Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корея сәулеті – Кореяда ғасырлар бойы қалыптасқан сәулет стилін білдіреді. Корея тарихында әртүрлі мемлекеттер мен патшалықтар буддизм мен корей конфуциандығының ықпалымен ерекше сәулет стилін дамытты. Қытай сәулетінің күшті әсеріне тап болған дәстүрлі корей сәулеті көбінесе еңіс шатырларымен танылады. Корея өнерінің басқа салалары сияқты, корей сәулеті де табиғатқа жақындығымен, қарапайымдылығымен, пішіндерінің еңкейтілгендігімен және шектен тыс нәрседен сақтануымен ерекшеленеді.
none
Korean architecture refers to an architectural style that developed over centuries in Korea. Throughout the history of Korea, various kingdoms and royal dynasties have developed a unique style of architecture with influences from Buddhism and Korean Confucianism. Having been deeply influenced by Chinese architecture, traditional Korean architecture can be mostly recognized by its sloping roofs. Just like in the case of other Korean arts, Korean architecture is distinguished by its naturalistic tendencies, simplicity, economy of shape, and avoidance of extremes.
Жалпы сипаттамалары
Корея сәулет өнерінде ғимараттар тік және көлденең бағытта құрылымдалған. Құрылыс әдетте тас негізден басталып, плиткамен жабылған иілген шатырға дейін көтеріледі, ол консольді құрылыммен ұсталады және бағаналарға сүйенеді; қабырғалар топырақтан (адобе) жасалған немесе кейде толығымен жылжымалы ағаш есіктерден тұрады. Сәулет екі бағана арасындағы қашықтыққа (шамамен 3,7 метр) негізделген "кан" бірлігі бойынша салынды және "ішкі" және "сыртқы" кеңістік арасында әрқашан өтпелі орын болуы үшін жобаланған. Консоль немесе тіреу құрылымы – уақыт өте келе әртүрлі жолдармен жасалған ерекше сәулеттік элемент. Егер қарапайым тіреу жүйесі Гогурё патшалығы тұсында (б.з.д. 37 – б.з. 668), мысалы, Пхеньяндағы сарайларда қолданылған болса, ғимараттың бағана басына орналасқан тіреулермен қисық нұсқасы Корё (Корей) әулетінің (918–1392) кезінде дамытылды. Йонгжудағы Бусеок ғибадатханасының Амита залы осыған жақсы мысал. Кейін (Корё дәуірінің ортасынан Жосон әулетінің басына дейін) Қытайдың ежелгі Хан әулетінің ықпалымен, Моңғол Юань әулетінің (1279–1368) кезінде көптігіне немесе бағаналар аралық тіреулер жүйесі жасалды. Бұл жүйеде консольдар көлденең арқалықтарға да орналастырылды. Сеулдегі Наммадемун қақпасы – Кореяның бірінші ұлттық қазынасы, бұл құрылымның ең символды мысалы болар. Жосон дәуірінің ортасында қанат тәрізді тіреу пішіні пайда болды (мысалы, Сеулдегі Джонгмё кешеніндегі Йонгёнджон залы), кейбір авторлардың пікірінше, бұл қайта-қайта болатын шабуылдардың салдарынан туындаған жарты аралының нашар экономикалық жағдайына жақсы сәйкес келді. Тек маңызды ғимараттарда, мысалы, сарайларда немесе кейде ғибадатханаларда (Тонгдоса сияқты) көп шоғырлы тіреулер әлі де қолданылды. Корей конфуциандығы да қарапайым және еңкейтілген шешімдерге әкелді.
In Korean architecture, buildings are structured vertically and horizontally. A construction usually rises from a stone subfoundation to a curved roof covered with tiles, held by a console structure and supported on posts; walls are made of earth (adobe) or are sometimes totally composed of movable wooden doors. Architecture is built according to the kan unit, the distance between two posts (about 3.7 meters), and is designed so that there is always a transitional space between the "inside" and the "outside." The console, or bracket structure, is a specific architectonic element that has been designed in various ways through time. If the simple bracket system was already in use under the Goguryeo kingdom (37 BC – 668 AD)—in palaces in Pyongyang, for instance—a curved version, with brackets placed only on the column heads of the building, was elaborated during the early Goryeo (Koryo) dynasty (918–1392). The Amita Hall of the Buseok temple in Yeongju is a good example. Later on (from the mid Koryo period to the early Joseon dynasty), a multiple bracket system, or an inter columnar bracket set system, was developed under the ancient Han dynasty in China influence during the Mongolian Yuan dynasty (1279–1368). In this system, the consoles were also placed on the transverse horizontal beams. Seoul's Namdaemun Gate Namdaemun, Korea's first national treasure, is perhaps the most symbolic example of this type of structure. In the mid Joseon period, the winglike bracket form appeared (an example is the Yongnyongjon Hall of Jongmyo, Seoul), which, according to some authors, better suited the peninsula's poor economic situation that resulted from repetitive invasions. Only in buildings of importance like palaces or sometimes temples (Tongdosa, for instance) were the multicluster brackets still used. Korean Confucianism also led to more sober and simple solutions.
Тарихқа дейінгі сәулет
Палеолит дәуірінде Корея түбегінің алғашқы тұрғындары үңгірлер, жартастар мен көшіруге болатын баспаналарды пайдаланған. Шамамен б.з.д. 30 000 жылға дейін салынған көшіруге болатын баспананың қалдықтары Оңтүстік Чхунчхон провинциясындағы Сокжан-ри орнында қазба жұмыстары кезінде табылған. Ұңғыма үйлер архитектурасының ең ерте мысалдары Желмұн тоқымдары дәуірінен жеткен. Б.з.д. 108 жылы Кочосон жойылғаннан кейін Қытай әкімшіліктері құрылды. Осы кезеңдегі ресми ғимараттар ағаштан және кірпіштен салынды, ал төбесі қытай құрылысының ерекшеліктерін көрсететін плиткалармен жабылды.
In the Paleolithic the first inhabitants of the Korean peninsula used caves, rockshelters, and portable shelters. The remains of a portable shelter dating to c. 30,000 BC were excavated at the Seokjang ri site in South Chungcheong Province. The earliest examples of pit house architecture are from the Jeulmun Pottery Period. In 108 BC, the Chinese commanderies was established after the destruction of Gojoseon. Official buildings of this period were built of wood and brick and roofed with tiles having the features of Chinese construction.
Ортақ архитектура
Үш патшалық дәуірінде кейбір адамдар жер үйлерде, ал басқалары қабатты үйлерде тұрды. Мысалы, Гьёнги провинциясындағы Сеундун ридегі Хансеоң (Сейулдың шығыс бөлігі және Гьёнги провинциясындағы Ханам қаласының батыс бөлігі) Бейкдже елді мекенінде тек жер үйлер болды, ал Үлкен Даегудағы Сидзи доңдағы Силла елді мекенінде тек қабатты үйлер кездесті.
