Жануарлар мекендеу ортасының жойылуы және түрлердің азаюы

Кіріспе

Табиғи ортасының өзінің туған түрлерін сақтап қалуға жарамсыз болатын процесс.

Тіршілік ортасының жойылуы (осыны тіршілік ортасының жоғалуы және азаюы деп те атайды) – табиғи ортасы туған түрлерін енді қолдауға шамасы келмейтін кезде пайда болады. Бұл жерде бұрын өмір сүрген организмдер басқа жерге көшіп кеткен немесе өлген, нәтижесінде биологиялық әртүрлілік пен түрлердің саны төмендеген. Тіршілік ортасын жою – бүкіл әлемде биологиялық әртүрліліктің жоғалуы мен түрлердің жойылуының басты себебі. Адамдар табиғи ресурстарды пайдалану, егіншілік, өнеркәсіптік өндіріс және қала құрылысы (қаланың кеңеюі) арқылы тіршілік ортасын жоюға себеп болады. Басқа да іс-әрекеттерге кен өндіру, орман шаруашылығы және тралмен балық аулау кіреді. Қоршаған орта факторлары тіршілік ортасының жойылуына жанама түрде әсер етеді. Геологиялық процестер, климаттың өзгеруі,

Өңір бойынша

Биологиялық әртүрліліктің ыстық нүктелері – эндемикалық түрлердің жоғары шоғырланған аймақтары болып табылады, ал барлық ыстық нүктелерді біріктіргенде, олар әлемдегі құрлықтағы түрлердің жартысынан астамын құрауы мүмкін. Бұл ыстық нүктелерде ортаның жоғалуы мен қирауы байқалады. Аралдардағы және жоғары халық тығыздығы бар аймақтардағы табиғи ортаның көп бөлігі бұрыннан-ақ жойылған (WRI, 2003). Қиын жағдайға тап болған аралдардың ішінде Жаңа Зеландия, Мадагаскар, Филиппин және Жапония бар. Оңтүстік және Шығыс Азия – әсіресе Қытай, Үндістан, Малайзия, Индонезия және Жапония – сондай-ақ Батыс Африканың көптеген аймақтарындағы тығыз халық саны табиғи ортаға аз орын қалдырады. Халық тығыз орналасқан жағалау қалаларына жақын теңіз аймақтарында да коралл рифтері мен басқа да теңіз ортасының нашарлауы байқалады. Оңтүстік Малайзиядағы Forest City қалашығы – қоршаған ортаға сезімтал аймақ (ESA) 1-ші дәрежелі ылғалды жерлерге салынған, және қоршаған ортаға тигізетін әсерді бағалау мен келісімдерге қол жеткізбестен бұрын қайта құру жұмыстары қайтымсыз түрде жүргізілуде. Азия мен Африканың шығыс жағалаулары, Оңтүстік Американың солтүстік жағалаулары, Кариб теңізі және оған жақын аралдар да осындай аймақтардың қатарына жатады. Еуропаның барлық жер көлемінің тек 15% ғана адам қызметінен өзгерилмеген күйде сақталған.

