Стивен Уиттл: Ғалым, белсенді және гендерлік теңдік жолындағы күрескер.

Кіріспе

Ғалым және белсенді Стивен Томас Уиттл, (29 мамыр 1955 жылы туған) – британдық құқық ғалымы және «Press for Change» трансгендерлік белсенділер тобының мүшесі. 2007 жылдан бері Манчестер Метрополитен университетінің құқық мектебінде теңдік құқығы профессоры қызметін атқарады. 2007-2009 жылдар аралығында трансгендерлер денсаулығы жөніндегі Дүниежүзілік кәсіби қауымдастығының (WPATH) президенті болды. Туған кезде әйел деп тіркелген ол, жынысын өзгертуге дейін радикалды лесбиянка болған, ал қазір гендерлік мәселелер бойынша сарапшы ретінде танымал. 2004 жылғы Гендерлік тану туралы заң 2005 жылдың сәуірінде күшіне енгеннен кейін ол заңды түрде ер адам ретінде танылды және осылайша әйел серігіне үйленуге мүмкіндік алды.

Ерте өмір

Уиттл 1955 жылы 29 мамырда Чеширдегі Альтринчем коттедж ауруханасында дүниеге келді, онда оның әжесі аға медбике болды. Ол туылғаннан бастап әйел болып тағайындалған. Ол мектептегі басқа қыздарға романтикалық қызығушылық танытатынын білетін, бірақ оларға ешқашан айтпаған, сондықтан оның махаббаты қайталанбаған, бірақ ол жыныстық жағынан еркектерге қызығушылық танытатынын да білген. Оның үстіне еркек болу, сақал-мұрт өсіру, көкірек түкті болу деген қатты тілек бар еді. Ол Делла Александэр мен Эйприл Эшли сияқты жынысын өзгерткен адамдар туралы мақалалар оқыды. 17 жасында, дәрігерге барып, тамағы ауырып жатқанда транссексуал туралы оқыды.

