Бірінші Флоттағы сотталған: Маргарет Доусонның тағдыры
Margaret Dawson
Маргарет Доусон: Бірінші Флотпен Австралияға жер аударылған қылмыскер, қайырымдылық жасаған әйел. Уильям Балмейнмен қарым-қатынасы, өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші флоттағы сотталған
Convict on the First Fleet
the anti vivisectionist and philanthropist
Margaret Dawson (c. 1770 – 16 February 1816), also known as Margaret Henderson, was a convict sentenced to transportation. She travelled on the Lady Penrhyn as a member of the First Fleet to establish a British colony in Australia. She had a long term relationship with the surgeon, William Balmain, whose descendants still live in Australia.
Антививисекционист және қайырымдылық жасаушы
Convict on the First Fleet
the anti vivisectionist and philanthropist
Margaret Dawson (c. 1770 – 16 February 1816), also known as Margaret Henderson, was a convict sentenced to transportation. She travelled on the Lady Penrhyn as a member of the First Fleet to establish a British colony in Australia. She had a long term relationship with the surgeon, William Balmain, whose descendants still live in Australia.
Маргарет Доусон (шамамен 1770 – 16 ақпан 1816), сонымен қатар Маргарет Хендерсон деп те белгілі, сотталған және жер аудару жазасына кесілген. Ол "Леди Пенрин" кемесімен Бірінші флот құрамында Австралияда британдық колония құру үшін сапар жасады. Ол хирург Уильям Балменмен ұзаққа созылған қарым-қатынаста болды, оның ұрпақтары бүгінге дейін Австралияда өмір сүреді.
Convict on the First Fleet
the anti vivisectionist and philanthropist
Margaret Dawson (c. 1770 – 16 February 1816), also known as Margaret Henderson, was a convict sentenced to transportation. She travelled on the Lady Penrhyn as a member of the First Fleet to establish a British colony in Australia. She had a long term relationship with the surgeon, William Balmain, whose descendants still live in Australia.
Ұрлық және айыптау
Ол Ливерпульден келген және Лондонда Джозеф пен Фрэнсис Шетлилердің қызметшісі болып жұмыс істеген. 1786 жылғы 12 ақпан күні, жексенбінің түстен кейін, жұмыс берушілері болмағанда, Доусон көп мөлшерде киім, әшекейлер мен ақша жинап, үйден кетіп қалды. Шетли ханым үйге келгенде, үйдің тәртібі бұзылған және қызметші қыз жоқ екенін көрді. Джозеф Шетли Доусонды іздеуге шықты, ол Ливерпуль аймағынан екенін білді, ол Чардинг-Кростағы «Алтын крестке» барып, одан хабар алды. Онда оған оның сипаттамасына сәйкес қыз Честерге бағытталған дилижансқа отырғаны айтылды. Шетли мырза Лоу мырзамен бірге пошта вагонына отырып, Сент-Олбанста дилижансты қуып жете алды. Доусон ұсталды және жергілікті қонақ үйге апарылды, онда ол қалтасынан және екі қораптан ұрланған заттарды тапсырды. Шетли тауарларды таныды, тек бір ғана нәрсе жоғалды – дилижанс ақысын төлеу үшін қолданылған гинея монетасы. Оған, ол қылмыс әрекетін серігімен жасады ма, әлде кіммен бірге саяхаттап жүрді ме деп сұрағанда, ол «жоқ» деп жауап берді. 1786 жылғы 22 ақпанда Олд-Бейлиде «қылмыстық ұрлық» жасағаны үшін, құны 12 фунт стерлинг 4 шиллинг 1 пенни болатын тауарларды ұрлағаны үшін сотталу кезінде, Лоу мырза оның сыртқы келбетінің өте өзгергенін, сондықтан оны танымағанын айтты. Өзін қорғағанда Доусон: «Менің айтарым жоқ, куәгерлерім жоқ» деді. Ол кінәлі деп танылды және міндетті түрде өлім жазасына кесілді. Прокурор мен қазылар алқасы оның жастығына, он бес жасқа толғанына және оның алғашқы қылмысы екеніне байланысты мейірімділік көрсетуді ұсынды. Он ай Ньюгейт түрмесінде өткен соң, Доусон сотқа қайтарылды. 1787 жылғы 4 қаңтарда оның өлім жазасы «жаңа Оңтүстік Уэльстің шығыс жағалауына немесе жақын аралдардың біріне немесе басқасына [жеті жылға] жер аудару шартымен» ауыстырылды.