Экожүйе түрі бойынша

Тропикалық жаңбырлы ормандардың мекендеу ортасының жойылуына ең көп назар аударылды. Әлем бойынша бұрынғыда шамамен 16 миллион шаршы километр тропикалық жаңбырлы ормандар болған, ал бүгінде 9 миллион шаршы километрден азы қалды. Басқа ормандық экожүйелер де тропикалық жаңбырлы ормандармен салыстырылатын, тіпті одан да көп зардап шекті. Ауыл шаруашылығы және ағаш кесу үшін орманды жою кем дегенде 94% қоңыржай жапырақты ормандарды күйретіп жіберді; көптеген ежелгі орман массивтері адамның әрекетінен өзінің бұрынғы аумағының 98% - ден астамын жоғалтты. Бірақ осы 10–20% жердің ішінде адамдар шөлдеу процесі арқылы шөлге айналдырған шамамен 9 миллион шаршы километр маусымдық құрғақ жерлер де бар. Сулы-сазды жерлер мен теңіз аймақтары да мекендеу ортасының жойылуынан көп зардап шекті. АҚШ-тағы сулы-сазды жерлердің 50%-дан астамы соңғы 200 жылдың ішінде жойылды. Ұлыбританияда жағалаудағы тұрғын үйлерге және туризмге деген сұраныс артқандықтан, соңғы 60 жылда теңіздік мекендеу ортасы төмендеді. Теңіз деңгейінің және температураның көтерілуі топырақ эрозиясына, жағалауда су тасқынына және Ұлыбританияның теңіздік экожүйесі сапасының нашарлауына әкелді. Теңіз жағалау аймақтарының шамамен бес бөлігінің бірі (20%) адамдардың әрекетінен өзгертілді. Сонымен қатар, коралл рифтерінің бес бөлігінің бірі жойылды, ал тағы бес бөлігі шамадан тыс балық аулау, ластану және жаттық түрлердің салдарынан қатты зардап шекті; тек Филиппиннің коралл рифтерінің 90% жойылған. Соңында, әлемдегі мангр экожүйелерінің 35%-дан астамы жойылды. Жанартаулық құбылыстар, өрт және климаттың өзгеруі сияқты табиғи процестер арқылы мекендеу ортасының жойылуы палеонтологиялық жазбаларда жақсы құжатталған. Адам популяциясының өсуі және түрлерге бай аймақтарға адамдардың көшіп кетуі табиғатты қорғау жұмыстарын ғана емес, сонымен қатар жергілікті адамдардың мүдделерімен қақтығысқа түсіру ықтималдығын да арттыруда. Geist және Lambin (2002) жүргізген зерттеуге сәйкес, негізгі себептер келесідей басымдыққа ие болды (152 жағдайдың пайызында фактор маңызды рөл атқарды): экономикалық факторлар (81%), институционалдық немесе саяси факторлар (78%), технологиялық факторлар (70%), мәдени немесе әлеуметтік-саяси факторлар (66%) және демографиялық факторлар (61%). Басты экономикалық факторларға ұлттық және халықаралық сұранысқа байланысты ағаш нарықтарының коммерциялық дамуы және өсуі (68%), қалалық өнеркәсіптік өсім (38%), жер, еңбек, отын және ағаш үшін ішкі төмен құн (32%) және ақшалай дақылдар үшін өнім бағасының өсуі (25%) кірді. Институционалдық және саяси факторларға жерді дамыту бойынша орманды жоюға бағытталған ресми саясат (40%), экономикалық өсім, оның ішінде отарлау және инфрақұрылымды жақсарту (34%), жерге негізделген қызметтерге субсидиялар (26%); меншік құқығы және жер иелігінің тұрақсыздығы (44%); және жемқорлық, заңсыздық немесе тиімсіз басқару сияқты саясаттың сәтсіздіктері (42%) кірді. Басты технологиялық фактор - ағаш өнеркәсібінде технологияны тиімсіз пайдалану (45%), бұл ағаш кесудің ысырапты әдістеріне әкеледі. Мәдени және әлеуметтік-саяси факторлардың кең санаттарында қоғамдық көзқарас және құндылықтар (63%), жеке/үй шаруашылығының мінез-құлқы (53%), ормандық ортаға деген қоғамдық бейжайлық (43%), негізгі құндылықтардың жоқтығы (36%) және жеке тұлғалардың бейжайлығы (32%) бар. Демографиялық факторлар - сирек қоныстанған орманды аймақтарға отарлаушы қоныс салушылардың көшіп кетуі (38%) және сол аймақтарда халық тығыздығының өсуі (25%) болды.

