Америкалық лютерандық синодтық конференциясының тарихы
Evangelical Lutheran Synodical Conference of North America
АҚШ-тағы бұрынғы лютеран діни конфессиясы: Synodical Conference тарихы, құрамы, доктриналық даулар және тарауы. Лютераншылдық туралы маңызды мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құрама Штаттардағы жойылған христиан дінінің тармағы.
Defunct Christian denomination in the United States
Солтүстік Американың Евангелистік лютерандық синодалық конференциясы (Die Evangelisch lutherischen Synodal Conferenz von Nord Amerika), көбінесе жай ғана Синодалық конференция деп аталады, лютерандық құпиялықтарына толық сәйкес келетінін және бір-бірімен доктриналық біртүтастығын жариялаған лютерандық синодтардың бірлестігі болды. 1872 жылы құрылған, оның құрамы әртүрлі синодтардың қосылуы мен шығуына байланысты өзгеріп отырды. Лютеран шіркеуінің Миссури Синодымен (LCMS) доктриналық келіспеушіліктерге байланысты, 1963 жылы Евангелиелік Лютеран Синоды (ELS) және Висконсин Евангелиелік Лютеран Синоды (WELS) конференциядан шықты. 1967 жылы таратылды, ал қалған жалғыз мүше, Евангелиелік лютеран шіркеулерінің Синоды, 1971 жылы LCMS-ке қосылды.
The Evangelical Lutheran Synodical Conference of North America (Die Evangelisch lutherischen Synodal Conferenz von Nord Amerika), often known simply as the Synodical Conference, was an association of Lutheran synods that professed a complete adherence to the Lutheran Confessions and doctrinal unity with each other. Founded in 1872, its membership fluctuated as various synods joined and left it. Due to doctrinal disagreements with the Lutheran Church–Missouri Synod (LCMS), the Evangelical Lutheran Synod (ELS) and the Wisconsin Evangelical Lutheran Synod (WELS) left the conference in 1963. It was dissolved in 1967 and the other remaining member, the Synod of Evangelical Lutheran Churches, merged into the LCMS in 1971.
Өмірбаян
1860-шы жылдар мен 1870-ші жылдардың басында американдық лютерандық діннің қайта құрылу кезеңі болды. 1860 жылы Солтүстік Америка Біріккен Штаттарының Евангелистік лютерандық Бас синоды елдегі лютерандық синодтардың жалғыз федерациясы еді. Алдыңғы 20 жылда Еуропаның лютерандық аймақтарынан көшіп келгендердің нәтижесінде бірнеше жаңа синодтар құрылды. Самуэль Саймон Шмукер басшылығымен Бас синод лютерандық жазбалардың рөлі мен билігін азайтатын «американдық лютерандық дін» ұстанымын қабылдады. 1864 жылы Бас синод Франке синодын қабылдады, ол лютерандық жазбаларға немесе лютерандық тегіне ешқандай қызығушылық танытпады. Бұған наразылық білдірген Пенсильвания пасторлар кеңесі және тағы төрт синод Бас синодтан шығып, тәуелсіз синодтарға жаңа және жазбаларға негізделген федерация құруға шақыру жасады. 1866 жылы Пенсильвания штатының Ридинг қаласында және 1867 жылы Индиана штатының Форт-Уэйн қаласында өткен жиналыстар Солтүстік Америкадағы Евангелистік лютерандық шіркеуінің Бас кеңесінің құрылуына әкелді. Бас кеңес өзінің жазбалық ұстанымын жариялағанмен, мыңжылдық, алтарьдық бірлестік, лютеран емес пасторлармен мінбарды бөлісу және ложа мүшелігіне қатысты түрлі талаптарға жол берді, мүмкіндігінше көп синодтарды қамтуға тырысты. Айова және басқа штаттардың Евангелистік лютерандық синоды (Айова синоды) және Огайо мен іргелес штаттардың Евангелистік лютерандық бірлескен синоды (Огайо синоды) осы төрт мәселеге қанағаттанарлық жауаптар сұрады. Қабылдауға лайықты жауап алмағандықтан, Огайо синоды қосылудан бас тартты, ал Айова синоды дауыс беру құқығы жоқ серіктес мүше ретінде ғана қосылды. Бас кеңестің бұл мәселелерді тиімді шешпеуі Висконсин және басқа (іргелес) штаттардың неміс Евангелистік лютерандық синодына (Висконсин синоды), Миннесота және басқа штаттардың Евангелистік лютерандық синодына (Миннесота синоды) және Иллинойс және басқа (іргелес) штаттардың Евангелистік лютерандық синодына (Иллинойс синоды) 1872 жылға дейін мүшеліктен шығуға себеп болды. Сонымен қатар, Миссури, Огайо және басқа штаттардың неміс Евангелистік лютерандық синоды (Миссури синоды) орталық батыстың әртүрлі синодтарымен доктриналық талқылар жүргізіп, олардың бірнешеуімен серіктестік туралы келісімдерге қол жеткізді: 1857 жылы Норвегия Евангелистік лютерандық шіркеуінің Америкадағы синоды (Норвегия синоды), 1869 жылы Висконсин синоды, 1868 жылы Огайо синоды, 1872 жылы Иллинойс синоды және Миннесота синоды.