She came from Liverpool and was employed in London as a servant for Joseph and Frances Shetley. On the afternoon of Sunday, 12 February 1786, while her employers were away, Dawson collected a large quantity of clothing, jewellery, and money, and left the house. When Mrs Shetley returned home, she found the house in disorder and servant girl missing. Joseph Shetley, set out to follow Dawson, knowing she came from the Liverpool area, he asked after her at the Golden Cross at Charing Cross and was told that a girl of her description had boarded the coach for Chester. Shetley took a postchaise with a Mr Lowe, and overtook the coach at St Albans. Dawson was apprehended, and taken to a local Inn where she handed over the stolen goods from her pockets and two boxes. The goods were recognised by Shetley, only item missing being a guinea coin, used to pay for the coach. When asked if she had acted with an accomplice or was travelling with anyone, she said she wasn't. At her trial at the Old Bailey on 22 February 1786 for "feloniously stealing" goods to the value of £12 4s 1d, Mr Lowe stated that she was so changed in appearance that he would not have recognised her. In her defence, Dawson said "I have nothing to say, I have no witnesses." She was found guilty and sentenced to the mandatory sentence of death. The prosecutor and jury recommended mercy on account of her youth, being only fifteen, and it being her first offence. After ten months in Newgate Prison, Dawson was returned to court. Here, on 4 January 1787, her death sentence was commuted "on condition of being transported for [a term of seven years], to the Eastern coast of New South Wales, or some one or other of the islands adjacent".
Жаңа Оңтүстік Уэльс
1787 жылдың қаңтар айында Доусон Ньюгейттен «Леди Пенрин» кемесіне жеткізілді, ол Темза өзенінде тоқтаған болатын. Экспедиция командирі Артур Филипп, Under Secretary Evan Nepean-ға жолдаған хатында сотталғандардың жеткізілу жағдайларына шағымданды: Сот судьялары әйелдерді «Леди Пенрин» бортына жіберген жағдай оларды ар-намыссыздықпен белгілейді – олар дерлік жалаңаяқ, және өте лас болғандықтан, киім бермегенде олардың мерт болуы мүмкін еді. Сонымен қатар, көптеген жеке сырқаттар бар, олар мен қабылдайтын барлық сақтық шараларына қарамастан таралуы керек.
In January 1787, Dawson was delivered from Newgate to Lady Penrhyn, then moored in the River Thames. Arthur Phillip, the commander of the expedition, in a letter to Under Secretary Evan Nepean, complained of the condition that the convicts were delivered to the transports: The situation in which the magistrates sent the women on board the Lady Penrhyn stamps them with infamy – tho' almost naked, and so very filthy, that nothing but clothing them could have prevented them from perishing there are many venereal complaints, that must be spread in spite of every precaution I may take hereafter
«Леди Пенрин» Портсмутте Бірінші Флотты құрайтын басқа он кемемен кездесті. 1787 жылдың 13 мамырында Флот сегіз айлық саяхатына шықты және 1788 жылдың 20 қаңтарында Ботани шығанағына жетті. Губернатор Филипп бұл орынның қолайсыз екенін шешті, сондықтан флот 1788 жылдың 26 қаңтарында Порт-Джексонның Сидней шығанағына көшті. Әйелдер сотталғандар жер тазартылып, лагерь орнатылғанша кемелерде қалды, содан кейін 6 ақпан күні жағаға шықты. 1789 жылдың 11 тамызында Джон Хейс Доусонға қатысты «арсыз мінез-құлқы» үшін 50 соққы алды. 1791 жылдың қарашасында Доусон Норфолк аралына «Атлантик» кемесімен сапарлады, сол кемеде аралдың жаңа көмекші хирургі Уильям Балмен де болды, ол Доусонмен бірге өмір сүрді. 1794 жылдың желтоқсанында бас хирург Джон Уайт Англияға демалысқа кетті, ал 1795 жылдың тамызында Балмен оның орнына Сиднейге көшті, Доусон және оның балалары онымен бірге жүрді. Уайт отставкаға кетуге шешім қабылдағанда, Балмен 1796 жылдың тамызында бас хирург болып тағайындалды.
