АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің шетелдік істер қызметі

АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің шетелдік істер агенттігі – FAS сауданы дамыту, келісімдер, статистика жинау және экспорттық кепілдіктермен айналысады. Әлемдік азық қауіпсіздігін арттыру мақсатында жұмыс істейді.

16 мин оқу

100%

Дереккөз: Foreign Agricultural Service — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің бөлімшесі. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі (FAS) – АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің (USDA) шетелдегі бағдарламаларына – нарықты дамытуға, халықаралық сауда келісімдері мен келіссөздерге, сондай-ақ статистика мен нарықтық ақпаратты жинауға жауапты сыртқы істер агенттігі. Ол USDA-ның экспорттық несие кепілдіктері мен азық-түлік көмегі бағдарламаларын басқарады және ауыл шаруашылығына негізделген экономикалық өсуді ынталандыру арқылы дамушы елдерде табыс пен азық-түлік қолжетімділігін арттыруға көмектеседі. FAS-тың миссиялық мәлімдемесі: «Экспорттық мүмкіндіктерді және жаһандық азық-түлік қауіпсіздігін арттыру үшін АҚШ-тың ауыл шаруашылығын әлеммен байланыстыру», ал ұраны – «АҚШ-тың ауыл шаруашылығын әлеммен байланыстыру».

Талдаудағы түбірлер

USDA 1882 жылы Эдмунд Моффатты Лондонға тағайындап, шетелде алғашқы қызметкерін жіберді. 1894 жылы USDA Статистика бөлімінде Шетелдік нарықтар бөлімін құрды, ол 1901 жылы жеті қызметкерден тұрды. Келесі онжылдықтарда одан да ірі бөлімшелер құрылды. Вашингтонда шетелдік бәсекелестікті және ауыл шаруашылығы тауарларына деген сұранысты талдау үшін құрылған осы бөлімшелермен бірге ауыл шаруашылығы статистика агенттері, тауар мамандары және «ауыл шаруашылығы комиссарлары» шетелге жіберілді. Моффат USDA-ның Статистика бөлімінің «статистикалық агенті» ретінде жіберілді, бірақ Лондондағы Мемлекеттік департамент тізімінде Бас консулдың орынбасары мәртебесінде тіркелді. Дегенмен, кейіннен шетелге тағайындалған USDA қызметкерлері дипломатиялық немесе консулдық мәртебе алған жоқ. Бұл олардың жұмысына кедергі келтірді, себебі олардың қызметі ауыл шаруашылығы тауарлары туралы уақтылы нарықтық ақпаратты жинау, талдау және Вашингтонға жіберуден тұрды. 1920 жылдардың басында USDA-ның Ауыл шаруашылығы экономикасы бюросының бас директорының орынбасары Леон Эстабрук басқарған Вашингтондағы талдамалық бөлімше, USDA-ның шетелдегі қызметкерлерінің, АҚШ-тың шетелдегі консулдарының есептері және Римдегі Халықаралық ауыл шаруашылығы институтының жинаған деректері негізінде жарияланымдар дайындады. 1924 жылы USDA қызметкерлері Нилс Олсен мен Луи Гай Майкл және конгрессмен Джон Кетчем дипломатиялық мәртебеге ие ауыл шаруашылығы атташе қызметін құру туралы заң жобасын әзірлеуді бастады. Заң жобасы Палатада бірнеше рет мақұлданды, бірақ 1930 жылға дейін Сенатта қабылданбады, себебі сол кездегі Сауда министрі Герберт Гувер оған қарсы болды. Алайда, Гувер президенттік науқаны кезінде фермерлік блоктың қолдауын алу үшін заң жобасын қолдауға келісті. Осыған сәйкес, 1930 жылғы «Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі туралы» заң (46 Статут, 497-бет) қабылданды, және президент Герберт Гувер 1930 жылдың 5 маусымында оған қол қойды. Заң бойынша ФАС шетелдегі USDA қызметкерлерінен тұрады. USDA сонымен қатар Вашингтондағы ФАС штаб-пәтерінің жұмысын қамтамасыз ету үшін Ауыл шаруашылығы экономикасы бюросының ішінде Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі бөлімін құрды, ал оның бірінші басшысы ретінде белгілі экономист және саясаттанушы Ашер Хобсон тағайындалды. 1930 жылғы заң USDA-ның шетелдегі қызметкерлеріне дипломатиялық мәртебе және дипломатиялық атау аташе құқығын берді. Ұзақ уақыт өткен соң ФАС Лондон, Буэнос-Айрес, Берлин және Шанхай қалаларындағы қызметкерлерге қоса, Марсель, Претория, Белград, Сидней және Кобе қалаларына да қосымша қызметкерлер жіберді. Вашингтонда Хобсон Лазар Волинді, ресейлік эмигрантты, агенттіктің бірінші округтік өңірлік сарапшысы ретінде жұмысқа алды, ол АҚШ ауыл шаруашылығына бәсекелес ретінде Ресейді зерттеуге маманданған болатын.