The 1860s and early 1870s was a period of realignment within American Lutheranism. In 1860, the Evangelical Lutheran General Synod of the United States of North America was the only federation of Lutheran synods in the country. During the previous 20 years a number of new synods had emerged, the result of immigration from the Lutheran regions of Europe. The General Synod had, under Samuel Simon Schmucker, espoused an "American Lutheranism" which downplayed the role and authority of the Lutheran Confessions. In 1864, the General Synod admitted the Frankean Synod, a synod that was notably indifferent to the Lutheran Confessions or to any Lutheran identity. In protest, the Pennsylvania Ministerium and four other synods left the General Synod and issued a call to the various independent synods to form a new and confessionally based federation. Meetings in Reading, Pennsylvania, in 1866 and Fort Wayne, Indiana, in 1867 led to the formation of the General Council of the Evangelical Lutheran Church in North America. Despite its professed confessional stance, the General Council allowed divergent teaching regarding millennialism, altar fellowship, sharing of pulpits with non Lutheran pastors, and lodge membership in an attempt to include the largest number of synods as possible. The Evangelical Lutheran Synod of Iowa and Other States (Iowa Synod) and the Evangelical Lutheran Joint Synod of Ohio and Adjacent States (Ohio Synod) requested satisfactory responses to those Four Points; failing to receive acceptable answers, the Ohio Synod declined to join and the Iowa Synod joined as only a non voting associate member. The failure of the General Council to adequately address those issues also caused the German Evangelical Lutheran Synod of Wisconsin and Other (Adjacent) States (Wisconsin Synod), the Evangelical Lutheran Synod of Minnesota and Other States (Minnesota Synod), and the Evangelical Lutheran Synod of Illinois and Other (Adjacent) States (Illinois Synod), all charter members, to withdraw from membership by 1872. Meanwhile, the German Evangelical Lutheran Synod of Missouri, Ohio, and Other States (Missouri Synod) had been in doctrinal discussions with various Midwestern synods and had reached fellowship agreements with several of them: the Synod of the Norwegian Evangelical Lutheran Church in America (Norwegian Synod) in 1857, the Wisconsin Synod in 1869, the Ohio Synod in 1868 1872, and the Illinois Synod and the Minnesota Synod in 1872.
Ұйым
1870 жылғы қазан айында Огайо Синоды Иллинойс, Миссури, Норвегия және Висконсин синодтарымен байланысқа түсіп, олардың Орта Батыс конфессиялық синодтарының бірігуіне қызығушылық таныса ма екенін білді. Синодтар (Иллинойс Синодынан басқа, оның президенті ресми емес түрде қатысты, себебі бұл синод әлі де Бас Кеңестің мүшесі болып келді) 1871 жылғы 11-13 қаңтарда Чикагода жиналып, кәсіп және практика жағынан конфессиялық болатын федерация құруды қарастырды. Екінші кездесу 1871 жылғы 14-16 қарашада Индиана штатының Форт-Уэйн қаласында өтті. Бұл кездесуге Иллинойс және Миннесота Синодтары да қатысты, олар бұл кездесуге дейін Бас Кеңестен шығып кеткен еді. Солтүстік Американың Евангелистік Лютерандық Синодтық Конференциясы 1872 жылғы 10-16 шілдеде Висконсин штатының Милуоки қаласында Иллинойс, Миннесота, Миссури, Норвегия, Огайо және Висконсин синодтарының сенім бірлігін көрсете отырып, ресми түрде құрылды. Мүше синодтар христиан дінін тарату мәселелерінде бірлесіп жұмыс істеуге келісті. Бұл діни қызметкерлерді бөлісуді, білім беру мекемелерін бірлесіп пайдалануды, сондай-ақ дін тарату және миссионерлік жұмыстарды бірлесіп жүргізуді қамтыды. Конференциялар әр екі жылда бір рет өткізіліп, әр синодтан екі діни қызметкер және екі мирян өкілі, сондай-ақ әр округтен қосымша діни қызметкер мен мирян өкілі қатысты. 1876 жылы Синодтық Конференция белгілі бір тілді (мысалы, неміс немесе норвегиялық) қолданатын барлық қауымдарды штаттық синодтарға біріктіруді ұсынды. Сондықтан, сол жылы Синодтық Конференцияға қосылған Вирджиния штатының Евангелистік-Лютерандық Конкордия Синоды 1877 жылы Огайо Синодымен біріктірілді. Сол сияқты, 1880 жылы Иллинойс Синоды Миссури Синодының Иллинойс округіне қосылды. 