Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс индологы және тіл білімі маманы (1890–1943)
Индолог (1890–1943)
German Indologist and linguist (1890–1943)
the Indologist (1890–1943)
Генрих Роберт Циммер (6 желтоқсан 1890 – 20 наурыз 1943) – неміс индологы және тіл білімі маманы, сондай-ақ Оңтүстік Азия өнерінің тарихшысы. Ол "Үнді өнеріндегі мифтер мен символдар" және "Үндістан философиялары" атты еңбектерімен ең көп танылды. Макс Мюллерден (1823–1900) кейін ол үнді филологиясы саласындағы ең маңызды неміс ғалымы болды.
Heinrich Robert Zimmer (6 December 1890 – 20 March 1943) was a German Indologist and linguist, as well as a historian of South Asian art, most known for his works, Myths and Symbols in Indian Art and Civilization and Philosophies of India. He was the most important German scholar in Indian Philology after Max Müller (1823–1900).
Мансап
1920-1924 жылдары Грайфсвальд университетінде дәріс оқыды, кейін Гейдельберг университетінде Үнді филологиясы кафедрасын (1924-1938) басқарды. 1938 жылы нацистер оның христиан әйелінің еврей австриялықтың шөбересінің шөбересі екендігіне байланысты оны қызметтен босатты. Ол Англияға көшіп барды, онда 1939-1940 жылдары Оксфордтың Баллиол колледжінде сабақ берді. 1940 жылы Нью-Рошельге (Нью-Йорк) көшіп барды, сонда ол Колумбия университетінде философиядан қонақ лекторы болып жұмысқа қабылданды. Сол жерде Джозеф Кэмпбелл өзінің алғашқы кітабы – «Финнеганның оянуының кілті» (1944) жобасымен айналысып жатқан еді. Екеуі жақын дос атанды. Зиммер АҚШ-қа келгеннен екі жыл өткен соң, 1943 жылы пневмониядан күтпеген жерден қайтыс болды. Джозеф Кэмпбеллдің айтуынша, «Зиммер өзінің мансабының ең табысты кезеңіне қадам басқанда еді. Бірақ ол жаңа ғана жұмысын жақсы түсіне бастағанда, кенеттен ауырып, жеті күннің ішінде дүниеден өтті». Зиммердің қайтысынан кейін Кэмпбеллге оның қолжазбаларын редакциялау және жариялау міндеті жүктелді. Ол келесі 12 жыл бойы Зиммердің дәріс жазбаларын төрт кітапқа айналдырды, олар Боллинген сериясынан шықты: «Үнді өнері мен мәдениетіндегі мифтер мен символдар», «Үнді философиялары», «Үнді Азиясының өнері» және «Патша мен майт», бұл Зиммердің ең маңызды мұрасы болды.
Between 1920 and 1924, he lectured at the University of Greifswald, moving to Heidelberg University to fill the Chair of Indian Philology (1924–1938). In 1938, he was dismissed by the Nazis based on the fact that his Christian wife was the great great granddaughter of a Jewish Austrian, and he emigrated to England, where between 1939 40 he taught at Balliol College, Oxford. In 1940 he moved to New Rochelle, New York where he eventually accepted a Visiting Lecturer position in Philosophy at Columbia University. Here, Joseph Campbell, who was then working on his first book, A Skeleton Key to Finnegans Wake (1944) attended his lectures. The two men became good friends. Zimmer died unexpectedly of pneumonia in 1943, two years after his arrival in the United States. According to Joseph Campbell, "Zimmer was at the opening of what would have been the most productive period of his career. . hardly had he begun to find his stride, however, when, suddenly stricken, he passed from full career to his death within seven days." After Zimmer's death, Campbell was given the task of editing and posthumously publishing Zimmer's papers, which he did over the next 12 years, turning Zimmer's lecture notes into four books, in the Bollingen Series: Myths and Symbols in Indian Art and Civilization, Philosophies of India, The Art of Indian Asia, and The King and the Corpse, which in turn became Zimmer's lasting legacy.