Трансгендерлік құқықтарды қорғау

1974 жылы Уиттл Эдинбургте өткен әйелдер азаттығы конференциясынан оралғаннан кейін трансгендер ер адам екенін ашты, онда ол Манчестер лесбияндық ұжымының мүшесі ретінде қатысқан. 1975 жылы гормондық алмастыру терапиясын бастады. Ол Ұлыбританиядағы трансгендерлерге арналған алғашқы қолдау тобын құрды. 1979 жылы ол бұрынғы армия офицері, кейіннен патшалық мүсіншісі Джуди Кузинспен, трансгендер әйел екенін білдірді және Транссексуалдардың өзін-өзі қолдау қауымдастығына (SHAFT) қосылды. 1989 жылы ол Ұлыбританияның FTM желісін құрды және 2007 жылдың қарашасына дейін оны үйлестірді. 1992 жылы Марк Ристің, актриса Майка Скотттың және әуе компаниясы пилоты Кристина Шеффилдтің қатысуымен ол трансгендерлік және транссексуалдық өмірге қатысты заңдар мен қоғамдық көзқарастарды өзгертуге бағытталған Press for Change ұйымын құрды және вице-президенті болды. Уиттл вице-президенттердің бірі болып қала береді (президент жоқ, себебі бұл консенсус тобы), ал 1994 жылы Лорд Алекс Карлайл, Берриу бароны Карлайл өзінің гендерлік қайта тағайындау туралы заң жобасын оқығанда Press for Change-ті «соңғы 25 жылдағы ең табысты лоббилік топтардың бірі» деп атады. Заң жобасы қабылданбады, бірақ «парламент мүшелері 40 минут бойы трансгендер адамдарды талқылады, бұл болмағанда ешқашан болмас еді». 2001 жылдан 2003 жылға дейін Уиттл фаллопластика операциясын жасады. Channel 4 телеарнасының «Мені еркек ет» атты деректі фильмінде оның операция кезіндегі өмірі көрсетілді. 2004 жылы Гендерлік тану туралы заң қабылданғанға дейін Ұлыбританияда заңды түрде үйленуге мүмкіндігі болмаса да, ол және оның серіктесі (қазіргі әйелі) Сара Ратерфорд қолдан ұрықтандыру арқылы төрт баланың әкесі болды. Уиттл «Дискордияланған заң: трансгендер адамдардың құқықтық (сыртқы) кеңістігі» еңбегінде былай деп жазды: «Мен өмір сүру үшін жеткіліксіз құқықтық базаға тап болдым. Біз тек екі жынысты, екі гендерлік рөлді, гендерлік сәйкестікті немесе өзін-өзі білдіруді ғана қабылдайтын әлемде жай ғана ‘жоқ’пыз. Әрқашан ‘нормадан’ тыс қалып, өміріміз құнсызданады, адамгершілігіміз күмәнданады және біздің қысымға ұшырауымыз заңды болады». Уиттлдердің Стивенді балаларының заңды әкесі ретінде тануға жасаған тырысы 1996 жылы Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сотта X, Y және Z v. United Kingdom ісіне әкеп соқты. Оның жазбаларында, басқалармен қатар, Еуропалық сотта қарастырылған трансгендерлерді жұмысқа алудағы кемсітушілікке қатысты мақаласы бар. 2005 жылы ол «Құрмет пен теңдік» монографиясы үшін Лесбияндық және гейлік зерттеулер орталығынан Сильвия Ривера сыйлығын алды. 2007 жылы ол өзінің редакторлық серігі Сьюзан Страйкермен бірге 50 маңызды тарихи және қазіргі трансгендерлік ғылым, саясат және теориялық мәтіндердің аннотацияланған жинағы үшін Ламбда әдеби сыйлығын алды; «Трансгендерлік зерттеулер оқырманы». 2002 жылы Уиттлге склероз диагнозы қойылды. 20 жасынан бері денсаулық мәселелерімен күресіп келе жатқан ол диагнозға таңқалмады және қорқып та қалмады. Оның көптеген склерозы 2005 жылдың соңынан бері күшейіп келе жатқан проблемаға айналды, бірақ ол университеттегі толық уақытты жұмысын жалғастырып, әлемдегі трансгендер адамдардың құқықтары үшін күресін жалғастыруда. Соңғы жылдары ол Пейсли Курра, Шеннон Минтер және Элисон Мейзелман сияқты басқа мүшелермен бірге көптеген юрисдикциялардағы соттарға арналған amicus briefs дайындауда Дүниежүзілік трансгендерлік денсаулықтың кәсіби қауымдастығымен (WPATH) ынтымақтастықта жұмыс істеді. 2007 жылы ол медициналық емес маман және WPATH президенті болған алғашқы трансгендер адам атанды. Уиттл трансгендерлер мен транссексуалдарды қоршаған заң мен саясат туралы жазуын жалғастыруда, сондай-ақ заң мен трансгендерлер мәселесіне оралатын бірнеше соңғы академиялық мақалалар жариялады. Ол сонымен қатар трансгендерлік тарихты анықтау және гендерлік вариацияны қоршаған көптеген теориялардың бастауларын зерттеуді жоспарлап отыр. Өмірі бойы ол өнердің авангардына қызығушылық танытты және Уимблдон өнер колледжінің суретшісі және көркемсурет оқытушысы Сара Дэвидманмен бірлесіп жұмыс істеуді бастады. 2007 жылдың басында «Транссексуалдар мен трансгендерлердің теңсіздік пен кемсітушілікке ұшырау тәжірибесі» атты зерттеу есебі жаңа Теңдік және адам құқықтары комиссиясының құзыретіне трансгендерлерді қосуға ықпал етті.