1878 жылы Висконсин Синоды штаттық синодтардың Миссури немесе Огайо Синодтарынан тәуелсіз болуы керек деген талабынан бас тартты. Миссури Синодының Сент-Луис қаласындағы кампусында орын жетіспегендіктен жаңа семинария салу қажет болды. Чикаго маңында жаңа бірлескен Синодтық Конференция семинариясын салу жоспарланғанмен, Висконсин Синодының және Миссури Синодынан басқа мүшелердің қаржылық қолдау көрсетуге мүмкіндігі болмағандықтан жоба сәтсіз аяқталды. 1878 жылғы конференция штаттық синодтар құру туралы шешім қабылдады. Бұл штаттық синодтар екі немесе үш ірі синодқа біріктірілуі керек еді: біреуі шығысқа (Огайо Синодына сәйкес), біреуі оңтүстік-батысқа (Миссури Синодына сәйкес) және біреуі солтүстік-батысқа (Мичиган, Висконсин, Миннесота, Дакота және батыс аймақтарындағы барлық қауымдарды қамтуы керек). Бұл жоспар Миссури немесе Огайо Синодтарына өздерінің жеке ерекшеліктерін сақтап қалуға рұқсат берілсе, олар Синодтық Конференцияның қалған бөлігіне үстемдік ете бастауы немесе тіпті Миннесота немесе Висконсин Синодтарының олардың біріне қосылуға мәжбүр болуы мүмкін деген ұзақ жылдар бойы толғанған алаңдаушылықты шешуге бағытталған. Бұл жаңа ұйым норвегия тілінде сөйлейтін қауымдарға қатысты емес еді, ал ағылшын тілінде сөйлейтін қауымдар ірі синодтардың бірінде жеке аудандық синодтар ретінде ұйымдастырылуы керек еді.
In October 1870 the Ohio Synod contacted the Illinois, Missouri, Norwegian, and Wisconsin synods to see if they would be interested in a union of Midwestern confessional synods. The synods (except for the Illinois Synod, whose president attended unofficially because that synod was still a member of the General Council) met on January 11–13, 1871, in Chicago to explore the formation of a federation that would be confessional in both profession and practice. A second meeting was held on November 14–16, 1871, in Fort Wayne, Indiana. The Illinois and Minnesota synods, who had by this time both left the General Council, were also in attendance. The Evangelical Lutheran Synodical Conference of North America was formally organized on July 10–16, 1872, in Milwaukee, Wisconsin, by the Illinois, Minnesota, Missouri, Norwegian, Ohio, and Wisconsin synods as an expression of their unity of faith. The member synods agreed to work together in matters relating to Christian evangelism. Included in this was a sharing of clergy, sharing of educational facilities, and co operation on evangelism and mission work. Conventions were held every two years, with each synod having at two clergy and two lay representatives with an additional clergy and lay representative for each district in a synod. In 1876, the Synodical Conference recommended that all congregations using a particular language (e. g., German or Norwegian) be organized into state specific synods. Therefore, the Evangelical Lutheran Concordia Synod of Virginia, which had joined the Synodical Conference that same year, merged in 1877 into the Ohio Synod. Likewise, the Illinois Synod merged into the Illinois District of the Missouri Synod in 1880. In 1878, the Wisconsin Synod withdrew its demand that the state synods had to be independent of the Missouri or Ohio Synods. The Missouri Synod needed to build a new seminary due to overcrowding at its campus in St. Louis. Despite considerable planning to build a new joint Synodical Conference seminary near Chicago, the project failed because of hesitance of the part of the Wisconsin Synod and the inability of any of the other members besides the Missouri Synod to contribute financially. The 1878 convention voted in favor of establishing state synods. These state synods were to organize into two or three larger synods, one for the east (corresponding to the Ohio Synod), one for the southwest (corresponding to the Missouri Synod), and one for the northwest (which would include all congregations in Michigan, Wisconsin, Minnesota, the Dakotas and all parts west). This plan would solve the longstanding concern that if either the Missouri or Ohio synods were allowed to keep their identity, they would dominate the rest of the Synodical Conference, or, even worse, the Minnesota or Wisconsin synods would be forced to join one of them. This new organization did not apply to congregations speaking Norwegian, and English speaking congregations were to organize as separate district synods within one of the larger synods.
