Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
бұрынғы азаматтық приход, сонымен қатар "Сент Джеймс Пикадилли" деп белгілі
the former civil parish also known as "St James Piccadilly"
Сент Джеймс шіркеуі, Пикадилли, сондай-ақ Сент Джеймс шіркеуі, Вестминстер және Сент Джеймс-ин-зе-Филдс аттарымен де танымал, Англияның Лондон қаласының орталығындағы Пикадиллиде орналасқан англикан шіркеуі. Шіркеуді сэр Кристофер Рен жобалап, салған. Ғимарат қызыл кірпіштен салынған, ал сыртқы жағы Портленд тасымен әрленген. Ішкі кеңістігінде үш жағында шаршы бағаналармен тірелген галереялар бар, ал орталық бөлігі коринфтік бағаналармен тірелген цилиндрлі күмбезбен жабылған. Кескінделген мәрмәр крещение тағы мен липа ағашынан жасалған рередос – Гринлинг Гиббонстың еңбегінің көрнекті үлгілері. 1902 жылы шіркеудің солтүстік қабырғасына сыртқы мінбар орнатылды. Оны Темпл Мур жобалап, Лоренс Артур Тернер кескіндемемен безендірген. 1940 жылы зақымданған, бірақ ғимараттың қалған бөлігімен бірге қайта жаңартылды.
St James's Church, Piccadilly, also known as St James's Church, Westminster, and St James in the Fields, is an Anglican church on Piccadilly in the centre of London, England. The church was designed and built by Sir Christopher Wren. The church is built of red brick with Portland stone dressings. Its interior has galleries on three sides supported by square pillars and the nave has a barrel vault supported by Corinthian columns. The carved marble font and limewood reredos are both notable examples of the work of Grinling Gibbons. In 1902, an outside pulpit was erected on the north wall of the church. It was designed by Temple Moore and carved by Laurence Arthur Turner. It was damaged in 1940, but restored at the same time as the rest of the fabric.
Тарих
1662 жылы Генри Джерминге, 1-ші Сент-Олбанс графына, сол кездегі Лондонның шетінде тұрғын үйлер салу үшін жер берілді. Ол қазіргі Пикадиллидің оңтүстік жағында шіркеу және шіркеу қорытын салу үшін жер бөліп қойды. Кристофер Рен 1672 жылы сәулетші болып тағайындалды, ал шіркеу 1684 жылғы 13 шілдеде Лондон епископы Генри Комптонмен қасиеттендірілді. 1685 жылы шіркеу үшін Сент-Джеймс приході құрылды. 1940 жылғы 14 қазандағы Лондон бомбалауы кезінде шіркеуге дұшпанның шабуылынан қатты зақым келді. Соғыс аяқталғаннан кейін шіркеуді сэр Альберт Ричардсон жаңартты. Кембридж қаласындағы мамандандырылған мердігерлер, Rattee and Kett компаниясы, В. Ф. Хеслоп және Ф. Бригмор мырзалардың қадағалауымен, 1954 жылы аяқталған жаңарту жұмыстарын жүргізді. Ескі қорғасынмен жабылған мұнараның орнына әлдеқайда жеңіл фибростеклодан жасалған көшірмесі қойылды. Жаңартылған интерьер, оның орындықтары мен шамдары Ричардсонның шіркеу жиһаздарының толық жиынтығының сирек сақталған мысалы болып табылады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Саутвуд бағын виконт Саутвуд "Лондон халқының батылдығы мен қайраткерлігін еске алу үшін" естелік бақша ретінде құрды және оны 1946 жылы Мэри патшайымы ашты.
In 1662, Henry Jermyn, 1st Earl of St Albans, was granted land for residential development on what was then the outskirts of London. He set aside land for the building of a parish church and churchyard on the south side of what is now Piccadilly. Christopher Wren was appointed the architect in 1672 and the church was consecrated on 13 July 1684 by Henry Compton, the Bishop of London. In 1685 the parish of St James was created for the church. The church was severely damaged by enemy action in the London Blitz on 14 October 1940. After the war ended, the church was restored by Sir Albert Richardson. Specialist contractors, Rattee and Kett, of Cambridge, under the supervision of Messrs. W. F. Heslop and F. Brigmore, undertook restoration work, which was completed in 1954. The old lead covered spire was replaced by a much lighter fibreglass copy. The restored interior, with its pews and light fittings, represents a rare survival of a full suite of church furnishing by Richardson. Southwood Garden was created in the churchyard by Viscount Southwood after the Second World War as a garden of remembrance, "to commemorate the courage and fortitude of the people of London", and was opened by Queen Mary in 1946.
