Кіріспе
Джордж Армитаж Миллер (3 ақпан 1920 – 22 шілде 2012) – когнитивтік психологияның және одан әрі, когнитивтік ғылымның негізін қалаушылардың бірі болған американдық психолог. Ол сонымен қатар психолингвистиканың қалыптасуына да үлес қосты. Миллер бірнеше кітап жазды және компьютерлік бағдарламалар қолдана алатын онлайн сөз байланысы дерекқоры – WordNet әзірлеуге жетекшілік етті. Ол «Жеті, плюс немесе минус екі» атты мақаланың авторы, онда ол әртүрлі тәжірибелік зерттеулердің жиынтығы адамның қысқа мерзімді жадының қабілетінің шамамен жетілік шегі бар екенін көрсетеді. Бұл мақала психологтар және жалпы мәдениетте жиі сілтеме жасалады. Миллер көптеген наградаларға ие болды, соның ішінде Ұлттық ғылым медалі. Миллер мансабын психологияда мінез-құлық теориясы басым болған кезде бастады, ол психикалық процестерді зерттеуден бас тартып, байқалатын мінез-құлыққа назар аударды. Бұл көзқарасқа қарсы тұрып, Миллер психикалық процестерді талдау үшін эксперименталдық әдістер мен математикалық тәсілдерді жасады, әсіресе сөйлеу және тілге баса назар аударды. Гарвард, МТИ және Принстон университеттерінде жұмыс істей отырып, ол психолингвистиканың негізін қалаушылардың біріне айналды және шамамен 1978 жылы когнитивтік ғылымның жаңа саласын құруға белсенді үлес қосты. Ол когнитивтік ғылым және психолингвистика саласындағы басқа да ғалымдармен, мысалы Ноам Хомскиймен бірлесіп жұмыс істеді. Психологияны психикалық процестер саласына енгізгені және осы өзгерісті ақпарат теориясы, есептеу теориясы және лингвистикамен үйлестіргені үшін Миллер ХХ ғасырдың ең ұлы психологтарының бірі саналады. 2002 жылы жарияланған «Жалпы психология шолуы» зерттеуінде Миллер сол дәуірдегі ең көп сілтеме жасалған 20-шы психолог ретінде танылды.
George Armitage Miller (February 3, 1920 – July 22, 2012) was an American psychologist who was one of the founders of cognitive psychology, and more broadly, of cognitive science. He also contributed to the birth of psycholinguistics. Miller wrote several books and directed the development of WordNet, an online word linkage database usable by computer programs. He authored the paper, "The Magical Number Seven, Plus or Minus Two," in which he observed that many different experimental findings considered together reveal the presence of an average limit of seven for human short term memory capacity. This paper is frequently cited by psychologists and in the wider culture. Miller won numerous awards, including the National Medal of Science. Miller began his career when the reigning theory in psychology was behaviorism, which eschewed the study of mental processes and focused on observable behavior. Rejecting this approach, Miller devised experimental techniques and mathematical methods to analyze mental processes, focusing particularly on speech and language. Working mostly at Harvard University, MIT and Princeton University, he went on to become one of the founders of psycholinguistics and was one of the key figures in founding the broader new field of cognitive science, c. 1978. He collaborated and co authored work with other figures in cognitive science and psycholinguistics, such as Noam Chomsky. For moving psychology into the realm of mental processes and for aligning that move with information theory, computation theory, and linguistics, Miller is considered one of the great twentieth century psychologists. A Review of General Psychology survey, published in 2002, ranked Miller as the 20th most cited psychologist of that era.
