Уильям Винсент Астор: кәсіпкер, филантроп және «Титаник» трагедиясының мұрагері
Vincent Astor
Уильям Винсент Астор (1891-1959) – американдық кәсіпкер, филантроп, Астор әулетінің мүшесі. «Титаник» апаттан кейін мұрагерлікке ие болды, бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бизнесмен және қайырымдылық шараларын қолдаушы (1891–1959)
American businessman and philanthropist (1891–1959)
Уильям Винсент Астор (15 қараша 1891 – 3 ақпан 1959) – американдық бизнесмен, қайырымдылық шараларын қолдаушы және әйгілі Астор әулетінің мүшесі. 1912 жылы Винсент Астордың әкесі, Джон Джейкоб Астор IV «Титаник» кемесінде қаза болып, оған сол кездегі ең ірі мүлікті мұра етіп қалдырды, соның арқасында Винсент Астор әлемдегі ең бай адамдардың қатарына кірді.
William Vincent Astor (November 15, 1891 – February 3, 1959) was an American businessman, philanthropist, and member of the prominent Astor family. In 1912 Vincent Astor's father, John Jacob Astor IV died on the Titanic and left him the biggest fortune at that time and made Vincent Astor one of the richest people in the world.
Мүдделер
Әкесі сияқты Астор да Нью-Йорк колониялық соғыс қоғамының мүшесі болды. Америка Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу алдында АҚШ Әскери-теңіз резервтік күштеріне қосылып, 1917 жылдың 7 сәуірінде әрекетке шақырылды және кейін лейтенант шеніне көтерілді. "Афродита" атты қарулы яхтадағы бас офицер ретінде ол конвойлерді сүйемелдеу қызметін атқарды және 1919 жылдың 10 қаңтарында минаға тиген кезде кемеде болды. Кейіннен Астор 1928 жылдан 1930 жылға дейін Нью-Йорк Яхт Клубының коммодоры болды. Астор пойыздарға қызығушылық танытты. 1930 жылдардың басында ол Бермудада жеке тар темір жол және Бермуда темір жолының біріктірілген стансасын қамтитын мүлік құрды. Қазір бұл мүлік бірнеше жеке меншік иелері арасында бөлінген, олардың ешқайсысы Астор отбасының мүшесі емес. 1992 жылға дейін оның пойыз вагондарының қалдықтарын көруге болады еді. 1937 жылы Астор Newsweek журналының төрағасы және бас акционері атанды. 1940 жылдан 1959 жылға дейін журналдың бас кеңсесі оның әкесі салған Knickerbocker ғимаратында орналасқан. Астор 1959 жылы қайтыс болғанға дейін негізгі иесі болып қала берді. Екі жыл өткен соң, The Washington Post Company Винсент Астор қорынан Newsweek журналының 59% бақылау үлесін 8 миллион долларға сатып алды.
Like his father, Astor belonged to the New York Society of Colonial Wars. Having joined the U. S. Naval Reserve Force prior to America's entry to the First World War, he was called to active duty on April 7, 1917, and was later promoted to Lieutenant. As executive officer aboard the armed yacht USS Aphrodite he saw service escorting convoys and was aboard when she struck a mine on January 10, 1919. Subsequently, Astor was made commodore of the New York Yacht Club from 1928 to 1930. Astor was interested in trains. In the early 1930s, he established an estate in Bermuda which included a private narrow gauge railway and union station with the Bermuda Railway. The estate is now divided among several private owners, none of whom are part of the Astor family. As recently as 1992, the remains of some of his rolling stock were visible. In 1937, Astor became the chairman and chief stockholder of Newsweek magazine. From 1940 to 1959, the magazine was headquartered at the Knickerbocker Building, built by his father. Astor remained the principal owner until his 1959 death. Two years later, The Washington Post Company purchased a controlling stake (59%) of Newsweek magazine from the Vincent Astor Foundation for $8 million.