Tropical rainforests have received most of the attention concerning the destruction of habitat. From the approximately 16 million square kilometers of tropical rainforest habitat that originally existed worldwide, less than 9 million square kilometers remain today. Other forest ecosystems have suffered as much or more destruction as tropical rainforests. Deforestation for farming and logging have severely disturbed at least 94% of temperate broadleaf forests; many old growth forest stands have lost more than 98% of their previous area because of human activities. But included in that 10–20% of land is the approximately 9 million square kilometers of seasonally dry lands that humans have converted to deserts through the process of desertification. Wetlands and marine areas have endured high levels of habitat destruction. More than 50% of wetlands in the U. S. have been destroyed in just the last 200 years. In the United Kingdom, there has been an increase in demand for coastal housing and tourism which has caused a decline in marine habitats over the last 60 years. The rising sea levels and temperatures have caused soil erosion, coastal flooding, and loss of quality in the UK marine ecosystem. About one fifth (20%) of marine coastal areas have been highly modified by humans. One fifth of coral reefs have also been destroyed, and another fifth has been severely degraded by overfishing, pollution, and invasive species; 90% of the Philippines' coral reefs alone have been destroyed. Finally, over 35% of the mangrove ecosystems worldwide have been destroyed.]] Habitat destruction through natural processes such as volcanism, fire, and climate change is well documented in the fossil record. The boom in human population and migration of people into such species rich regions are making conservation efforts not only more urgent but also more likely to conflict with local human interests. According to the Geist and Lambin (2002) study, the underlying driving forces were prioritized as follows (with the percent of the 152 cases the factor played a significant role in): economic factors (81%), institutional or policy factors (78%), technological factors (70%), cultural or socio political factors (66%), and demographic factors (61%). The main economic factors included commercialization and growth of timber markets (68%), which are driven by national and international demands; urban industrial growth (38%); low domestic costs for land, labor, fuel, and timber (32%); and increases in product prices mainly for cash crops (25%). Institutional and policy factors included formal pro deforestation policies on land development (40%), economic growth including colonization and infrastructure improvement (34%), and subsidies for land based activities (26%); property rights and land tenure insecurity (44%); and policy failures such as corruption, lawlessness, or mismanagement (42%). The main technological factor was the poor application of technology in the wood industry (45%), which leads to wasteful logging practices. Within the broad category of cultural and sociopolitical factors are public attitudes and values (63%), individual/household behavior (53%), public unconcern toward forest environments (43%), missing basic values (36%), and unconcern by individuals (32%). Demographic factors were the in migration of colonizing settlers into sparsely populated forest areas (38%) and growing population density—a result of the first factor—in those areas (25%).

Орманды ауыл шаруашылығына қайта өңдеу

Гейст пен Ламбин (2002) тропикалық орман жабынының таза жоғалуына қатысты 152 жағдайды зерттеді, осы арқылы тропикалық орманды жоюдың тікелей және түбірлі себептеріндегі үлгілерді анықтауға тырысты. Олардың нәтижелері, әрбір параметр маңызды фактор болған жағдайлардың пайызы ретінде ұсынылған, тікелей және түбірлі себептердің қайсысы ең маңызды екенін сандық түрде бағалауға мүмкіндік берді. Тікелей себептер кеңінен ауыл шаруашылығының кеңеюі (96%), инфрақұрылымның кеңеюі (72%) және ағаш өндіру (67%) категорияларына топталды. Осы зерттеуге сәйкес, орманды ауыл шаруашылығы жерлеріне айналдыру тропикалық орманды жоюға жауапты негізгі жер пайдалану өзгерісі болып табылады. Нақты санаттар тропикалық орманды жоюдың нақты себептерін анықтауға көбірек мүмкіндік береді: көлік желілерін кеңейту (64%), коммерциялық ағаш өндіру (52%), тұрақты егістік (48%), мал шаруашылығы (46%), көшірушілік (жағып өріс салу) егістігі (41%), қарапайым шаруашылық (40%) және жеке тұтыну үшін отындық ағаш өндіру (28%). Бір нәтиже – көшірушілік егістік әлемнің барлық аймақтарында орманды жоюдың басты себебі емес, ал көлік желілерін кеңейту (жаңа жолдар салуды қоса алғанда) орманды жоюға тікелей жауапты ең ірі фактор болып табылады. Орманды жоюдан кейін монокультураға айналдырылған "маңызсыз" стандартталған экожүйелерге өту, әртүрлі түрлердің тіршілік ортасын тиімді түрде жояды. Ауыл шаруашылығының ең қарапайым түрлері де жерді тазарту немесе кептіру арқылы түрліліктің төмендеуіне әсер етеді, арамшөптер мен зиянкестердің таралуын шектейді және тек шектеулі үйреншікті өсімдіктер мен жануарлар түрлерін дамытуға ынталандырады.

