Кіріспе
Папа Пий XI сайлауы 1922 жылдың 2-6 ақпаны аралығында өткен папалық конклавта 1922 жылдың 22 қаңтарында қайтыс болған Бенедикт XV-нің орнын басу үшін кардинал Ахилл Ратти сайланды. Сикстин капелласында жиналған 60 кардиналдың 53-і жаңа папаны сайлау үшін он төрт дауыс беру қажет болды. Ратти XI Пий есімін қабылдады және дереу балкондан "Urbi et Orbi" ("қалаға және әлемге") деген дәстүрлі халыққа арналған бата беру рәсімін қайта жаңғыртты, оны оның алдыңғылары 1870 жылы Римді Италия мемлекетіне жоғалтқаннан бері орындамай келді. Еуропалық емес төрт кардинал конклавқа қатыспады. Үшеуі кешігіп келді, ал біреуі сапарға шығуға тырыспады. П. XI сайланғаннан кейін үш апта өткен соң, алыс елдерден келген кардиналдардың келесі конклавқа қатысу мүмкіндігін арттыру мақсатында, папа қайтыс болғаннан кейін конклавтың басталу уақытын ұзартатын ережелер шығарды.
The papal conclave held from 2 to 6 February 1922 saw Cardinal Achille Ratti elected to succeed Benedict XV, who had died on 22 January 1922. It took fourteen ballots for the 53 of the 60 cardinals assembled in the Sistine Chapel to elect a new pope. Ratti took the name Pius XI and immediately revived the traditional public blessing from the balcony, Urbi et Orbi ("to the city and to the world"), which his predecessors had eschewed since the loss of Rome to the Italian state in 1870. The four non European cardinals did not participate in the conclave. Three of them arrived too late and one did not attempt the journey. Three weeks after his election, Pius XI issued rules extending the time between the death of a pope and the start of the conclave in order to increase the likelihood that cardinals from distant locations could participate in the next conclave.
Өмірбаян
Алдыңғы бес конклав 1831 жылы консервативті Григорий XVI-дан бастап, бастапқыда либералды Пий IX-қа дейін консерваторлар мен либералдардың арасында күреске әкелді. 1878 жылы қайтыс болған кезде Пий IX реакциялық консерваторға айналды және оның орнын либералды Лео XIII басты, ал оның қайтысынан кейін популист консерватор Пий X таққа отырды. 1914 жылы либералды Бенедикт XV сайланды. Бенедикт XV қайтыс болған кезде Кардиналдар алқасының 61 мүшесі болды. Сол күні Толедо архиепископы Энрике Альмараз и Сантос та қайтыс болды. Қалған 60 кардиналдың үшеуі денсаулығына байланысты конклавқа қатыса алмады: Хосе Мария Мартин де Эррера и де ла Иглесиа, Джузеппе Антонио Эрменгильдо Приско және Лев Скренский з Хриште. Сан-Себастьян-ду-Рио-де-Жанейродан Жоаким Арковерде де Альбукерке Кавалканти конклавқа дейін Римге үлкермейтінін білгендіктен, сапарға шықпады. Еуропалық емес үш кардинал – Бостонның Уильям Генри О'Коннелл, Филадельфияның Денис Догерти және Квебек қаласының Луи Назаир Бегин – конклавқа қатысу үшін уақытында келмеді. Италиялық емес кардиналдардың үштен екісі және олардың арасынан кейбіреулері кем дегенде бір американдық келгенше конклавтың басталуын кейінге жылдыруды қалады. Венгрия кардиналы Янош Цернох басқа кардиналдарға: «Америка – Шіркеудің маңызды бөлігі. Оның Рим Папасын сайлауға қатысуын жоққа шығару – апатты жағдай. Бұл американ халқының мақтанышы мен қадір-қасиетіне зиян келтіреді» деді. Кардинал Фридрих Густав Пиффл «техникалық мәселе үшін» американдықтарсыз алға жылжуға қарсы болды. АҚШ-тағы Апостолдық делегаты болған кезінде архиепископ Джованни Бонзано конклавтың өтуін қамтамасыз ету үшін Киелі Таққа 210 400,09 доллар жіберді.
Дауыс беру
1922 жылғы конклав көп жылдар бойы ең бөлінген конклав болды. Алдыңғы үш конклавтың екеуі үш күн немесе одан аз уақытқа созылған болса, 1922 жылғы конклав бес күнге созылды. Милан архиепискобы Ахилл Раттиге сайлау үшін қажетті екі үшін бір бөлігінен көп дауысқа жету үшін он төрт дауыс қажет болды. Ол ұзақ академиялық мансабынан кейін және Киелі Тақтың дипломатиялық қызметінде үш жылдан аз уақыт өткеннен кейін сегіз ай бұрын кардинал болып тағайындалды және Милан архиепископы болып тағайындалды. Конклавта кардиналдар алқасы екі топқа бөлінді. Киелі кеңсе хатшысы кардинал Рафаэль Мерри дель Валь басқарған, "кепілсіздер" деп аталатын консервативті топ Папа Пий X-тің саясаты мен стилін жақтады. Ратти 6 ақпанда конклавтың он төртінші дауыс беруінде 38 дауыспен папа болып сайланды. Ол бұрын кардиналдарға конклавта өзінің таңдаған атын ("Пий кезінде басталған Рим мәселесін аяқтау үшін Пий") және орталық балконнан жұртқа бата беруі туралы түсіндірген болатын. Кейбір консервативті кардиналдар оны сыртқы балконнан бата беруден қайтартуға тырысқанда, ол олардың аргументтерін біраз уақыт тыңдап, олардың қарсылықтарын жоққа шығарып: "Есте сақтаңыз, мен енді кардинал емеспін. Мен қазір Жоғарғы Папамын", деді. Пий XI 1922 жылғы 1 наурызда Cum Proxime ережесінде жаңа ережелерді жариялады. Ол өзін сайлаған конклавтың тәжірибесін және кардиналдардың өзгерістер сұрағанын атап өтті. Ол конклавтың басталуын папаның қайтысынан кейін 10-15 күнге белгілеп, кардиналдарға оны 18 күнге дейін ұзартуға рұқсат берді. Америка кардиналдарының Римге келуі он бес (6 ақпан) күндік және он сегіз (9 ақпан) күндік аралықты алды. 1939 жылғы папалық конклав үшін колледж ең көп дегенде он сегіз күн күтті.
Ratti was elected pope on the conclave's fourteenth ballot on 6 February reportedly receiving 38 votes. He had earlier given indication of this to the cardinals at the conclave when he explained his choice of name ("a Pius to end the Roman question which had begun under a Pius") and his informing them that he would give the blessing in public from the central balcony. When some of the more conservative cardinals tried to persuade him not to give the blessing from the external balcony, he listened to their arguments for a while and overruled their objections by saying: "Remember, I am no longer a Cardinal. I am the Supreme Pontiff now". Pius XI issued new regulations in Cum Proxime on 1 March 1922. He noted the experience of the conclave that elected him and that cardinals had requested modifications. He set the start of the conclave at ten to fifteen days from the death of the pope and allowed the cardinals to extend that to as long as eighteen days. It had taken the American cardinals from fifteen (6 February) to eighteen days (9 February) to arrive in Rome. For the 1939 papal conclave, the college waited the maximum eighteen days.