Өмірбаян
Миллер 1920 жылғы 3 ақпанда Батыс Вирджиния штатының Чарльстон қаласында, болат компаниясының бас директоры Джордж Э. Миллер мен Флоренс (құрмет аты Армитаж) Миллердің ұлы болып дүниеге келді. Ол туғаннан кейін көп ұзамай ата-анасы ажырасып, Ұлы депрессия кезінде анасымен бірге тұрып, мемлекеттік мектепке барып, 1937 жылы Чарльстон орта мектебін бітірді. Ол анасы мен өгей әкесімен бірге Вашингтон қаласына көшіп, Джордж Вашингтон университетінде бір жыл оқыды. Оның отбасы христиан ғылымын ұстанды, ол емдеу үшін медициналық ғылымға емес, дұғаға жүгінуді қажет етті. Өгей әкесі Алабама штатының Бирмингем қаласына ауысқаннан кейін, Миллер Алабама университетіне түсті. Алабама университетінде ол фонетика, дауыс ғылымы және сөйлеу патологиясы пәндерін оқыды, 1940 жылы тарих және сөйлеу мамандығы бойынша бакалавр, ал 1941 жылы сөйлеу мамандығы бойынша магистр дәрежесін алды. Драма клубының мүшесі болғандықтан, ол Сөйлеу кафедрасындағы курстарға қызығушылық танытты. Оған сонымен қатар психологияны және семинар арқылы болашақ әйелі Кэтрин Джеймсті таныстырған профессор Дональд Рамсделл әсер етті. Олар 1939 жылғы 29 қарашада үйленді. Кэтрин 1996 жылғы қаңтарда қайтыс болды. 2008 жылы Маргарет Фергюсон Скуч Пейджке үйленді. Миллер Алабама штатында екі жыл бойы «Психологияға кіріспе» курсын оқытты. 1942 жылы Гарвард университетіне келгеннен кейін 1943 жылы психология бойынша докторлық бағдарламаға қабылданды. Гарвардта ол Стэнли Смит Стивенс басшылығымен Психоакустикалық зертханада жұмыс істеді, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Армияның Сигнал корпусы үшін әскери дауыстық байланыстарды зерттеді. Ол 1946 жылы докторлық дәрежесін алды; оның докторлық диссертациясы «Қайтару сигналдарының оңтайлы дизайны» АҚШ армиясы үшін құпия деп жарияланды.
Мансап
Докторлық дәрежесін алғаннан кейін Миллер Гарвардта зерттеуші ретінде қалды және сөйлеу мен есту саласындағы зерттеулерін жалғастырды. 1948 жылы ол психология кафедрасының ассистент-профессоры болып тағайындалды. Ол әзірлеген тіл және коммуникация курсы оның алғашқы маңызды кітабы – «Тіл және коммуникация» (1951) тууына әкелді. 1950 жылы ол академиялық демалысқа шықты және математикаға деген қызығушылығын қанағаттандыру үшін Принстонның Жоғары оқу орталығында бір жылдай қонақтап тұрды. Миллер сквош ойнаған Дж. Роберт Оппенгеймермен дос болды. 1951 жылы Миллер МТИ-ға психология кафедрасының доценті болып келді. Ол МТИ Линкольн зертханасындағы психология тобын басқарды және дауыс байланысы мен адамдардың инженерлік ерекшеліктерін зерттеді. Осы зерттеудің маңызды нәтижесі – сөйлеудің түсінікті болуы үшін қажетті ең төменгі дауыстық ерекшеліктерді анықтауы болды. Осы жұмысының нәтижесінде 1955 жылы ол Шығыс психологиялық қауымдастығында сөз сөйлеуге шақырылды. «Жеті, плюс немесе минус екі» атты оның баяндамасы кейіннен когнитивтік психологияда аңызға айналған мақала ретінде жарияланды. Миллер 1955 жылы Гарвардқа тұрақты доцент ретінде оралды және 1958 жылы толық профессор атанды, сондай-ақ тілдің адам танымдық процесіне қалай әсер ететінін зерттеулерін кеңейтті. Университетте ол когнитивтік ғылымның негізін қалаушылардың бірі – Ноам Хомскимен танысты. Олар Стенфордта бір жазды бірге өткізді, онда олардың екі отбасы да бір үйде тұрды. 1958–59 жылдары Миллер Калифорния штатының Пало-Альто қаласындағы (қазіргі Стэнфорд университеті) Мінез-құлықты зерттеу орталығына демалысқа шықты. Ол жерде Юджин Галантер және Карл Прибраммен бірлесіп «Жоспарлар және мінез-құлық құрылымы» кітабын жазды. 1960 жылы ол Джером С. Брунермен бірге Гарвардта Когнитивтік зерттеулер орталығын құрды. «Когнитивтік» термині сол кездегі басым мінез-құлық мектебінен өзгеше болды, себебі ол танымның ғылыми зерттеуге жарамсыз екенін жақтады. Орталыққа Жан Пиаже, Александр Лурия және Хомски сияқты белгілі ғалымдар шақырылды. Содан кейін Миллер психология кафедрасының меңгерушісі болды. Миллер сол кезде Тимоти Лириді Гарвардта оқытуға шақыруда маңызды рөл атқарды. Миллер Лириді Алабама университетінен білген, онда ол психологиядан сабақ берген, ал Лири кафедрадан бакалавр дәрежесін алған. 