Тағдырдың алдын ала белгіленуі
Көп ұзамай, мүше синодтар арасында мәңгілік өмірге таңдаудың себебіне байланысты "Алдын ала белгілеу дауы" немесе "Таңдау дауы" деп белгілі дау туындады. Огайо және Норвегия синодтары Құдайдың адамдарды олардың болашақта көрмелі сеніміне (intuitu fidei) сәйкес таңдайтынын айтты, ал Миссури және Висконсин синодтары себептің толығымен Құдайдың рақымына байланысты екенін ұстады. Осы даудың нәтижесінде Огайо Синоды 1881 жылы, ал Норвегия Синоды 1883 жылы мүшеліктен шықты. Огайо Синодындағы бірқатар пасторлар мен қауымдар осы синодтың ұстанымымен келіспей, Пенсильвания және басқа штаттардың Евангелистік-лютерандық Конкордия Синодын құру үшін бөлінді. Олар 1882 жылы Синодтық конференцияға қосылып, 1886 жылы Миссури Синодымен бірікті. Алдын ала белгілеу дауы кезінде К. Ф. В. Уолтердің басты қарсыласы Фредерик Вильям Стеллхорн болды.
Shortly thereafter a dispute known as the Predestinarian Controversy or Election Controversy arose among member synods regarding the cause of election to eternal life. The Ohio and Norwegian synods contended that God elects people in view of the faith (intuitu fidei) he foresaw they would have, while the Missouri and Wisconsin synods held that the cause is wholly due to God's grace. As a result of the controversy, the Ohio Synod withdrew from membership in 1881, and the Norwegian Synod in 1883. Some of the pastors and congregations in the Ohio Synod disagreed with the stance of that synod and broke away to form the Evangelical Lutheran Concordia Synod of Pennsylvania and Other States. It joined the Synodical Conference in 1882 and merged with the Missouri Synod in 1886. The chief opponent to C. F. W. Walther during the Predestinarian Controversy was Frederick William Stellhorn.
Өсу және шоғырландыру
1890 жылы Миссури және басқа штаттардағы ағылшын евангелистік-лютерандық синоды (ағылшын синоды) Синодалық конференцияға қосылды. Шамамен 20 жылдан кейін, 1911 жылы, ол Миссури Синодына географиялық емес ағылшын ауданы ретінде бірікті. Мичиган және басқа штаттардағы евангелистік-лютерандық синод 1892 жылы Конференцияға қосылды. Сол жылы ол Висконсин және Миннесота синодтарымен бірігіп, Висконсин, Миннесота, Мичиган және басқа штаттардың евангелистік-лютерандық бірлескен синодын құрды, ол ақырында қазіргі Висконсин евангелистік-лютерандық синоды болды. Небраска және басқа штаттардың неміс евангелистік-лютерандық аудандық синоды (Небраска синоды) және Америка Құрама Штаттарындағы Аугсбург конфессиясының словак евангелистік-лютерандық шіркеуі (словак синоды) екеуі де 1906 жылы қосылды, бірақ олардың мүшелігін толық қабылдау 1910 жылға дейін кешіктірілді. Небраска Синоды 1917 жылы Висконсин, Миннесота және Мичиган бірлескен Синодына өздерінің Небраска ауданы ретінде қосылды. Осы кезде түрлі норвег тіліндегі синодтар бірігу процесінен өтті, нәтижесінде 1917 жылы Норвегия Синоды Американың біріккен норвегиялық лютеран шіркеуімен және Хауге Синодымен бірігіп, Американың норвегиялық лютеран шіркеуін құрды. Норвегия Синодындағы пасторлар мен қауымдардың бір тобы доктриналық келіспеушіліктерге байланысты бірігуден бас тартты; оның орнына олар 1918 жылы Америка евангелистік лютеран шіркеуінің Норвегия Синодын (Кіші Норвегия Синоды деп белгілі) құрды және 1920 жылы Синодалық конференцияға қосылды. 1920 жылдан кейін Синодалық конференцияның құрамында 1950 және 1960 жылдарда тарап кеткенге дейін ешқандай өзгеріс болған жоқ. Дегенмен, төрт синодтың әрқайсысы жаңа атаулар алды. Миссури Синоды 1947 жылы Лютерандық шіркеу – Миссури Синоды (LCMS) болып өзгерді, Кіші Норвегия Синоды 1958 жылы Евангелиелік лютерандық Синод (ELS) болып өзгерді, Висконсин Синоды 1959 жылы Висконсин Евангелиелік лютерандық Синоды (WELS) болып өзгерді, ал Словак Синоды да 1959 жылы Евангелиелік лютерандық шіркеулер Синоды (SELC) болып өзгерді. 1934 жылы конференция Африкада миссионерлік жұмысты бастау мүмкіндігін қарастыра бастады және кейін Нигерияда миссионерлік бекет құрды.