Lady Penrhyn rendezvous with the ten other ships that was to make up the First Fleet at Portsmouth. On 13 May 1787, the Fleet embarked on the eight month voyage, arriving at Botany Bay, 20 January 1788. Governor Phillip decided that this site wasn’t suitable so the fleet moved to Sydney Cove in Port Jackson on 26 January 1788. The female convicts stayed onboard the transports while the land was cleared and the camp was set up, finally getting ashore on 6 February. On 11 August 1789 John Hayes received fifty lashes in a for his "infamous Behaviour" towards Dawson. In November 1791, Dawson travelled on Atlantic to settle at Norfolk Island, also on the ship was William Balmain, the new assistant surgeon of the island, whom Dawson cohabited with. In December 1794 the principal surgeon, John White, returned to England on leave, and in August 1795 Balmain moved to Sydney to act in his place, Dawson and her children travelled with him, when White decided resign, Balmain was appointed principal surgeon in August 1796.
Англияға оралу
Отбасы 1801 жылдың тамызында Сиднейден шығып, 1802 жылдың наурыз айында Лондонға келді, Доусон үшін бұл шамамен он бес жылға жуық болды. 1803 жылдың мамыр айында Доусон, төртінші баласын күтіп жүргенде, балаларымен бірге Ливерпульдің жанындағы Ормскиркке жіберілді. 1803 жылдың 17 қарашасында Уильям Балмен қайтыс болды. Өлімінен төрт күн бұрын жазылған өсиеті бойынша, ол "Менің жақын досым Маргарет Доусонға, әйтекел Хендерсонға" жыл сайын 50 фунт стерлинг сомасында ақша қалдырды, "ол денсаулығым нашар болғанда маған көрсеткен мейірімге өте ризамын, және ол менің екі заңды емес баламның анасы, қазіргі уақытта осал жағдайда". Оның қылмыстық статусы, Балменнің кәсіби лауазымынан өзгеше, оған үйленуге мүмкіндік бермеді деп санады. Ол және оның балалары Балменнің анасының қыздық аты болған "Хендерсон" тегін алды. Доусон Ормскирктен кетіп, төртінші баласын Лондонда дүниеге әкелді. Бұл бала туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол қыз екені және 1807 жылдың қаңтарында Клементс Инн қонақүйінде отбасымен бірге тұрғаны белгілі. Жыл сайын 50 фунт стерлинг табысымен және Жаңа Оңтүстік Уэльстегі жылжымайтын мүліктен түсетін кірісімен, Балменнің қайтысынан кейін Доусонның өмір күрісін табуының қажеті болмады. Оның достарының көмегімен ол ұлы Джон Уильям Хендерсонның білімін дамытуға көмектесті, ол 1829 жылдың қаңтарында әкесі сияқты хирург ретінде Жаңа Оңтүстік Уэльске оралды. 1816 жылдың 16 ақпанында Доусон Вестминстердегі Сент-Джеймс ауданында тұрғанда қайтыс болды және Балмен де жерленген Сент-Джайлз даласында жерленді. Оның өлімінен кейін Балменнің мұрагерлері оның "соңғы ауруы мен жерлеу шығындары" үшін 12 фунт 10 шиллинг төледі.
The family left Sydney in August 1801, and arrived in London in March 1802, an absence for Dawson of just under fifteen years. In May 1803 Dawson, now pregnant again with their fourth child, and the children, were sent to Ormskirk, near Liverpool. On 17 November 1803 William Balmain died. In his will, dated four days before his death, he left a yearly sum of £50 to "my dear friend Margaret Dawson, otherwise Henderson whose tenderness to me, while in ill health, claims my warmest gratitude and by whom I have had two natural children and who is now ensient". No doubt due to her convict status, in contrast to Balmain's professional position, he felt unable to marry her. She and her children had taken the surname 'Henderson", which was Balmain's mother's maiden name. Dawson left Ormskirk and gave birth to the fourth child in London. Little is known of this baby, except that it was a girl, and still living with the family at Clement's Inn in January 1807. With a settled income of £50 a year, and rent from properties in New South Wales, it is unlikely that Dawson would have had to earn a living after Balmain's death. With the help of his friends she continued to encourage her son John William Henderson's education, and he eventually returned to New South Wales in January 1829 as a surgeon, like his father. On 16 February 1816, while living at St James's, Westminster, Dawson died, and was buried in the churchyard of St Giles in the Fields, where Balmain had also been buried. Following her death, Balmain's executors paid £12 10s for her "last sickness and funeral expenses".