In the Three Kingdoms Period, some people lived in pit houses while others lived in raised floor buildings. For example, the Hanseong (hangul=한성, an eastern part of Seoul and western part of Hanam city in Gyeonggi Province) Baekje settlement of Seongdong ri in Gyeonggi Province contained only pit houses, while the Silla settlement of Siji dong in Greater Daegu contained only raised floor architecture.
Қалдық архитектурасы
Кореяның үш патшалығының арасындағы ең ірі патшалық – Когурё – еңістердің бойымен көлденең және тік бойына салынған тау қамалдарымен әйгілі. Когурё қамалдарының жақсы сақталғандарының бірі – қазіргі Оңтүстік-Батыс Маньчжурияда 6 ғасырға дейін салынған Бейкам қамалы (白巖城). Қытай тарихшысы: «Когурё халқы сарайларын жақсы салады» деп жазған. Пхеньян астанасындағы және қазіргі Маньчжуриядағы басқа да қалалық қамалдардағы көптеген сарайларда өрнекті плиткалар мен әшекейлі тірек жүйелері қолданылған.
Goguryeo, the largest kingdom among the Three Kingdoms of Korea, is renowned for its mountain fortresses built horizontally and vertically along the incline of slopes. One of the well preserved Goguryeo fortresses is Baekam fortress (白巖城) constructed before 6th century in present day South West Manchuria. A Chinese historian noted, "The Goguryeo people like to build their palaces well." Patterned tiles and ornate bracket systems were already in use in many palaces in Pyongyang, the capital, and other town fortresses in what now is Manchuria.
Діни сәулет
Буддизмдік ғибадатханалар 372 жылы Буддизмді Кореяның Гогурё қаласына Солтүстік Қытай арқылы енгізгеннен кейін салынды. 1936-1938 жылдары жүргізілген қазба жұмыстары кезінде Пхеньян маңындағы бірнеше ірі ғибадатханалар табылды, оның ішінде Чонгам ри, Вонно ри және Санго ри ғибадатханалары бар. Қазба жұмыстары ғибадатханалар Гогурё стилінде, "үш зал – бір пагода" деп аталатын үлгімен салынғандығын көрсетті. Әр зал шығыста, батыста және солтүстікте орналасқан, ал кіреберіс қақпасы оңтүстікте болды. Көп жағдайда орталық пагодалар сегізбұрышты жоспармен салынған. Сарай ғимараттары да осылай орналастырылған болуы мүмкін. Бэкже 18 жылы құрылды және оның аумағына ежелгі Кореяның батыс жағалауы кірді. Қытайдың Хан әулеті тұсында Наннанг округінің құлдырауынан кейін корейлік Бэкже Қытаймен және Жапониямен достық қарым-қатынас орнатты. Осы кезеңде үлкен ғибадатханалар салынды. Иксан округіндегі Миреукса ғибадатханасының ең көне тас пагодасы ерекше қызығушылық тудырады, себебі ол ағаш пагодадан тас пагодаға өтудің белгілерін көрсетеді. Бэкже әртүрлі ықпалдарды сіңіріп, қытай үлгілерінен алынғандығын көрсетті. Кейіннен Бэкже сәулет стиліне тән маңызды элементтер Жапонияда да қолданылды. Бэкжеге Гогурёнің күшті әсері болды, өйткені Бэкжедің алғашқы королі Онджо Гогурёнің алғашқы королі Го Джумонның ұлы болды, сондай-ақ оңтүстік Қытай да әсер етті. Оңтүстікке қарай кеңейіп, 475 жылы астанасын Унгжинге (қазіргі Гонгжу), ал 538 жылы Сабиге (қазіргі Буйо) көшірген кезде оның өнері Гогурё өнерінен бай және жетілдірілген болды. Бэкже архитектурасының тағы бір ерекшелігі – қисық сызықты дизайнды қолдану. Бэкжедегі ғимараттардың ешқайсысы сақталмаса да, үш патшалықтың ешқайсысының ағаш құрылысы да қалмаған, бірақ Жапониядағы Хорудзи ғибадатханасы, оның құрылысына Бэкже сәулетшілері мен техниктері көмектескен, Бэкже архитектурасының 384 жылы буддизм енгізілгеннен кейін толық гүлденгенін көрсетуге болады. Құрылыс орындарында қалған үлгілі кірпіштер, басқа да жәдігерлер және уақыттың сынағынан өткен тас пагодалар Бэкже мәдениетінің жоғары деңгейде дамығандығын куәландырады. Бэкжедегі ең үлкен Миреукса ғибадатханасының орны 1980 жылы Джеоллабук провинциясының Иксан қаласында қазылып алынды. Қазба жұмыстары Бэкже архитектурасы туралы бұрын белгісіз көптеген деректерді ашты. Миреукса ғибадатханасындағы тас пагода – Бэкжедегі екі сақталған пагоданың бірі. Бұл Кореядағы ең үлкен және ең көне пагода. Миреукса ғибадатханасы үш пагодадан тұратын ерекше құрылымға ие болды. Әр пагода мен залда айналасын жабық дәліздер қоршап тұрғандай, бұл "бір зал – бір пагода" стиліндегі үш бөлек ғибадатхананың көрінісін береді. Ортадағы пагода ағаштан, ал қалған екеуі тастан жасалған. Ағаш пагоданың солтүстігінде және оңтүстігінде үлкен бас зал мен ортаңғы қақпаның орны табылды. 1982 жылы Бэкже ғибадатханасының орнында қазба жұмыстары жүргізілгенде, ғибадатхананың солтүстігінде негізгі зал мен лекция залының қалдықтары табылды. Оның оңтүстігінде ортаңғы қақпаның, басты қақпаның және басты оське біріне-бірі қарама-қарсы орналасқан тоғанның қалдықтары табылған. Ғибадатхананың ортаңғы қақпадан лекция залына дейінгі аралықта дәліздер бар екені анықталды. Бұл "бір пагода" стилі Бэкжеге тән болды, өйткені 1964 жылы Гунсуридегі ғибадатхана және Буйодағы Гумгангса ғибадатханасының қазбаларында осы үлгіге тап болды. Алайда Гумгангса ғибадатханасының құрылыс алаңдары солтүстік-оңтүстік емес, шығыстан батысқа қарай бағытталған негізгі оське орналастырылған. Силладағы ертедегі буддизм Гогурё ықпалымен дамыды. Кейбір монахтар Гогурёдан Силлаға келіп, халыққа уағыз айтып, бірнеше адамды дінге көндірді. Силла үш патшалықтың соңғысы болып, толыққанды патшалыққа айналды. Силлада будда ғибадатханалары салынды. Силла архитектурасының ең танымал үлгілерінің бірі – Азиядағы алғашқы тас обсерватория деп саналатын Чхомсонгдай. Ол Сеондок патшайымының (632-646) тұсында салынған. Құрылымы өзінің ерекше және сәнді пішінімен танымал. Ең ежелгі Силла ғибадатханаларының бірі Хвангньонгса ғибадатханасы 1976 жылы жүйелі түрде қазылып, зерттеліп, едәуір көлемде болғаны анықталды. Ол төртбұрышты қабырғалы аймақта тұрды, оның ең ұзын жағы 288 метр болды. Тек дәліздермен қоршалған аумақ шамамен 19 040 шаршы метрді құрады. Самгук Саги (Үш патшалықтың ескерткіштері) 645 жылы мұнда тоғыз қабатты ағаш пагода тұрғызылғандығы туралы жазған. Сакиямуни Будданың үлкен мүсіні бас залда сақталған.