USDA posted its first employee abroad in 1882, with assignment of Edmund Moffat to London. In 1894, USDA created a Section of Foreign Markets in its Division of Statistics, which by 1901 numbered seven employees. It was succeeded over the next few decades by increasingly larger units. Creation of this series of units in Washington to analyze foreign competition and demand for agricultural commodities was paralleled by assignment abroad of agricultural statistical agents, commodity specialists, and "agricultural commissioners". Moffat went out as a "statistical agent" of USDA's Division of Statistics but with the status of Deputy Consul General on the roster of the Department of State at London. Subsequent USDA officials assigned overseas, however, did not enjoy diplomatic or consular status. This impeded their work, which at that point consisted mainly of collecting, analyzing, and transmitting to Washington time sensitive market information on agricultural commodities. The analytical unit in Washington, by the early 1920s supervised by Leon Estabrook, deputy chief of USDA's Bureau of Agricultural Economics, compiled publications based on reports from the USDA's overseas staff, U. S. consuls abroad, and data collected by the Rome based International Institute of Agriculture. In 1924, USDA officials Nils Olsen and Louis Guy Michael and Congressman John Ketcham began drafting legislation to create an agricultural attaché service with diplomatic status. The legislation passed the House multiple times, but it did not pass the Senate until 1930, in part due to opposition from then Commerce Secretary Herbert Hoover. Hoover, however, eventually supported the legislation to garner support of the farm bloc during his presidential campaign. Accordingly, the Foreign Agricultural Service was created by the Foreign Agricultural Service Act of 1930 (46 Stat. 497), which President Herbert Hoover signed into law on June 5, 1930. The law stipulated that the FAS consist of overseas USDA officials. The USDA also created a Foreign Agricultural Service Division within the Bureau of Agricultural Economics to serve as the FAS's headquarters staff in Washington, D. C., naming Asher Hobson, a noted economist and political scientist, as its first head. The 1930 Act explicitly granted the USDA's overseas officials diplomatic status and the right to the diplomatic title attaché. In short order, FAS posted additional staff overseas, to Marseille, Pretoria, Belgrade, Sydney, and Kobe, in addition to existing staff in London, Buenos Aires, Berlin, and Shanghai. In Washington, Hobson hired Lazar Volin, a Russian émigré, as the agency's first D. C. based regional analyst, to specialize in the study of Russia as a competitor to U. S. agriculture.

Халықаралық сауда саясаты

1934 жылы Конгресс Өзара сауда келісімдері туралы заңды қабылдады, онда Президент ауыл шаруашылығы тауарларына тарифтерді төмендету кезінде Ауыл шаруашылығы министрімен консультация жасауы тиіс деп белгіленген. Ауыл шаруашылығы министрі Генри А. Уоллес бұл жауапкершілікті Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі бөліміне (FAS) жүктеді, осылайша FAS халықаралық сауда саясатын қалыптастыру және іске асырудағы өзінің рөлін бастады. FAS ауыл шаруашылығы тарифтері бойынша келіссөздерді бастады, бірінші болып Кубамен жаңа тарифтік келісім жасады, одан кейін Бельгия, Гаити, Швеция, Бразилия және Колумбиямен келісімдер жасалды. 1939 жылға қарай Ұлыбританияны қоса алғанда, 20 елмен жаңа ауыл шаруашылығы тарифтері күшіне енді, ал Ұлыбритания – АҚШ-тың ең ірі ауыл шаруашылығы сауда серіктесі еді. Бұл жаңа жауапкершілік шетелдегі кеңселерден келіп түсетін есеп беру жүйесінде өзгерістерге түрткі болды. Тарифтік келісімдерді жүргізу үшін FAS сауда серіктестерінің ішкі ауыл шаруашылығы саясаты туралы жан-жақты ақпаратқа мұқтаж болды, ал осы ақпараттың басты көзі агенттіктің шетелдегі кеңселері болды. Осылайша, дәстүрлі тауарлық есеп беруден өзге, атташелер мен комиссарлар өздерінің қызметтеріне саясатты талдауды қосуға шақырылды. 1938 жылдың 1 желтоқсанында Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі бөлімі жаңартылып, тікелей министрге бағынышты болды және жай ғана Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі деп аталатын болды. Алайда, 1939 жылдың 1 шілдесінде президент Франклин Д. Рузвельт барлық дипломатиялық қызметкерлерді, соның ішінде ауыл шаруашылығы атташелері мен комиссарларын Мемлекеттік департаментке ауыстыруды бұйырды. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі таратылды, ал оның бас кеңсесі Шетелдік ауыл шаруашылығы қарым-қатынастары кеңсесі (OFAR) деп қайта аталды. Сол кезде Сыртқы ауыл шаруашылығы қарым-қатынастарының директоры Лесли А. Уилер атқарушы бұйрық арқылы Сыртқы қызмет тақтасына және емтихан комиссиясына тағайындалды, бұл OFAR-дің сыртқы істер агенттігі ретіндегі мәртебесін растады.

