Бад Вильснак – Германияның Бранденбург аймағындағы тарихи қала. Қасиетті қанға саяхат орыны, емдеу курорты және Берлин мен Гамбургтың арасында орналасқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бад Вильснак (1929 жылға дейін Вильснак) – Германияның Бранденбург жеріндегі Пригниц ауданындағы шағын қала. Вильснак қасиетті қанының бұрынғы қажырлы орны 1929 жылдан бері ресми түрде шипажай (Бад) қаласы ретінде танылған. Ол Бад Вильснак/Вайзен Amt ("бірлескен муниципалитет") әкімшілік орталығы болып табылады.
Bad Wilsnack (until 1929 Wilsnack) is a small town in the Prignitz district, in Brandenburg, Germany. The former pilgrimage site of the Holy Blood of Wilsnack has been officially recognised as a spa town (Bad) since 1929. It is the administrative seat of the Amt ("collective municipality") Bad Wilsnack/Weisen.
География
Қала Бранденбургтің солтүстік-батысындағы Пригниц тарихи аймағында, Берлин мен Гамбургтың арасында шамамен ортасында орналасқан. Ол Картан өзенінің жағасында, ал Картан өзені жақын маңдағы Виттенберг қаласынан Эльбаға құяды. Оңтүстікке қарай бірнеше шақырым жерде Хавель және Эльба өзендері қосылады. Іргелес Рюштадт муниципалитеті көптеген ақ лелектерімен әйгілі. Bad Wilsnack станциясы Берлин-Гамбург темір жолындағы аялдама болып табылады. Қаланың көрінісі үлкен Киелі қанның Санкт-Николай шіркеуімен және көптеген ағаштан жасалған үйлермен ерекшеленеді.
The town is situated within the Prignitz historical region in the northwest of Brandenburg, roughly halfway between Berlin and Hamburg. It is located on the Karthane river, which flows into the Elbe at nearby Wittenberge. A few kilometers to the south is the confluence of the Havel and Elbe rivers. The neighbouring municipality of Rühstädt is famous for its high number of resident white storks. Bad Wilsnack station is a stop on the Berlin–Hamburg Railway. The townscape is marked by the large St Nicholas Church of the Holy Blood and several timber framed houses.
Тарих
Бранденбург маркграфындағы Вильснак алғаш рет 1384 жылы тарихта белгілі болды. 1383 жылдың 15 тамызында Мекленбург капитаны және қарақшы барон Генрих фон Бюловтың Гавелберг епископтығына жасаған шабуылы кезінде қала өртенгеннен кейін қажылық орталығына айналды. Өрттен кейін кейбір нан жабындары (хост) аман қалған, бірақ олар қанға батқандай көрінді. Вильснақтың киелі қаны, Гавелберг епископы Дитрих Ман хосттарды қауіпсіздік үшін киелеуге келгенде расталды, және кейінгі мәліметтерге сәйкес, орталықтағысы қанға толып кетті. Ян Гус және Николай Кузанский сияқты реформаторлар бұл керемет хосттардың мәніне күмән келтіріп, алаяқтыққа күдікпен қарағандықтан Вильснаққа қажылық жасауға қарсылық көрсетті. Қажылық сапары Берлиндегі Әулие Мария шіркеуінен Вильснаққа дейін жалғасты. Бранденбург курфюрсті Фредерик II-нің ішінде көптеген қажылар қайта жаңартылған қалаға керемет хосттарды көруге барды; олардың кірістері азаматтарға ғибадат ету үшін үлкен Санкт-Николай шіркеуін салуға мүмкіндік берді, бұл шіркеудің қажеттіліктен де артық болатын үлкен құрылысы еді. Вильснаққа барған қажылар, олар сол жерге жеткендерін көрсету үшін қалайыдан жасалған әшекейлер сатып алатын. Бұл белгілер көбінесе бір-бірімен байланысқан үш хосттан тұратын. Ортағасырлық көптеген суреттерде кездесетін бұл белгілер аймақтағы археологиялық қазбаларда да табылды. Қажылардың саны Испаниядағы Сантьяго-де-Компостелаға баратын қажылардың санымен шамалас болды дегенді айтады. Дау-дамайға қарамастан, қажылықтар 1552 жылға дейін жалғасты, осы жылы протестанттық реформация кезінде хосттар жойылды. Қанды хосттар туралы оқиға орта ғасырларда жасалған ағаш кескіндері сериясында бейнеленген. Қала 1920 жылдардағы гиперинфляциялық дағдарыс кезінде басып шығарған және қолданысқа енгізген төтенше ақшада (Notgeld) бұл суретті пайдаланды.
Wilsnack in the Margraviate of Brandenburg was first mentioned in 1384. The town became a pilgrimage destination after being burned down on 15 August 1383 during a raid by the Mecklenburg captain and robber baron Heinrich von Bülow against the Bishopric of Havelberg. It was believed that after the fire some hosts were found to have survived, but had the appearance of being bloodied. The Holy Blood of Wilsnack was authenticated when the Havelberg bishop Dietrich Man went to consecrate the hosts as a precaution, and the central one overflowed with blood, according to later accounts. Reformers like Jan Hus and Nicholas of Cusa later discouraged pilgrimage to Wilsnack, questioning the nature of these wonder hosts and suspecting fraud. The pilgrimage led from St. Mary's Church in Berlin to Wilsnack. Numerous pilgrims, among them Elector Frederick II of Brandenburg went to the rebuilt town to see the miraculous hosts; their revenues enabled the citizens to construct the large St Nicholas Church for their worship, a larger building than otherwise needed in the parish. The pilgrims who went to Wilsnack bought pewter trinkets to indicate that they had reached the site. These emblems were often in the form of three hosts connected together. Seen in numerous medieval paintings, the tokens have turned up in archaeological digs from the area. The numbers of pilgrims were said to rival those to Santiago de Compostela in Spain. Despite controversy, the pilgrimages continued until 1552, when the hosts were destroyed during the Protestant Reformation. The story of the bleeding hosts was depicted in a series of woodcuts made during the Middle Ages. The town used the image on emergency money which it printed and issued during the hyperinflation crisis of the 1920s (Notgeld).