The construction of Buddhist temples was undertaken after Buddhism was introduced in Korean Goguryeo in 372 by way of northern China. A series of excavations in 1936 1938 unearthed the sites of several major temples near Pyongyang, including those in Cheongam ri, Wono ri and Sango ri. The excavations disclosed that the temples were built in a Goguryeo style known as "three Halls one Pagoda," with each hall in the east, west and north, and an entrance gate in the south. In most cases, the central pagodas had an octagonal plan. Palace buildings appear to have been arranged in this way as well. Baekje was founded in 18 BC and its territory included the west coast of the ancient Korea. After the fall of Nangnang County under the Han dynasty in China, Korean Baekje established friendships with China and Japan. Great temples were built during this time. The earliest stone pagoda of the Mireuksa Temple in Iksan county is of particular interest because it shows the transitional features from a wooden pagoda to a stone one. Baekje assimilated diverse influences and expressed its derivation from Chinese models. Later, important elements of the architectural style of Baekje were adopted by Japan. Baekje was heavily influenced by Goguryeo because the first King Onjo of Baekje was a son of the Goguryeo's first king Go Ju mong as well as by southern China. As it expanded southward, moving its capital to Ungjin (current Gongju) in 475 and to Sabi (current Buyeo) in 538, its arts became richer and more refined than that of Goguryeo. Also characteristic of Baekje architecture is its use of curvilinear designs. Though no Baekje buildings are extant in fact, no wooden structure of any of the Three Kingdoms now remains it is possible to deduce from Horyuji temple in Japan, which Baekje architects and technicians helped to build, that Baekje's architecture came into full bloom after the introduction of Buddhism in 384. What remains in the building sites, patterned tiles and other relics, as well as the stone pagodas that have survived the ravages of time, testifies to the highly developed culture of Baekje. The site of Mireuksa temple, the largest in Baekje, was excavated in 1980 at Iksan of Jeollabuk do Province. The excavation disclosed many hitherto unknown facts about Baekje architecture. A stone pagoda at Mireuksa temple is one of two extant Baekje pagodas. It is also the largest as well as being the oldest of all Korean pagodas. Mireuksa temple had an unusual arrangement of three pagodas erected in a straight line going from east to west, each with a hall to its north. Each pagoda and hall appear to have been surrounded by covered corridors, giving the appearance of three separate temples of a style called "one Hall one Pagoda." The pagoda at the center was found to have been made of wood, while the other two were made of stone. The sites of a large main hall and a middle gate were unearthed to the north and south of the wooden pagoda. When the site of Jeongnimsa temple was excavated in 1982, which had also been the site of the other existing Baekje pagoda, the remains of a main hall and a lecture hall arranged on the main axis one behind the other were unearthed to the north of the pagoda. The remains of a middle gate, a main gate and a pond arranged on the main axis one in front of the other were also discovered to its south. It was found that the temple was surrounded by corridors from the middle gate to the lecture hall. This "one Pagoda" style was typical of Baekje, as the excavations of the temple site in Gunsu ri and in Gumgangsa temple in Buyeo in 1964. The building sites of Gumgangsa temple, however, were arranged on the main axis going from east to west rather than from north to south. Early Buddhism in Silla developed under the influence of Goguryeo. Some monks from Goguryeo came to Silla and preached among the people, making a few converts. Silla was the last of the three kingdoms to develop into a full fledged kingdom. Buddhist temples were built in Silla. One of the well known examples of Silla architecture is Cheomseongdae, said to be the first stone observatory in Asia. It was built during the reign of Queen Seondeok (632 646). The structure is known for its unique and elegant form. One of the earliest Silla temples, Hwangnyongsa temple was systematically excavated and studied in 1976, and found to have been of considerable magnitude. It stood in a square walled area, the longest side of which was 288 meters. The area enclosed by corridors alone was about 19,040 square meters. The Samguk Sagi (Memorabilia of the Three Kingdoms) records that there was a nine story wooden pagoda built here in 645 that was about 80 meters high by today's scale. A large image of Sakyamuni Buddha is also recorded to have been enshrined in the main hall with the stone pedestal still remaining. Constructed in the middle of the 6th century, Hwangnyongsa temple flourished for more than 680 years during which time the halls were rearranged many times. In its prime, immediately before Silla's unification of the peninsula in 668, it was arranged in the "three Halls one Pagoda" style, quite unlike the "one Hall one Pagoda" style of Baekje's Mireuksa temple. Another major Silla temple was Bunhwangsa, on the site of which still stands three stories of what is recorded to have been a nine story pagoda. As the remains show, the pagoda was made of stones cut to look like bricks. A set of stone flagpole pillars in addition to other stone relics also remain.
Патшалық сәулет
Бейкжеде көптеген сарайлар салынғаны туралы жазбалар бар. Олардың іздерінің бір бөлігін осы мемлекеттің үшінші сарайы болған Бусосансеонгтан және Самгук саги (Үш патшалық тарихы) кітабында еске алынған Гуннамджи тоғанының орнынан табуға болады. Гуннамджи дегеніміз – "сарайдың оңтүстігіндегі тоған".
Many palaces are recorded as having been built in Baekje. Some traces of them can be found at both Busosanseong, the third palace of this kingdom, and at the site of Gungnamji pond, which is mentioned in the Samguk sagi (History of the Three Kingdoms). Gungnamji means "pond in the south of the palace."
Мазар архитектурасы
Үш патшалық дәуіріндегі жерлеу архитектурасы монументальді масштабта болды. Мысалы, Гогурёде осы кезеңде екі түрлі жерлеу архитектурасы дамыды: бір түрі тастан салынған сатылы пирамида, ал екіншісі – үлкен топырақ үйіндісі. Чхонмачхон үйіндісіндегі жерлеу – ежелгі Силла астанасы Кёнджудағы монументальді стильдегі жерлеу архитектурасының мысалы. Гогурё қабірлеріндегі қабырға суреттері сол кезеңнің архитектурасы туралы көп мәлімет береді, себебі олардың көпшілігі корей тілінде "baeheulimgidoong" (배흘림기둥) деп аталатын иілісқан бағаналары бар ғимараттарды бейнелейді. Көптеген бағаналардың үстінде капительдер орналасқан. Суреттер сол кездегі корей архитектурасына тән ағаштан жасалған тіреу құрылымдары мен ағаштарды бояудың қолданылғанын көрсетеді. Корея қабірлер мен қала қабырғаларын салудың бай архитектуралық мұрасына ие. Мюрьонг патшасының (501–523 ж.) кірпіштен салынған қабірі күмбезді төбесі мен аркалық құрылысымен ерекшеленеді.