1967 жылы Миллер бір жыл бойы Рокфеллер университетінде қонақ профессор болып сабақ берді. 1968 жылдан 1979 жылға дейін ол Рокфеллер университетінде профессор болып жұмыс істеді, ал 1979 жылдан 1982 жылға дейін қосымша профессор ретінде қызмет етті. Рокфеллер университетінде жаңа президент сайланғаннан кейін Миллер Принстон университетіне Джеймс С. Макдоннелл есімді психология профессоры болып тағайындалды. Принстон университетінде ол 1986 жылы Когнитивтік ғылымдар зертханасын құруға көмектесті және Когнитивтік ғылымдар бойынша Макдоннелл Пью бағдарламасын басқарды. Соңында ол Принстон университетінің профессоры және аға зерттеуші психологы болды. Миллер Сассекс университетінен (1984), Колумбия университетінен (1980), Йель университетінен (1979), Ловен католиктік университетінен (1978), Карнеги Меллон университетінен (адамгершілік саласы бойынша, 2003) және Уильямс колледжінен (2000) құрметті докторлық дәрежесін алды. Ол 1957 жылы Америка өнер және ғылым академиясына, 1962 жылы Ұлттық ғылым академиясына, 1962 жылы Шығыс психологиялық қауымдастығының президенті, 1969 жылы Америка психологиялық қауымдастығының президенті, 1971 жылы Америка философиялық қоғамына және 1985 жылы Нидерланды Корольдік өнер және ғылым академиясына сайланды. Миллер 1989 жылы Психологиялық ғылым қауымдастығының алғашқы конгресінде негізгі баяндамашы болды. Ол 1964–65 жылдары Оксфорд университетінде Фулбрайт ғылыми қызметкері болды және 1991 жылы Ұлттық ғылым медалімен марапатталды.
Өлім
Ол өмірінің соңғы жылдары гольф ойнағанды ұнататын. 2012 жылы Нью-Джерси штатының Плейнсборо қаласындағы үйінде пневмония және деменцияның асқынуларынан қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде әйелі Маргарет, бірінші некесінен туған балалары: ұлы Доннали Джеймс және қызы Нэнси Сондерс, екі өгей ұлы – Дэвид Скаутч және Кристофер Скаутч, үш немересі: Гэвин Мюррей Миллер, Морган Мюррей Миллер және Натаниел Джеймс Миллер көрініп қалды.
Негізгі үлестері
Миллер өзінің мансабын мінез-құлық психологиясы зерттеулерде басым болған кезеңде бастады. Осы тұжырымдама бойынша, ғылымның зерттеу нысаны – байқалатын процестер ғана, мінез-құлық байқалатын болса, ал психикалық процестер байқауға келмейді. Сондықтан, психикалық процестерді зерттеуге болмайтын тақырып деп есептеді. Миллер осымен келіспеді. Ол және басқалар, мысалы, Джером Брунер мен Ноам Хомский, танымдық психология саласын құрды, ол күрделі мінез-құлықты түсіну үшін психикалық процестерді зерттеуді маңызды деп мойындады. Келесі жылдары осы танымдық көзқарас психологиядағы зерттеулердің негізгі бағыты ретінде мінез-құлық психологиясын көптеп ығыстырды.
Жұмыс жады
Уильям Джеймстің заманынан бастап психологтар қысқа мерзімді және ұзақ мерзімді жадты ажырата бастады. Қысқа мерзімді жад шектеулі болғанымен, оның шектері белгісіз болды. 1956 жылы Миллер «Жеті, плюс не минус екі» деген мақаласында осы шекке сан белгіледі. Ол бұл санды адамға цифрлар тізбегін қайталауды, стимулды және белгіні көрсетуді және белгіні еске түсіруді, немесе адамға топтағы заттарды жылдам санауды ұсыну сияқты тапсырмалар арқылы алды. Барлық үш жағдайда Миллер орташа шекті жеті элемент деп тапты. Кейін ол бұл жұмысы туралы ара-тұра көңілі толады, оның жиі қате түсіндірілетінін сезінді және ол бүтін сан өзіне қудалау жасап жатқанын әзілмен айтты. Миллер жадтың бұл шектеуімен күресу үшін адамдар қолданатын тәсілді сипаттау үшін «кесек» терминін ойлап тапты, оларды топтастыру арқылы элементтердің санын тиімді түрде азайтады. Кесек бір әріп, таныс сөз немесе тіпті үлкен таныс бірлік болуы мүмкін. Осы және осымен байланысты идеялар когнитивтік психологияның дами бастаған саласына зор әсер етті.