Қайырымдылық
Винсент Астор, отбасылық өмірбаян жазушы Дерек Уилсонның айтуынша, "Америкада бұрын-соңды көрілмеген құбылыс болды: жоғары дамыған әлеуметтік санасы бар Астор". Ол 20 жасында әкесі "Титаник" кемесінің қазасына ұшырағанда мұрагер болды және Гарвард университетінен бас тартты. Ол отбасының бейнесін, басқалардың есебінен жақсы өмір сүрген, ашкөз, жабық мінезді үй иелері ретіндегі бейнесін өзгертуге кірісті. Уақыт өте келе ол отбасының Нью-Йорк қаласындағы шалап үйлерін сатып, беделді кәсіпорындарға қайта инвестициялады, сонымен қатар басқаларға көмектесуге көп уақыт пен күш жұмсады. Ол Бронксте үлкен балалар ойын алаңына жеткілікті жері бар тұрғын үй кешенінің салынуына жауапты болды, ал Гарлемде бағалы жылжымайтын мүлікті балаларға арналған тағы бір ойын алаңына айналдырды. Астор "Forbes" журналы жасаған Американың ең бай адамдарының алғашқы тізімінде 12-орынды иеленді. Оның сол кездегі таза кірісі 75 миллион долларға бағаланды. Ол сондай-ақ әкесі дүниеге келген Нью-Йорк штатының Райнбек қаласындағы Астор отбасының "Фернклифф" иелігін мұра етті. Алайда, Винсент Астор – Астор отбасының иелікті мұраға алған соңғы мүшесі және Стэнфорд Уайт жобалаған, Версальдегі Гранд Трианоннан шабыттанған 1904 жылғы Боз-ар стиліндегі "Фернклифф Казиносын" пайдаланған соңғы Астор болды. 1959 жылы қайтыс болғаннан кейін Астор "Фернклифф" иелігіндегі басты үйді Нью-Йорк штатының Кингстон қаласындағы Бенедиктин ауруханасына мұра етті. Оның жесірі Брук кейіннен "Фернклифф Казиносын" Нью-Йорк католик архиепископтығына сыйға тартты және иеліктің көптеген бөліктерін сатты. 1963 жылы аймақтағы зейнеткер кәсіпкер Гомер Стейли Брук Астордан қалған орман алқаптарын дамытудан сақтауды өтінді. Ол орманды Райнбек Ротари клубына сыйға тартты, ал ол жер "Фернклифф" орманды қорық пен орманды аң ауру алаңына айналды.
Vincent Astor was, according to family biographer Derek Wilson, "a hitherto unknown phenomenon in America: an Astor with a highly developed social conscience." He was 20 when his father died in the sinking of the ocean liner Titanic and, having inherited a massive fortune, he dropped out of Harvard University. He set out to change the family's image from that of miserly, aloof slum landlords who enjoyed the good life at the expense of others. Over time, he sold off the family's New York City slum housing and reinvested in reputable enterprises, while spending a great deal of time and energy helping others. He was responsible for the construction of a large housing complex in the Bronx that included sufficient land for a large children's playground, and in Harlem, he transformed a valuable piece of real estate into another playground for children. Astor appeared at No. 12 on the first list of America's richest people, compiled by Forbes magazine. His net worth at the time was estimated at $75 million. He also inherited Ferncliff, the Astor family's estate in Rhinebeck, New York, where his father had been born. However, Vincent Astor would be the last Astor family member to own the estate as well as the final Astor to occupy the "Ferncliff Casino", a Stanford White designed 1904 Beaux Arts style building, which was inspired by the Grand Trianon at Versailles. On his death in 1959, Astor bequeathed a main house at Ferncliff to the Benedictine Hospital in Kingston, New York. His widow, Brooke, later donated the "Ferncliff Casino" to the Catholic Archdiocese of New York and sold off many parcels of the estate. In 1963, Homer Staley, a retired businessman in the area, asked Brooke Astor to preserve the remaining natural acreage of woodlands from development. She donated the woodlands to the Rotary Club of Rhinebeck, and the land became the Ferncliff Forest Game Refuge and Forest Preserve.
