Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттендегі кеңсе үйі, Нью-Йорк
Office skyscraper in Manhattan, New York
Бұл ғимарат қалалық кварталды батыста 48 Уолл-стритпен және шығыста 72 Уолл-стритпен бөліседі. Жақын жердегі басқа ғимараттарға солтүстік-батысқа қарай Жеңіс Ана шіркеуі, 56 Пайн-стрит және Даун Таун қауымдастығы; солтүстікке қарай 70 Пайн-стрит; оңтүстік-шығысқа қарай Уолл-стрит соты; оңтүстікке қарай 63 Уолл-стрит және 75 Уолл-стрит; және оңтүстік-батысқа қарай 55 Уолл-стрит кіреді. Осы құрылыстардың бірнешеуі, сондай-ақ көршілес 70 Пайн-стрит, 20-ғасырдың ортасында «Cities Service» мұнай компаниясының штаб-пәтерінің бір бөлігін құрады. 60 Уолл-стриттегі бастапқы құрылымда 70 Пайн-стритке жалғасатын жаяу көпір және сол ғимаратқа бағытталған туннель болды. Ақшаны үнемдеу мақсатында, 1974 жылы «Cities Service» компаниясы штаб-пәтерін Оклахома штатының Тулса қаласына көшірген кезде, учаске құрамына кіретін барлық мүлікті (52 Уолл-стриттен басқа) бұзды. Учаскедегі ең батыс ғимарат – 52 Уолл-стриттегі 33 қабаттан тұратын кеңсе үйі болды. 52 Уолл-стриттің нақты биіктігі туралы әртүрлі мәліметтер бар. 1984 жылы жасалған учаске туралы тарихи зерттеуде ғимараттың 33 қабаттан тұратыны және биіктігі 122,83 метр екені айтылған. Оның шығысында 1886 жылы салынған және Нью-Йорктің «Central Trust Company» компаниясына тиесілі 9 қабаттан тұратын кеңсе үйі орналасқан. 56 Уолл-стриттегі жанындағы жер учаскесінде бес қабаттан тұратын кеңсе үйі орналасқан, ол өз кезегінде 1857 жылға дейін салынған екі кеңсе құрылысынан тұрды. 60 Уолл-стрит мекенжайымен алғашқы ғимарат 105,16 метрлік кеңсе үйі болды, оны «Clinton & Russell» компаниясы «International Banking Corporation» үшін жобалаған, және оның Пайн-стритте 26 қабаты бар еді. Ескі 60 Уолл-стрит ғимаратының 27 қабаты бар екені де айтылады. Шығысқа қарайғы келесі ғимарат – 1907 жылы салынған 64-66 Уолл-стриттегі 11 қабаттан тұратын кеңсе үйі. Шығыс жағындағы ғимарат 12 қабаттан тұратын, 48,77 метрлік құрылыс – 70 Уолл-стрит, ол 1927 жылы салынған. 70-ші нөмір «Commercial Exchange Bank» үшін салынған, бірақ оның орнына Бруклин қалалық банкі орналасқан.
The building shares the city block with 48 Wall Street to the west and 72 Wall Street to the east. Other nearby buildings include Our Lady of Victory Church, 56 Pine Street, and Down Town Association to the northwest; 70 Pine Street to the north; One Wall Street Court to the southeast; 63 Wall Street and 75 Wall Street to the south; and 55 Wall Street to the southwest. Several of these structures, along with the neighboring 70 Pine Street, had contained part of the headquarters of oil company Cities Service in the mid 20th century. At the original structure at 60 Wall Street, there was a footbridge connecting to 70 Pine Street, as well as a tunnel to the same building. To save money, Cities Service demolished all the properties comprising the site (except 52 Wall Street) in 1974, when the firm moved its headquarters to Tulsa, Oklahoma. The westernmost building on the site was an office building of around 33 stories at 52 Wall Street. efn|There are several conflicting accounts to the true height of 52 Wall Street. A historical survey of the site in 1984 said the building was 33 stories and 122.83 m tall. Immediately to the east was the building at 54 Wall Street, a 35.05 m, nine story office building completed in 1886 and owned by the Central Trust Company of New York. The adjacent lot at 56 Wall Street was a five story office building, which in turn consisted of two office structures developed before 1857. The original building with the address 60 Wall Street was a 105.16 m office building, Designed by Clinton & Russell for the International Banking Corporation, it had twenty six stories on Pine Streetefn|The old 60 Wall Street building is also quoted as having 27 stories. The next building to the east was a 11 story office building at 64–66 Wall Street, developed in 1907. The easternmost building was a 12 story, 48.77 m structure at 70 Wall Street, developed in 1927. Number 70 had been developed for the Commercial Exchange Bank but was instead occupied by the Municipal Bank of Brooklyn.