Сыртқы ауыл шаруашылығы байланыстары басқармасы

OFAR азық-түлік көмегін 1941 жылы президент Рузвельт пен Конгресс Ұлыбританияға 1,35 миллиард доллар көлемінде азық-түлік көмегін бекіткеннен кейін бастады. Осы кезеңде OFAR Халықаралық бидай кеңесінің құрылуына әкелген келіссөздерді жүргізді және Латын Америкасы елдеріне ауыл шаруашылығын дамытуға көмектесе бастады. Бұл соңғы күш-жігер Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін стратегиялық тауарларға қажеттілікпен, сондай-ақ Оңтүстік Американы одақтастарға жақындату және осылайша нацистік Германияның Жаңа әлемде бекініп алуына жол бермеу қажеттілігімен байланысты болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде OFAR одақтас және жау елдеріндегі азық-түлікпен қамтамасыз етуді талдады және соғыс аяқталғаннан кейін босқындарды тамақтандыру үшін 100 миллион бушель (2,7 миллион тонна) бидай жинауға көмектесті. Соғыстан кейін OFAR Жапонияда жер реформасын жүргізуде және Маршалл жоспары мен Төрттік бағдарлама аясында ауыл шаруашылығына техникалық көмек көрсетуде маңызды рөл атқарды. 1953 жылы OFAR-да 27 шет елдегі даму бағдарламаларында жұмыс істейтін 400-ге жуық ауыл шаруашылығы маманы болды. OFAR сонымен қатар азық-түлік көмегі бағдарламаларын жалғастырды, әсіресе 1949 жылғы Ауыл шаруашылығы заңының арқасында артық тауарларды сыйға тартты. Бұл күш-жігердің мақсаты, біріншіден, коммунизмге қарсы күрес; екіншіден, АҚШ ауыл шаруашылығы өнімдерінің экспортын ілгерілету; үшіншіден, техникалық көмек пен технологияны тарату арқылы шет елдердегі тамақтану деңгейін жақсарту болды. Осы кезде OFAR шетелдегі техникалық көмек бағдарламаларын басқарды, ал Мемлекеттік департамент ауыл шаруашылығы атташелерінің жұмысын басқарды. Мемлекеттік департамент атташелерден ақпарат сұраған USDA сұрақтарына жауап бермей бастағанда, шиеленіс пайда бола бастады, бұл ауыл шаруашылығы өндірушілерінің топтары мен ықпалды конгрессмендердің атташелерді USDA бақылауына қайтару үшін қысым көрсетуіне әкелді. OFAR 1947 жылы қол қойылған және кейінгі келіссөздерде кеңейтілген Тарифтер мен сауда туралы жалпы келісімді (GATT) келіссөздеріне Мемлекеттік департаментпен бірге белсенді қатысты, бірақ ауыл шаруашылығы Уругвай келіссөздеріне дейін басты назарда болған жоқ. Сонымен қатар, OFAR БҰҰ Азық-түлік және ауыл шаруашылығы ұйымын құруға белсенді қатысты, оның ішінде Сыртқы ауыл шаруашылығы қатынастарының директоры Лесли А. Уилер ерекше маңызды рөл атқарды. 1954 жылдың сәуірінде FAS ұлттық қауіпсіздікке байланысты техникалық көмекті Халықаралық ынтымақтастық басқармасына (USAID-тің алдағысы) тапсырды және АҚШ ауыл шаруашылығы тауарларының сыртқы нарығын дамытуға назар аудара бастады, бұл агенттіктің бағытын түбегейлі өзгертті. 1954 жылдың 1 қыркүйегінде H. R. 8033 (P. L. 83 690) қабылданғаннан кейін ауыл шаруашылығы атташелері Мемлекеттік департаменттен FAS-қа қайта ауыстырылды. Сол жылы Конгресс 480-ші заңды (P. L. 83 480) қабылдады, ол «Азық-түлік үшін бейбітшілік» заңы болып танылды және FAS-тың азық-түлік көмегі мен нарықты дамыту жұмысының негізіне айналды. Ауыл шаруашылығы атташелері АҚШ-тың ауыл шаруашылығы тауарларын шет елдерге 30 жылға дейінгі мерзімге және олардың жергілікті валюталарында жеңілдікпен сату туралы келісімдер туралы келіссөздер бастады. Бұл заңның ерекшелігі - ол FAS жасаған келісімдерге АҚШ Сенатының әдеттегі кеңесі мен келісімін қажет етпеді. 1955 жылы FAS шетелдік сұранысты арттыру үшін белгілі бір тауарлардың американдық өндірушілерін білдіретін топтармен ынтымақтастық келісімдеріне қол қоюға кірісті. Бірінші келісімге Ұлттық мақта кеңесімен қол қойылды. Бұл қызмет «Нарықты дамыту кооператоры» бағдарламасы деп аталды, ал топтардың өздері «кооператорлар» деп аталды. 1961 жылы USDA Commodity Stabilization Service (CSS) бас сату менеджері және оның қызметкерлері FAS-қа біріктірілді, олар экспорттық несиелер мен азық-түлік көмегі бағдарламаларына операциялық жауапкершілікті алды. Атап айтқанда, сату жөніндегі бас менеджері USDA-ның меншігіндегі, отандық ауыл шаруашылығын қолдау бағдарламалары арқылы сатып алынған артық тауарлардың экспорттық сатылымы үшін баға белгілеуге жауапты болды. Сонымен қатар, CSS бартер және қор менеджері де FAS-қа көшірілді. Соғыстан кейінгі кезеңде USDA-ның тауарлық несие корпорациясы ішкі ауыл шаруашылығын қолдау бағдарламалары арқылы сатып алынған CCC-ге тиесілі тауарларды шетелден келетін стратегиялық тауарларға айырбастауға белсенді қатысты. Алайда 1960 жылдардың ортасына қарай Еуропа мен Азия экономикасы қалпына келген кезде бартерге басымдық азайды. 1969 жылы бас сату менеджері және оның қызметкерлері жеке USDA агенттігіне, Экспорттық маркетинг қызметіне (EMS) бөлінді. Алайда 1974 жылы EMS қайтадан FAS-қа біріктірілді. 1977 жылы Конгресс қысымымен Картер әкімшілігі «Бас сату менеджері кеңсесін» құрды, оны формальды түрде бас сату менеджері басқарды, бірақ шындығында ол FAS-тың бөлімшесі болып қала берді және FAS әкімшілігіне бағынды. 1981 жылы Рональд Рейган әкімшілігі Бас сату менеджері кеңсесін жойды және оның FAS бағдарламалық аймағы ретіндегі мәртебесін қайта қалпына келтірді. Осы кезеңде бас сату менеджерінің жауапкершіліктері артық тауарларды таратудан экспорттық несие кепілдігі бағдарламаларын, шетелдік азық-түлік көмегі бағдарламаларын және тікелей несие бағдарламаларын басқаруға дейін кеңейді. 1930 жылдан бері шетелдік істер агенттігі болып табылатын Ауыл шаруашылығы жөніндегі шетелдік қызмет 1980 жылғы Шетел қызметі заңына енгізілді. Ауыл шаруашылығы атташелеріне мемлекеттік қызметкер болып қалу немесе Шетел қызметіне енгізілуге мүмкіндік берілді. Осы уақыттан бері шетелдегі ауыл шаруашылығы офицерлерінің басым көпшілігі, Мемлекеттік департаменттің шетелдегі қызметкерлері сияқты, Шетел қызметі офицерлері болып табылады. 1953 жылдан бері 12 бұрынғы ауыл шаруашылығы атташелері американдық елшілер ретінде бекітілді.

