Кіріспе
Жозеф Брюс Исмай (1862–1937) – ағылшын бизнесмен, White Star Line компаниясының төрағасы және басқарушы директоры. Кіші Исмай Элстри мектебінде және Харроуда оқыды, содан кейін бір жыл Францияда білім алды. Ол 4 жыл бойы әкесінің кеңсесінде шәкірт болып жұмыс істеді, одан кейін әлемді аралады. Кейін Нью-Йоркке компанияның өкілі ретінде барды және ақырында агенттік қызметіне дейін көтерілді. 1888 жылдың 4 желтоқсанында Исмай Нью-Йорктік Джордж Ричард Шиффелин мен Джулия Матильда Делаплэйннің қызы Джулия Флоренс Шиффелинге (5 наурыз 1867 – 31 желтоқсан 1963) үйленді, олардан бес бала дүниеге келді: Маргарет Брюс Исмай (29 желтоқсан 1889 – 15 мамыр 1967), 1912 жылы Джордж Рональд Гамильтон Чиппенге (1881–1957) үйленді; Генри Брюс Исмай (3 сәуір 1891 – 1 қазан 1891); Томас Брюс Исмай (18 ақпан 1894 – 27 сәуір 1954), 1922 жылы Ирландияның Галвей графтығындағы Баллимор замкісіндегі Уолтер Сеймурдың қызы Джейн Маргарет Сеймурға үйленді; Эвелин Констанс Исмай (17 шілде 1897 – 9 тамыз 1940), 1927 жылы Базил Сандерсонға (1894–1971) үйленді; Джордж Брюс Исмай (6 маусым 1902 – 30 сәуір 1943), 1926 жылы Флоренс Виктория Эдрингтонға үйленді. 1891 жылы Исмай отбасымен бірге Ұлыбританияға оралды және әкесінің "Исмай, Имри және Компания" фирмасының серіктесі болды. 1899 жылы Томас Исмай қайтыс болды, ал Брюс Исмай отбасылық бизнестің басшысы атанды. Исмайдың кәсіпкерлік қабілеті жоғары болды, және оның басшылығымен White Star Line компаниясы гүлденді. Кеме бизнесін басқарумен қатар, Исмай бірнеше компанияның директоры қызметін де атқарды. 1901 жылы оған халықаралық кеме тасымалы конгломератын (International Mercantile Marine Company) құруды көздеген американдықтар жүгінді, оған Исмай фирмасын сатуға келісті. Брюс Исмай оның орнына White Star Line компаниясының төрағасы болды. Ол әкесі салған кемелерден басым түсу үшін төрт мұхитты кесіп өтетін кемелер салуды шешті. Бұл кемелер "Үлкен Төрттік" деп аталды. Бұл кемелер жылдамдыққа қарағанда көлемі мен сәнімен ерекшеленді. 1902 жылы Исмай White Star Line компаниясының J. P. Morgan & Co. компаниясына сатылуын қадағалады. Бұл компания бірнеше ірі американдық және британдық компанияларды біріктірген Atlantic shipping combine International Mercantile Marine Company құруды ұйымдастырды. IMM басқару компаниясы болып табылды, ол еншілес компанияларды басқарды. Морган өзара байланысқан директорлар кеңесі және теміржолдармен жасалған келісімдер арқылы Атлантикалық теңіз тасымалына үстемдік етуді жоспарлады, бірақ теңіз тасымалының болжамсыз сипаты, американдық монополияға қарсы заңнама және британ үкіметімен жасалған келісім салдарынан бұл жоспар орындалмады. White Star Line IMM операциялық компанияларының біріне айналды және 1904 жылдың ақпан айында Морганның қолдауымен Исмай IMM президенті болды.