Сәулет
60 Уолл-стрит, бұрын J. P. Morgan Bank Building немесе Deutsche Bank Building деп те аталған, Кевин Рош пен Джон Динкелудың Roche Dinkeloo компаниясымен жобаланған. Бас мердігер – Tishman Realty & Construction, құрылымдық инженер – WSP Cantor Seinuk болды. Ғимараттың негізі төрт қабаттан тұрады. Негізгі бөлігі Уолл және Пайн көшелерінде жұп бағаналары бар аркадалардан құралған, бұл 55 Уолл-стритке сілтеме жасайды. Бағаналардың биіктігі 21,34 метр. Жақын орналасқан ғимараттардың карниздерінің дизайны негіздің үстіндегі карниздің орналасуына әсер етті. Негізден жоғары қабаттарда 60 Уолл-стриттің бұрыштары ішке қарай ойылып кіріп тұрады. Шатырда механикалық жабдықтармен қатар микротолқынды және спутниктік байланыс құралдары орналасқан.
60 Wall Street, also previously known as the J. P. Morgan Bank Building or Deutsche Bank Building, was designed by Kevin Roche and John Dinkeloo of Roche Dinkeloo. The general contractor was Tishman Realty & Construction, WSP Cantor Seinuk was the structural engineer. The building's base is four stories high. The base consists of arcades with paired columns on both Wall and Pine Streets, a reference to 55 Wall Street to the south. The columns are 21.34 m tall. The design of the cornices on adjacent buildings also influenced the placement of a cornice above the base. On the stories above the base, the corners of 60 Wall Street are notched inward. The roof includes mechanical equipment, as well as microwave and satellite communications machinery.
Ерекшеліктері
60 Уолл-стрит жалға берілетін кеңістікпен жобаланған. 60 Уолл-стрит салынатынға дейін, бұл жерге тек 15 едендік ғимарат салуға рұқсат берілген. Ғимаратты салу үшін Park Tower Realty Citibank-тен көршілес 55 Уолл-стриттің әуе құқықтарының бір бөлігін сатып алды. Жоба жабық жаяу жүргіншілер кеңістігі үшін қосымша мүмкіндік алды, сондай-ақ Уолл және Пайн көшелеріндегі қоғамдық аркадалар үшін де мүмкіндік алды. 60 Уолл-стритке механикалық кеңістіктер үшін де бөлінді. Бұл жалпы еден аумағын шамамен жеткізді. LEED (Энергия және қоршаған ортаны қорғау бойынша көшбасшылық) бағдарламасының аясында, мұнараның дизайны жасыл құрылыс стандарттарына сәйкес келеді, бұл оған LEED алтын сертификатын алуға мүмкіндік берді.
60 Wall Street is designed with of leasable space. Before 60 Wall Street was developed, the site was zoned to only allow a building of "as of right", assuming a floor area ratio of 15. For the building's construction, Park Tower Realty purchased over of neighboring 55 Wall Street's air rights from Citibank. The project also received a bonus of for a covered pedestrian space and for public arcades on Wall and Pine Streets. 60 Wall Street also received allotment of for mechanical spaces. This brought the gross floor area to about As part of the Leadership in Energy and Environmental Design (LEED) program, the tower has design features that are intended to meet green building standards, which allowed it to receive a LEED Gold certification.