OFAR began handling food aid in 1941 when President Roosevelt and the Congress authorized $1.35 billion of food assistance to Great Britain. During this period OFAR also led negotiations that resulted in creation of the International Wheat Council, and began assisting Latin American countries to develop their agriculture. This latter effort was related to the need for strategic commodities as World War II loomed, as well as the need to tie South America closer to the Allies and thereby to keep Nazi Germany from gaining a foothold in the New World. During World War II, OFAR analyzed food availability in both allied and enemy countries, and promoted the stockpiling of 100 million bushels (2.7 million metric tons) of wheat for feeding refugees after the anticipated end of the war. After the war OFAR was instrumental in carrying out land reform in Japan and offering agricultural technical assistance under the Marshall Plan and the Point Four Program. By 1953, OFAR had roughly 400 agricultural specialists working on development programs in 27 foreign countries. OFAR also continued food aid programs, particularly using the Agricultural Act of 1949's authorities to donate surplus commodities. The intent of these efforts was first, to combat communism; second, to promote export sales of U. S. agricultural products; and third, to improve diets in foreign countries through extension of technical assistance and technology transfer. At this point OFAR directed the work of overseas technical assistance programs while the Department of State directed the work of the agricultural attachés. Frictions began to develop as the Department of State began to deny USDA requests for information from the attachés, leading to pressure from both agricultural producer groups and influential congressmen for the attachés to be returned to USDA control. OFAR participated actively with the Department of State in negotiating the General Agreement on Tariffs and Trade (GATT), signed in 1947 and expanded through subsequent negotiation rounds, although agriculture was not a major focus until the Uruguay Round of negotiations. At the same time, OFAR was heavily involved in founding the UN Food and Agriculture Organization, with Director of Foreign Agricultural Relations Leslie A. Wheeler playing a particularly instrumental role. In April 1954, FAS handed off national security–related technical assistance to the International Cooperation Administration (USAID's forerunner) and began to concentrate on foreign market development for U. S. agricultural commodities, signaling a radical shift in the agency's focus. On September 1, 1954, following passage of H. R. 8033 (P. L. 83 690), the agricultural attachés were transferred back from State Department to FAS. In the same year, Congress passed Public Law 480 (P. L. 83 480), the Food for Peace Act, which became the backbone of FAS's food aid and market development efforts. Agricultural attachés began negotiating agreements for concessional sale of U. S. farm commodities to foreign countries on terms of up to 30 years and in their own local currencies. The Act was uncommon in that it allowed for the agreements made by the FAS to bypass the normal advice and consent of the U. S. Senate. In 1955, FAS began signing cooperative agreements with groups representing American producers of specific commodities to expand foreign demand. The first such agreement was signed with the National Cotton Council. This activity came to be called the Market Development Cooperator Program, and the groups themselves to be called "cooperators". In 1961, the General Sales Manager of USDA's Commodity Stabilization Service (CSS) and his staff were merged into FAS, bringing with them operational responsibility for export credit and food aid programs. In particular, the General Sales Manager was responsible for setting prices for export sale of USDA owned surplus commodities that had been acquired through domestic farm support programs. At the same time, the CSS Barter and Stockpiling Manager was also moved to FAS. In the postwar era USDA's Commodity Credit Corporation was heavily involved in efforts to barter CCC owned commodities acquired via domestic farm support programs for strategic commodities available from foreign countries short of hard currency. By the mid 1960s, however, as European and Asian economies recovered, the emphasis on barter waned. In 1969, the General Sales Manager and his staff were split off to form a separate USDA agency, the Export Marketing Service (EMS). In 1974, however, EMS was re merged with FAS. In 1977, under pressure from the Congress, the Carter Administration created an "Office of the General Sales Manager" nominally headed by the General Sales Manager, but in reality still a subunit of FAS and subordinate to the FAS Administrator. In 1981 the Ronald Reagan Administration abolished the Office of the General Sales Manager and formally restored its status as a program area of FAS. During that time, the GSM's responsibilities expanded from mere disposition of surplus commodities to management of commodity export credit guarantee programs, foreign food assistance programs, and direct credit programs. The Foreign Agricultural Service, a foreign affairs agency since 1930, was included in the Foreign Service Act of 1980. Agricultural attachés were offered the choice of remaining civil servants or being grandfathered into the Foreign Service. Since that time the vast majority of agricultural officers overseas, just like State Department officials overseas, have been Foreign Service Officers. Since 1953, 12 former agricultural attachés have been confirmed as American Ambassadors.