Three Kingdoms Period mortuary architecture was monumental in scale. For example, in Goguryeo two different types of mortuary architecture evolved during this period: one type of burial is a stepped pyramid made of stone, while another is a large earth mound form. The Cheonmachong mounded burial is an example of the monumental style of mortuary architecture in the ancient Silla capital at Gyeongju. Murals in tombs dating from Goguryeo also reveal a great deal about the architecture of that period as many of them depict buildings which have pillars with entasis called baeheulimgidoong (배흘림기둥) in Korean. Many have capitals on top of them. The murals reveal that the wooden bracket structures and coloring on the timbers, all characteristic of later Korean structures, were already in use at that time. Korea also has a rich architectural heritage of tombs and town wall construction. The brick tomb of King Muryong (501–523 AD) is remarkable for its vaulted ceiling and arch construction.
Солтүстік-Оңтүстік мемлекеттер кезеңі (698926)
Солтүстік-Оңтүстік мемлекеттер кезеңі (698–926) – Корея тарихындағы Силла және Балхае мемлекеттерінің Кореяның оңтүстік және солтүстік бөліктерінде бірге өмір сүрген кезеңі.
North South States Period (698–926) refers to the period in Korean history when Silla and Balhae coexisted in the southern and northern part of Korea, respectively.
Діни сәулет
Буддистік ғибадатханалардың жоспарлары орталық бас залдың алдында екі пагодамен сипатталатын, солтүстік-оңтүстік осында симметриялы құрылыммен және басқа да ғимараттармен үйлесімді болып келді. Кёнджу қаласының жанындағы Тохам тауының етегінде тас платформаға салынған Бұлғұкса ғибадатханасы Кореядағы ең көне сақталған ғибадатхана. Ғибадатхана алғаш рет 6 ғасырдың басында негізделген, ал 752 жылы толығымен қайта салынған және кеңейтілген. Алғашқы платформа мен іргетастары қазірге дейін сақталған, бірақ қазіргі ағаш ғимараттар Жосон әулеті кезінде қайта құрылған. Екі қабатты платформаның тас жұмыстары сәулеттік ұйымдастырудың керемет деңгейін және құрылыс әдістерінің жетілгендігін көрсетеді. Ғибадатхананың басты залының алдында екі тас пагода тұр. Ауланың сол жағында орналасқан қарапайым Сеокгатап Будданың жоғары тыныштықтағы бейнесін көрсетеді. Оның үш қабаты, екі пьедестал қабаты бар, жалпы биіктігі шамамен жиырма бес футқа жетеді. Пагода безендірілмеген пьедестал тақталарынан және әрқайсысы бес сатылы қос қабатты және қиық шатырлары бар үш қабатты ступадан тұрады. Бұл ерекшеліктер корей тас пагодаларының классикалық үлгісін құрайды. Ауланың оң жағындағы күрделі Даботап Будданың сан алуан әлемдегі бейнесін көрсетеді және Кореяда, тіпті Азияда да бірегей. Биіктігі отыз бес фут болатын бұл пагодада әр жағында баспалдақтары бар бір пьедестал, балюстрадасы бар төрт негізгі қабат және соңғы тәж шарлы табақ тізбегі бар. Пагоданың қалыптарында және басқа да бөлшектерінде лотос гүлінің дизайны айқын көрінеді. Сеокурам тас үңгір ғибадатханасы Тохам тауының шаңырағында орналасқан. Оны Бұлғұкса ғибадатханасының бас сәулетшісі салған, және ол шамамен бір уақытта салынған. Бұл үңгір ғибадатханасы гранит блоктарынан қолмен салынған және табиғи ландшафтқа ұқсас көрініс беру үшін үстіне топырақ үйіндісі жабылған. Ғибадатхана қабырғаларының екі жағында буддизмнің қорғаушыларының бейнелері ойылып салынған үлкен тас тақташаларымен қапталған төртбұрышты кіреберіспен мақтанады, ал бас бөлмеге апаратын кіреберіс жолында да олар бейнеленген. Дөңгелек негізгі бөлме әсем күмбезді төбемен жабылған және Бодхисаттвалар мен он шәкірттерді бейнелейтін оюлы тас қабырға панельдерімен қоршалған. Ортасында лотос тұғырына орналасқан Будданың әсем мүсіні бөлменің басты көрнектілігі болып табылады. Азияда тас үңгір ғибадатханалары сирек емес, бірақ олардың өте аз ғибадатханалары мен мүсіндері осындай жоғары деңгейдегі шеберлікті көрсетеді. Сеокурамдағыдай діни және көркемдік тұрғыдан толыққанды дизайнға ешқайсысы жетпейді.
The plans of Buddhist temples were characterized by two pagodas in front of the central main hall in a symmetrical layout on the north–south axis with other buildings. Bulguksa Temple, built on a stone platform at the foothill of Mt. Toham near Gyeongju, is the oldest existing temple in Korea. The temple was first founded early in the 6th century and was entirely rebuilt and enlarged in 752. The original platform and foundations have remained intact to the present, but the existing wooden buildings were reconstructed during the Joseon dynasty. The stone work of the two story platform exhibits a superb sense of architectural organization and advanced building methods. Two stone pagodas stand in front of the main hall of the temple. The simpler Seokgatap located to the left of the court represents Buddha's manifestation in a transcendent calm. It has three stories with two pedestal layers and a total height reaching about twenty five feet. The pagoda consists of simple undecorated pedestal slabs and three story stupa each of which has five stepped eaves and truncated roofs. These characteristics constitute a typical form of the Korean stone pagodas. To the right of the court, the complex Dabotap represents Buddha's manifestation in a diversified universe, and is unique in Korea, further so in Asia. With a height of thirty five feet, this pagoda has one pedestal with a staircase on each side, four main stories with balustrade and is characterized by the final crown ball and plate sequence. The design motif of the lotus flower is apparent in mouldings and other details of the pagoda. The rock cave shrine of Seokguram is located on the crest of Mt. Toham. It was built by the same master architect of Bulguksa Temple, and built around the same era. This cave shrine was artificially and skillfully constructed with granite blocks and covered with an earth mound on top to give the appearance of a natural landscape. The shrine boasts a rectangular anteroom lined with large stone slabs carved with the figures of the protectors of Buddhism on each side of the walls and at the entrance passageway to the main chamber. The circular main chamber covered by an elegant dome ceiling and surrounded by carved stone wall panels depicting Boddhisattvas and the ten disciples. The graceful statue of Buddha on a lotus pedestal in the center is the dominant feature of the chamber. Rock cave shrines are not rare in Asia, but few of these shrines and sculptures reveal such high level of artistry. None are as religiously and artistically complete in overall design as those at Seokguram
Патшалық сәулет
Біріккен Силла сәулеті 7-ші ғасырдан 10-шы ғасырға дейінгі кезең ретінде анықталады. Корея түбегі Біріккен Силла патшалығына біріктірілгеннен кейін, Корея Силласының институттары түбірімен өзгерді. Біріккен Силла Қытайдағы Тан әулетінің толыққанды дамыған мәдениетін сіңіріп алды, сонымен бірге ерекше мәдени өзіндігін қалыптастырды. Тан әулетінен жаңа буддалық бағыттар келді және буддалық өнер гүлденді. Бұл өнердің барлық саласындағы бейбітшілік пен мәдени дамудың кезеңі болды. Сәулеттік өнер Гьончжудың патшалық астанасында өркендеді, бірақ бұрынғы даңқтың ізі әлдеқашан жойылды. Қаланың өркендеген шағында шамамен 200 000 тұрғыны болды және ол екі өзен мен үш таудың тоғысқан жерінде стратегиялық тұрғыдан орналасқан, олардың арасында 170 км² шамасындағы құнарлы аймақ жатыр. Қаланың қалалық аймағы үш кезеңде дамытылып, кеңейтілді. Екінші кезеңде, Хвангньонса ғибадатханасы орталықта орналасқанда, аймақ кең көшелері бар жолдардың торлы желісімен құрылды. Сарайлардың бірі Анапжидің жасанды көлімен белгіленген, ал қоршау қабырғалары бұрынғы ғимараттардың орналасқан жерін көрсетеді. Қаланың ақсүйектерінің тұрғын ауданы ақсүйектерге жеңілдіктер берген, бірақ қара халыққа тыйым салынған құрылыс ережелеріне сәйкес салынған үлкен үйлерден тұрды. Ғимараттардың қираған орындарынан көптеген плиткалар табылған. Олардың сақталғандары әдемі және талғамды дизайнды көрсетеді.