Joseph Bruce Ismay ('/ɪ//z//m//eɪ/; 12 December 1862 – 17 October 1937) was an English businessman who served as chairman and managing director of the White Star Line. The younger Ismay was educated at Elstree School and Harrow, then tutored in France for a year. He was apprenticed at his father's office for 4 years, after which he toured the world. He then went to New York City as the company representative, eventually rising to the rank of agent. On 4 December 1888, Ismay married Julia Florence Schieffelin (5 March 1867 – 31 December 1963), daughter of George Richard Schieffelin and Julia Matilda Delaplaine of New York, with whom he had five children:
Margaret Bruce Ismay (29 December 1889 – 15 May 1967), who married George Ronald Hamilton Cheape (1881–1957) in 1912
Henry Bruce Ismay (3 April 1891 – 1 October 1891)
Thomas Bruce Ismay (18 February 1894 – 27 April 1954), who married Jane Margaret Seymour, a daughter of Walter Seymour of Ballymore Castle, County Galway, Ireland, in 1922. Evelyn Constance Ismay (17 July 1897 – 9 August 1940), who married Basil Sanderson (1894–1971) in 1927
George Bruce Ismay (6 June 1902 – 30 April 1943), who married Florence Victoria Edrington in 1926. In 1891, Ismay returned with his family to the United Kingdom and became a partner in his father's firm, Ismay, Imrie and Company. In 1899, Thomas Ismay died, and Bruce Ismay became head of the family business. Ismay had a head for business, and the White Star Line flourished under his leadership. In addition to running his ship business, Ismay also served as a director of several other companies. In 1901, he was approached by Americans who wished to build an international shipping conglomerate (the International Mercantile Marine Company) to which Ismay agreed to sell his firm. Bruce Ismay succeeded him as the chairman of the White Star Line. He decided to build four ocean liners to surpass the built by his father. The ships were dubbed the Big Four: , , , and These vessels were designed more for size and luxury than for speed. In 1902, Ismay oversaw the sale of the White Star Line to J. P. Morgan & Co., which was organising the formation of International Mercantile Marine Company, an Atlantic shipping combine which absorbed several major American and British lines. IMM was a holding company that controlled subsidiary operating corporations. Morgan hoped to dominate transatlantic shipping through interlocking directorates and contractual arrangements with the railroads, but that proved impossible because of the unscheduled nature of sea transport, American antitrust legislation, and an agreement with the British government. White Star Line became one of the IMM operating companies and, in February 1904, Ismay became president of the IMM, with the support of Morgan.
" Титаник " кемесі
1907 жылы Исмай Харланд пен Вольф кеме құрылысшылық зауытының Лорды Пирримен кездесіп, White Star компаниясының «Кунард» лайнеріне жауап ретіндегі жоспарларын талқылады. Исмайдың жаңа типтегі кемесі бәсекелестерінен герексіз жылдам болмаса да, зор жүк көлеміне және мұхиттық кемелер тарихында теңдесі жоқ жайлылыққа ие болар еді. Соңғысы негізінен байлар мен өркендеген орта тапты қызықтыру мақсатында жасалды. Үш кеме жоспарланып, салынды. Олар тізім бойынша , және RMS (кейін HMHS) болды. Олимпиада класындағы алғашқы екі лайнерді салу кезінде Исмай өте даулы шешім қабылдап, құтқару шалкектерінің санының 48-ден 16-ға дейін азайтуға рұқсат берді, соңғы көрсеткіш – Сауда кеңесінің тоннажына сәйкес ең төменгі шегі еді. Исмай кейде кемелерінің алғашқы сапарларына қатысып, «Титаник» кемесінің сапары да осылай болды. Кейіннен ол кеме апатқа ұшыраған сәттерде, көре алмағандықтан, кері бұрылғанын айтты. Сырғалағыш C шамамен 3-4 сағаттан кейін «Карпатия» кемесімен табылды. «Карпатия» оны алып шыққаннан кейін Исмай кеме дәрігері Фрэнк МакГиге тиесілі кабинаға жеткізілді. Ол капитан Ростронға White Star компаниясының Нью-Йорк кеңсесіне жіберуге хабарлама берді: Исмай бүкіл сапар бойы МакГидің кабинасынан шықпады, қатты тамақ жемеді және опиаттардың әсерімен ұйыққан күйде болды. Тағы бір аман қалған, 17 жасар Джек Тайер, әкесін жоғалтқан күйіне қарамастан, Исмайды жұбатуға тырысты. Нью-Йоркке келген кезде Исмайды компания вице-президенті Филип Франклин күтіп алды. Ол республикалық сенатор Уильям Алден Смит басқарған Сенат комитетінің алдында куәлік берді. Исмай куәлік берген алғашқы куәгер болды. Бірнеше аптадан кейін Исмай Британ Сауда кеңесінің тергеуіне де (төрағасы – Лорд Мерси) куәлік берді.