Негізгі оқиғалар

Еуропалық экономикалық қауымдастығымен (ЕЭҚ) сауда шиеленісі 1962 жылы бірінші «Тауық соғысы» кезінде шиеленістің шыңына жетті. Бұл сауда дауы ЕЭҚ-ның АҚШ-тан импортталатын құс етіне қорғау тарифін қолдануынан туындады, бұл президент Кеннедидің тоқыма импортына шектеу қоюына және кілемдерге, шыныға және велосипедтерге тарифтерді көтеруіне жауап ретінде жасалды. FAS келіссөзшілері мен сарапшылары, болашақ әкімші Роланд «Бад» Андерсон сияқты, ЕЭҚ-ның 26 миллион доллар көлемінде өтемақы төлеуіне әкелген келіссөздерді қолдады. Бірақ Андерсонның сөзімен айтқанда, «Біз шайқасты жеңіп алдық, бірақ соғысты жоғалттық, себебі АҚШ-тың осы өнімдердің Еуропаға экспорттауы жақын арада маңызсыз болып қалды». «Тауық соғысы» деп аталған бұл оқиға көптеген басқа сауда дауларының алғы күші болды, соның ішінде 2002 жылғы «Тауық соғысы», онда Ресей АҚШ-тың болатқа салған тарифіне жауап ретінде АҚШ құс етін импорттауға тыйым салды, сондай-ақ Еуропалық Одақтың өсу стимуляторы қолданған малдан алынған АҚШ сиыр етін импорттауға тыйым салғандығына байланысты дау. 1972 жылы КСРО-дағы астық өнімінің төмендеуі Кеңес Одағының құпия жеке көпұлтты астық саудагерлерінен астық сатып алу туралы келісімдерді жасауына әкелді, бұл саудагерлер әлемдік астық саудасын бақылап отырды. Көктемнің ортасындағы егіс туралы мәліметтер қалыпты өнімді көрсететіндіктен, Мәскеудегі FAS-тың ауыл шаруашылығы атташесі қосымша егіс сапарын жүргізбеуді шешті, осылайша соңғы сапардан кейін басталған ауыр құрғақшылықты жіберіп алды. Осы қателік салдарынан халықаралық астық саудагерлері мен экспорттаушы елдер Кеңес Одағының үлкен астық импортына зор қажеттілігін білмеді. Кеңес сатып алуларының көлемі белгілі болған кезде КСРО төмен, субсидияланған бағамен жеткізілімдерді бекітті, ал басқа импорттаушылар мен тұтынушылар қалған өнімдер үшін айтарлықтай жоғары бағамен күресуге мәжбүр болды. «Ұлы астық тонауы» деп аталған бұл оқиға FAS-та шетелдік егіс жағдайларын қашықтан бақылау үшін спутниктік суреттерді пайдалану бөлімін құруға, Кеңес Одағымен ұзақ мерзімді астық келісімін (LTA) келіссөздер жүргізуге және АҚШ астық экспорттаушылары үшін экспорттық сату туралы есеп беру талабын енгізуге әкелді. Бұл оқиға сонымен қатар FAS-қа маңызды елдердегі егіс жағдайларын бақылау үшін «жерде болу» қажеттігін түсіндірді. 1980-жылдары Еуропалық экономикалық қауымдастық (ЕЭҚ) экспорттық сатуда, әсіресе астық сатуда бәсекелес болды. ЕЭҚ экспорттық реституциясы (субсидиялар) АҚШ сатуын төмендетті, нәтижесінде Канзас штатынан сенатор Боб Доул бастаған Конгресс мүшелері коммерциялық экспорттық сатуды кеңінен субсидиялауға рұқсат беретін жаңа заңнаманы қабылдады. Бұл экспортты арттыру бағдарламасы (немесе EEP, бастапқыда сенатор Доул «BICEP» деп атаған) негізінен маңызды нарықтардағы ЕЭҚ субсидияларына қарсы қолданылды. EEP-ті пайдалану АҚШ-ты дамытылмаған елдердің сыныптарына ұшыратты, себебі экспорттық субсидиялар әлемдік тауар бағаларын төмендету арқылы өз фермерлерін зиянға ұшыратты. 1990-жылдардың ортасына қарай EEP-тен көбінесе бас тартылып, ауыл шаруашылығы экспорттық субсидияларына көпжақты тыйым салу туралы келіссөздер жүргізілді; ол соңғы рет Клинтон әкімшілігі кезінде бір сату үшін қолданылды. 1995 жылғы қаңтарда Дүниежүзілік сауда ұйымы құрылғаннан кейін сауданы бұзатын ішкі ауыл шаруашылығы қолдау шаралары барлық мүше мемлекеттерде шектелді және абсолютті импорттық квоталарға тыйым салынды, бірақ экспорттық субсидияларды жою туралы келіссөздер әлі де жалғасуда.

