Кіріспе
Италиялық анархист (1937–2023)
Альфредо Мария Бонанно (4 наурыз 1937 – 6 желтоқсан 2023) – итальяндық анархист, қазіргі кездегі көтерілісші анархизмнің көрнекті теоретигі және жақтаушысы ретінде танылған. Ұзақ жылдар анархист болған ол бірнеше рет түрмеге қамалған. Бонанно көптеген басқа басылымдардың қатарында Anarchismo Editions редакциясының редакторы болды, олардың тек бір бөлігі ғана ағылшын тіліне аударылған. Ол анархистік қозғалыста 40 жылдан астам уақыт қатысты. Бонанно 2023 жылғы 6 желтоқсанда 86 жасында дүние салды.
Саяси өмір
1960 жылдары итальяндық анархизмнің ішінде классикалық синтезшіл Итальяндық Анархистік Федерациямен немесе платформалық GAAP (Анархистік Пролетариаттық Әрекет Топтары) сияқты емес, жергілікті топтар ретінде пайда бола бастады. Бұл топтар тікелей әрекеттерді, бейресми жақындық топтарды және анархистік қызметті қаржыландыру үшін экспроприацияны басымдыққа қойды. Бонанно осы топтардың ішінде өсті, әсіресе испандық эмигрант-анархист Жозеп Ллуис и Фасериастың тәжірибесінен үлкен әсер алды. Осы идеялардың негізгі теоретиктерінің бірі Бонанно және оның «Anarchismo» басылымы болды. Бонанно 1997 жылдың 19 маусымы күні Италияның қауіпсіздік күштері Италия бойынша анархистік орталықтар мен жеке үйлерге шабуыл жасаған кезде тұтқындалған жүздеген итальяндық анархистердің бірі болды. Бұл шабуылдар 1997 жылдың 25 сәуірінде Милан қаласындағы Палаццо Мариноны бомбалаудан кейін болды. 2003 жылдың 2 ақпанында Бонанно қарулы тонау және басқа да қылмыстар үшін 6 жылға бас бостандығынан айырылды, сондай-ақ 2000 евро айыппұл төледі (бірінші инстанцияда 3 жыл 6 ай). Бұл айыптамалар «Марини ісімен» байланысты болды, онда итальяндық анархистер идеологиялық жетекшісі Бонанно болған бүлікші қарулы топқа жатқандығы үшін сотталды. Бонанно «Қаруланған қуаныш» кітабын жариялағаны үшін бір жарым жыл түрмеде отырды. 2009 жылдың 4 қазанында Бонанно грек анархисі Христос Стратигополуспен бірге Грекияның орталық бөлігіндегі Трикала қаласында жергілікті банкте қарулы тонау жасады деген күдікпен тұтқындалды. Автокөліктен 46 900 евро ақша табылды. 2013 жылдың 13 желтоқсанында Бонанноға Чилиге кіруге рұқсат берілмеді. Бонанно Чилиде өтетін бірқатар конференцияларға қатысуды жоспарлаған болатын. Аргентинадан Sky Airlines рейсімен келген ол, келгеннен кейін екі сағаттан соң Аргентинаға қайтарылды. Чилидің Тергеу полициясы Бонанноның қылмыстық өтіліне байланысты кіруге рұқсат бермеуге себеп болғанын мәлімдеді.