Атриум
Жер қабатында жабық қоғамдық атриум орналасқан. Атриум жоғарғы қабаттардағы ішкі кеңістіктің көбеюінің орнына қосылды. Ландшафтық кеңістік маусымдық өсімдіктермен безендірілген. Ғимарат жобаланған кезде Рош ашық атриум идеясын қабылдамады, себебі ол Уолл-стриттің тас фасадтарынан тұратын "көше қабырғасын" бұзады деп ойлады, сондай-ақ ол жақын орналасқан Чейс Манхэттен Плаза алаңына тым жақын деп санады. 1969 жылы Нью-Йорк Федералдық резервтік банкі орналасатын жобасы іске аспаған биік ғимаратқа да осындай атриум жоспарланған болатын. Кеңістік он ақ сегізбұрышты бағаналармен бөлінген, олардың үстінде кеңейтілген капительдер орнатылған, бұл бастапқыда ағаш және айналармен әшекейленген торлы төбеге тіреу береді. Рош бұл мотивті бұрын Біріккен Ұлттар Ұйымы алаңындағы қонақүйінде қолданған. 2000 жылы ғимарат туралы жазған Джерольд Кейденнің айтуынша, атриум күнінің әртүрлі уақытында "әр түрлі мінез-қалпын" көрсетеді. Кейден атриумды жұмыс сағаттарында метромен жүретін адамдар көп пайдаланатынын, ал түскі ас кезінде азайатынын жазды; күнінің қалған уақытында атриум "пайдаланылды, бірақ шамадан аспады", оның клиенттері арасында үйсіз адамдардан бастап қызметкерлерге дейін, тіпті велосипед курьерлері де болды. Жаңа тамақтану орындары ашылып, жаңа орындықтар орнатылатын болады. Жобалау эскиздеріне сәйкес, атриум мен вестибюльде беж және ақ мәрмәр, сондай-ақ арнайы жасалған шамдар орналасады.
The ground floor contains an enclosed public atrium The atrium was included in exchange for more interior area on upper stories. The landscaped space is designed with seasonal plantings. When the building was designed, Roche had rejected the idea of an open air atrium, both because he felt it would disrupt Wall Street's "street wall" of stone facades and because he believed it to be too close to the nearby plaza at Chase Manhattan Plaza. A similar atrium had been planned in 1969 for an unbuilt skyscraper that would have housed the Federal Reserve Bank of New York. The space is divided by ten white octagonal columns topped by flared capitals, which support a latticed ceiling originally decorated with wood and mirrors. Roche had previously used this motif at the United Nations Plaza Hotel. According to Jerold Kayden, who wrote about the building in 2000, the atrium "assumes different personalities" during different parts of the day. Kayden wrote the atrium was heavily used during rush hours by subway commuters and more lightly used during lunchtime; throughout the rest of the day, the atrium was "used but never overused", with patrons ranging from homeless people to employees to bike messengers. New eating areas would be created and new seating would be installed. According to design renderings, the atrium and lobby would also contain tan and white marble as well as specially designed light fixtures.
Басқа оқиғалар
Екінші және төртінші қабаттарда тірегі жоқ сауда алаңдары орналасқан. J.P. Morgan үшін ғимаратқа екі деректерді өңдеу орталығы да орнатылды. Deutsche Bank 2001 жылы ғимаратқа көшіп келді және 2016 жылы кеңсе кеңістігін қайта жобалау үшін Gensler компаниясын қайта жалдады. Gensler компаниясының жөндеу жұмыстары ішкі қабырғалардың бір бөлігін бұзуды, жұмысшылар арасындағы байланысты жақсарту үшін кеңселерді ауыстыруды және баспалдақтарға ыңғайлы қол жеткізу үшін дәліздерді өзгертуді қамтыды. Ал Нью-Йорк банкі (BNY) 1929 жылы құрылысы аяқталғаннан бері 48 Уолл-стриттегі көрші ғимаратты пайдаланып келді, бірақ BNY 1797 жылдан бері осы жерде кеңсесі болған. 