United Silla architecture is defined as from the 7th century to the 10th century. After the unification of the Korean peninsula into the kingdom of United Silla, Korean Silla institutions were radically transformed. United Silla absorbed the fully matured culture of the Tang dynasty in China, and at the same time developed a unique cultural identity. New Buddhist sects were introduced from the T'ang and Buddhist art flourished. It was a period of peace and cultural advancement in all fields of the arts. Architecture flourished in the royal capital of Gyeongju, though almost all traces of the former glory have vanished at the present time. The city had nearly 200,000 inhabitants at its peak, and was strategically located at the junction of two rivers and three mountains that encircle a fertile basin of about 170 km2 in area. The urban area of the city was developed and expanded in three stages. In the second stage, when Hwangnyongsa Temple was located in the center, the region was developed into a grid network of road patterns with wide streets. One of the palace sites is marked by the artificial lake of Anapji with stone works of retaining walls delineating the former building location. The residential district of the nobles in the city was composed of great houses which were constructed conforming to the building code that granted privileges to the nobles, but forbidden to the commoners. Tiles from many ruins of the buildings were found everywhere. Of those that are still intact, show elegant and graceful design.
Балха (698926)
Солтүстік Кореяның Балхэ патшалығының (698–926) өнерінің күрделі табиғатын Балхэ ханшайымдарының екі қабірінен көруге болады. Бұл қабірлерде Балхэ халқының аристократтары, жауынгерлері, музыканттары және қызметші қыздары бейнеленген. Патшалықтың үшінші билеушісі Мун патшаның (737–793) қызы, Ханшайым Чжонхёның қабіріндегі қабырға суреттерінде олардың бейнесі сомдалған. Бұл суреттер Балхэ халқының толыққанды келбетін көрсетеді. 793 жылы Балхэ патшалығының алғашқы халқы салған Ханшайым Чжонхё мавзолеі (hangul=정효공주묘, Chinese: Zhēnxiào Gōngzhǔ mù 贞孝公主墓) Балхэ суретшілерінің жасаған алғашқы толыққанды және егжей-тегжейлі қабырға суреттерін қамтиды, осылайша тарихшыларға құнды мәліметтер береді. Мавзолейде бастапқыда кірпіш пен тас плиталардан тұрғызылған жерлеу пагодасы және күмбез болған. Қазірде пагоданың негізі ғана сақталған, ол оның бастапқыда 5.50x5.65 метрлік шаршы пішінде болғанын көрсетеді. Жерлеу пагодасы мен күмбездің астында ханшайымның қабірі кіреберіс жолы, қабірдің кіреберісі, ішкі дәліз және жерлеу камерасынан тұрады. Жерлеу камерасы жер астында орналасқан және 1980 жылдың қазан айында қазылған. Камераның өлшемдері 2.10x3.10 метр, ол кірпіштен салынған, ал төбесі тас плиталардан жасалған. Таспен қапталған топырақ үйінділері Гогурё стиліндегі қабірлердің сабақтастығын көрсетеді. Ішкі дәліздің артқы қабырғаларында және жерлеу камерасының солтүстік, шығыс және батыс қабырғаларында 12 қабырға суреті сақталған, олар адамдарды бейнелейді. Камераның әр қабырғасында төрттен сурет орналасқан, оларда қызыл, көк, сары, күлгін және қоңыр киім киген он үш адам бейнеленген – жауынгерлер (3), қызметшілер, музыканттар және қызметші қыздар. Бұл суреттер Балхэ халқының бейнесін алғаш рет толыққанды көрсетті.
The composite nature of the northern Korean Kingdom of Balhae (698–926) art can be found in the two tombs of Balhae Princesses. Shown are some aristocrats, warriors, and musicians and maids of the Balhae people, who are depicted in the mural painting in the Tomb of Princess Jeonghyo, a daughter of King Mun (737 793), the third monarch of the kingdom. The murals displayed the image of the Balhae people in its completeness. The Mausoleum of Princess Jeonghyo (hangul=정효공주묘, Chinese: Zhēnxiào Gōngzhǔ mù 贞孝公主墓), made in 793 by the people of the early Balhae kingdom, contains, among other things, the first complete discovered and detailed murals done by Balhae artists, and hence provides valuable insights to historians. The mausoleum originally had a funerary pagoda made from brick and stone slabs, in addition to a tumulus. Only the pagoda's foundations remain, which show that it was originally square, measuring 5.50x5.65 m. Below the funerary pagoda and tumulus, the princess' burial comprised an entry passage, tomb entrance, internal passage, and burial chamber. The burial chamber is underground, and was excavated in October 1980. The burial chamber measured 2.10x3.10 m and was built from bricks, with stone slabs forming the roof. The mounds of earth lined with stones demonstrate the continuance of Goguryeo style tomb There were originally 12 murals depicting people on the rear walls of the internal passage and north, east, and west walls of the burial chamber. The chamber is surrounded by four murals on each wall, depicting thirteen people in action, such as warriors (3), chamber attendants, musicians, and maids, wearing red, blue, yellow, purple, and brown robes. The murals displayed the image of the Balhae people in its completeness for the first time.