Климаттың өзгеруі

Климаттың өзгеруі кейбір тіршілік орындарын жоюға ықпал етеді, соның салдарынан түрлі түрлердің қауіп төндірілуіне себеп болады. Мысалы:

Климаттың өзгеруі теңіз деңгейінің көтерілуіне алып келеді, бұл табиғи мекендер мен түрлерге бүкіл әлем бойынша қауіп тудырады. Теңіз мұздарының еруі кейбір түрлердің тіршілік ортасын жояды. Мысалы, Арктикадағы мұздың құлдырауы XXI ғасырдың басында қарқындады, әр онжылдықта 4,7%-ға азайды (алғашқы спутниктік жазбаларға қарағанда 50%-дан астамға кеміген). Бұл өзгеріске ұшыраған түрлердің бірі – Арктикада мекендейтін ақ аю, оның тіршілік ортасы қауіпті жағдайда. Теңіз мұзының астында өсетін балдырлар да зардап шегуі мүмкін. Жылы сулардағы коралл рифтері жаһандық жылыну мен мұхиттардың қышқылдануына өте сезімтал. Коралл рифтері мыңдаған түрлерге тіршілік ортасын ұсынады. Олар жағалауды қорғау және тамақ сияқты экожүйелік қызметтерді қамтамасыз етеді. Бірақ, егер жылыну осы деңгейде сақталса да, бүгінгі жылы сулы коралл рифтерінің 70-90%-ы жойылуы мүмкін. Мысалы, егер жаһандық жылыну қазіргі қарқынмен жалғаса берсе, ғасыр сотына дейін биологиялық әртүрліліктің маңызды орталығы болып табылатын Кариб теңізіндегі коралл рифтері жойылады.