In 1974 Whittle came out as a trans man, after returning from a women's Liberation Conference in Edinburgh, which he attended as a member of the Manchester Lesbian Collective. He began hormone replacement therapy in 1975. the very first support group for transsexual people in the United Kingdom. In 1979 he joined a former Army officer and then royal sculptor, Judy Couzins, a trans woman in the Self Help Association for Transsexuals (SHAFT). In 1989, he founded the UK's FTM Network which he coordinated until November 2007. In 1992, along with Mark Rees, the actress Myka Scott and an airline pilot Krystyna Sheffield, he founded and became vice president of Press for Change that works to change the laws and social attitudes surrounding transgender and transsexual lives. Whittle remains as one of the vice presidents (there is no president, as it is a consensus group), and Press for Change was called "one of the most successful lobby groups seen in the last 25 years" by Lord Alex Carlile, Baron Carlile of Berriew as early as 1994 at the reading of his Gender Reassignment Bill. The bill failed but "for 40 minutes members of parliament discussed trans people which without it, would have never happened." Whittle underwent phalloplasty surgeries from 2001 to 2003. The Channel 4 documentary Make me a Man followed his life during the surgeries. Though unable to marry legally in the United Kingdom until the passing of the Gender Recognition Act 2004, he and his partner (now wife), Sarah Rutherford, have four children by artificial insemination. Whittle wrote in Disembodied Law: Trans People's Legal(Outer) Space, "I face an inadequate legal framework in which to exist. We are simply 'not' within a world that only permits two sexes, only allows two forms of gender role, gender identity or expression. Always falling outside of the 'norm' our lives become less, our humanity is questioned, and our oppression is legitimized." The Whittles' efforts to gain recognition of Stephen as their children's legal father led to X, Y and Z v. The United Kingdom before the European Court of Human Rights in 1996. His writings have included, among other things, an article on the ground breaking transsexual employment discrimination case decided on by the European Court of Justice. In 2005 he was awarded The Sylvia Rivera Award for Transgender Studies by the Center for Lesbian and Gay Studies for the monograph 'Respect and Equality.' In 2007, along with his co editor, Susan Stryker, he was awarded a Lambda Literary Award for their annotated collection of 50 key historical and contemporary transgender science, political and theory texts; 'The Transgender Studies Reader'. In 2002, Whittle was diagnosed with multiple sclerosis. Having experienced a variety of health problems since his early 20s, he had had suspicions and was neither surprised nor terrified by the diagnosis. His multiple sclerosis has been an increasing problem since late 2005, yet he continues in his full time university post, and his fight for the human rights of trans people throughout the world. In recent years, he has collaborated with other members; Paisley Currah, Shannon Minter and Alyson Meiselmann, of the World Professional Association of Transgender Health (WPATH) on amicus briefs to courts in many jurisdictions. In 2007, he was the first non medical professional and first trans person to become President of WPATH. Whittle continues to write extensively on the law and policy surrounding transsexual and transgender people, along with several recent academic articles returning to the question of the law and trans people. He also continues to work on what he hopes will be the defining history of transgender, and the sources of the many theories surrounding gender variant people. Throughout his life he has maintained an interest in the avant garde of the arts, and has started to collaborate with Sara Davidmann, a photographer and Lecturer in Fine Art at Wimbledon College of Art. In early 2007, the research report Engendered Penalties: Transsexual and Transgender People’s Experience of Inequality and Discrimination was instrumental in ensuring the inclusion of trans people in the remit of the new Commission for Equalities and Human Rights.

Құрметтер

2002 жылы Уиттлге «Либерти» азаматтық құқықтар қозғалысы адам құқықтары сыйлығын Ұлыбританияда, Еуропада және әлем бойынша сот арқылы транссексуалдардың құқықтарын қорғауға және жетілдіруге жасаған үлесі мен берілгендігі үшін табыс етті. 2005 жылғы Жаңа жылдық наградалар салтанатында ол «гендерлік мәселелерге қызметі үшін» Британ империясы орденінің офицері (OBE) дәрежесіне ие болды. 2006 жылы АҚШ-тың Халықаралық гендерлік білім беру федерациясы оған Вирджиния Принсінің өмірлік жетістіктері сыйлығын табыс етті. 2015 жылдың наурыз айында Уиттл Әлеуметтік ғылымдар академиясының мүшесі (FAcSS) болып сайланды.

Кітаптардағы тараулар

(2007) Әскери қызметтегі транссексуалдар, Дж. Барретт редакторында. Ересектердегі жыныстық сәйкестік бұзылыстарын практикалық басқару, Оксфорд: Radcliffe Publishing
(2007) 2004 жылғы Жыныстық тану туралы заң, Дж. Барретт редакторында. Ересектердегі жыныстық сәйкестік бұзылыстарын практикалық басқару, Оксфорд: Radcliffe Publishing
(2006) Мүмкін емес адамдар: Транссексуалдардың өзін-өзі бейнелеуі, А. Роджерс редакторында. Пародия, пастиш және өнер саясаты: Материалдық емес парадигмадағы материалдық мәселелер, Орталық Англия Университеті, Бирмингем, Ikon галереясымен бірлесіп
(Уотсон, К. еңбектерімен бірге) (2004) Сау денелерді кесу: Дене өзгертудің бұқаралық ақпарат құралдары, М. Кинг және К. Уотсон, Денсаулықты бейнелеу: БАҚ-тағы денсаулық және ауру туралы әңгімелер, Лондон: Palgrave, 104–136 беттер. 35 бет:
(2005) Құндылықтарды сақтау: Трансгендерлік денеге феминистік инвестициялар, Y. W. Хашеми және B. Микаэлис редакторларында. Quer durch die Geisteswissenschaften. Квир теориясының перспективалары, Берлин: Querverlag, 157–168 беттер, 10 бет.