Синклер-Астор хаттары
"Жуңғар" кітабының авторы Аптон Синклер Асторға ашық хат жазды, оны "Мыс тексеру" кітабында сипаттады және осы хатты жарты ондаған газетке жіберіп, социалистік қозғалысты қолдауға және кедейлерге көмектесуге шақырды. Синклердің сөзіне қарағанда, Астор сол кезде қоғамның қалған бөлігіне ешқандай пайдасы тимейтін миллион долларлық мүлік салған кезде бұл оқиға болды. Оның хатын жариялаған жалғыз газет – социалистік "Нью-Йорк Колл" газеті болды. Винсент Астор осы хатқа жауап берді және оның көшірмесін жарты ондаған газетке жіберді. Синклердің айтуынша, барлық газет оның жауабын толық жариялады, соның ішінде "Нью-Йорк Колл" газеті де. Синклер мұны бұқаралық ақпарат құралдарының байларға қатысты бір жақтылығының ғылыми дәлелі деп есептеді, себебі олар Астор туралы толыққанды жариялады, көбінесе бірінші бетке шығарды, ал "Колл" газетінен басқа, оның алғашқы хатын жариялаудан бас тартты. Дәстүрлі газеттердің тек үшеуі ғана Астордың хатына жауап ретінде жазылған хаттың шағын бөлігін жариялады, бірақ оны ерекше атап көрсетпеді.
Upton Sinclair, author of The Jungle, wrote Astor an open letter, which he describes in The Brass Check and he also sent to over half a dozen newspapers, requesting that he support the Socialist cause and help the poor, at a time when Sinclair claims Astor was erecting a million dollar estate, without benefiting the rest of society; the only newspaper to publish his letter was a Socialist newspaper, the New York Call. Vincent Astor replied to this letter, and also sent a copy out to over half a dozen newspapers, and according to Sinclair, all of them published his reply in full, including the New York Call. Sinclair claimed this was what he considered a scientific demonstration of bias of the media in favor of the wealthy because they gave Astor complete coverage, often on the front page, and, except for the Call, they declined to publish his first letter, and only three of the traditional newspapers published a small portion of his reply to Astor's letter, without featuring it as prominently.
Некелер
1914 жылы 30 сәуірде Астор Хелен Динсмор Хантингтонға үйленді. Той кезінде ол қызылшаға шалдықты, бұл ауру оны бесімді қылды; ал келіншегіне келетін болсақ, оның досы, романшы Гленвей Вескотт, оны жарияланбаған күнделіктерінде «үлкен, ескі дәуірдегі лесбиянка» деп құрметпен сипаттады. 1940 жылы жұбайлар ажырасты. Бір жылдан кейін Хелен бұрынғы күйеуінің досы және іскер серіктесі болған жылжымайтын мүлік брокері Лайтл Халлға (1882–1958) екінші рет тұрмысқа шықты. Ажырасқаннан кейін көп ұзамай Астор доктор Харви Уильямс Кушинг пен Кэтрин Стоун Кроуэллдің үлкен қызы Мэри Бенедикт Кушингке үйленді. Мэридің сестері – үшеуі де «Кушинг сестері» деп белгілі болған – Бетси Мария Кушинг және Барбара «Бейб» Кушинг еді. 1953 жылдың қыркүйегінде Астор мен Кушинг ажырасып, келесі айда Кушинг Фрик мұражайында өнер лекторы болып жұмыс істеген суретші Джеймс Уитни Фосбургке үйленді. 1953 жылдың 8 қазанында, екінші әйелінен ажырасқаннан кейін бірнеше апта өткен соң, Астор бұрын ажырасқан, бұрын жесір болған Роберта Брук Расселге үйленді. Қоғамда көп айтылатын әңгімеге сәйкес, Астор екінші әйеліне оны алмастыратын жұбай тапқаннан кейін ғана ажырасуға келіскен. Оның бірінші ұсынысы – Джеймс Смит Буш II-нің жақында ғана ажырасқан әйелі Дженет Ньюболд Райан Стюарт Буш болды, ол Асторды таң қалдыратын тікелейлікпен «Мен тіпті сені ұнатпаймын» деп бас тартты. Астор оған денсаулығының нашар екенін және 60 жасқа толғанда ұзақ өмір сүре алмайтынын, содан кейін ол оның миллиондаған долларын мұраға алатынын айтты. Сонда Дженет Буш: «Егер өмір сүрсең не болады?» – деп сұрады. Содан кейін Мэри Кушинг Брукты ұсынды. Винсент пен Брук бірлесіп Нью-Йорк қаласына көмек көрсету мақсатында құрылған Винсент Астор қорына үлкен үлес қосты. Брук 2007 жылы 105 жасында қайтыс болды.