Trade tensions with the European Economic Community (EEC) boiled over in 1962 with the first "Chicken War", a trade dispute arising from the EEC's application of protective tariffs on poultry meat imported from the United States in retaliation for President Kennedy's imposition of a ceiling on textile imports and raising of tariffs on carpets, glass and bicycles. FAS negotiators and analysts, including future Administrator Rolland "Bud" Anderson, supported talks that resulted in the EEC paying $26 million in damages, though in Anderson's words, "We won the battle but lost the war as U. S. exports of these products to Europe soon became insignificant". The so called "Chicken War" was a precursor to numerous other trade disputes, including the 2002 "Poultry War", when Russia retaliated against the United States' steel tariffs by barring imports of U. S. poultry meat, and the dispute over the European Union's ban on imports of U. S. beef produced from cattle treated with growth promotants. In 1972 a short grain crop in the USSR resulted in the Soviet Union quietly concluding grain purchasing contracts from a relatively small number of the secretive private multinational grain traders who dominated world trade in cereals. Because crop surveys in mid spring had given the impression of a normal crop, FAS's agricultural attaché in Moscow chose not to follow up with additional crop observation travel, and thus missed a severe drought that set in after the last trip. As a result of this lapse, international grain traders and exporting nations were unaware of the Soviets' dire need for massive grain imports. By the time the scope of Soviet purchases became known, the USSR had locked in supplies at low, subsidized prices, leaving other importers and consumers scrambling for what was left at significantly higher prices. This event, known as the "Great grain robbery", led to creation in the Foreign Agricultural Service of a satellite imagery unit for remote sensing of foreign crop conditions, negotiation of a long term grain agreement (LTA) with the Soviet Union, and imposition of an export sales reporting requirement for U. S. grain exporters. It also impressed on FAS the need for "boots on the ground" observation of crop conditions in critical countries. In the 1980s, the European Economic Community (EEC) emerged as a competitor for export sales, particularly of grain. EEC export restitutions (subsidies) undercut U. S. sales, with the result that farm state Members of Congress, led by Senator Bob Dole of Kansas, pushed through new legislation authorizing broader subsidization of commercial export sales. This Export Enhancement Program (or EEP, though it was originally called "BICEP" by Senator Dole) was used primarily to counter EEC subsidies in important markets. Use of EEP opened the United States to criticism from less developed countries on the grounds that export subsidies undercut their own farmers by depressing global commodity prices. By the mid 1990s EEP was largely abandoned in favor of negotiating for a multilateral ban on agricultural export subsidies; it was last used, for a single sale, during the Clinton administration. With founding of the World Trade Organization in January 1995, trade distorting domestic agricultural supports were capped in all member states and absolute import quotas were banned, but negotiations on eliminating export subsidies continue still.

Азық-түлік көмегі

FAS 1941 жылдан бері азық-түлік көмегі бағдарламаларын басқарып келеді және қазіргі таңда заңдық өкілеттіктердің жиынтығын пайдаланады. Дәстүрлі бағдарламалар – 1949 жылғы Ауыл шаруашылығы заңының 416(b) тармағы, ол шетелге артық тауарларды беруге мүмкіндік береді, және 480-ші заңның (Тындықтық үшін азық-түлік) I тармағы, ол жеңілдік шарттармен сатуға рұқсат етеді. Бұл бағдарламалар үкіметтер арасындағы мәмілелерді қолдау үшін әзірленген. 1985 жылғы «Фермалық заң» үкіметтік емес ұйымдар мен шетелдік үкіметтер арқылы азық-түлік көмегін жеткізуді жеңілдеткен «Прогресс үшін азық-түлік» бағдарламасын құрды. «Прогресс үшін азық-түлік» бағдарламасы түрлі көздерден, соның ішінде заттай артық тауарлар мен бөлінген қаражаттан пайдалана алады. FAS іске асыратын азық-түлік көмегі бағдарламаларының ең соңғысы – Макговерн/Доул атындағы Халықаралық Білім беру және Балалар тамақтану бағдарламасы. Сенатор Доул мен сенатор Джордж Макговерннің құрметіне аталған бұл бағдарлама, дамытылмаған елдердегі мектептердегі тамақтандыру бағдарламаларын қолдайды және аналар мен балалар денсаулығын сақтау бағдарламаларын қолдауға өкілеттік береді. Ол 2002 жылғы «Фермалық заң» бойынша бекітіліп, 2008 жылы қайта бекітілді. 2001 қаржы жылында «Білім беру үшін азық-түлік» пилоттық бағдарламасы іске қосылғаннан бері қаржыландыру көздері әртүрлі болды, көбінесе бөлінген қаражат пен Тауарлық несие корпорациясының қарыз алу өкілеттігінен түсетін қаражаттардың үйлесімінен құралды.