Ismay did not leave McGee's cabin for the entire journey, ate nothing solid, and was kept under the influence of opiates. Another survivor, 17 year old Jack Thayer, visited Ismay to try to console him, despite having just lost his father in the sinking. When he arrived in New York, Ismay was hosted by Philip Franklin, vice president of the company. He was summoned by and testified before a Senate committee hearing headed by Republican Senator William Alden Smith the day after the arrival of the Carpathia to New York. Ismay was the first witness to testify. A few weeks later, Ismay also testified at the British Board of Trade inquiry (chaired by Lord Mersey).
Сын
Апаттан кейін Исмайды американдық және британдық баспасөз әйелдер мен балалар кемеде қалғанда одан қашқандығы үшін қатты сынға алды. Кейбір газеттер оны «Титаниктің қорқағы» немесе «Ж. Брут Исмай» деп атады және «Ақ жұлдыз» туын сары түске бояуды ұсынды. Бірқатар газеттер оның кемеден қашуын бейнелейтін теріс карикатуралар жариялады. Сол кезде Чикагодағы жас журналист болған Бен Хехт, капитан Смит пен Исмайдың іс-әрекеттерін салыстыратын өткір өлең жазды. Өлеңнің соңғы шумағы: «Түнде теңізде өлімнің қаһарына қарсы тұру – теңізшінің міндеті, ал халықпен бірге қашу – иесінің құқығы». Кейбіреулер Исмай «әйелдер мен балалар бірінші» қағидасын сақтады, өзі көптеген әйелдер мен балаларға көмектескенін айтады. Исмайдың әрекеттері британдық ресми тергеуде қорғалды, онда «Исмай мырза көптеген жолаушыларға көмек көрсеткеннен кейін, оң жақтан соңғы болып түсірілген «C» құлау қайығын тапты. Сол кезде басқа адамдар болған жоқ. Оған орын жетті және ол секіріп ішке кірді. Егер ол секірмеген болса, қаза тапқандардың қатарына өзінің өмірін қосатын еді». Исмай бірінші класс жолаушысы Уильям Картермен бірге «C» құлау қайығына отырды; екеуі де сол қайыққа жақын әйелдер мен балалар болмағаннан кейін солай істегендерін мәлімдеді. Алайда, Картердің мінез-құлқы мен сенімділігін 1914 жылы одан ажырасуға талап еткен Люсиль Картер сынға алды; ол Картердің соқтығысқаннан кейін оны және олардың балаларын өздеріне көмектесуге қалдырғанын және оны «қатыгездік пен варварлық және адамгершілікке қарсы әрекеттер» жасады деп айыптады. Лондон қоғамы Исмайды жақтырмай, оны қорқақ деп атады. 1913 жылдың 30 маусымында Исмай «International Mercantile Marine» президенті және «White Star Line» төрағасы лауазымынан кетіп, оның орнына Гарольд Сандерсон келді. АҚШ-тағы тергеу кезінде Исмай «International Mercantile Marine» компаниясының барлық кемелері барлық жолаушыларға жеткілікті санда құтқару шалкектерімен жабдықталады деп мәлімдеді. Тергеу аяқталғаннан кейін Исмай және кемедегі аман қалған офицерлер Англияға қайтып келді.