In 1890, the English Evangelical Lutheran Synod of Missouri and Other States (English Synod) joined the Synodical Conference. About 20 years later, in 1911, it merged into the Missouri Synod as its non geographical English District. The Evangelical Lutheran Synod of Michigan and Other States joined the Conference in 1892. That same year it joined with the Wisconsin and Minnesota synods to form the Evangelical Lutheran Joint Synod of Wisconsin, Minnesota, Michigan, and Other States, which eventually became the Wisconsin Evangelical Lutheran Synod of the present time. The German Evangelical Lutheran District Synod of Nebraska and Other States (Nebraska Synod) and the Slovak Evangelical Lutheran Church of the Augsburg Confession in the United States of America (Slovak Synod) both joined in 1906, but with final acceptance of their membership delayed until 1910. The Nebraska Synod merged into the Joint Synod of Wisconsin, Minnesota, and Michigan as that body's Nebraska District in 1917. Meanwhile, the various Norwegian language synods were undergoing a series of mergers which led, in 1917, to the Norwegian Synod joining with the United Norwegian Lutheran Church of America and the Hauge Synod to form the Norwegian Lutheran Church of America. A group of pastors and congregations in the Norwegian Synod declined to join the merger due to doctrinal disagreements; instead, they formed the Norwegian Synod of the American Evangelical Lutheran Church (known as the Little Norwegian Synod) in 1918 and joined the Synodical Conference in 1920. After 1920 there were no changes in the membership of the Synodical Conference until its breakup and dissolution in the 1950s and 1960s. Each of the four synods did, however, take on new names. The Missouri Synod became the Lutheran Church–Missouri Synod (LCMS) in 1947, the Little Norwegian Synod became the Evangelical Lutheran Synod (ELS) in 1958, the Wisconsin Synod became the Wisconsin Evangelical Lutheran Synod (WELS) in 1959, and the Slovak Synod became the Synod of Evangelical Lutheran Churches (SELC), also in 1959. In 1934, the conference began to look into starting mission work in Africa, and later established a mission in Nigeria.
Бөлу және таралу
Синодтық конференцияның синодтары арасындағы доктриналық айырмашылықтар, әсіресе бауырластық доктринасы мен тәжірибесіне қатысты, 1940 және 1950 жылдары көрінді. Келіспеушіліктер LCMS Америка лютеран шіркеуінің (ALC) басшыларымен алдын ала әңгімелер бастаған кезде туды. 1930 жылы Огайо, Айова және Буффало синодтарының бірігуінен құрылған ALC, Синодтық конференциямен алдын ала белгілеу доктринасы бойынша келіспеді. ALC-тің доктриналық ұстанымында жақында ешқандай өзгеріс болмағандықтан, Синодтық конференцияның ішіндегі кейбіреулер LCMS-ті шіркеулік бауырластыққа қатысты ұстанымын өзгерткені үшін айыптады. Жылдар бойы келіссөздерден кейін, ELS 1955 жылдың маусым айында LCMS-пен бауырластық қарым-қатынасын үзді. Екі жыл өткен соң, WELS LCMS-пен бірдей доктриналық келіспеушіліктерді жария етті, бірақ 1961 жылдың тамызына дейін LCMS-пен ресми түрде бауырластық қарым-қатынасын үзген жоқ. Осы кезеңде WELS LCMS-ті бұрынғы доктринасы мен тәжірибесіне оралуға ресми түрде шақырды. WELS шешіміне наразылық білдірген шамамен 70 пастор және осыған ұқсас қауымдар 1950 жылдардың ортасы мен соңында осы ұйымнан шығып, ELS және LCMS-тің бұрынғы қауымдарымен бірге 1961 жылы Лютерандық Конфессия шіркеуін (CLC) құрды. CLC, WELS және ELS екеуі де христиандық бауырластық принциптерін дұрыс қолданбады, себебі олар доктриналық айырмашылықтар бірінші рет байқалғанда Синодтық конференция мен LCMS-тен бөлініп шықпады деп мәлімдеді. Бұл мәселе CLC, WELS және ELS арасындағы даулы мәселе болып қала береді. Синодтық конференция осы мәселелер бойынша бірнеше талқылаулар өткізді, бірақ бөліністер шешілмеді, нәтижесінде ELS және WELS 1963 жылы конференциядан шықты. LCMS және әлдеқайда кішірек SELC ғана қалған мүшелер болғандықтан, конференция 1966 жылы бейбірлікке көшті және 1967 жылы ресми түрде таратылды. SELC 1971 жылы LCMS-ке географиялық емес SELC округі ретінде бірікті.