Қазіргі
Лондонның орталық бөлігіндегі көптеген шіркеулер сияқты, коммерциялық ғимараттармен қоршалған және жергілікті тұрғындар саны азайып бара жатқан Сент-Джеймс шіркеуі 1960 және 1970 жылдары санын және өрбуін жоғалтты. 1980 жылы Дональд Ривске ректорлық лауазым ұсынылғанда, епископтің "Не істесең де маған бәрібір, тек оны ашық ұстап тұр" деген сөзі айтылған. Сол онжылдықта және 1990 жылдардың көп бөлігінде сандар мен белсенділік өсті, дін қызметкерлері мен қауым прогрессивті, либералды және үгітшіл шіркеу ретінде танылды. Бұл дәстүр жалғасуда. "Қауым" мұндай сипаттамадан бас тартып, "қоғамдастық" деген атауды қалайды. Оның орталық нүктесі – христиан дінінің ең маңызды құрметті рәсімі – Евхаристия. Бұл әртүрлі қызығушылық топтары арқылы көрініс табады: рухани ізденушілер, лабиринтпен серуендеу, Джулиан дұғалары, Вагабондтар клубы (Вильям Блейк өлеңінен атын алған және сол мәтінге адал болу үшін жергілікті сыраханада кездесетін белсенді талқылау клубы), ЛГБТ тобы және тағы да басқалары. Қоғам әйелдерді шіркеудің барлық дәрежесіне бекітуді, пана іздеушілерге және кедейлікте өмір сүрушілерге әділ қарауды белсенді түрде қолдады және қолдайды. Олар Інжілдің ядросындағы және Тәңірдің кіруімен куәландырылған "радикалды қабылдауды" тойлайды. Жақында ғана 2023 жылы шіркеу ғимаратында ұйымдастырылған драг-шоудан кейін шіркеу дауға тартылды, ол "дәстүрлі драг-кештерге ұқсас, кейбір тілдесулер мен жыныстық мазмұнға ие" деп сипатталды және кеңірек шіркеу тарапынан "ыңғайсыз" деп сынға ұшырады. Шіркеуде келесі драг-шоулар жоспарланған.
Like many central London churches surrounded by commercial buildings and ever fewer local people, St James's lost numbers and momentum in the 1960s and 1970s. When, in 1980, Donald Reeves was offered the post of rector, the bishop allegedly said "I don't mind what you do, just keep it open." During that decade and most of the 1990s numbers and activity grew, the clergy and congregation gaining a reputation for being a progressive, liberal and campaigning church. That has continued. The "congregation" rejects that description and prefers "community". It is centred on the Eucharist, the celebration of the principal Christian sacrament. It finds expression in a wide range of interest groups: spiritual explorers, labyrinth walking, Julian prayer meetings, the Vagabonds group (a lively discussion group which takes its name from a William Blake poem and in faithfulness to that text meets in a local alehouse), an LGBT group and many others. The community has actively supported, and supports, the ordination of women to all the orders of the church, the just treatment of asylum seekers and those living in poverty. It celebrates what it regards as the "radical welcome" found in the heart of the Gospels and attested to by the Incarnation. The church was recently embroiled in a controversy in 2023 after organizing a drag show in the Church building, which was described as "similar to a traditional drag night, with some swearing and sexual reference", and drawing criticism from the wider Church, being described as "inappropriate". There are subsequent drag shows planned at the church.
Ағза
Шіркеудің батыс қабырғасын Гринлинг Гиббонстың ою-өрнектелген және алтынмен қапталған еменнен жасалған әсем орган корпусы безендіреді. Бұл корпус бастапқыда Ренатус Харристің органына арналған, ол алғашқыда Уайтхолл сарайындағы Рим католик шіркеуі үшін салынған және 1691 жылы осы жерге орнатылған. 1852 жылы Дж.С. Бишоп бұл органды толығымен қайта жасады және бастапқы Гиббонс корпусының алдына хор корпусын қосты. 1982 жылдан бері қайта жаңарту жобасы жүргізілуде, бірақ ол әлі де аяқталған жоқ. Қазіргі ұсыныс – тарихи корпус ішінде жаңа орган салу. Қазіргі таңда корпус бос тұр, оның орнына электронды құрал қолданылуда.
The west wall of the Church is dominated by a sumptuous organ case of carved and gilded oak by Grinling Gibbons, which originally contained an organ by Renatus Harris, originally built for the Roman Catholic chapel in Whitehall Palace, and installed here in 1691. This organ was entirely rebuilt in 1852 by J. C. Bishop, who added the choir case that now sits in front of the original Gibbons Case. A restoration project has been underway since at least 1982, which has not yet come to fruition. The current proposal is to re build a new organ within the historic case. At present, the case sits empty, and an electronic replacement is used instead.