Халықаралық даму және ұлттық қауіпсіздік

АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігіндегі халықаралық ауыл шаруашылығын дамыту жұмысынан тоғыз жылдық үзілістен кейін, 1963 жылдың 12 шілдесінде министр Орвилл Фриман Халықаралық ауыл шаруашылығын дамыту қызметін (IADS) құруға бұйрық берді. Бұл қызмет Ауыл шаруашылығының көмекші хатшысына бағынышты болды, бірақ FAS-тан тәуелсіз жұмыс істеді. IADS, USDA-ның USAID және басқа да көмек ұйымдарымен байланысшысы ретінде қызмет етті, оларды USDA-ның даму мақсаттарын іске асырудағы білімімен байланыстырды. Мэттью Дростофф 1964 жылдың 19 ақпанында IADS-тің тұңғыш тұрақты әкімшісі болып тағайындалды. 1969 жылдың наурыз айында Ричард Никсон әкімшілігі билікке келгеннен кейін IADS қысқа мерзімге FAS-қа біріктірілді, ал 1969 жылдың қарашасында жеке Сыртқы экономикалық даму қызметіне (FEDS) бөлінді. 1972 жылдың 6 ақпанында FEDS таратылды және оның функциялары Экономикалық зерттеу қызметіне берілді, онда ол Сыртқы даму бөлімі болып қайта құрылды. 1977 жылы Квентин Уэст техникалық көмек және даму жұмысына қатысатын үш USDA бөлімін – Сыртқы даму бөлімін, Ғылым және білім басқармасын, шетелдік валютадан қаржыландырылатын ведомствоаралық консорциумды және FAS-тың Халықаралық ұйымдар ісі жөніндегі қызметкерлерін – «Халықаралық ынтымақтастық және даму кеңсесі» деп аталатын бір агенттікке біріктіруді ұсынды. Уэсттің ұсынысы қабылданды, нәтижесінде техникалық көмек, оқыту, шетелдік валютамен қаржыландырылатын зерттеулер және халықаралық ұйымдармен байланысқа жауапты ОИКД құрылды. 1994 жылы USDA-ның Халықаралық ынтымақтастық және даму кеңсесі FAS-пен біріктірілді, бұл 40 жылдық үзілістен кейін техникалық көмекті FAS-қа қайта әкелді. 2003 жылы FAS Бағдадқа ауыл шаруашылығы офицерлерін жіберді, бірақ бұл нарықты зерттеу және нарықты дамытудың дәстүрлі мақсаттары үшін емес, Ирак Ауыл шаруашылығы министрлігін қайта құру үшін болды. FAS сондай-ақ Ирак және Ауғанстандағы провинциялық қайта құру топтарына USDA-ның үлесін ұйымдастыра бастады. Бұл FAS-тың ұлттық қауіпсіздік саласына оралуын білдірді. Сол кездегі Ауыл шаруашылығы министрі Том Вилсак осы жұмысты жалғастырып, кеңейтуге уәде берді. Дегенмен, ұлттық қауіпсіздік жұмысындағы FAS-тың рөлі әлі де даулы мәселе болып қалуда.

After a nine year hiatus from international agricultural development work at USDA, on July 12, 1963, Secretary Orville Freeman ordered creation of an International Agricultural Development Service (IADS), which was subordinate to the same Assistant Secretary of Agriculture as but separate from FAS. IADS served as USDA's liaison with USAID and other assistance organizations, linking them to USDA expertise in pursuit of developmental goals. Matthew Drosdoff was hired effective February 19, 1964, to be the first permanent Administrator of IADS. In March 1969, after the Richard Nixon Administration came to power, IADS was briefly merged into FAS, then in November 1969 was split out into a separate Foreign Economic Development Service (FEDS). On February 6, 1972, FEDS was abolished and its functions transferred to the Economic Research Service, where it became the Foreign Development Division. In 1977, Quentin West proposed consolidating three USDA units involved in technical assistance and development work into a single agency to be called the Office of International Cooperation and Development: the Foreign Development Division, the Science and Education Administration, an interagency consortium funded by foreign currency earnings, and FAS' International Organization Affairs Staff. West's proposal was accepted and thus OICD was created, with responsibility for technical assistance, training, foreign currency funded research, and international organization liaison. In 1994, USDA's Office of International Cooperation and Development was merged with FAS, bringing technical assistance back to FAS after a 40 year absence. In 2003, FAS posted agricultural officers to Baghdad, not for the by then traditional purposes of market intelligence and market development, but to reconstruct the Iraqi Ministry of Agriculture. FAS also began organizing USDA contributions to Provincial Reconstruction Teams in Iraq and Afghanistan. This marked FAS' return to national security work. Then Secretary of Agriculture Tom Vilsack pledged to continue and to expand that work. FAS' role in national security work, however, remains controversial.

Қызмет басшылары

1930 жылдан 1934 жылға дейін АҚШ Ауыл шаруашылығы департаментіндегі (USDA) бөлім басшылары, оның ішінде Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі бөлімінің басшылары ресми атағы болмаған, бірақ оларды "басқарушы" деп атаған, ал АҚШ Үкіметінің ресми тізілімінде олар "басты" деп тіркелген. 1934 жылдан 1938 жылға дейін FASD басшысы "басты" атағымен таныстырылды. 1938 жылы FAS қайта аталғанда басшы "директор" аталды, және бұл атақ OFAR-ға, содан кейін 1954 жылға дейін жаңартылған FAS-қа көшті. Сол жылы "әкімші" атағын алған FAS-тың алғашқы басшысы Уильям Лодвик болды. 1930 жылдан бері Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметінің және Шетелдік ауыл шаруашылығы қатынастары кеңсесінің басшылары (қызмет еткен кезеңдер курсивпен көрсетілген):