Горё династиясы (9181392)
Горёо архитектурасы 10-шы ғасыр мен 14-шы ғасыр аралығындағы кезең ретінде анықталады. Осы кезеңдегі архитектураның көп бөлігі дінмен байланысты болды және саяси билік/мемлекеттің ықпалында дамыды. Буддалық ғибадатханалар мен пагодалар сияқты көптеген ғимараттар діни қажеттіліктерге сәйкес салынды, себебі буддизм сол кездегі мәдениет пен қоғамда маңызды рөл атқарды. Ағаштан салынғандықтан, осы кезеңдегі архитектураның көп бөлігі қазірге дейін жетпеді, бұл өкінішті жағдай. Сонымен қатар, Горёо әулетінің астанасы қазіргі Солтүстік Кореядағы Кэсон қаласында орналасқан. Оның географиялық орны Оңтүстік Корея тарихшыларына осы дәуірдің архитектурасын зерттеу және талдауды қиындатады. Оңтүстік Кореяда сақталған Горёо дәуірінің соңғы кезеңінен қалған ағаш құрылымдар "Чосон" дәуірінің архитектурасына қарағанда айтарлықтай қарапайым тіреу жүйесін (кранштейнді) көрсетеді. Бұл құрылыстардың ашық және нәзік түс схемасы Үш Корольдық дәуірден бері одан әрі дамыған.
Goryeo architecture is defined as the period between the 10th century and the 14th century. Much of the architecture in this period was related to religion and influenced by political power/ kingdom. Many buildings such as magnificent Buddhist temples and pagodas were developed based on religious needs, as Buddhism played an important role in the culture and society at the time. It is unfortunate that little has survived to the present day, since most of the architecture from this period was built of wood. Also, the capital of the Goryeo dynasty was based in Kaesong, a city in modern day North Korea. Its location has made it difficult for many historians in South Korea to study and analyze the architecture of this era. Few remaining wooden structures from the late Goryeo period in South Korea show us significantly simpler bracketing than those from the 'Choson' period architecture. Bright and soft coloring of these structures had been further developed since the Three Kingdoms era.
Колониялық кезеңнің сәулет өнері
1910-1945 жылдардағы Корея отарлау дәуірінде Жапонияның отарлық үкіметі корей сәулетін жапон сәулет дәстүрлерімен алмастыруға тырысты. Корей императорлық сарайларының маңызды құрылыстары мен олардың дәстүрлі корей бақтары бұзылды. Ландшафттың маңызды элементтері алынып, Жапонияға сатылды немесе пайдалану үшін алынды. Ежелгі бунджай ағаштары жапон бақшаларында бонсай ретінде отырғызылу үшін алынды. Жапон оккупациясы кезінде дәстүрлі корей діни ғимараттарының (буддистік немесе конфуциандық) салынуы шектелді, сондай-ақ христиан шіркеулеріндегі өзгерістерге де рұқсат берілмеді. Кейбір корей халқы жапон ұлтшылдық идеологиясына қарсы тұрып, Чонджу ауылындағы үйлер сияқты дәстүрлі корей ханок үйлерін салды. Корей сәулетіне және оның тарихына отарлық үкімет тарапынан көрсетілген немқұрайлылықтың салдарынан маңызды корей ескерткіштері күтсіз қалды және күтімсіздіктен зардап шекті, соның нәтижесінде сәулеттің маңызды үлгілері бұзылды немесе нашарлады. Кейбір тарихи ғимараттар жапондық әшекейлеу тәсілдерін қолданып қайта безендірілді. Осы аралықта, жапон үкіметі мен жеке азаматтар корей сәулетін зерттеу, қалпына келтіру және сақтау жұмыстарын жүргізді. 1918 жылы Болгукса ғибадатханасының және 1915 жылы Мирексаджи тас пагодасының қалпына келтірілуі осының бір мысалы. Жапон отарлық сәулеті алғаш рет Кореяға көлік инфрақұрылымын дамыту бағдарламалары арқылы енгізілді. Жаңа теміржол желілерінде жапон үлгісіндегі теміржол станциялары мен қонақүйлер салынды. Жапондықтар жаңа қалалық әкімдіктер, пошта бөлімдері, казармалар мен әскери базалар, түрмелер, полиция бөлімдері мен полиция бекеттері (кобан) салды. Корей тілін бұқаралық ақпарат құралдарында және білім беруде қолдануға тыйым салғаннан кейін, жапондық білім беру жүйесі үшін жаңа мектептер салынды. Кореядағы жапон оккупациясы үшін маңызды болған кейбір жаңа ғимараттар салуда батыс «Еуроамерикандық» жаңғыру сәулет стилі қолданылды. Мысалы, неоклассикалық стильдегі Жапон бас үкіметі ғимараты (1926), Сеул вокзалы (1925) және Сеул қалалық әкімдігі (1926). Кореяда құрылыс материалдары жетіспеді. Кореяның ежелгі ормандары, әсіресе ірі кипарис ағаштары жапондықтар тарапынан кесіліп, басқа экспортталатын құрылыс материалдарымен бірге Жапонияға тасылды. Жапон оккупациясы 20 ғасырдың батыс дизайн бағыттарын, соның ішінде Ар-деко және модернистік сәулетті Кореяға жеткізбеді. Корей сәулеті 20 ғасырдың ықпалымен 1946 жылы Корея тәуелсіздік алғаннан кейін ғана дамыды.
During the Japanese occupation in the Colonial Korea era from 1910 to 1945, there was an attempt by the colonial government of the Empire of Japan to replace Korean architecture with Japanese architectural traditions. Significant structures of Korean imperial palace compounds and their traditional Korean gardens were demolished. Important landscape elements were removed and sold or taken for use in Japan. Ancient bunjae trees were taken for replanting as bonsai in Japanese gardens. Also during Japanese occupation, the construction of traditional Korean religious buildings (Buddhist or Confucian) was discouraged, as well as adaptations in Christian churches. Some Korean people resisted the Japanese nationalist agenda by building traditional Korean hanok homes, such as the houses of Jeonju village. The colonial disregard for Korean architecture and its history left important Korean landmarks neglected and unmaintained, and the deterioration or demolition of significant examples of architecture resulted. Some historic buildings were also redecorated using Japanese ornamentation methods. Meanwhile, the Japanese government and private citizens worked to study, restore, and preserve Korean architecture. The restoration of Bulguksa Temple in 1918 and Mireuksaji Stone Pagoda in 1915 are one example. Japanese Colonial architecture was first introduced to Colonial Korea via transportation infrastructure building programs. New railway lines had Japanese type railway stations and hotels. The Japanese also built new city halls, post offices, barracks and military bases, jails and prisons, and police stations and police boxes (koban). Having prohibited the use of the Korean language in the media and education, Japan built new schools for the Japanese education of Koreans. Western 'Euro American' Revival architectural styles were used for some new buildings important to the Japanese occupation in Korea. An example is the Neoclassical style Japanese General Government Building (1926), the Seoul Station (1925), and the Seoul City Hall (1926). Materials for building construction in Korea were in short supply. The Korean old growth forests and particularly large cypress logs were under Japanese logging operations and shipped to Japan, along with other exportable building materials. The Japanese occupation blocked 20th century Western design movements, including Art Deco and Modernist architecture, from reaching Colonial Korea. Korean architecture with 20th century influences did not develop until after Korean independence in 1946.