WordNet-тің атауы
1986 жылдан бастап көп жылдар бойы Миллер WordNet-тің – іздеу жүйелері сияқты қолданбаларда пайдалануға болатын үлкен, компьютерлік оқуға қолайлы электрондық анықтамалықты дамытуды басқарды. Оны Кристиан Феллбаум және басқа да мамандардан құралған команда жасады. Wordnet – ағылшын тіліндегі адамның семантикалық жадысын көрсететін үлкен лексикалық база. Оның негізгі құрылыс бөлігі – синсет, яғни бір ұғымды немесе идеяны білдіретін синонимдер жиынтығы. Сөздер бірнеше синсетке жатуы мүмкін. Барлық синсеттер жеке-жеке зат есімдерге, етістіктерге, сын есімдерге және есімдіктерге топтастырылған, ал байланыстар тек осы төрт негізгі топтың ішінде ғана, бірақ олардың арасында емес. Wordnet қарапайым сөздіктерден өзгеше, сөздер арасындағы қатынастарды, мысалы, «бөлік – бүтін» қатынастарын және кіріктіру иерархиясын да қамтиды. Бұл құрал сөздік болуға арналмаса да, уақыт өте келе оған көптеген қысқа анықтамалар қосылды. Миллер және оның әріптестері бұл құралды адамдардың сөздерді қалай пайдалануы мен түсінуіне қатысты психолингвистикалық теорияларды тексеру үшін жоспарлаған. Кейін Миллер кәсіпкер Джефф Стибельмен және Simpli.com Inc. ғалымдарымен WordNet негізінде мағынаға бағытталған кілт сөздерді іздеу жүйесін жасау үшін тығыз жұмыс істеді. Wordnet халықаралық деңгейде өте ықпалды болып шықты және қазір көптеген тілдерде оның үлгісі бойынша wordnet-тер құрылып жатыр.
Тіл психологиясы
Миллер – тілдің пайда болуы мен қолданылуын талдауда тіл мен танымды байланыстыратын психолингвистиканың негізін қалаушылардың бірі. Оның 1951 жылы жазған «Тіл және қарым-қатынас» кітабы осы саладағы маңызды еңбек саналады. Кейінірек жарық көрген «Сөздер туралы ғылым» (1991) кітабы да тіл психологиясына арналған. Ноам Хомскиймен бірлесіп, тілдің математикалық және есептеулік аспектілері мен оның синтаксисіне қатысты, зерттеудің екі жаңа саласы бойынша мақалалар жариялады. Миллер адамның сөздер мен сөйлемдерді қабылдауын да зерттеді, осы мәселемен жасанды сөйлеуді тану технологиясы да айналысады. Юджин Галантер және Карл Х. Прибраммен бірге жазған «Жоспарлар және мінез-құлық құрылымы» (1960) кітабында адамдардың жоспарлау және әрекет ету қабілеттері зерттеліп, осы принциптерді роботтарды бағдарламалауға қалай қолдануға болатыны қарастырылды. Миллер «Миллер заңы» авторы ретінде де белгілі: «Басқа біреудің айтқанын түсіну үшін, оны дұрыс деп қабылдап, оның неге қатысты екенін елестетуге тырысу керек».