Doctrinal differences among the synods of the Synodical Conference, especially concerning the doctrine and practice of fellowship, surfaced during the 1940s and 1950s. Disagreements began when the LCMS began exploratory talks with leaders of the American Lutheran Church (ALC). The ALC, which had been formed in 1930 by the merger of the Ohio, Iowa, and Buffalo synods, differed with the Synodical Conference on the doctrine of predestination. Since there had been no recent change on the ALC's doctrinal position, the LCMS was charged by some within the Synodical Conference of changing its position on church fellowship. After years of continued talks, the ELS severed its fellowship relations with the LCMS in June 1955. Two years later, the WELS publicly recognized the same doctrinal disagreements with the LCMS, but did not officially break fellowship with the LCMS until August 1961. During that time period, the WELS officially admonished the LCMS to return to its former doctrine and practice. Dissatisfaction over the WELS decision led about 70 pastors and a similar number of congregations to leave that body in the mid to late 1950s and, along with former congregations of the ELS and the LCMS, to form the Church of the Lutheran Confession (CLC) in 1961. The CLC maintained that both the WELS and ELS had misapplied the principles of Christian fellowship themselves by not breaking away from the Synodical Conference and the LCMS when doctrinal differences had first been perceived. This issue remains a matter of contention between the CLC and the WELS and ELS. The Synodical Conference held a series of discussions on the issues, but the divisions were not resolved, leading the ELS and WELS to finally leave the conference in 1963. With the LCMS and the much smaller SELC being the only remaining members, the conference became inactive in 1966 and was officially dissolved in 1967. The SELC merged into the LCMS in 1971 as the non geographic SELC District.
Оңтүстік өрісі
1877 жылы Синодтық конференция бұрын қолдаған екі неміс миссионерлік қоғамы – Лейпциг қоғамы мен Германсбург қоғамымен байланысын үзді. Оның 1877 жылғы съезі үш пастордан тұратын комиссияны тағайындады, ол Синодтық конференцияның "негрлер мен үндістер арасындағы бейдін миссиясына" назар аударуы керек пе, жоқ па, деген мәселені шешуге міндетті болды. Комиссия осы миссияны былай бастауды ұсынды: "Егер біз лютерандық христиандарымыздың бейдін миссиясына бірдеңе жасауға деген ықыласын пайдаланбасақ, олар ақшаларын біз қаламаған жерге жұмсайтындары сөзсіз". Олар мектепті қолдауға және Янгқа ай сайын 20 доллар төлеп сабақ бергізуге келісті. Роузбудтегі мектеп және лютеран шіркеуі туралы хабар Алабама мен көршілес штаттардағы афроамерикандық қауымдарға тарады, соның салдарынан Синодтық конференцияға қосымша мектептер мен шіркеулер ашу туралы өтініштер түсті. 1927 жылға қарай 27 қауым өздерінің мектептерімен бірге болды. Қауымдардың саны 1930-шы жылдары ең жоғары деңгейге жетті, ал Ұлы көші-қон ауылдық қауымдардың, әсіресе лютеран шіркеулерінің төмендеуіне әкелді. Алабамадан афроамерикандық лютерандардың көшіп кетуі ел бойынша лютеран қауымдарын құруға себеп болды. 1977 жылы LCMS-дегі 35 афроамерикандық пастор өздерінің тамырларын Алабама даласына дейін жегізе алды. 1960-шы жылдары Синодтық конференция тарап жатқанда, афроамерикандық қауымдар мен мектептер LCMS-тің тиісті географиялық аймақтарына қосылды. 1961 жылы 33 пастор және 8600 мүшесі бар 54 қауым болды, бұл көрсеткіш 1950 жылы 72 пастор және 16 579 мүшесі бар 108 қауымнан төмендеді.