Astor married Helen Dinsmore Huntington on April 30, 1914. At the ceremony, he was stricken with the mumps, a disease that made him sterile; as for the bride, her friend Glenway Wescott, the novelist, admiringly described her in his unpublished diaries as "a grand, old fashioned lesbian." The couple divorced in 1940. A year later, Helen became the second wife of Lytle Hull (1882–1958), a real estate broker who was a friend and business associate of her former husband. Shortly after his divorce, Astor married Mary Benedict Cushing, the eldest daughter of Dr. Harvey Williams Cushing and Katharine Stone Crowell. Mary's sisters—the trio were collectively known as the "Cushing Sisters"—were Betsey Maria Cushing and Barbara "Babe" Cushing. Astor and Cushing divorced in September 1953, and the following month, Cushing wed James Whitney Fosburgh, a painter who worked as an art lecturer at the Frick Museum. On October 8, 1953, several weeks after divorcing his second wife, Astor married the once divorced, once widowed Roberta Brooke Russell. According to an often told story in society circles, Astor agreed to divorce his second wife only after she had found him a replacement spouse. Her first suggestion was Janet Newbold Ryan Stewart Bush, the newly divorced wife of James Smith Bush II, who turned Astor down with startling candor, saying, "I don't even like you." Astor proceeded to tell her that he was not well and, though only in his early 60s, he could not be expected to live for very long, whereupon she would inherit his millions. At that, Janet Bush reportedly replied, "What if you do live?" Mary Cushing then proposed Brooke. Together, Vincent and Brooke developed the Vincent Astor Foundation, a foundation that was designed to give back to New York City. Brooke died in 2007 at the age of 105.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Астор әскери-теңіз резерві құрылғаннан кейін көп ұзамай оған қосылды және 1915 жылғы 28 желтоқсанда мічман болып тағайындалды. 1917 жылғы ақпанда ол губернатор Чарльз С. Уитменнің бұйрығымен Нью-Йорк теңіз милициясының құрамына шақырылды, неміс саботаждарына қарсы көпірлер мен су құбырларын күзетуге көмектесу үшін. Астор Бруклин және Манхэттен көпірлерін күзетуге жіберілді. Германияға қарсы соғыс жарияланғаннан кейін, Астор досы және болашақ президент Франклин Делано Рузвельттің кеңесімен 1917 жылғы 7 сәуірде Әскери-теңіз күштеріне өз еркімен қызметке түсті. 9 маусымда USS Noma (Астордың жеке яхтасы, оны Әскери-теңіз күштері патрульдік кеме ретінде сатып алған) кемесімен шетелге аттанды. Кейіннен қаруланған USS Aphrodite яхтасына тағайындалды. 1918 жылғы 1 қаңтарда кіші лейтенант, ал 1918 жылғы 1 шілдеде лейтенант шеніне көтерілді. Әйелі Францияда оған қосылды, ол Бордодағы теңіз базасында YMCA ұйымымен қайырымдылық жұмыстарын атқарды, ал ол Роянда порт офицері болып қызмет етті. Соңғы тапсырмасы – АҚШ-қа сапары кезінде тұтқынға алынған неміс суасты кемесі U 117-де офицер болып тағайындалу болды. Астор 1919 жылғы 25 сәуірде U 117 кемесімен АҚШ-қа оралды және 24 мамырда запасқа шығарылды. Соғыстан кейін Астор АҚШ Әскери-теңіз орденінің мүшесі болды.