Жануарлар мен өсімдіктер туралы

Тұрақтандыру ортасы жойылғанда, жергілікті өсімдіктердің, жануарлардың және басқа да организмдердің көтере алу қабілеті төмендеп, популяциялар азаяды, кейде тіпті жойылу деңгейіне жетеді. Тұрақтандыру ортасының жойылуы – организмдер мен биологиялық әртүрлілікке ең үлкен қауіп. Темпл (1986) зерттеуі бойынша, қауіпті құс түрлерінің 82% тұрақтандыру ортасының жойылуынан айтарлықтай зардап шеккен. Қосмекенділердің көп бөлігі де тұрақтандыру ортасының жойылуымен қауіпке ұшырап отыр, ал кейбір түрлері қазір тек өзгертілген ортада ғана көбейеді. Шешілген ареалы бар эндемикалық организмдер тұрақтандыру ортасының жойылуынан ең көп зардап шегеді, себебі олар әлемнің басқа еш жерінде кездеспейді, сондықтан қалпына келу мүмкіндігі төмен. Көптеген эндемикалық организмдердің тіршілік етуі үшін нақты талаптар бар, олар тек белгілі бір экожүйеде ғана орындалады, нәтижесінде олардың жойылуы мүмкін. Жойылу тұрақтандыру ортасының жойылғаннан кейін ұзақ уақыттан соң да болуы мүмкін, бұл құбылыс жойылу қарызы деп аталады. Тұрақтандыру ортасын жою белгілі бір организмдер популяциясының ареалын қысқартуы мүмкін. Бұл генетикалық әртүрліліктің азаюына және, мүмкін, мүсіркеусіз жастардың пайда болуына әкелуі мүмкін, себебі бұл организмдер өз популяциясындағы немесе басқа түрлермен жұптасу ықтималдығы артады. Ең танымал мысал – Сичуаньның көптеген аймақтарында кездесетін Қытайдың алып пандасына тиген әсер. Қазір ол тек елдің оңтүстік-батысындағы үзіліс-құлақтанған және оқшауланған аймақтарда ғана кездеседі, бұл 20 ғасырдағы кең ауқымды орманды жоюдың салдары. Аймақтың тұрақтандыру ортасы жойылғанда, түрлердің әртүрлілігі тұрақтандыру ортасының мамандарынан және жалпы түрлерден тұратын популяцияға қарай өзгереді. Тұрақтандыру ортасының жойылуы климаттық өзгерістерге алып келіп, түрлердің жойылу шегіне сәйкес келу тепе-теңдігін бұзады, бұл жойылу ықтималдығын арттырады. Тұрақтандыру ортасын жоғалту – жергілікті, аймақтық және жаһандық деңгейде биологиялық әртүрліліктің төмендеуіне себеп болатын негізгі экологиялық факторлардың бірі. Көптеген адамдар тұрақтандыру ортасының фрагментациясы да биологиялық әртүрлілікке қауіп төндіреді деп санайды, бірақ кейбіреулері оны тұрақтандыру ортасының жойылуынан кейінгі екінші орынға қояды. Қол жетімді тұрақтандыру ортасының азаюы ерекше ландшафттардың пайда болуына әкеледі, олар жауласушы ортада/матрицада орналасқан қолайлы тұрақтандыру ортасының оқшауланған бөліктерінен тұрады. Бұл процесс әдетте тұрақтандыру ортасының жойылуымен және фрагментация әсерлерімен байланысты. Табиғи тұрақтандыру ортасының жойылуы – ландшафттың құрамындағы өзгерістер, олар жеке тұлғалардың азаюына әкеледі. Фрагментациялық әсерлер тұрақтандыру ортасының өзгеруіне байланысты туындайтын қосымша әсерлерді білдіреді. 35 жылдан астам уақыт бойы жүргізілген әлемдегі ең ұзақ фрагментациялық эксперимент көрсеткендей, тұрақтандыру ортасының фрагментациясы биологиялық әртүрліліктің 13%-дан 75%-ға дейін азаюына әкеп соқты.

When a habitat is destroyed, the carrying capacity for indigenous plants, animals, and other organisms is reduced so that populations decline, sometimes up to the level of extinction. Habitat loss is perhaps the greatest threat to organisms and biodiversity. Temple (1986) found that 82% of endangered bird species were significantly threatened by habitat loss. Most amphibian species are also threatened by native habitat loss, and some species are now only breeding in modified habitat. Endemic organisms with limited ranges are most affected by habitat destruction, mainly because these organisms are not found anywhere else in the world, and thus have less chance of recovering. Many endemic organisms have very specific requirements for their survival that can only be found within a certain ecosystem, resulting in their extinction. Extinction may also take place very long after the destruction of habitat, a phenomenon known as extinction debt. Habitat destruction can also decrease the range of certain organism populations. This can result in the reduction of genetic diversity and perhaps the production of infertile youths, as these organisms would have a higher possibility of mating with related organisms within their population, or different species. One of the most famous examples is the impact upon China's giant panda, once found in many areas of Sichuan. Now it is only found in fragmented and isolated regions in the southwest of the country, as a result of widespread deforestation in the 20th century. As habitat destruction of an area occurs, the species diversity offsets from a combination of habitat generalists and specialists to a population primarily consisting of generalist species. Habitat destruction leading to climate change offsets the balance of species keeping up with the extinction threshold leading to a higher likelihood of extinction. Habitat loss is one of the main environmental causes of the decline of biodiversity on local, regional, and global scales. Many believe that habitat fragmentation is also a threat to biodiversity however some believe that it is secondary to habitat loss. The reduction of the amount of habitat available results in specific landscapes that are made of isolated patches of suitable habitat throughout a hostile environment/matrix. This process is generally due to pure habitat loss as well as fragmentation effects. Pure habitat loss refers to changes occurring in the composition of the landscape that causes a decrease in individuals. Fragmentation effects refer to an addition of effects occurring due to the habitat changes. It is observed from the worlds longest running fragmentation experiment over 35 years that habitat fragmentation has caused a decrease in biodiversity from 13% to 75%.