Тіл және байланыс, 1951
Миллердің "Тіл және қарым-қатынас" еңбегі тілдік мінез-құлықты зерттеудегі алғашқы маңызды еңбектердің бірі болды. Кітап тілді ғылыми тұрғыдан зерттейді, сандық деректерге баса назар аударады және Клод Шеннонның ақпараттық теориясының математикалық моделіне негізделген. Ол мінез-құлықтан алынған қауымдастыру схемасы бойынша оқытуға құрылған ықтималдық модельді қолданды, Миллер әлі толыққанды танымдық перспективаға бейімделмеген болатын. Кітаптың бірінші бөлімі ақпараттық теорияны, фонетиканың физиологиясы мен акустикасын, сөйлеуді тану және түсінуді, сондай-ақ тілді талдаудың статистикалық әдістерін қарастырады. Назар аударудың басым бөлігі сөйлеуді тануға емес, оны жасауға арналған. Екінші бөлім психологияға қатысты: тілді қолданудағы адамдардың жеке ерекшеліктері; тіл білімінің дамуы; адамдардағы сөздердің байланыс құрылымы; тілдегі символизмнің қолданылуы; тілді қолданудың әлеуметтік аспектілері. Кітапты қарап шыққан Чарльз Э. Осгуд оны теориялық тұжырымдамалардан гөрі объективті фактілерге негізделген жоғары білім беру деңгейіндегі мәтін деп жіктеді. Ол кітаптың кейбір тақырыптары тым әсершіл, ал автордың біліктілігімен тікелей байланысы жоқ тақырыптар тым қысқа екенін айтты. Сондай-ақ, Миллердің адам тілінің пайда болуын және қолданылуын түсіндіру үшін Скиннердің қарапайым, бір сатылы стимул-жауап оқытуын сынады. Осгудтың пікірінше, бұл тәсіл мағына ұғымын және тілдің бейнелеу белгілерінен тұратын идеясын талдауды мүмкін емес етеді. Ол кітаптың теориядан гөрі фактілерге баса назар аударуымен және психологияға ақпараттық теорияны қолдануды нақты көрсетуімен мақсатты екенін атап өтті.
Жоспарлар мен мінез-құлықтың құрылымы, 1960
"Жоспарлар мен мінез-құлық құрылымы" атты еңбегінде Миллер және оның авторлары жануарлардың қалай жоспарлайтынын және әрекет ететінін жасанды интеллект есептеу тұрғысынан түсіндіруге тырысты. Бұл, мінез-құлықты стимул-жауап әрекеттерінің жиынтығы немесе тізбегі ретінде түсіндіретін білімінен радикалды түрде алшақтау болды. Авторлар мұндай әрекеттерді бақылайтын жоспарлау элементін енгізді. Олар барлық жоспарлардың орта туралы сақталған немесе мұрагерлік ақпаратты (бейне деп аталады) пайдаланып, және "тест-әрекет-тест-шығу" (TOTE) деп аталатын стратегияны қолданып, кіріс негізінде орындалатынын көрді. Бейне – бұл, негізінен, өткеннің барлық жағдайларын сақтаған естелік, Толманның танымдық картасына ұқсас. TOTE стратегиясының алғашқы тест кезеңінде кіріс бейнемен салыстырылды; егер сәйкессіздік болса, "әрекет" функциясы оны азайтуға тырысты. Бұл цикл сәйкессіздік жойылғанша қайталанады, содан кейін "шығу" функциясы іске қосылып, басқару иерархиялық схема бойынша басқа TOTE бөліміне беріледі. Питер Милнер Canadian Journal of Psychology журналындағы шолуында кітапта TOTE стратегиясын іске асыру бойынша нақты егжей-тегжейлі мәліметтер жеткіліксіз екенін атап өтті. Ол сондай-ақ кітаптың нейрофизиологияның молекулалық деңгейіндегі деректермен байланыстыра алмауына сын көзбен қарады. Оның пікірінше, кітап миды зақымдану зерттеулерінің жалпы деңгейінде ғана қарастырды, кейбір аймақтар кейбір TOTE стратегияларын жүзеге асыра алатынын көрсетті, бірақ стратегияны қалай іске асыру керектігі туралы оқырманға ешқандай түсінік бермеді.