Astor joined the Naval Reserve shortly after it was founded and was commissioned as an ensign on December 28, 1915. He was called to active duty as part of the New York Naval Militia in February 1917 by order of Governor Charles S. Whitman to help guard bridges and aqueducts against possible German sabotage. Astor was assigned to help guard the Brooklyn and Manhattan bridges. Following the declaration of war against Germany, Astor took advice from his friend and future president Franklin Delano Roosevelt and volunteered for active duty with the Navy on April 7, 1917. He went overseas on June 9 on the USS Noma (Astor's own yacht which had been acquired as a patrol ship by the Navy). He was later assigned to the armed yacht USS Aphrodite. He was promoted to lieutenant (junior grade) on January 1, 1918, and to lieutenant on July 1, 1918. He was joined in France by his wife, who did charity work with the YMCA at the naval base in Bordeaux, while he served as Port Officer at Royan. His last assignment was as an officer on the captured German minelaying submarine U 117 during her voyage to the United States. Astor returned to the United States on the U 117 on April 25, 1919, and was discharged on May 24. After the war, Astor became a companion of the Naval Order of the United States.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Соғысқа дейінгі тыныштықта Астор 1938 жылы «Ноурмахал» кемесімен Жапонияға барып, президент Франклин Д. Рузвельт үшін Тынық мұхитындағы Маршалл аралдары маңындағы жапондық әскери-теңіз операциялары туралы ақпарат жинау үшін құпия азаматтық миссияны орындады. Бірінші дүниежүзілік соғыста «Нома» кемесімен істегендей, ол өзінің «Нурмахал» яхтасын Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет ету үшін Жағалау күзетіне берді. Екінші дүниежүзілік соғыста Астор қайтадан Әскери-теңіз күштерінде белсенді қызметке кірісті. Ол командир шенімен шақырылып, Нью-Йорк аймағының бақылаушысы болып тағайындалды. Осы лауазымда ол қаладан кететін сауда кемелерінің колонналарын үйлестірді және президент Рузвельт үшін жасырын барлау жұмыстарын жүргізді. Астордың ең ұзаққа созылған үлесі, болжам бойынша, Chase Bank-тен жіберген апталық есептері болды, оның ішкі кіруіне КСРО шоттарының балансы да кірген. 1940 жылдың 13 желтоқсанында Астор АҚШ қазынасына кеңестік апталық баланстарды үзіліссіз тізбек түрінде (кейде ауыстырулармен) кем дегенде 1945 жылға дейін есептеуді бастады. 1942 жылдың басында Астор балық аулау қайықтарына радио орнатуды ұсынды, осылайша олар U-кемелерін көрсе, хабарлай алады. Осылай жабдықталған қайықтардың бірі Эрнест Хемингуэйдің «Пилар» балық аулау яхтасы болды. 1943 жылдың маусым айында ол капитан шеніне көтерілді (дәрежесі 1942 жылдың 18 маусымында берілген). Әскери-теңіз күштеріндегі қызметі үшін капитан Астор Әскери-теңіз күштерінің мақтау медалімен, жұлдызды Әскери-теңіз резервінің медалімен, Бірінші дүниежүзілік соғыс Жеңіс медалімен, Американдық қорғаныс медалімен, Американдық науқан медалімен және Екінші дүниежүзілік соғыс Жеңіс медалімен марапатталды.
In the quiet before the war, Astor sailed the Nourmahal in 1938 to Japan on a secret civilian mission for President Franklin D. Roosevelt to gather intelligence on the Japanese naval operations around the Marshall Islands in the Pacific Ocean. As he had done with the Noma in the First World War, he lent his yacht Nourmahal to the Coast Guard for service in the Second World War. In World War II, Astor again served on active duty with the Navy. He was called to active duty with the rank of commander and given assignment as Area Controller for New York. In this position he coordinated merchant convoys leaving the city and provided informal intelligence work for President Roosevelt. Perhaps Astor's longer lasting contributions were his weekly reports from the Chase Bank, where his inside access included USSR account balances. On December 13, 1940, Astor began reporting to the US Treasury the Soviet weekly balances in an unbroken sequence (made by occasional substitutes) up through at least 1945. During the early months of 1942, Astor suggested equipping fishing boats with radios so they could report U boat sightings. One boat so equipped was Ernest Hemingway's fishing yacht Pilar. In June 1943, he was promoted to the rank of captain (with date of rank June 18, 1942). For his service in the Navy, Captain Astor was awarded the Navy Commendation Medal, Naval Reserve Medal with star, World War I Victory Medal, American Defense Service Medal, American Campaign Medal, and World War II Victory Medal.