Адам халқы туралы

Тұрақтанған мекендеуді жою аймақтың су тасқыны мен құрғақшылық, егін шұғынасы, аурулардың таралуы және судың ластануы сияқты табиғи апаттарға осалдығын күрт арттыруы мүмкін. Батпақтарды – маса сияқты зиянкестердің мекенін – жою малярия сияқты аурулардың алдын алуға көмектескен. Жұқпалы агенттің (мысалы, вирустың) мекенінен толық айыру, мысалы, вакцинация арқылы, сол жұқпалы агенттің жойылуына әкелуі мүмкін. Ауыл шаруашылығы жерлері қоршаған ортаның жойылуынан зардап шегуі мүмкін. Соңғы 50 жылда ауыл шаруашылығы жерлерін қоршаған мекендеу ортасының жойылуы эрозия, тұздану, тығыздалу, қоректік заттардың азаюы, ластану және қалалану арқылы бүкіл әлемдегі ауыл шаруашылығы жерлерінің шамамен 40%-ын деградацияға ұшыратты. Мекеналарды жоюдың адамдарға ең үлкен әсері – көптеген құнды экожүйелік қызметтердің жоғалуы. Мекеналарды жою азот, фосфор, күкірт және көміртек айналымын өзгертті, бұл қышқыл жаңбырдың жиілігі мен күшін арттырды, су өсімдіктерінің гүлдеуіне, өзендер мен мұхиттардағы балықтардың қырылуына және жаһандық климаттың өзгеруіне елеулі үлес қосты. Қалдықтарды өңдеу (яғни, уытты ластаушы заттарды ыдырату және бекіту) және кәріз суының немесе ауыл шаруашылығы ағынды суларының қоректік заттарын қайта өңдеу. Биологиялық әртүрліліктің жоғалуы сонымен қатар адамдар биологиялық бақылау агенттері ретінде пайдалана алатын жануарлар мен жоғары өнімді дақыл сорттарын, қазіргі немесе болашақ ауруларды (мысалы, қатерлі ісік) емдеуге арналған фармацевтикалық препараттарды және пестицидтерге төзімді жәндіктерге немесе саңырауқұлақтың, вирустың және бактерияның вирулентті штаммдарына бейім ауыл шаруашылығы түрлерінің жаңа төзімді сорттарын жоғалтады. Бұрын жаңа жерлерге және топырақтарға көшу азық-түлік өндірісін арттырып, жаһандық азық-түлік сұранысын қанағаттандырды. Дегенмен, бұл оңай шешім енді қол жетімді болмайды, өйткені ауыл шаруашылығына жарамды жердің 98%-дан астамы қазірдің өзінде пайдаланылуда немесе қалпына келтіруге болмайтын деградацияға ұшыраған. Алдағы жаһандық азық-түлік дағдарысы мекендеуді жоюдың басты себебі болады. Коммерциялық фермерлер бірдей жер көлемінен көбірек азық-түлік өндіруге асығатындықтан, олар көбірек тыңайтқыш қолданады және нарық сұранысын қанағаттандыру үшін қоршаған ортаға аз көңіл бөледі. Басқалары жаңа жерлер іздейді немесе басқа жер пайдалану түрлерін ауыл шаруашылығына айналдырады. Ауыл шаруашылығын интенсивтендіру қоршаған орта мен оның тұрғындарының есебінен кеңінен таралды. Түрлер мекендеуінен тікелей жою арқылы немесе бөлшектену, деградация немесе ластану арқылы жанама түрде шығарылады. Әлемдегі қалған табиғи мекендеуді және биологиялық әртүрлілікті қорғауға жасалатын барлық күш-жігер адамдардың табиғи ресурстарға, әсіресе жаңа ауыл шаруашылығы жерлеріне деген сұранысының өсуімен тікелей бәсекелеседі. Тропикалық орманның жойылуы: Тропикалық орманның жойылуының көп жағдайында үш-төрт түпкі себептері екі-үш жақын себептерді тудырады. Аймақтың арнайы түрлерін жалпы инвазивті түрлерге жоғалтуын болдырмау мекендеуді жою деңгейіне байланысты. Мекеналар салыстырмалы түрде бұзылмаған жерлерде, одан әрі жоюды тоқтату жеткілікті болуы мүмкін. Халықты біліммен қаруландыру мекендеуді одан әрі жоюдың алдын алудың ең жақсы жолы болар. Қоршаған ортаға әсер етудің жай өсуін қабылданатын нәрсе ретінде қараудан, тұрақты тәжірибелерге өтудің себебі ретінде қарауға өзгерту. Мекеналарды қалпына келтіру келесі процестер арқылы жүзеге асырылуы мүмкін: мекеналарды кеңейту немесе жөндеу. Мекеналарды кеңейту мекенаның жойылуы мен бөлшектенуіне қарсы тұруға бағытталған, ал мекеналарды жөндеу деградацияға қарсы тұрады. Коридорлар да мекендеуді жоюдың теріс әсерін азайтуға белгілі. Қорғау аймақтары және климаттың өзгеруімен күресу.