1974 жылы 54-тен 70-ке дейінгі Уолл-стрит үйлерінің орны тегістелгеннен кейін, AIG Welton Becket & Associates компаниясын жалдады, ол осы учаске үшін бір жоспар жасады, ал BNY Джон Карл Уорнекке жалдады, ол екі жоспар әзірледі. Welton Becket жоспары 48 Уолл-стриттегі төменгі қабаттардың бір бөлігін плита тәрізді мұнараға айналдыруды көздеді. Уорнектің бір жоспары, Citicorp Center-ден кейін "Ситикорптың ұлы" деп аталған, еңіс шатыры бар, өсіне бұрылған шаршы мұнараны қарастырды. Ұлғын жоспары "30 Рокфеллер Плазасының ұлы" болды, ол AIG үшін биік мұнарадан және BNY үшін бір ортақ негізден көтерілетін қысқа мұнарадан тұрды. 48 және 52 Уолл-стрит сақталмаса да, 48 Уолл-стриттің төменгі қабаттары жаңа мұнаралардың құрамына енгізілуі мүмкін еді. 52 Уолл-стриттің бұзу кезінде құлаған болат арқалықтан бір жұмысшы қаза тапты. Ол кезде BNY AIG-нің осы учаскедегі үлесін сатып алған еді, сондықтан 52 Уолл-стритті бұзуға көпшілік наразылық білдірген жоқ. Бұл мәселе алаңдатуға себеп болған жоқ. Ол кезде бұл жер есірткі саудасы үшін пайдаланылыпты. Нью-Йорк штатының сенаторы Франц С. Лейхтер және Нью-Йорк қалалық кеңесінің мүшесі Рут Мессингер наразылық білдіргеннен кейін, 1982 жылдың ақпан айында басқарма BNY-нің салық жеңілдіктері туралы өтінішін қабылдамады. Бұл бас тарту басқарманың бұрынғы қалыпты жұмысынан өзгеше болды, себебі ол бұрын қала экономикасын дамыту үшін жаңа ғимараттар салуға AT&T және IBM компанияларына үлкен салық жеңілдіктерін берген болатын. BNY салық жеңілдігі берілмесе, кішірек құрылыс салатынын мәлімдеді. Келесі айда BNY бос учаскелерді дамытудың орнына 48 Уолл-стритте және 46 Уильям-стриттегі көрші ғимаратта қалуды жоспарлап отырғанын хабарлады. Тазартылған учаскелердің жалпы ауданы .
At the second through fourth floors are column free spaces for trading. Two data processing centers were also installed in the building for J. P. Morgan. Deutsche Bank moved into the building in 2001 and rehired Gensler in 2016 to redesign the office space. Gensler's renovations involved demolishing some interior walls, replacing desks to allow better communication between workers, and relocating hallways to create better access to stairwells. The Bank of New York (BNY), meanwhile, had occupied the adjacent building at 48 Wall Street since it was completed in 1929, though BNY had maintained an office at that site since 1797. After the sites at 54 through 70 Wall Street had been leveled in 1974, or , AIG hired Welton Becket & Associates, which designed one plan for the site, while BNY hired John Carl Warnecke, which designed two plans. The Welton Becket plan called for preserving some of the lower floors at 48 Wall Street into a slab shaped tower. One of Warnecke's plans called for a square tower turned on its axis, with a slanted roof, which was nicknamed "Son of Citicorp" after Citicorp Center. The other Warnecke plan was "Son of 30 Rockefeller Plaza", which consisted of a taller tower for AIG and a shorter tower for BNY rising from a single base. While neither 48 nor 52 Wall Street would have been preserved, the lower stories of 48 Wall Street would probably have been incorporated into the new towers. One worker was killed by a falling steel beam during the demolition of 52 Wall Street. BNY had bought out AIG's share in the site by then, and there was little public objection to the demolition of 52 Wall Street. did not raise concerns. At the time, the lot was being used for drug deals. After protests by New York State Senator Franz S. Leichter and New York City Councilwoman Ruth Messinger, the board denied BNY's request for a tax abatement in February 1982. The denial was a change of routine for the board, which had previously distributed large tax breaks to AT&T and IBM for the development of new buildings to stimulate the city's economy. BNY had indicated that, if it were not granted a tax break, it would build a smaller structure. The next month, BNY indicated that it planned to remain in 48 Wall Street and a neighboring building at 46 William Street rather than develop the vacant lots. The cleared sites collectively covered .