Жұмыс
Циммердің әдісі – діни бейнелерді олардың қасиетті маңызын психикалық өзгерістің кілті ретінде пайдалану арқылы зерттеу болып табылды. Оның (үнді) философиясы мен діни тарихын өнерді түсіндіруде қолдануы дәстүрлі ғылыммен қайшы келді. Оның индуистік мифология мен философияны (әсіресе Пураникалық және Тантрикалық еңбектерді) терең білуі оған өнер туралы түсініктер берді, осы түсініктерді Джозеф Кэмпбелл және басқалар жоғары бағалады. Кэмпбелл Циммердің көптеген жазбаларын оның қайтысынан кейін өңдеді. Циммердің «Үндістанның қасиетті бейнелеріндегі көркем форма және йога» кітабының алғы сөзінде Кэмпбелл Генрих Циммерге арналған естелік туралы айтады, ол 1949 жылдың көктемінде Нью-Йорк Шығыс клубының мәжілісінде оқылған: «Доктор Циммер ғалымдығымен де, бірегей түсіндіру дарынымен де ерекшеленді, өзінің жеке класын құрды. Циммер барлық жердегі рухани және психологиялық дамудың негізінде жатқан жалпылама ұғымдар арқылы Шығыс және Батыс идеяларын түсінуге ұмтылды». Психиатр Карл Юнг Циммермен ұзақ қарым-қатынас орнатты және «Өзіне жол» (Der Weg zum Selbst) деп аталатын Циммердің бір томын өңдеді. Екі адам алғаш рет 1932 жылы кездесті, содан кейін Циммер Рихард Вильгельммен бірге Юнгтың азаматтар арасындағы санаулы достарының бірі болды. Көптеген адамдар Циммерді Батыс классикалық және үнді өнері арасындағы радикалды айырмашылықты бірінші болып анықтағандықтан, Батыста индуизм өнерін танымал етуге үлкен үлес қоскан деп есептейді.
Zimmer's method was to examine religious images using their sacred significance as a key to their psychic transformation. His use of (Indian) philosophy and religious history to interpret art was at odds with traditional scholarship. His vast knowledge of Hindu mythology and philosophy (particularly Puranic and Tantric works) gave him insights into the art, insights that were appreciated by Joseph Campbell among others. Campbell edited many of Zimmer's writings after his death. In the foreword to Zimmer's book, Artistic Form and Yoga in the Sacred Images of India, Campbell makes reference to a memorial to Heinrich Zimmer, which was read at the New York Oriental Club meeting in the spring of 1949: “Dr. Zimmer stood alone, forming a class by himself, not only for the wide range of subjects he was proficient in, but also for his unique genius of interpretation. . Zimmer strove to understand both Eastern and Western ideas from Universal conceptions lying at the root of spiritual and psychological developments everywhere." The psychiatrist Carl Jung also developed a long standing relationship with Zimmer, and incidentally edited a volume of Zimmer's entitled Der Weg zum Selbst (The Way to the Self). The two men first met in 1932, after which Zimmer, along with Richard Wilhelm, became one of the few male friends of Jung. Zimmer is credited by many for the popularizing of Hindu art in the West, as he was the first to identify the radical difference between Western classical and Indian art.
Жеке өмір
1929 жылы ол австриялық романшы Уго фон Хофманшталь мен Гертруд (Шлезингер) фон Хофманштальдың қызы Кристиан фон Хофманштальға (1902–1987) үйленді. Оның кіші інісі Раймунд фон Хофманшталь екі рет үйленді, алғаш американдық мұрагер Ава Алиса Мюриел Асторға (кейінгі некесінен туған қызы ақырында Циммердің ұлына үйленді) және леди Элизабет Пейджетке (Англсидің 6-шы маркизі Чарльз Пейджеттің қызы) үйленді. Олардың ұлдары:
In 1929 he married Christiane von Hofmannsthal (1902–1987), daughter of Austrian novelist Hugo von Hofmannsthal and Gertrud ( Schlesinger) von Hofmannsthal. Her younger brother, Raimund von Hofmannsthal, was twice married, first to American heiress Ava Alice Muriel Astor (whose daughter from a later marriage eventually married Zimmer's son) and Lady Elizabeth Paget (a daughter Charles Paget, 6th Marquess of Anglesey). Together, they were the parents of:
Андреас "Эндрю" Питер Циммер (1930–2003), ол Джойс Хилтонға үйленді. Клемент Циммер (шамамен 1932–1955), Оксфордтың Уадхам колледжінде студент кезінде қайтыс болды. Майкл Йоханнес дер Баптист Карл Максимилиан Генрих Хьюго Циммер (1934–2008), 1963 жылы Кристианның ағасы Раймундтың бұрынғы әйелі Ава Алиса Мюриел Астор мен ағылшын журналисі Филип Джон Райвс Хардингтің қызы Эмили София Хардингке үйленді, кейін ажырасты. Оның көп жылдық серігі Вера Граф болды, ал екінші әйелі – Вероник Сари. Циммер 1943 жылғы 20 наурызда Нью-Рошельде пневмониядан қайтыс болды.