Өлім
Винсент Астор 1959 жылдың 3 ақпанында Манхэттендегі 120-шы Шығыс Авенюдегі пәтерінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол барлық ақшасын Винсент Астор қорына қалдырды, бұл Брукты көпті таң қалдырды. Ол оның қайырымдылық қызметін жалғастырды. Астор алғаш рет Нью-Йорк штатының Райнбек қаласындағы Гудзон өзені жағасындағы "Фернклиф Казино" ("Астор Кортс") мүлігінде жерленді. Мүлікте жабық теннис корты, екі сквош корты және елдегі алғашқы жылытылатын бассейн болған. Жесірі Брук Астор бұл мүлікті сатқаннан кейін, ол Нью-Йорктегі Слиппи-Холлоудағы Слиппи-Холлоу зиратына қайта жерленді. Брук оның қасына жерленген. Оның жартылай бауыры Джон Джейкоб Астор VI, "Джейки" деп танылған, өзін алданып қалғандай сезінді және Винсенттің "барлық ақшаны өздігінен ұстауға заңдық құқығы болған, бірақ моральдық құқығы болмаған" деп ашуланды. Джейки оның мүлігін мұраға алу үшін Брукке сотқа шағымданып, ол Винсенттің 1958 жылғы маусымда соңғы өсиетнамасына қол қойған кезде жиі темекі шегуі мен алкоголизм салдарынан "ақыл-есінен айырылған" деп сендірді, бірақ Брук оған қарсы шықты. Винсент ауруханада жатқанда Брук оған жиі спирттік ішімдік әкеп берген. Джейки оны өсиетнаманы өз пайдасына өзгерту үшін спирттік ішімдікті пайдаланғанын айыптады. Ақырында Джейки 250 мың долларға келісім жасады. Қалған ақша Винсент Астор қоры мен Брукқа қалды.
Vincent Astor died on February 3, 1959, of a heart attack in his apartment at 120 East End Avenue in Manhattan. He left all of his money to the Vincent Astor foundation, with Brooke surprising many. She continued his philanthropic work. Astor was first interred at his "Ferncliff Casino" estate ("Astor Courts") along the Hudson River in Rhinebeck, New York. The home included an indoor tennis pavilion, two squash courts, and the country's first indoor heated pool. When his widow, Brooke Astor, later disposed of the property, he was reinterred in the Sleepy Hollow Cemetery in Sleepy Hollow, New York. Brooke is buried next to him. His half brother John Jacob Astor VI, known as "Jakey", felt cheated and resentfully stated that Vincent "had the legal, not the moral right to keep all the money". Jakey sued Brooke to inherit his money. He was certain that Vincent was "mentally incompetent" when signing his last will in June 1958 due to frequent smoking and alcoholism, although Brooke insisted otherwise. While Vincent was hospitalized, Brooke often brought him liquor. Jakey accused her of using the liquor to influence the will in her favor. Jakey ended up settling for $250,000. The rest of the money remained with the Vincent Astor foundation and Brooke.
Астор тауы
Антарктидадағы бір тау Астордың есімімен аталады. 3710 метр биіктіктегі Астор тауы, Малика Мод қатарындағы Хейс тауларында орналасқан. Оңтүстік полюске 1929 жылғы қарашадағы экспедициялық рейсінде контр-адмирал Ричард Бёрд бұл тауға Астор есімін берген. Астор экспедицияға үлкен қаржылық көмек көрсеткен.
A mountain in Antarctica bears Astor's name. Rising to a height of 3,710 m, Mount Astor is located in the Hays Mountains of the Queen Maud Range, and was named by Rear Admiral Richard Byrd on his November 1929 expedition flight to the South Pole. Astor had been a contributing philanthropist to the expedition.