Парк Тауэрдің жылжымайтын мүліктері
1983 жылдың сәуірінде BNY сайтты Park Tower Realty Company компаниясының басшысы Джордж Клейнге сату туралы келісімшартқа қол қойды. Бұл сауда Нью-Йорк қаласындағы кеңсе нарығының сәл төмендеуіне қарамастан жүзеге асты. Сол жылдың қыркүйек айында BNY жер учаскелерін Park Tower Realty компаниясына сатты, олар метро кіреберісі, гараж және компьютер жүйелері үшін орын бар 60 қабатты кеңсе мұнарасын салуды жоспарлады. Архитектор таңдалмаған болса да, құрылысшы 1984 жылы басталып, 1986 жылға дейін аяқталады деп жоспарлаған. 1984 жылы Roche және Dinkeloo ғимараттың сәулетшілері болып таңдалды. 60 Уолл-стриттің биіктігін арттыру үшін Park Tower 55 Уолл-стриттен жоғарыдағы әуе құқықтарының шамамен бөлігін сатып алуды ұсынды, ол Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіші болып табылады. Сонымен қатар, құрылысшылар қосымша кеңсе алаңының орнына базаға қоғамдық атриум қосуға келісті. Бос тұрған жерді тіпті тұрақ ретінде де пайдаланбады, бұл кем дегенде қандай да бір кіріс әкелуі мүмкін еді. Компания бұрын 7 Дүниежүзілік сауда орталығын сатып алуға жасаған сәтсіз әрекетінен кейін ақша үнемдеу үшін штаб-пәтерін Делавэр штатына көшірумен қорқытқан, бірақ қала және штат салық ережелеріне өзгерістер енгізілгеннен кейін Нью-Йоркте қалуға шешім қабылдады. BNY-ден өзгеше, J.P. Morgan-ға 60 Уолл-стрит үшін үлкен салық жеңілдіктері берілді. J.P. Morgan құрылыстың келісімшартқа қол қойылғаннан кейін алты ай ішінде басталатынын мәлімдеді; ғимараттың құны 550 миллион долларға бағаланды. Банк базасында сауда алаңдарын құрып, бастапқы жоспардан бір қабатты алып тастады, ал қалған қабаттардың биіктігін жоғалған қабатты өтеу үшін сәл көтерді. Ғимараттың сыртқы пішіні мен атриумы өзгертілмеді, сондықтан қала әкімдігінен қосымша мақұлдау қажет болған жоқ. Бұл жобаны шамамен үш жылға үдетті. 7 пайыздық жылдық сыйақыдан басқа, қаржыландыру Dai ichi Life компаниясына ғимаратты басқаруда бақылау рөлін берді. 1989 жылдың басында J.P. Morgan 60 Уолл-стритке 3500 қызметкерді көшіруді жоспарлап отырды, ал тағы 3500 қызметкер басқа жерде жұмыс істемек. Сол жылы J.P. Morgan бас кеңсесі ресми түрде 23 Уолл-стриттен 60 Уолл-стритке көшірілді. Жыл соңына қарай J.P. Morgan қызметкерлерінің 70 пайызы 60 Уолл-стритке көшіп келді. 60 Уолл-стрит аяқталғаннан кейін J.P. Morgan барлық кеңсе алаңдарын өзіне иеленді. Атриумда киім дүкені және Neuchatel деп аталатын дәмхана сияқты бірнеше дүкендер болды. 1992 жылы 60 Уолл-стрит үшін 17,7 миллион долларлық салық төлемімен банк Нью-Йорк қаласының ең жоғары мүлік салығын төледі. J.P. Morgan Делавэрде және 60 Уолл-стриттің жертөлесінде дерекқорлары болғанмен, ол банктік емес компаниялармен салыстырғанда технологиялық жағынан кем дамыған еді. 2000 жылы J.P. Morgan Chase Manhattan Bankпен бірігіп JPMorgan Chase құрғаннан кейін банк 60 Уолл-стриттен 277 Парк-авенюге, Chase Manhattan Bank-тың 270 Парк-авенюдегі штаб-пәтерінің жанына көшіретінін хабарлады.