Соғыстан кейінгі кезең және Корея соғысының сәулеті
1945 жылы Жапонияның капитуляциясынан кейін американдық сәулет өнері басымдыққа ие болды. Дуглас Макартурдың басшылығымен, ол Токиодағы одақтас державалардың жоғарғы бас штабы арқылы Кореяның ішкі және саяси бағытын белгіледі. Кореялықтар корей сәулетін отандық аймақтарда қайта жандандырды, мұнда миссионерлік шіркеулерді жөндеуге басымдық берілді. Одан кейін инфрақұрылымды күрделі жөндеу жүргізілді, көбінесе жаңа жобалар емес, толықтыру жұмыстары болды, сондай-ақ әскери бақылаудағы қарапайым ауруханалар, мектептер мен өнеркәсіптік нысандар салына бастады. Сеул Екінші дүниежүзілік соғыстың көп бөлігін бастан кешірді, бірақ Корея соғысы (1950–1953) кезінде көптеген ғимараттар қиратылды, қала Солтүстік және Оңтүстік Корея күштері арасында бес рет иелігі ауысты. Көшедегі шайқастар мен артиллериялық оқ жауын қаланың көп бөлігін, соның ішінде Хан өзенінің үстіндегі көпірлерді қиратты. Маңызды архитектуралық нысандар басып кірген әскерлер тарапынан тоналып, өртелді, тонау кеңінен таралды, ал қалалық ландшафт жөндеуге қаражат жетіспеуден зардап шекті. Соғысты тоқтатудан кейін, шетелдік үкіметтер анықтаған ерекше архитектуралық стильдермен дамудың ұзақ кезеңі басталды. Солтүстікте сталиндік, абсолюттік және көбінесе бруталистік сәулет өнері қолдау тапты. Солтүстік Кореялық сәулетшілер Мәскеуде немесе Советтің серіктес елдерінде білім алып, социалистік жұмысшы стилі мен үлкен мерекелік халық сәулетін әкелді. Қала тұрғындары мен бюрократтар Совет стиліндегі пәтерлерде тұрды, ал шаруалар мен ауылдық жұмысшылар дәстүрлі үйлерде тұрды, қала құрылысы соңғы кезде ғана дамыды. Пхеньянда сәулеттік көрме ретінде үлкен ғимараттар мен алаңдар салынды. Бұл нысандар ресми процессиялық ландшафттармен толықтырылды. Көптеген архитектуралық жобалар мемлекеттік қаржыландырумен жүзеге асырылды және функциясы мен стилінде біртектілік сақталды. Оңтүстікте американдық үлгілер кез келген маңызды корей ғимараттарының жаңа дизайнын анықтады, ал тұрғын үй архитектурасы, азаматтық және ауылдық, дәстүрлі құрылыс техникаларын, жергілікті материалдар мен стильдерді сақтады. Геноцид пен азаматтық соғыс салдарынан қираған елді қайта құру қажеттілігі арнайы стильдері жоқ, бірақ бірнеше рет кеңейтілген, қарапайым және арзан ғимараттардың пайда болуына әкелді. Корея қалаларының көпшілігінде желілік жоспар болмады және көбінесе таулармен шектелгендіктен, қалалық ландшафттардың ерекшелігі сезілмеді. 1950 жылдардың ортасына қарай ауылдық аймақтар жеткіліксіз қаржыландырылды, ал қалалар тығыз халқымен толды, соның салдарынан қалалардың кеңеюі басталды, бірақ ерекше ғимараттар салуға ақша жетіспеді. Ғимараттар жергілікті ерекшеліктерге мән бермей, жылдам салынып жатты. Жұмысшыларға баспана қажеттілігі артып, дәстүрлі ханок ауылдары бұзылды, жүздеген қарапайым және арзан пәтерлер тез салынып, қала орталықтарының шетінде жаңа қауымдастықтар пайда болды, олар компаниялардың қаражатымен салынды және қаржыландырылды.
After the Surrender of Japan in 1945, American architecture assumed supremacy. Under Douglas MacArthur, who set Korean domestic and political policy from the Supreme Command of the Allied Powers headquarters in Tokyo. Korean architecture by Koreans began once again in domestic areas, with extensive repair of the missionary churches being given priority funding. Essential repair to infrastructure followed, more patch work than new projects, and block built hospitals, schools, industries began simple construction under military supervision. Seoul had survived much of World War II but during the Korean War (1950–1953), many buildings were destroyed, with the city changing command between North Korean and South Korean powers five times. Street to street fighting and artillery barrages levelled much of the city, as well as the bridges over the Han River. Important architectural sites were overrun and burnt by invading armies, looting was extensive, and the urban landscape suffered with little money for repairs. With the armistice, and distinct architectural styles determined by foreign governments began a long period of development. In the north, Stalinist and absolutist, often brutalist architecture, was championed. North Korean architects studied in Moscow or Soviet satellites, and brought back socialist worker styles and huge celebratory people's architecture on a grand and massively impressive scale. City dwellers and bureaucrats lived in Soviet style apartment blocks, farmers and rural workers lived in traditional houses as they always had; urbanization did not occur until fairly recently. Grand buildings and huge public squares were developed in Pyongyang as architectural showpieces. Formal processional landscapes accompanied these sites. Nearly all architecture was government sponsored, and maintained great homogeneity of function and style. In the south, American models defined all new Korean buildings of any importance, with domestic architecture both civil and rural keeping to traditional buildings, building techniques, and using local materials, and local vernacular styles. The pragmatic need to rebuild a country devastated by genocide, then a civil war, led to ad hoc buildings with no particular styles, extended repeatedly, and a factory system of simple cheap expendable buildings. As few Korean cities had a grid system, and were often given limits by mountains, few if any urban landscapes had a sense of distinction; by the mid 1950s, rural areas were underfunded, urban areas overfilled, and urban sprawl began with little money to build distinctive important buildings. Buildings tended to be built quickly with little regard for local identity. As the need for housing for workers increased, traditional hanok villages were razed, hundreds of simple cheap apartments were put up very fast, and bedroom communities on the periphery of the urban centres grew, built and financed as company housing.