Бонанно формалды ұйымдарды жақындық топтарының пайдасына қабылдамады, бірақ бұл мақсатқа жету үшін бірлесіп жұмыс істейтін үлкен топтарды қабылдамаумен шатастырылмауы керек. Осы тұста Бонанно былай деді:
Бір ғана жақындық тобы мұндай араласуды өздігінен жүзеге асыра алмайды. Көбінесе, кем дегенде, қазіргі уақытқа дейінгі (аздаған және даулы) тәжірибелерге сәйкес, мәселенің сипаты мен араласудың күрделілігі, соның ішінде аумақтың көлемі, жобаны жүзеге асыруға қажетті құралдар және қатысатын адамдардың идеялары мен қажеттіліктері одан да көп нәрсені қажет етеді. Сондықтан басқа жақындық топтарымен байланыс орнату қажет, осылайша жолдастардың санын арттырып, қарастырылып отырған мәселенің күрделілігі мен өлшемдеріне сәйкес келетін құралдар мен идеяларды табуға болады. Бонанно синдикализмді де қабылдамады және оның сын-пікірін Эрико Малатестаның сын-пікірімен салыстырды, оны тек мақсат ретінде ғана емес, сонымен қатар құрал ретінде де қабылдамады: Біз одан әрі көретіндей, Малатестаның ұстанымы радикалды, бірақ біз онымен толықтай келіспейміз. Синдикализмнің өзі мақсат емес екендігіне күмән жоқ, бірақ оны құрал деп қарастыру революцияны дайындау құралы болуы керек, қанауды жалғастыруға емес, тіпті қарсы революцияны дайындауға арналған. Міне, мәселе осында. Формалды ұйымды қабылдамаса да, ол практиканы тек анархистермен шектеуге болмайды деп ойлады. Ол осы мақсатта «автономды базалық ядролар» терминін қолданды, ол анархистер мен анархистер емес адамдардың бірлескен күресін қамтиды: Көтеріліс жобасының маңызды элементі – бұл жаппай қатысу. Және біз қатысатын жеке анархистік топтардың өзара жақындығынан бастағандықтан, осы жақындықтың өзі де маңызды элемент болып табылады. Егер ол жолдастар арасындағы терең жеке білімді іздеумен шектелсе, онда ол тек элиталық достық болар еді. Бірақ басқа адамдарды анархист болуға итермелеу және күресте біздің топқа қосылуды ұсыну – ақымақтық. Бұл тек ақымақтық ғана емес, сонымен қатар, бұл өте қорқынышты идеологиялық күш салу болар еді, бұл жақындық топтарының барлық мағынасын бұзады және нақты репрессивті шабуылға қарсы тұру үшін пайда болатын ықтимал бейресми ұйым. Бірақ мұнда біз оқшауланғандарды қайта топтастыратын ұйымдық құрылымдарды құру қажеттігіне тап боламыз, сонда олар репрессияға қарсы шабуыл жасай алады. Сондықтан біз өзімізге басқа атау бере алатын, өзін-өзі ұйымдастыру тұжырымдамасын көрсететін автономды базалық ядроларға өмір беру қажеттігіне келдік. Біз қазір көтеріліс жобасының шешуші нүктесіне жеттік: автономды базалық ядролардың құрылысы (мүмкіндіктерді жеңілдету үшін осы терминді қолданамыз). Соңғысының маңызды, көрінетін және бірден түсінікті ерекшелігі – олардың құрамында анархистер де, анархистер емес адамдар да бар.
One single affinity group cannot necessarily carry out such an intervention on its own. Often, at least according to the (few and controversial) experiences to date, the nature of the problem and complexity of intervention, including the extent of the area as well as the means required to develop the project and the ideas and needs of the people involved, require something more. Hence the need to keep in contact with other affinity groups so as to increase the number of comrades and find the means and ideas suited to the complexity and dimension of the problem that is being faced. Bonanno also rejected syndicalism, and contrasted his critique to that of Errico Malatesta, rejecting it not just as an end, but also as a means: As we shall see further on, Malatesta’s position is a radical one, but we do not agree with him completely. There can be no doubt that syndicalism is not an end in itself but the fact that it can be considered a means must imply a means for preparing the revolution, not for continuing exploitation, or worse still, preparing the counter revolution. That is the problem. While he rejected formal organization, he did not think praxis should be restricted to mere anarchists. For this, he used the term 'autonomous base nuclei', which includes anarchists and non anarchists struggling together: The essential element in the insurrectional project is therefore mass participation. And, as we started from the condition of affinity among the single anarchist groups participating in it, it is also an essential element of this affinity itself. It would be no more than mere camaraderie d’elite if it were to remain circumscribed to the reciprocal search for deeper personal knowledge between comrades. But it would be nonsense to consider trying to make other people become anarchists and suggest that they enter our groups during the struggle. Not only would it be nonsense, but it would be a horrible ideological forcing of things that would upturn the whole meaning of affinity groups and the eventual informal organisation that might ensue to face the specific repressive attack. But here we are faced with the need to create organisational structures that are capable of regrouping the excluded in such a way as to begin the attack on repression. So we come to the need to give life to autonomous base nuclei, which can give themselves any other name that indicates the concept of self organisation. We have now reached the crucial point of the insurrectional project: the constitution of autonomous base nuclei (we are using this term here to simplify things). The essential, visible and immediately comprehensible characteristic of the latter is that they are composed of both anarchists and non anarchists.