By April 1983, BNY had entered a contract to sell the site to George Klein, head of the Park Tower Realty Company. The sale came in spite of a slight decline in New York City's office market. That September, BNY sold the lots to Park Tower Realty, which planned a , 60 story office tower with a subway entrance, garage, and space for computer systems. Though an architect had not been selected, the developer had planned for construction to begin in 1984 and be complete by 1986. Roche and Dinkeloo were selected as the building's architects in 1984. To increase 60 Wall Street's height, Park Tower proposed buying approximately of air rights from above 55 Wall Street, a New York City landmark. The developers also agreed to add a public atrium at the base in exchange for another of offices. The vacant lot was not even being used for parking, which would at least produce some revenue. The company had earlier threatened to move its headquarters to Delaware to save money, following a failed attempt to purchase 7 World Trade Center, but it apparently decided to stay in New York City following changes to city and state tax regulations. Unlike BNY before it, J. P. Morgan was given a major tax break for 60 Wall Street. J. P. Morgan indicated construction would start within six months of its lease; the building was projected to cost $550 million. The bank created trading floors at the base and removed one story from the original plans, slightly increasing all the other ceiling heights to compensate for the missing floor. The building's exterior shape and atrium were not modified, so no additional review from the city government was required. This sped up the project by about three years, In addition to a 7 percent annual interest rate, the financing also gave Dai ichi Life an oversight role in the management of the building By early 1989, J. P. Morgan was planning to move up to 3,500 employees into 60 Wall Street, although 3,500 additional employees were to work elsewhere. That year, the J. P. Morgan headquarters was officially relocated from 23 to 60 Wall Street. By the end of the year, 70 percent of J. P. Morgan employees had moved into 60 Wall Street. Upon 60 Wall Street's completion, J. P. Morgan occupied all the office stories for itself. The atrium had several shops, including a clothing store and an eatery called Neuchatel. With a $17.7 million tax bill for 60 Wall Street in 1992, the bank paid some of New York City's highest property taxes that year. Though J. P. Morgan had data centers in Delaware and in 60 Wall Street's basement, it was not as technologically advanced compared to non banking firms. After J. P. Morgan merged with Chase Manhattan Bank in 2000 to become JPMorgan Chase, the bank announced that it would move from 60 Wall Street to 277 Park Avenue, next to Chase Manhattan Bank's existing headquarters at 270 Park Avenue.
Deutsche Bank пайдалануы
JP Morgan Chase 2001 жылы сәуір айында «Дойче Банкке» Уолл-стриттің 60 нөмірін 600 миллион долларға сатты. JPMorgan Chase бастапқыда 2002 жылдың басында Парк-авенюге көшуді жоспарлаған, бірақ «Дойче Банк» ғимаратына келген зақымдар «Дойче Банктің» жаңа кеңістігіне дереу көшуіне себеп болды. 11 қыркүйек шабуылынан кейін Манхэттеннің оңтүстік бөлігіне келушілерді тарту мақсатында, коммерциялық емес ұйым «Уолл-стрит Райзинг» 2002 жылдың ортасында 60 Уолл-стритте және аймақтағы басқа да бірнеше ғимараттарда көрмелер ұйымдастырды. «Уолл-стрит Райзинг» сондай-ақ «Дойче Банкті» 60 Уолл-стритті түнгі уақытта жарықтандыруға көндірді. Шабуылдан кейін біраз уақыт бойы «Дойче Банк» 60 Уолл-стритті басқа компанияларға жалға беруді қарастырды. Банк 11 қыркүйекке дейін 34,5 миллион доллар көлемінде мемлекеттік грант алғаннан кейін бұл туралы хабарланды. «Дойче Банк» бірнеше жыл бойы жалғыз арендатор болды, содан кейін 2006 жылдың қазан айында ғимаратты сатуға шығарды. Банк сату және қайта жалға беру шарты бойынша ғимаратты тағы 15 жылға жалға алуды жоспарлаған. 2006 жылдың соңына қарай банк 1,2 миллиард доллар төлеуге дайын сатып алушыны тапты. Сату Манхэттендегі кеңсе кеңістігі үшін рекордтық құнға бағаланды. Наразылықтар 60 Уолл-стриттің иелерін атриум ережелерін өзгертіп, бос жүріп-тұруға тыйым салуға мәжбүр етті. Келесі жылы шатырға күн энергиясын жинау жүйесі орнатылды. 2017 жылы Paramount 60 Уолл-стриттің 95 пайызын Сингапурдың GIC мемлекеттік байлық қорына 1,04 миллиард долларға сатты; сату мұнараның құнын 1,1 миллиард долларға бағалады. Paramount мұнараның 5 пайызына иелік ете берді.