Байланыс психологиясы, 1967 жыл
Миллердің 1967 жылғы «Коммуникация психологиясы» атты еңбегі бұрын жарияланған жеті мақаладан тұратын жинақ болды. Бірінші мақаласы «Ақпарат және есте сақтау» тақырыбында болды, онда бөлшектеу туралы мәселе қарастырылды, сондай-ақ физикалық ұзындық (оқуға ұсынылған элементтердің саны) және психологиялық ұзындық (алушының элементтерді жіктеуге және қорытындылауға басқаратын идеялардың саны) арасындағы айырмашылық ұсынылды. Қысқа мерзімді есте сақтау қабілеті психологиялық ұзындық бірліктерімен өлшенді, себебі элементтердің мағынасы, нығайту мен жазалаудан асып түсетін психологиялық ұзындықтың маңызды бөлігі болды, бұл таза мінез-құлықтық түсіндіруге қарсы дәлелдеді. Екінші эссе жеті саны туралы зерттеуді қамтыды. Үшінші мақаласы, «Коммуникация жүйелеріндегі адам факторы», адамның қабылдау кеңдігін талдау үшін ақпараттық теорияны және оның арналық сыйымдылық тұжырымдамасын пайдаланды. Эсседе бізге әсер ететін ақпаратның қанша бөлігін білім ретінде сіңіре алатынымыздың шектеулі екендігі айтылды, әрбір стимул қасиеті үшін тек бірнеше элементке дейін. «Психолингвистер» атты мақала сөйлемді айту немесе түсіну кезіндегі күш-жігердің, сөйлемді клаузалар мен фразаларға бөлгенде ішкі ұқсас құрылымдарға жасалған сілтемелерге байланысты екенін сипаттады. Кітаптың жалпы мазмұны Чомскидің тілдік грамматика ережелерінің биологиялық негізі бар деген көзқарасын қолдады, бұл нығайту арқылы тілдік өнімділіктің жақсаруы туралы қарапайым мінез-құлықтық идеяны жоққа шығарды, сондай-ақ ақпарат пен есептеу құралдарын пайдаланып, теориялық тұғырға гипотезаларды қою және деректерді тәжірибелі және тиімді түрде талдау үшін қолданды. Миллер тіл және таным саласындағы мінез-құлықтық тұжырымдамаға қарсы тұратын эксперименталды деректерді ерекше атап өтті. Ол бұл мінез-құлықты танымдық деңгейде ғана шектегенін, психологияның басқа салаларында оны жоққа шығармағанын атап өтті.
Мұра
Когнитивтік нейробиологиялық қоғам 1995 жылы осы салаға үлес қосқандары үшін Джордж А. Миллер сыйлығын тағайындады. 1995 жылы Америка Психологиялық қауымдастығы жалпы психология саласындағы ең үздік мақала үшін Джордж А. Миллер сыйлығын тағайындады. 1987 жылдан бастап Принстон университетінің психология факультеті жыл сайын танымдық ғылымдағы ең үздік пәнаралық дипломдық жұмысына Джордж А. Миллер сыйлығын табыс етеді. «Жеті санының сиқыры» туралы мақала әлі де танымал баспасөз тарапынан жеті таңбалы телефон нөмірлерін ұнату себебін түсіндіру және тоғыз таңбалы пошта индексіне қарсы аргументтер келтіру үшін, сондай-ақ академиялық қауым, әсіресе қазіргі психология тарапынан мінезшілдік парадигмадан жаңаша үзілісті көрсету үшін сілтеме жасалады. Миллер Америка Психологиялық қауымдастығының арасында жарияланған тізімде ХХ ғасырдың ең көрнекті 20 психологының қатарында болды.
Марапаттар
1963 жылы Америка психологиялық қауымдастығының (АПА) ерекше ғылыми үлесі сыйлығы. 1976 жылы Америкалық сөйлеу және есту қауымдастығының "Құрметті қызмет" сыйлығы. 1982 жылы Нью-Йорк ғылым академиясының мінез-құлық ғылымдары саласындағы сыйлығы. 1986 жылы Гуггенхайм стипендиясы. 1989 жылы Америка психологиялық қоғамының Уильям Джеймс мүшесі. 1989 жылы Когнитивтік нейроғылымдар институтының Герман фон Гельмгольц сыйлығы. 1990 жылы Америка психологиялық қорының алтын медалі. 1991 жылы Ақ үйден Ұлттық ғылым медалі. 1991 жылы Франклин институтының Луи Е. Леви медалі. 1992 жылы Фиссен қорының халықаралық сыйлығы. 1993 жылы АПА-ның жалпы психология бөлімінің Уильям Джеймс кітап сыйлығы. 2000 жылы Америка ғылымды дамыту қауымдастығының Джон П. Макговерн сыйлығы. 2003 жылы АПА-ның психология ғылымына өмір бойы қосқан ең үлкен үлесі үшін сыйлығы. 2006 жылы Еуропа тілдерді зерттеу қауымдастығының Антонио Замполли сыйлығы.
International Prize from the Fyssen Foundation, 1992. William James Book award from the APA Division of General Psychology, 1993. John P. McGovern award from the American Association for the Advancement of Science, 2000. Outstanding Lifetime Contribution to Psychology award from the APA in 2003. Antonio Zampolli Prize from the European Languages Research Association, 2006.