Титаник туралы дау
Конгресс жүргізген тергеулер барысында, кейбір жолаушылар саяхат кезінде Исмайдың капитан Смиттен «Титаниктің» жылдамдығын арттырып, Нью-Йоркке жоспарланған мерзімінен бұрын жетіп, жаңа лайнер туралы тегін жарнама жасау үшін қысым көрсеткенін естігендерін айтты. Пол Луден Браунның «Ақ Жұлдыз Сызығы: суреттелген тарих» (2000) кітабында мұның ықтимал еместігі және Исмайдың жазбалары оның мұндай әрекетке себеп болатын ниеті болған деген пікірді қолдамайтыны жазылған. «Титаник» батып кеткеннен кейін Исмай АҚШ-та Уильям Рэндольф Херст басқаратын «сары баспасөз» тарапынан көрсетілген жаулыққа байланысты кеңінен сынға ұшырады. Херст баспасөзінде Исмайдың бейнесіне сүйене отырып, «Титаник» туралы жасалған барлық келесі фильмдерде Исмай жамандыққа толы кейіпкер ретінде бейнеленді, бастапқыда 1943 жылғы нацистік пропагандалық фильмде ол жемқор британдық бизнесмен болып көрсетілді, ол капитан Смиттен мұзға толы суларда «Титаникті» толық жылдамдықпен жүзуге мәжбүр етіп, трансатлантикалық жылдамдық рекордын жаңартпақ болады. 1996 жылғы «Титаник» мини-сериалында да осыған ұқсас бейнелеу орын алды. Джеймс Кэмеронның 1997 жылғы фильмінде Исмай жиі жамандалады, себебі фильмде бірінші класс жолаушысы Элизабет Лайнстың куәгерлік көрсетуіне негізделген эпизод бар. Лайнс батып кеткеннен кейін берген жауабында, ол Исмайдың капитан Смиттен «Титаник» лайнерінің қарындасы «Олимпик» лайнерінен бұрын Нью-Йоркке жетіп, трансатлантикалық өту уақытын жеңу үшін қысым көрсеткенін естігенін айтқан. Эпизод Лайнстың естігеніне сәйкес келетін күні мен уақыттағы нақты орында өтеді, бірақ бұл Исмайдың «Олимпик» лайнерінің уақытын жеңуді көздегені екенін нақты көрсете бермейді. Лайнстың куәлігі жылдар бойы тарихшылар тарапынан күмәндануға ұшырады, кейбіреулері оның шындығына қасты болды. Кэмеронның фильміне кеңесші болған Луден Браун Исмайдың жамандыққа толы кейіптелуі әділетсіз деп ойлағанын және оған қарсы шығуға тырысқанын мәлімдеді, бірақ Луден Браунның пікірлеріне қарамастан, ол фильмге енгізілді. Луден Браун: «Бізге «Біз сценарийді ешқандай жағдайда өзгертуге дайын емеспіз» деді, сондай-ақ «Бұл жұртшылық көруді күтетін нәрсе» деді». Апаттан кейін Исмайдың әйелі Флоренс отбасылық ортада «Титаник» тақырыбының ешқашан талқыланбауын қамтамасыз етті. Оның немересі, тарихшы және жазушы Паулин Матарассо әкесінің соңғы жылдары «мәйіт» сияқты болғанын айтты: Жеке өмірінде Исмай жалғыздыққа бейім болды, жаздарын Коннемарадагы шағын үйінде өткізіп, форель және лосось балық аулаудан ләззат алды. Ливерпульде болғанда, ол Санкт-Джордж залында концерттерге қатысатын немесе кинотеатрға баратын, ал қалған уақытта Ливерпуль саябақтарында серуендеп, кездейсоқ адамдармен әңгімелесетін. Отбасы досы Исмайдың ойларынан «Титаник» апатының арманы ешқашан кетпегенін байқап, ол үнемі «апатты қалай болдырмауға болатындығы туралы пайдасыз ойлармен өзін қинайтынын» айтты. 1936 жылғы Рождество мерекесінде, Исмай қайтыс болғанға дейін бір жылдай қалғанда, оның қызы Эвелиннің немересі, Исмайдың теңіз кемесімен айналысқанын білген, оның әжесінің кеме апатына ұшырағаны туралы сұрады. Исмай өмірін қиратқан қайғылы оқиға туралы ширек ғасыр бойы үндемегенін айтып, былай деп жауап берді: «Иә, мен бір кезде батпайды деп сенген кемеде болдым».
In his personal life, Ismay became a man of solitary habits, spending his summers at his Connemara cottage and indulging in a love of trout and salmon fishing. When in Liverpool, he would attend concerts by himself at St George's Hall or visit a cinema, at other times wandering through the Liverpool parks and engaging transients in conversation. A family friend observed the spectre of Titanic was never far from Ismay's thoughts, saying that he continually "tormented himself with useless speculation as to how the disaster could possibly have been avoided." At a Christmas time family gathering in 1936, less than a year before Ismay's death, one of his grandsons by his daughter Evelyn, who had learned Ismay had been involved in maritime shipping, enquired if his grandfather had ever been shipwrecked. Ismay finally broke his quarter century silence on the tragedy that had blighted his life, replying: "Yes, I was once in a ship which was believed to be unsinkable."