JPMorgan Chase sold 60 Wall Street to Deutsche Bank in April 2001 for $600 million. JPMorgan Chase had originally proposed to relocate to Park Avenue by early 2002, but the damage to the Deutsche Bank Building required that Deutsche Bank occupy its new space immediately. To attract visitors to lower Manhattan after the September 11 attacks, nonprofit organization Wall Street Rising hosted art exhibits at 60 Wall Street and several other buildings in the area in mid 2002. Wall Street Rising also convinced Deutsche Bank to light up 60 Wall Street at night. For some time after the attacks, Deutsche Bank contemplated leasing 60 Wall Street to other companies The announcement came in part after the bank received a $34.5 million government grant to stay in Lower Manhattan. Deutsche Bank was the sole tenant for several years when, in October 2006, it placed the building for sale. The bank planned to lease the entire building for 15 more years under a sale and leaseback agreement. By the end of 2006, the bank had reportedly found a buyer who was willing to pay $1.2 billion. The sale represented a valuation of , then a record rate for Manhattan office space. The protests led 60 Wall Street's owners to modify the atrium's rules to prohibit loitering. The photovoltaic system on the roof was installed the next year. In 2017, Paramount sold a 95 percent interest in 60 Wall Street's ownership to Singaporean wealth fund GIC for $1.04 billion; the sale valued the tower at $1.1 billion. Paramount continued to own 5 percent of the tower.
2020 жылдардағы қайта жаңарту
2018 жылдың мамыр айында Deutsche Bank 60 Уолл-стритті босатып, үш жыл ішінде Колумбус-Сирклдегі Тайм-Уорнер орталығына көшетінін хабарлады. Бұдан кейін ғимараттың иесі CBRE Group компаниясын толығымен бос қалған орынға жалдаушылар табу үшін шақырды. 2019 жылдың шілдесінде Deutsche Bank ғимарат вестибюлінен неміс суретшісі Герхард Рихтердің триптихін алып тастады. 30 миллион долларға дейін бағаланған бұл туындының орнына, нигериялық суретші Руби Онинечи Аманзе сияқты жас суретшілердің туындылары, соның ішінде оның суреттері қойылды. Paramount Group 2021 жылдың ортасында KPF компаниясы жобалаған 250 миллион долларлық ғимаратты жаңарту жоспарын жариялады. Жаңарту 2022 жылдың ортасында басталуы тиіс еді және ғимарат фасадының төменгі қабаттарын қайта жабу, сондай-ақ атриумды қайта жобалауды қамтитын болды. 2022 жылдың ортасында жаңарту жоспарлары жарияланғаннан кейін, Docomomo International сақтау тобы LPC-ден 60 Уолл-стрит фасадын және атриумның ішкі кеңістігін Нью-Йорк қаласының тарихи ескерткіштері ретінде тануды сұрады. LPC әзірлеушілерден жоспарларын қайта қарауды талап етті, нәтижесінде ғимарат фасадының төменгі бөлімі 55 Уолл-стрит фасадымен «үйлесімді» болуы керек еді. Paramount кейін өзгертілген фасады бар жоба ұсынды, бірақ LPC 2022 жылдың қыркүйегінде лобби әлі де қайта жаңартылатын болғандықтан бұл жобаны мақұлдаудан бас тартты. LPC-нің екі жаңарту ұсынысын мақұлдамауынан кейін жоба жалғасатыны белгісіз болды. 2023 жылдың тамызында өткен отырыста қаланың жоспарлау комиссиясы Paramount компаниясына лоббиді жаңартуға рұқсат берді.
In May 2018, Deutsche Bank announced it would be vacating 60 Wall Street and moving to at Time Warner Center on Columbus Circle within three years. The building's owner then hired CBRE Group to find tenants for the entirely vacant space. In July 2019, Deutsche Bank removed a triptych by German artist Gerhard Richter from the building's lobby. The work, valued at up to $30 million, was replaced by works from younger artists, including drawings by the Nigerian artist Ruby Onyinyechi Amanze. Paramount Group announced a $250 million renovation of the building in mid 2021, designed by KPF. The renovation was to begin in mid 2022 and included recladding the lower stories of the facade as well as redesigning the atrium. After the renovation plans were announced, in mid 2022, preservation group Docomomo International requested that the LPC consider designating 60 Wall Street's facade and the atrium's interior as New York City landmarks. The LPC requested that the developers revise their plans so the lower section of the facade would "harmonize" with that of 55 Wall Street. Paramount then proposed a design with a revised facade, but the LPC refused to approve this design in September 2022 because the lobby would still have been remodeled. Following the LPC's failure to approve either renovation proposal, it was unclear whether the project would proceed. At an August 2023 hearing, the city's Planning Commission gave Paramount permission to renovate the lobby.