Қазіргі заманғы сәулет және жерді пайдалану
Оңтүстік Кореяның ерекше тарихи дамуы және оның көп бөлігін құрайтын таулы жері елдің сәулет ландшафтын қалыптастыруда шешуші рөл атқарды. Оңтүстік Кореяның шамамен 70 пайызы таулармен жабылған, бұл географиялық ерекшелік дәстүрлі де, заманауи де құрылыс тәжірибесіне терең ықпал етті. Бұл қиын-қыстау жер бедері құрылыс жобалары үшін шектеулі жазық алаңдардың тудырған қиындықтарын шешу үшін жаңаша сәулеттік шешімдерді қажет етті. Оңтүстік Кореяның 20 ғасырдың екінші жартысындағы қарқынды модернизациясы оның сәулетінің дамуын одан әрі үдетті. Соғыстан кейінгі экономикалық өркендеу, әсіресе 1960 жылдардан бастап, Оңтүстік Кореяның негізінен ауыл шаруашылығымен айналысатын қоғамнан технологиялық тұрғыдан дамыған қалалық қоғамға айналуына әкелді. Бұл өту кезеңі тұрғын үй кешендерінен бастап, коммерциялық және өнеркәсіптік объектілерге дейін жаңа типтегі ғимараттарды қажет етті, олардың барлығы кеңістікті тиімді пайдалануды барынша арттыруға бағытталған.
South Korea's distinct historical progression and its predominantly mountainous terrain have played crucial roles in shaping the architectural landscape of the nation. Approximately 70% of South Korea is covered with mountains, a geographical feature that has profoundly influenced both traditional and contemporary building practices. This rugged terrain required innovative architectural solutions to address the challenges posed by limited flat land available for construction projects. The rapid modernization that South Korea underwent in the late half of the 20th century further accelerated the evolution of its architecture. Post war economic development, particularly from the 1960s onwards, saw South Korea transforming from a predominantly agricultural society to a technologically advanced urban society. This transition demanded new types of buildings, from residential complexes to commercial and industrial facilities, all designed to maximize the efficient use of space.
Қазіргі заманғы сәулетке тарихи әсер
Қазіргі корей сәулетінің тамыры үш патшалық дәуіріне дейін, патша сарайлары, храмдар мен бекіністер салынған тарихи кезеңдерге жетеді. Ол сондай-ақ, еңіс шатырларымен белгілі қытай сәулетімен де байланысты. Қазіргі корей ағаш қаңқалы сәулеті – осының кең таралған маңызды мысалы. Бұл техника Корея сәулетшілеріне Хан әулеті тұсында енгізілген. Сеулдегі британдық елшілігі мен Кёнгунгұнгтағы жаңа корей сарайларының ғимараттары 19 ғасырғы қытайдың ашық портындағы сәулетке ұқсас. Бұл ғимараттар қытай сәулетшілері салған ғимараттармен дерлік бірдей болды (Nate және басқалар, 2019). Оңтүстік Кореяның барлық жерінде көкжайлар, сауда орталықтары және биік үйлерді көруге болады. Сәулетшілер осы құрылыстарға тұрақтылық пен қоғамдық қатысуға баса назар аудара отырып, дәстүрлі корей элементтерін енгізіп келеді.
Today’s Korean architecture can be traced back to historical periods such as the Three Kingdoms period, where they constructed royal palaces, temples, and fortresses. It can also be connected to Chinese architecture with sloping roofs, Modern day Korean wooden frame architecture is a major example of this that is still prevalent today. This technique was introduced to Korean architects during the Han dynasty. In Seoul, buildings like the British legation and new Korean palace halls in Gyeongungung have a strong resemblance to architecture from the nineteenth century Chinese open ports. These buildings were almost identical to the buildings by the architects from China (Nate et al., 2019) Skyscrapers, malls, and high rise apartments can be seen all over South Korea. Architects have been incorporating traditional Korean elements into these structures that focus on sustainability, and community engagement.
Жерді барынша тиімді пайдалану
Оңтүстік Корея негізінен таулы ел, оның аумағының шамамен 70% -ын таулар құрайды (Р. Адам Даструп, 2020). Бұл қиын географиялық жағдай жерді тиімді пайдалану және тығыз халықты орналастыру үшін ерекше архитектуралық техникаларды дамытуды қажет етті. Мұндай техникалардың бірі – террасалы үйлер салу, яғни қабаттастырылған тұрғын үйлер. Бұл құрылыстар бір-бірімен қабырғаларымен бөлісіп, бірнеше деңгейге орналасқан. Бұл тұрғындардың көп санын кішкентай жер учаскесінде орналастыруға мүмкіндік береді, сонымен бірге жеке өмір мен жайлы тұру ортасын сақтайды. Кореялық сәулетшілер тек бейімделіп қана қоймай, тік беткейлерде құрылыс салуда шеберлік танытты, бұрын адамдар тұрмаған таулы аймақтарды тұрғын және коммерциялық кеңістіктерге айналдырды. Көптеген жазық жерлері бар елдер мұндай күрделі құрылыстардан қашып жүрсе, Оңтүстік Корея осы қиындықтарды қабылдады. Эрозияны болдырмау және тау беткейлеріндегі құрылыстардың беріктігін сақтау үшін көлбеуді тұрақтандыру сияқты әдістер жиі қолданылады. Бұл әдісге тіреу қабырғалары, террасалар жасау және топырақты байлау үшін өсімдіктерді пайдалану сияқты әртүрлі инженерлік тәсілдер кіреді, олардың барлығы жер көшкінінің және басқа да жердің бұзылу түрлерінің алдын алуда маңызды. Заманауи инженерлік технологияның дәстүрлі корейлік архитектура элементтерімен үйлесуі, кеңістікті тиімді пайдалану және табиғатпен үйлесімділік сияқты ерекшеліктері байқалады. Қосымша технологияларды және тұрақты құрылыс тәжірибесін енгізу Оңтүстік Кореяның архитектурадағы инновациялар мен экологиялық тұтастыққа берілгендігін көрсетеді. Бұл тәсіл ғимараттардың эстетикалық құндылығын арттырып қана қоймай, олардың тұрақтылығын және елдің қатал ландшафтының ерекше қиындықтарына төтеп беру қабілетін де қамтамасыз етеді.
South Korea is a predominantly a mountainous country, with mountains covering approximately 70% of its territory (R. Adam Dastrup, 2020). This challenging terrain has required the development of unique architectural techniques to optimize land use while accommodating a dense population. One such technique is the construction of terraced buildings, also known as terraced housing. These structures share side walls and are built over multiple levels, allowing a greater number of residents to occupy a smaller footprint of land, while maintaining privacy and a comfortable home environment. Korean architects have not only adapted but excelled in designing structures on steep slopes, transforming previously uninhabitable mountainous areas into viable residential and commercial spaces. Unlike larger countries with a vast amount of flat land who might avoid such complex constructions, South Korea has embraced these challenges. Techniques like slope stabilization are frequently employed to prevent erosion and maintain the structural integrity of hillside constructions. This method involves various engineering practices such as retaining walls, terracing, and the use of vegetation to bind the soil, all of which are crucial in preventing landslides and other forms of land degradation. The integration of modern engineering with traditional Korean architectural elements, like the efficient use of space and harmony with the natural environment, is evident. The incorporation of advanced technologies and sustainable building practices reflects South Korea's commitment to innovation and environmental integrity in architecture. This approach not only enhances the aesthetic value of the buildings but also ensures their sustainability and resilience against the unique challenges posed by the country's rugged landscape.