы Мелвиллдегі моторлық торпедалық катерлер эскадрильясының оқу орталығына қайтарылды, корпусты жөндеу техникасын үйрету үшін пайдаланылды.

Тірі қалған қайықтар

Соғыс аяқталғаннан кейін, АҚШ-тың тірі қалған PT қайықтарының көбі V J күнінен кейін жақын уақытта жойылды. Жүздеген қайықтар барлық пайдалы жабдықтарынан айырылып, жағаға сүйреліп, өртеліп жіберілді. Бұл, Әскери-теңіз күштерінің күтім жұмыстарын азайту мақсатында жасалды, себебі ағаш қайықтар үнемі күтімді қажет етеді және оларды күш жіберуге тұрарлық деп санамады. Қайықтар өз мөлшеріне қарағанда көп мөлшерде жоғары октанды отын қолданды, сондықтан бейбіт уақыттағы Әскери-теңіз күштері үшін оларды пайдалану тым қымбатқа түсетін еді. Осы қиратудың көп бөлігі (121 қайық) Филиппиннің Самар аралындағы PT базасы 17-де, Бобон Пойнт жанында болды.