Andreas "Andrew" Peter Zimmer (1930–2003), who married Joyce Hylton. Clement Zimmer (c. 1932–1955), who died while a student at Wadham College, Oxford. Michael Johannes der Baptist Karl Maximilian Heinrich Hugo Zimmer (1934–2008), who married, and later divorced, Emily Sophia Harding, a daughter of Ava Alice Muriel Astor (the former wife of Christiane's brother, Raimund) and English journalist Philip John Ryves Harding in 1963. His longtime companion was Vera Graaf and his second wife was Véronique Sari. Zimmer died of pneumonia in New Rochelle, New York, on March 20, 1943.
Приляу сарайы
1932 жылы оның әйелінің жесір қалған анасы Герти фон Хофмансталь Зелль-ам-Зедегі Прилау сарайын сатып алып, оны қалпына келтіру жұмыстарын бастады. Нацистердің отбасының еврей тегіне байланысты мүлікті тартып алуынан сақтану үшін, ол сарайды Кристиан және Генрих Циммерге сыйға бергісі келді, олар бұл мүлікті отбасының досы Густав Капшрайтерге сата алатын еді. Алайда, бастапқыда мақұлданған сату ақырында тыйым салынды және отбасылық мүлік тартып алынды. Капшрайтердің мүлікті сатып алуға жасаған әрекеттері сәтсіз аяқталды, оның орнына мүсінші Йозеф Торак мүлікті 60 000 ℛℳ құнына сатып алды, ол сол кезде "әдемі жиһазталған және ұқыпты күтілген шағын, он бесінші ғасырға тән резиденция" деп сипатталған. Бірақ 1947 жылы Прилау сарайы фон Хофмансталь отбасына қайтарылды.
In 1932, his wife's widowed mother, Gerty von Hofmannsthal bought Schloss Prielau in Zell am See and began restoring the castle. To avoid expropriation by the Nazis due to the family's Jewish heritage, she wanted to give the castle away to Christiane and Heinrich Zimmer, who could then have sold the property to Gustav Kapsreiter, a friend of the family, but the sale, which was initially approved, was ultimately prohibited and the family property was expropriated. Kapsreiter's attempts to acquire the property were unsuccessful, instead the sculptor Josef Thorak was able to acquire the property for ℛℳ 60,000, which at the time was described as a "small fifteenth century residence, beautifully furnished and immaculately maintained". In 1947, however, Schloss Prielau was restituted to the von Hofmannsthal family.
Генрих Циммер философия және интеллектуалдық тарих кафедрасы
2010 жылдан бері Генрих Циммер атындағы орындық тағайындалған. Генрих Циммер Үнді философиясы мен интеллектуалдық тарихы кафедрасы Үндістанның Мәдени қатынастар кеңесі (ICCR) тарапынан Нью-Делиде беріледі және «Азия және Еуропа жаһандық контексте» өтетін зерттеулер кластері мен Гейдельберг университетінің Оңтүстік Азия институтында орналасқан. Бұл жаңағы кафедраның алғашқы иегері – үнді ғылымының тарихшысы Дхрув Раина болды. Генрих Циммер кафедрасының екінші иегері Хираман Тивариден кейін профессор Амия П. Сен тағайындалды.
A chair has been named after Heinrich Zimmer since 2010. The Heinrich Zimmer Chair for Indian Philosophy and Intellectual History is awarded by the Indian Council for Cultural Relations (ICCR) in New Delhi and is based both at the Cluster of Excellence "Asia and Europe in a Global Context" and at the South Asia Institute at Heidelberg University. The first holder of this new endowed chair in Indian philosophy and intellectual history was the Indian historian of science Dhruv Raina. Heeraman Tiwari, the second holder of the Heinrich Zimmer Chair, was followed by Prof. Amiya P. Sen.