Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Генри Бристоу Уилсон (1803–1888) – теолог және Оксфорд университетінің Сент-Джон колледжінің феллосы.
Henry Bristow Wilson (1803–1888) was a theologian and a fellow of St John's College, Oxford.
Өмір
1803 жылғы 10 маусымда туған ол Гарри Бристоу Уилсонның әйелі Мэри Энн мен Джон Мурдың қызынан туған үлкен ұлы болды. 1809 жылғы қазан айында Мерчант Тейлор мектебіне қабылданды, ал 1821 жылы Оксфордтағы Сент-Джон колледжіне оқуға түсті. 1821 жылғы 25 маусымда тіркелді, 1825 жылы бакалавр (B.A.), 1829 жылы магистр (M.A.) және 1834 жылы дінтану магистрі (B.D.) дәрежесін алды. 1825 жылы стипендияға ие болды және оны 1850 жылға дейін сақтап қалды. 1831 жылы гуманитарлық ғылымдар деканы болып тағайындалды, ал 1833 жылдан 1835 жылға дейін жетекшілік етті. 1839 жылдан 1844 жылға дейін Оксфордтағы ағылшын-саксон тілінің профессоры болды. 1850 жылы Сент-Джон колледжі оны Хантингдонширдегі Грейт-Стаутон шіркеуінің пасторы қызметіне ұсынды, ол өмірінің соңына дейін осы қызметте болды. 1841 жылдың көктемінде Уилсон Арчибальд Кэмпбелл Тейтпен бірге Джон Генри Ньюменнің XC трактатына қарсы «төрт жетекшінің наразылығына» қосылды. 1851 жылғы ораза айында ол Бамптон лекцияларын оқыды, оның тақырыбы «Қасиеттілердің қауымдастығы: Христиандық бірліктің нағыз қағидаларын түсіндіруге жасалған әрекет» (Оксфорд, 1851) болды. Оның лекциялары діни зерттеулерде үлкен еркіндікке ықпал етті. Діни көзқарастарды кеңейту және христиандық қауымдастықты нығайту өмірінің басты мақсатына айналды. 1857 жылы ол «Оксфорд мақалаларына» «Христиандық келісім схемалары» атты мақаласын жариялады, ал 1861 жылы «Мақалалар мен шолуларда» «Ұлттық шіркеу» тақырыбында диссертациясын жариялады. Соңғы мақаласындағы кейбір сөздер Уилсонға қарсы сот процесін тудырды – Джон Уильям Бургон оның көзқарастарына қанағаттанбады. 1862 жылғы 25 маусымда Уилсонның ісі Роуленд Уильямспен бірге қарастырылды, ол оған қарсы қойылған сегіз айыптың үшеуі бойынша кінәлі деп танылды және Арчдияның деканы Стивен Лушингтон оны бір жылға қызметтен шеттетуге үкім шығарды. Уилсон мен Уильямс екеуі де Сыртқы кеңестің сот комитетіне шағымданып, олардың шағымдары 1863 жылы бірге тыңдалды. Уилсонның қорғанысы 19 және 20 маусымда өтті және кейін жарияланды. Шағым қабылданды, ал 1864 жылғы 8 ақпанда сот комитеті Лушингтонның шешімін жойды. Алайда Уилсон бұл жағдайдан толыққанды айықпады. Өмірінің соңғы жылдары ол өзінің шіркеуіне тұрақты түрде бармады. Ол 1888 жылғы 10 тамызда Лидегі Элтем жолындағы 1 Лаун Виллас үйінде қайтыс болды. Уилсон «Ескі және Жаңа өсиеттердің ықыласы туралы кең таралған пікірлерді қысқаша қарастыру» (Лондон, 1861) кітабына кіріспе жазды.
Born on 10 June 1803, he was elder son of Harry Bristow Wilson, by his wife Mary Anne, daughter of John Moore. He entered Merchant Taylors' School in October 1809, and was elected to St John's College, Oxford, in 1821. Matriculating on 25 June 1821, he graduated B. A. in 1825, M. A. in 1829, and B. D. in 1834, and received a fellowship in 1825, which he retained until 1850. In 1831 he was appointed dean of arts, and he acted as tutor from 1833 to 1835. He was Rawlinsonian Professor of Anglo Saxon at Oxford from 1839 to 1844. In 1850 he was presented by St John's College to the vicarage of Great Staughton in Huntingdonshire, which he retained until his death. In the spring of 1841 Wilson joined Archibald Campbell Tait in the ‘protest of the four tutors’ against John Henry Newman's Tract XC. In the Lent term of 1851 he delivered the Bampton Lectures, taking as his subject ‘The Communion of the Saints: an Attempt to illustrate the True Principles of Christian Union’ (Oxford, 1851). His lectures hinted a greater freedom in theological enquiry. Widening of theological opinions and of the Christian communion became the main interest of his life. In 1857 he contributed ‘Schemes of Christian Comprehension’ to ‘Oxford Essays,’ and then in 1861 he published a dissertation on ‘The National Church’ in Essays and Reviews. Passages in the latter essay provoked a heresy action against Wilson – John William Burgon was especially dissatisfied with his views – in the Court of Arches. On 25 June 1862 Wilson, whose case was tried together with that of Rowland Williams, was found guilty on three out of eight of the articles brought against him, and was sentenced to suspension for a year by the Dean of Arches, Stephen Lushington. Wilson and Williams both appealed to the Judicial Committee of the Privy Council, and their appeals were heard together in 1863. Wilson's defence occupied 19 and 20 June, and was later published. The appeal was successful, and on 8 February 1864 the judicial committee reversed Lushington's decision. Wilson, however never completely recovered from the strain. During later life he did not reside in his benefice. He died at 1 Lawn Villas, Eltham Road, Lee, on 10 August 1888. Wilson wrote an introduction to ‘A Brief Examination of prevalent Opinions on the Inspiration of the Old and New Testaments’ (London, 1861).