Қабылдау
Ғимарат жоспарланған кезде Пол Голдбергер The New York Times газетінде 60 Уолл-стрит бірнеше модернистік ғимараттардың бірі болып, бір уақытта "тарихи форманы пайдалануға күшті бейімділікпен" дамытылып жатқанын жазды. Голдбергер Роштің дизайнын "бір жағынан, өте үлкен ғимаратты қабылдауға тым тар аумақ" деп сынға алды, бірақ "өте үлкен масштабта Рош мырзаның жобасынан жақсырақ нұсқаны елестету қиын" деді. New York журналының Картер Уайзман Роштің "классикалық бағана" дизайны "көп ұзамай қызығушылық тудырмайтындай айқын" деп, дизайнына одан да аз сенім білдірді. Голдбергер де, Уайзман да 60 Уолл-стритті және сол жеделдетушімен жобаланған қазіргі Парк-авеню мұнарасын, олардың қалалық блоктарының ортасындағы жалған классикалық құрылымдар деп қарастырды. Ада Луиза Хакстебл 60 Уолл-стрит "мәңгілік және талмайтын классикалық тақырыпты дәстүрден тыс қолданысымен Лоустың әйгілі Tribune Tower бағанасына күмән келтіреді" деп жазды. 60 Уолл-стрит аяқталған кезде The Wall Street Journal 60 Уолл-стриттің "жарқыраған сыртқы жағы" әдеттегі "консервативті Морган имиджінен" өзгеше екенін айтты, соңғысы 23 Уолл-стриттің тас сыртқы жағында көрініс тапқан. Голдбергер 60 Уолл-стриттің 40 Уолл-стрит пен 70 Пайн-стрит арасына жасырын түрде салынып қойылғанын сезінді. 2021 жылы 60 Уолл-стриттің қайта жаңартылуы жарияланғанда, көптеген сақтаушылар наразылық білдірді, ал Голдбергер вестибюльді сақтап қалуды қолдады. 2022 жылы Times газетіне берген сұхбатында Голдбергер: "Уақыт өте келе, мен оның Нью-Йоркте 1980 жылдары салынған маңызды интерьерлердің бірі екенін түсіндім" деді. Сол жылы New York-тың Кристофер Бонанос вестибюль "қуатты, сәл әжуалы және қайта жаңғыртумен қорқытатын" екенін жазды. New York Review of Architecture редакторы Сэмюэл Медина бастапқы атриум "нағыз қоғамдық сәндік көркемдік қандай болатынын көрсетеді", ал қайта жобаланған кеңістік "бос, жасыл және ақша иісімен" екенін айтты.
When the building was being planned, Paul Goldberger wrote for The New York Times that 60 Wall Street was among several modernist buildings simultaneously being developed with "a strong tendency to use historical form". Goldberger criticized Roche's design as "a site too squeezed, really, to properly accept any very large building" but said that, "at very large scale, it is difficult to imagine a much better scheme than Mr. Roche's". Carter Wiseman of New York magazine expressed even less confidence in the design, saying that Roche's "classical column" design is "just too obvious to be interesting for long". Both Goldberger and Wiseman regarded 60 Wall Street and the contemporary Park Avenue Tower, designed by the same developer, as faux classical structures in the middle of their respective city blocks. Ada Louise Huxtable wrote that 60 Wall Street "securely challenges Loos's famous Tribune Tower column in its unconventional use of that eternal and indefatigable classical theme". When 60 Wall Street was completed, The Wall Street Journal said 60 Wall Street's "flashy exterior" contrasted with the typically "conservative Morgan image", the latter of which was exemplified in the stone exterior of 23 Wall Street. Goldberger felt that 60 Wall Street had been sneaked between 40 Wall Street and 70 Pine Street, When 60 Wall Street's renovation was announced in 2021, many preservationists protested, and Goldberger spoke in favor of keeping the lobby. In a 2022 interview with the Times, Goldberger said: "As time has gone on, I realize it’s one of the few significant interiors" in New York City designed in the 1980s. The same year, Christopher Bonanos of New York wrote that the lobby "is exuberant, a little ridiculous, and threatened with a deadening renovation". New York Review of Architecture editor Samuel Medina said the original atrium "offers a glimpse of what true public luxury could look like", whereas the redesigned space was "bland, it’s leafy, and it reeks of money".