Аты-жөні Мерзімі Агенттік
Ашер Хобсон 1930–1931 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі бөлімі, Ауыл шаруашылығы экономикасы бюросы
Лесли А. Уилер 1931–1934 жж., 1934–1938 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі бөлімі, Ауыл шаруашылығы экономикасы бюросы
1938–1939 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
1939–1948 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қатынастары кеңсесі
Деннис А. Фицджеральд 1948–1949 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қатынастары кеңсесі
Фред Дж. Росситер 1949 ж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қатынастары кеңсесі
Стэнли Эндрюс 1949–1952 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қатынастары кеңсесі
Фрэнсис А. Флуд 1952 ж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қатынастары кеңсесі
Джон Дж. Хаггерти 1952–1953 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қатынастары кеңсесі
Франсис Р. Уилкокс 1953 ж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қатынастары кеңсесі
Ромео Эннис Шорт 1953 ж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Клейтон Е. Уиппл 1953–1954 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Уильям Г. Лодвик 1954–1955 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Гвинн Гарнетт 1955–1958 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Максвелл С. Майерс 1958–1961 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Роберт К. Тетро 1961–1962 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Раймонд А. Иоанс 1962–1973 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Дэвид Л. Хьюм 1973–1977 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Томас Р. Хьюз 1977–1981 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Ричард А. Смит 1981–1985 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Томас О. Кей 1985–1989 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Ролланд Э. Андерсон 1989–1991 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Дуан К. Акер 1991–1992 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Стивен Л. Сенски 1992–1993 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Ричард Б. Шрётер 1993–1994 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Август Шумахер, кіші 1994–1997 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Лон С. Хатамия 1997–1999 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Тимоти Дж. Галвин 1999–2001 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Мэтти Р. Шарплесс 2001 ж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Мэри Т. Чамблисс 2001–2002 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
А. Эллен Терпстра 2002–2006 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Майкл У. Йост 2006–2009 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Сюзанн К. Хейл 2009 ж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Майкл В. Миченер 2009 ж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Джон Д. Брюер 2010–2011 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Сюзанн Э. Хейнен 2011–2012 жж., 2012–2013 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Филип К. Карстинг 2013–2017 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Холли Хиггинс 2017–2018 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Джеймс Хиггистон 2018 ж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Кен Иссли 2018–2021 жж. Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі
Дэниел Уитли 2021 ж., 2021 ж. – қазіргі уақытқа дейін Шетелдік ауыл шаруашылығы қызметі.

Name Term AgencyAsher Hobson 1930–1931 Foreign Agricultural Service Division Bureau of Agricultural EconomicsLeslie A. Wheeler1931–1934, 1934–1938 Foreign Agricultural Service Division Bureau of Agricultural Economics 1938–1939 Foreign Agricultural Service 1939–1948 Office of Foreign Agricultural RelationsDennis A. FitzGerald 1948–1949 Office of Foreign Agricultural RelationsFred J. Rossiter 1949 Office of Foreign Agricultural Relations Stanley Andrews 1949–1952 Office of Foreign Agricultural RelationsFrancis A. Flood 1952 Office of Foreign Agricultural RelationsJohn J. Haggerty 1952–1953 Office of Foreign Agricultural RelationsFrancis R. Wilcox 1953 Office of Foreign Agricultural RelationsRomeo Ennis Short 1953 Foreign Agricultural Service Clayton E. Whipple 1953–1954 Foreign Agricultural Service William G. Lodwick 1954–1955 Foreign Agricultural Service Gwynn Garnett 1955–1958 Foreign Agricultural Service Maxwell S. Myers 1958–1961 Foreign Agricultural Service Robert C. Tetro 1961–1962 Foreign Agricultural Service Raymond A. Ioanes 1962–1973 Foreign Agricultural Service David L. Hume 1973–1977 Foreign Agricultural Service Thomas R. Hughes 1977–1981 Foreign Agricultural Service Richard A. Smith 1981–1985 Foreign Agricultural Service Thomas O. Kay 1985–1989 Foreign Agricultural Service Rolland E. Anderson 1989–1991 Foreign Agricultural Service Duane C. Acker 1991–1992 Foreign Agricultural Service Stephen L. Censky 1992–1993 Foreign Agricultural Service Richard B. Schroeter 1993–1994 Foreign Agricultural Service August Schumacher, Jr. 1994–1997 Foreign Agricultural Service Lon S. Hatamiya 1997–1999 Foreign Agricultural Service Timothy J. Galvin 1999–2001 Foreign Agricultural Service Mattie R. Sharpless 2001 Foreign Agricultural Service Mary T. Chambliss 2001–2002 Foreign Agricultural Service A. Ellen Terpstra 2002–2006 Foreign Agricultural Service Michael W. Yost 2006–2009 Foreign Agricultural Service Suzanne K. Hale 2009 Foreign Agricultural Service Michael V. Michener 2009 Foreign Agricultural Service John D. Brewer 2010–2011 Foreign Agricultural Service Suzanne E. Heinen 2011–2012, 2012–2013 Foreign Agricultural ServicePhilip C. Karsting 2013–2017 Foreign Agricultural ServiceHolly Higgins 2017–2018 Foreign Agricultural Service James Higgiston2018 Foreign Agricultural ServiceKen Isley2018–2021 Foreign Agricultural ServiceDaniel Whitley2021, 2021–present Foreign Agricultural Service