In 1877, the Synodical Conference had just severed ties with the two German mission societies it had previously supported, the Leipzig Society and the Hermannsburg Society. Its 1877 convention appointed a committee of three pastors to decide whether the Synodical Conference should devote attention to "heathen mission among the Negroes or Indians". The committee recommended launching this mission this way, "If we make no use of the desire of our Lutheran Christians to do something for heathen missions, they will surely apply their money where we would not like to see it go." They agreed to support the school and pay Young $20 per month to teach. Word of the school and resulting Lutheran church in Rosebud spread among the African American communities in Alabama and neighboring states, with requests being made to the Synodical Conference to start additional schools and churches. By 1927 there were 27 congregations with their associated schools. The number of congregations peaked in the 1930s, and the Great Migration led to the decline of rural communities generally and Lutheran churches in particular. The exodus of African American Lutherans from Alabama seeded Lutheran congregations across the country. In 1977, 35 African American pastors in the LCMS could trace their roots to the Alabama Field. In the 1960s, as the Synodical Conference was breaking up, the African American congregations and schools were absorbed by the respective geographical districts of the LCMS. In 1961, there were 54 congregations with 33 pastors and 8,600 members, the numbers having declined from 108 congregations with 72 pastors and 16,579 members in 1950.
Жоғары білім
Синодтық конференция 1903 жылы Конкордта (Солтүстік Каролина) құрылған мектептер мен шіркеулер үшін африкалық американдық мұғалімдер мен пасторларды даярлау мақсатында Иммануил лютеран колледжін ашты. 1905 жылы колледж Гринсборо қаласындағы кампусқа көшірілді, оның құрылысына 28 394 доллар жұмсалды. Бастапқыда колледж үш бөлімнен тұрды: төрт жылдық орта мектеп, бір жылдық мұғалімдер даярлау мектебі және пасторларға арналған үш жылдық теологиялық семинария. 1951 жылы колледждің он профессорлық-оқытушылар құрамы мен 100-ге жуық студенті болды, үш бөлімнен әр жылы шамамен 30 түлек бітіріп шықты. Дегенмен, Иммануил студенттер санын сақтап қалуда қиындықтарға тап болды, ал 1940-1950 жылдары Синодтық конференцияның құрылтайларында оны жабу туралы бірнеше шешім қабылданды. Аталған шешімдер қабылданбады және студенттер санын арттыруға әрекеттер жасалды. Соңында, Синодтық конференцияның мүше синодтарының колледждері мен семинарияларының бірігуі 1960 жылғы құрылтайда Иммануилді 1961 жылдың 30 маусымынан бастап жабу туралы қаулыны қабылдауға әкелді. Кампус Солтүстік Каролина штатына сатылды, ал кітапхана Сельмадағы Алабама лютеран академиясына берілді. Сондай-ақ 1903 жылы конференция Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында Льютер колледжін ашты, ол 4007 долларлық жаңа екі қабатты ғимаратта орналасты. Бастапқыда ол Иммануил сияқты үш бөлімнен тұрды, бірақ 1910 жылы семинария бөлімі жабылды, ол тек бір пасторды бітірді. 1925 жылы колледждің барлық бөлімі жабылды, себебі семинария бөлімінің болмауы мектептің негізгі мақсатына жетуіне кедергі келтірді, сонымен қатар конференция жаңа ғимараттар салуға қажетті қаражатты Иммануилді және Алабамадағы жаңа колледжді қолдауға жұмсауды дұрыс деп шешті. 1919 жылы Алабама штатындағы афроамерикандық қауымдар Синодтық конференцияға шіркеу қызметкерлерін даярлау үшін жоғары мектеп пен колледж ашуға қаражат сұрады. Мектеп 1922 жылы жалға алынған коттеджде ашылды, ал Миссиялық кеңес жақын арада Сельма қаласының солтүстік-шығысындағы Алабама штатындағы жерді Алабама Лютер колледжінің орны ретінде сатып алды. Оқу залы мен жатақхана 36 000 долларға салынды және 1925 жылы ашылды. Колледж Ұлы депрессия кезінде жабылуға мәжбүр болды, ал қалған орта мектеп Алабама лютеран академиясы деп аталды. Кейіннен колледж қайта ашылды, нәтижесінде Алабама лютеран академиясы және колледжі деген атау пайда болды. 1981 жылы оқу орнының атауы Конкордия колледжі Алабама деп өзгертілді және ол LCMS Конкордия университетінің жүйесінің құрамына кірді. Алайда, қаржылық қиындықтар мен студенттер санының азаюына байланысты, ол 2018 жылы жабылды.