Концерттер
Ғибадатханада концерттер үнемі өткізіледі. Концерттердің қатарында Джон Грант, Токио Майерс, Виктория Канал, R.E.M., фолк музыканты Лора Марлинг өзінің "шіркеу турнесі" аясында, студенттік үнді-америкалық музыка тобы Пенн Масала және Дэвин Таунсендтің 2015 жылғы Ұлыбританиядағы акустикалық турнесі сияқты танымал заманауи музыканттардың өнер көрсетулері болды.
Concerts are regularly held in the church. Concerts have included performances by popular contemporary musicians such as John Grant, Tokio Myers, Victoria Canal, R. E. M., the folk musician Laura Marling as part of her "church tour", the collegiate Indian American music group Penn Masala and Devin Townsend on his 2015 UK acoustic tour.
Шығармашылық өнер бағдарламасы
Hauser & Wirth, қазіргі заманғы өнер галереясы, 2009–2010 жылдары шіркеу аумағындағы Саутвуд бағында ашық аспандағы мүсіндер көрмелерін өткізді. Алғашқы көрме швейцариялық мүсінші Ханс Жозефсонның туындыларынан құралды. 2013 жылдың 23 желтоқсанынан 2014 жылдың 5 қаңтарына дейін Израильдің Батыс жағалауындағы қабырғаға қарсы "Бетлехемді ашып көрсету" акциясында Джастин Батчер, Геоф Томпсон және Дин Уилларстың өнер инсталляциясы ұсынылды, оған қабырғаның үлкен көшірме бөлігі кірді. Инсталляция шіркеудің көрінісін, мұнараның жоғарғы бөлігінен басқа, толығымен жауып тастады, бұл акцияның мақсатының бір бөлігі деп шіркеу басшылары мәлімдеді. Сент-Джеймс шіркеуінің қоңырау мұнарасындағы қысқа мерзімдік резиденциядан кейін, Тернер сыйлығына үміткер суретші Джесси Дарлингтің Miserere (хор немесе қауым бейнесіндегі маңызды жаңа туындысы) 2022 жылдың 12-16 қазанында шіркеуде орнатылды. 2023 жылдың қыркүйегінде шіркеуде аболиционист Оттоба Кугоаноның 1773 жылы Сент-Джеймсте өткен крещениесінің 250 жылдығына арналған Че Лавлейстің қабырға суреттерінің сериясы ашылды. Бұл шіркеу тапсырыс берген тұрақты өнер туындысының алғашқы мысалы және Кугоаноны еске алу үшін әлемдегі бірінші туынды болды.
Hauser & Wirth, a contemporary art gallery, ran a programme of outdoor sculpture exhibitions in Southwood Garden in the grounds of the church in 2009–2010. The first exhibition was of work by the Swiss sculptor Hans Josephsohn. From 23 December 2013 to 5 January 2014 the "Bethlehem Unwrapped" demonstration against the Israeli West Bank barrier featured an art installation by Justin Butcher, Geof Thompson, and Dean Willars, which included a large replica section of the wall. The installation blocked the view of the church, other than a section of the top of the tower, which was stated by church authorities to be part of the point of the demonstration. Following a short term residency based in the bell tower at St James's, Turner Prize nominated artist Jesse Darling's Miserere (a substantial new work in the form of a choir or congregation) was installed in the church 12 16 October 2022. In September 2023, a series of murals by Che Lovelace were unveiled in the church, to mark the 250th anniversary of the baptism of abolitionist Ottobah Cugoano, which took place at St James's in 1773; it was the first permanent artwork commissioned by the church, as well as the first anywhere in the world to commemorate Cugoano.
Басқа қызметкерлер
Леопольд Стоковский 1902 жылдан 1905 жылға дейін хормейстер болып жұмыс істеді, содан кейін Нью-Йоркке ұқсас лауазымға өтті.
Leopold Stokowski was choirmaster from 1902 until 1905, when he left for a similar position in New York.
