Джордж Сперлинг: Визуалды қабылдау және жад зерттеулері
George Sperling
Джордж Сперлинг – когнитивтік ғалым, есту қабілеті бұзылғандар үшін ойлап табылған телефонның дамуы мен тіл білімінде видео байланыстың жетілдірілуі туралы зерттеулер жүргізген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Сперлинг (1934 жылы туған). Ол телефонның бастапқыда есту қабілеті нашар адамдар үшін ойластырылғанын, бірақ оны есту қабілеті бар адамдар кеңінен танымал еткенін айтты. Видеохабар тарату үшін өткізу қабілетін жеті есе кеміту арқылы американдық қол тілімен байланысты жақсартуға болады деп ұсынды. Қазіргі таңда Калифорния университетінің (Ирвин) танымдық ғылым және нейробиология және мінез-құлық саласының еңбегі сіңген профессоры.
George Sperling (born 1934) He argued that the telephone was created originally for the hearing impaired but it became popularized by the hearing community. He suggested with a sevenfold reduction in the bandwidth for video transmission, it can be useful for the improvement in American Sign Language communication. He is a Distinguished Professor of both Cognitive Science and Neurobiology & Behavior at the University of California, Irvine.
Білім
1955 жылы Джордж Сперлинг Мичиган университетін бакалавр (B. S.) дәрежесімен бітірді, биология, химия, математика және физика сияқты маңызды ғылыми салалардың бірінде ғалым болу ниетімен. 1956 жылы ол Колумбия университетінде психология бойынша магистр (M. A.) дәрежесін алды.
In 1955, George Sperling graduated with a B. S. degree at the University of Michigan with hopes to become a scientist in one of the major scientific field such as biology, chemistry, mathematics, and physics. In 1956, he went on to receive an M. A. degree in psychology from Columbia University.
Мансап
1958 жылдың жазында Сперлинг Белл зертханасына жұмысқа орналасты, онда көптеген эксперименттер жүргізілді. Сперлинг психологияға қызығушылық танытты, себебі ол физиктер мидың психикалық микропроцестерін сипаттау үшін қолданатын сандық әдістер мен теорияларды қолданғысы келді. Ол барлық тоғыз әріпті көрерменнің жадында қысқа мерзімге сақталады деп сенді, бірақ жад жеткіліксіздіктен тек 4 немесе 5 әріп еске түсіріледі. Сперлинг мұны иконографиялық жад деп атады. Бұл Сперлингтің иконографиялық жад тесті арқылы дәлелденді, онда әріптердің торы 1/20 секундқа көрсетіледі. Егер адамдардан тор көрсетілгеннен кейін бірден белгілі бір қатарды еске түсіру сұралып, бүкіл торды еске түсіруден гөрі, қатысушылардың дәлдігі жоғары болды. Бұл тәжірибе иконографиялық жадтың бүкіл торды сақтай білуімен қатар, ақпараттың адамның барлық ақпаратты еске түсіруіне тым жылдам жоғалып кететінін көрсетті.
In summer 1958, Sperling went to work at Bell Laboratories where numerous experiments were conducted. Sperling was originally attracted to psychology because he wanted to apply quantitative methods and theories used by physicists to describe the brain's mental microprocesses. He believed that all nine letters were stored in the viewer's memory for a short period of time, but the memory failed leading to only 4 or 5 being recalled. Sperling called this iconic memory. This was exemplified through Sperling's Iconic Memory Test, which involves having a grid of letters being flashed for 1/20 of a second. If individuals were prompted to recall a particular row immediately after the grid was shown, opposed to being asked to recall the entire grid, participants experienced higher accuracy. This procedure demonstrated that although iconic memory can store the whole grid, information tends to fade away too rapidly for a person to recall all of the information.
Жарияланымдар
Сперлингтің алғашқы жарияланымдарының бірі, "Алдыңғы оң суреттерсіз негативті кейініс суреттері", визуалды психофизика саласында болды. Кейін ол бейімделу және жыпылықтау, контрастты анықтау, екікөзді көру және қозғалысты қабылдау үшін математикалық модельдерді жариялады.
Sperling's first publication, "Negative Afterimages Without Prior Positive Images," was in visual psychophysics. He then went on to publish mathematical models for adaptation and flicker, contrast detection, binocular vision, and motion perception.
Таңдалған әдебиеттер
1968 Sperling, G., & Sondhi, M. M. (1968). Көзбен көретін жарықтылықты ажырату және жыпылықтауды анықтау моделі. Америка Оптикалық Қоғамының журналы, 58, 1133–1145. 1984 van Santen, J. P. H., & Sperling, G. (1984). Адамның қозғалысты қабылдауының уақытша ковариациялық моделі. Америка Оптикалық Қоғамының журналы A: Оптика және Бейне Ғылымдары, 1, 451–473. 1985 van Santen, J. P. H., & Sperling, G. (1985). Толықтырылған Рейхардт детекторлары. Америка Оптикалық Қоғамының журналы A: Оптика және Бейне Ғылымдары, 2, 300–321.
1968 Sperling, G., & Sondhi, M. M. (1968). Model for visual luminance discrimination and flicker detection. Journal of the Optical Society of America, 58, 1133–1145. 1984 van Santen, J. P. H., & Sperling, G. (1984). Temporal covariance model of human motion perception. Journal of the Optical Society of America A: Optics and Image Science, 1, 451–473. 1985 van Santen, J. P. H., & Sperling, G. (1985). Elaborated Reichardt detectors. Journal of the Optical Society of America A: Optics and Image Science, 2, 300–321.