The Synodical Conference opened Immanuel Lutheran College in Concord, North Carolina, in 1903 to train African American teachers and pastors for the schools and churches that had been established. In 1905 the college was relocated to a campus in Greensboro that cost $28,394 to construct. Initially the college consisted of three departments, namely, a four year high school, a one year normal school for teachers, and a three year theological seminary for pastors. By 1951 it had a faculty of ten and a student body of about 100, with about 30 graduates each year from the three departments. Nevertheless, Immanuel struggled to maintain its enrollment, and multiple resolutions to close it were made at Synodical Conference conventions in the 1940s and 1950s. Those resolutions failed to pass, and attempts to increase enrollment were made. Eventually the integration of the colleges and seminaries of the member synods of the Synodical Conference led to the passage of a resolution at the 1960 convention to close Immanuel as of June 30, 1961. The campus was sold to the state of North Carolina, and the library was transferred to the Alabama Lutheran Academy in Selma. Also in 1903, the conference opened Luther College in New Orleans, Louisiana, in a new two story building costing $4,007. Originally it had the same three departments as Immanuel, but in 1910 the seminary department was closed, having graduated only one pastor. The entire college was closed in 1925, in part because the lack of the seminary department prevented the school from meeting its primary purpose, but also because the conference decided the funds needed to erect new buildings would be better spent supporting Immanuel and the new college in Alabama. In 1919, the African American congregations in Alabama petitioned the Synodical Conference for funds to open a high school and college to train church workers. The school opened in 1922 in a rented cottage, and the Mission Board soon purchased in northeast Selma, Alabama, as the site of the Alabama Luther College. A recitation hall and a dormitory were erected at a cost of $36,000 and opened in 1925. The college was forced to close during the Great Depression and the remaining high school was renamed the Alabama Lutheran Academy. Eventually the college was reopened, resulting in the name Alabama Lutheran Academy and College. The institution was renamed Concordia College Alabama in 1981 and was part of the Concordia University System of the LCMS. However, due to financial difficulties and declining enrollment, it closed in 2018.
Орынбасар ұйымдар
WELS және ELS Синодалық конференциядан шыққаннан кейін де бір-бірімен рухани байланыста болды. 1993 жылы осы екі шіркеу басқа елдердегі 13 лютеран шіркеулерімен бірге Конфессионалды евангелистік лютерандық конференциясын (CELC) құрды. Лютеран шіркеуінің Миссури Синоды (LCMS) және Евангелиелік лютерандық шіркеулер Синоды (SELC) 1967 жылы Америкадағы Лютеран шіркеуі (LCA) және Америкадағы Лютеран шіркеуі (ALC) Америка Құрама Штаттарындағы Лютеран кеңесін (LCUSA) құру үшін бірікті. 1971 жылы SELC LCMS-ке SELC ауданы ретінде қосылды. LCUSA 1988 жылы LCA мен ALC бірігіп, Америкадағы Евангелиялық-лютерандық шіркеуін (ELCA) құрғаннан кейін қызметін тоқтатты. LCMS және оның бүкіл әлемдегі серіктес шіркеулері 1993 жылы Халықаралық лютерандық конференцияны (ILC) құрды, ал 1950 жылдардан бері осы сияқты бейресми конференцияларды жүзеге асырып келген. 2000 жылдан бері АҚШ-тағы тағы екі лютерандық конфессия ILC-ге қосылды: Америка лютерандық шіркеулер қауымдастығы және Лютерандық министрлік және Синод – АҚШ.
The WELS and ELS remained in fellowship with each other after leaving the Synodical Conference. Those two church bodies formed the Confessional Evangelical Lutheran Conference (CELC) in 1993 with 13 Lutheran church bodies in other countries. The Lutheran Church–Missouri Synod (LCMS) and the Synod of Evangelical Lutheran Churches (SELC) joined with the Lutheran Church in America (LCA) and the American Lutheran Church (ALC) in 1967 to form the Lutheran Council in the United States of America (LCUSA). In 1971 the SELC merged into the LCMS as the SELC District. LCUSA itself ceased operations in 1988 upon the merger of the LCA and ALC that created the Evangelical Lutheran Church in America (ELCA). The LCMS and its partner churches worldwide formed the International Lutheran Conference (ILC) in 1993 after holding informal conferences periodically since the 1950s. Two other Lutheran denominations in the U. S. have joined the ILC since 2000: the American Association of Lutheran Churches and the Lutheran Ministerium and Synod – USA.