Habitat destruction can vastly increase an area's vulnerability to natural disasters like flood and drought, crop failure, spread of disease, and water contamination. Eliminating swamps—the habitat of pests such as mosquitoes—has contributed to the prevention of diseases such as malaria. Completely depriving an infectious agent (such as a virus) of its habitat—by vaccination, for example—can result in eradicating that infectious agent. Agricultural land can suffer from the destruction of the surrounding landscape. Over the past 50 years, the destruction of habitat surrounding agricultural land has degraded approximately 40% of agricultural land worldwide via erosion, salinization, compaction, nutrient depletion, pollution, and urbanization. Probably the most profound impact that habitat destruction has on people is the loss of many valuable ecosystem services. Habitat destruction has altered nitrogen, phosphorus, sulfur, and carbon cycles, which has increased the frequency and severity of acid rain, algal blooms, and fish kills in rivers and oceans and contributed tremendously to global climate change. waste treatment (i. e., the breaking down and immobilization of toxic pollutants), and nutrient recycling of sewage or agricultural runoff. Loss of biodiversity also means that humans are losing animals that could have served as biological control agents and plants that could potentially provide higher yielding crop varieties, pharmaceutical drugs to cure existing or future diseases (such as cancer), and new resistant crop varieties for agricultural species susceptible to pesticide resistant insects or virulent strains of fungi, viruses, and bacteria. In the past, continually moving to new land and soils provided a boost in food production to meet the global food demand. That easy fix will no longer be available, however, as more than 98% of all land suitable for agriculture is already in use or degraded beyond repair. The impending global food crisis will be a major source of habitat destruction. Commercial farmers are going to become desperate to produce more food from the same amount of land, so they will use more fertilizers and show less concern for the environment to meet the market demand. Others will seek out new land or will convert other land uses to agriculture. Agricultural intensification will become widespread at the cost of the environment and its inhabitants. Species will be pushed out of their habitat either directly by habitat destruction or indirectly by fragmentation, degradation, or pollution. Any efforts to protect the world's remaining natural habitat and biodiversity will compete directly with humans' growing demand for natural resources, especially new agricultural lands. Tropical deforestation: In most cases of tropical deforestation, three to four underlying causes are driving two to three proximate causes. Preventing an area from losing its specialist species to generalist invasive species depends on the extent of the habitat destruction that has already taken place. In areas where the habitat is relatively undisturbed, halting further habitat destruction may be enough. Education of the general public is possibly the best way to prevent further human habitat destruction. Changing the dull creep of environmental impacts from being viewed as acceptable to being seen a reason for change to more sustainable practices. Habitat restoration can also take place through the following processes; extending habitats or repairing habitats. Extending habitats aims to counteract habitat loss and fragmentation whereas repairing habitats counteracts degradation. Corridors are also known to reduce the negative impacts of habitat destruction. conservation areas, and addressing climate change.