Белгілі тойлар
Джон Росс пен Алисия Арнольд (Американың ұлттық әнұранын жазған Фрэнсис Скотт Кидің әкесінің ата-анасы) үйленді. Шотланд композиторы Джеймс Освальд 1744 жылдың 12 ақпанында Мэри Энн Мелвиллге үйленді. Жиһаз жасаушылардың негізін қалаушы серіктестері Инс пен Мейхью 1762 жылы екі әпке-қарындасқа бірдей үйленді. Фредерик де Хорн мен Анжелика Кауффман, 1767 жыл. Хорн – бұрын үйленген алдаушы, ал Кауффман – сәтті суретші. Австралияны және Басс бұғазын зерттеуші Джордж Басс 1800 жылы Элизабет Уотерхаусқа үйленді. Портрет суретшісі Майкл Уильям Шарп 1804 жылы актриса және биші Арабелла Менажға үйленді. Жорж Алексис, Амбуаз графы және Ричард Барвеллдің қызы Луиза Барвелл, Парламент мүшесі, 1815 жылы үйленді. Архитектор Филип Хардвик 1819 жылы Джулия Шоуға үйленді. 1826 жылы генерал сэр Роберт Арбутнот, KCB, Харриет Смитпен үйленді. Гессен-Кассель (немесе Гессен-Кассель) сайлаушысы Фредерик Вильгельмнің үлкен ұлы, принц Фридрих Вильгельм фон Ханау 1856 жылы актриса Огюст Бирнбаумға үйленді. Сондай-ақ 1856 жылы, АҚШ-тағы Оңтүстік Каролина штатындағы Чарльстон қаласындағы Бельгия консулы Джордж Аугуст Хопли 26 шілдеде Францияда туған Фелисити Клодин Рансинге үйленді. (Жорж 1859 жылдың 28 мамырында 52 жасында Парижде қайтыс болды.) 1865 жылдың 5 қарашасында Африканы зерттеуші Сэмюэл Бейкер Флоренс Барбара Мария фон Сасске үйленді, ол қыз кезінде ақ құлдықтан құтқарылған әйел еді. Ол одан жиырма жасқа үлкен еді. 1873 жылы актер және биші Фред Вокс актриса Марта Изабелла "Белла" Мурға үйленді. Әуежай құрылысын бастаушы және әуе жарысының қатысушысы Джон Сирил Порт 1916 жылдың 16 тамызында Минни Миллерге үйленді. Салтанатты рәсімді пастор Джон Э. Т. Эвитт жүргізді. Жазушы және ақын Роберт Грейвс 1918 жылы шіркеуде Нэнси Николсонға үйленді. Куәгер ретінде Джордж Мэллори болды. Американдық мұрагер және Роберт Вуд Джонсон I-нің ұлы (Johnson & Johnson компаниясының негізін қалаушысы) Джон Сьюард Джонсон I 1924 жылы Диана Диллдің қарындасы Рут Диллге үйленді. Парламент депутаты Джеймс Арбутнот 1984 жылы Майкл Бродбенттің қызы Эмма Бродбентке үйленді. Принцесса Александраның немересі Флора Огилви мен Тимоти Вестербергтің некесі 2021 жылдың 10 қыркүйегінде шіркеуде баталанды.
John Ross and Alicia Arnold (the paternal great grandparents of Francis Scott Key; who wrote the American national anthem) were married. The Scottish composer James Oswald married Mary Ann Melvill on 12 February 1744. Ince and Mayhew, founding partners of the furniture makers, married sisters in a double wedding here in 1762. Frederick de Horn and Angelica Kauffman, 1767. Horn was an imposter who was already married and Kauffman was a successful artist. George Bass, explorer of Australia and the Bass Strait, married Elizabeth Waterhouse in 1800. Michael William Sharp, portrait painter, married the actress and dancer Arabella Menage in 1804. Georges Alexis, marquis d'Amboise and Louisa Barwell, daughter of Richard Barwell, Member of Parliament, in 1815. Philip Hardwick, the architect, married Julia Shaw in 1819. General Sir Robert Arbuthnot, KCB, married Harriet Smith in 1826. Prince Friedrich Wilhelm von Hanau, eldest son of Frederik William, Elector of Hesse Kassel (or Hesse Cassel), married actress Auguste Birnbaum in 1856. Also in 1856, George Augustus Hopley, the Belgian Consul to Charleston South Carolina, in the US, married the French born Felicité Claudine Rancine on 26 July. (George later died in Paris on 28 May 1859, aged 52.) On 5 November 1865, Samuel Baker, explorer of Africa, married Florence Barbara Maria von Sass, a woman he had rescued from the white slave trade when she was a girl. He was twenty years her senior. In 1873 the actor and dancer Fred Vokes married the actress Martha Isabella 'Bella' Moore. John Cyril Porte, an aviation pioneer and air racer, married Minnie Miller on 16 August 1916. The ceremony was conducted by John E. T. Evitt, Curate. Robert Graves, an author and poet, married Nancy Nicholson in the church in 1918. The best man was George Mallory. John Seward Johnson I, the American heir and son of Robert Wood Johnson I (co founder of Johnson & Johnson, married Ruth Dill, the sister of Diana Dill, in 1924. James Arbuthnot MP, married Emma Broadbent, daughter of Michael Broadbent, in 1984. The marriage of Flora Ogilvy, granddaughter of Princess Alexandra, The Honourable Lady Ogilvy, and Timothy Vesterberg, was blessed in the church on 10 September 2021.