Кіріспе
Испан суретшісі, ақын, журналист, коллекционер және драматург Сантьяго Русиньоль и Пратс (santiˈaɣo rusiˈɲol; Барселона, 25 ақпан 1861 – Аранхуэс, 13 маусым 1931) – каталон суретшісі, ақын, журналист, коллекционер және драматург. Ол Каталония модернизмі қозғалысының көшбасшыларының бірі болды. Ол мыңнан астам картина салған және каталон және испан тілдерінде көптеген туындылар жазған.
Santiago Rusiñol i Prats (, santiˈaɣo rusiˈɲol; Barcelona 25 February 1861 – Aranjuez 13 June 1931) was a Catalan painter, poet, journalist, collector and playwright. He was one of the leaders of the Catalan modernisme movement. He created more than a thousand paintings and wrote numerous works in Catalan and Spanish.
Өмір және достары
Ол Барселонада Манльеуден шыққан тоқыма өнеркәсібі отбасында дүниеге келді, онда олар Can Ramissa деп аталатын тоқыма фабрикасының иелері болды. Сантьяго Русиноль азаматтық тіркелімде Сантьяго емес, Жауме Жасинт Луис есімімен тіркелген. Отбасы бизнесінің мұрагері болғанына қарамастан, ол жасөспірім шағында өнерге деген қызығушылық танытты, ол оның өмірлік еңбегіне айналды. 1886 жылдың 19 маусымында ол Луиза Денис и Ревертерге үйленді. Келесі жылы оның қызы Мария Агустина (шамамен) дүниеге келді. Бірақ бірнеше айдан кейін оның алаңсыз мінезі, отбасы бизнесіне қызығушылық танытпауы және сурет салу мен саяхаттауға деген құштарлығы оны компания басқаруын бизнесмен және саясаткер ағасы Альбертке тапсыруға мәжбүр етті. Содан кейін Сантьяго Каталония, Испания, Франция және Италияны аралап саяхаттады. Саяхат оның өміріндегі тұрақты жайтқа айналды. 1888 жылы ол өзін жазушы ретінде таныстырып, La Vanguardia газетіне тұрақты мақалалар жазды. 1889 жылы ол отбасымен байланысын үзіп, бұл ажырасым он жылға созылды, бірақ ол қызымен хабарласып тұрды. Сол жылы ол Парижге оқуға барып, он жыл бойы ара-тұра онда тұрды. 1893 жылы ол Ситжесте өзінің шеберханасын құрды, ол бүгінде Кау-Феррат деп белгілі. Ситжес суретшілер, жазушылар мен музыканттар үшін, соның ішінде Русинол үшін модернизм орталығына айналды, және театр, поэзия, сурет және музыканы біріктіретін модернистік фестивальдер ұйымдастырылды. Ол әдебиет жазуды жалғастырды, көбінесе повестьтер мен прозадағы өлеңдер жазды. Оның кейбір романдары, мысалы, 1907 жылы жазылған және бірнеше жылдан кейін қойылған L'auca del senyor Esteve, театр сахнасында ойналды. ХХ ғасырдың басында ол Барселонада, Испанияда және Парижде өнімді суретші және жазушы ретінде беделін нығайтты. 1899 жылы ауыр сырқатқа шалдыққаннан кейін ол әйелімен қайта табысты. Сауыққаннан кейін ол морфинге тәуелділіктен арылу үшін отбасымен бірге Францияға оралды. 1908 жылы ол Париж салонының толық құқықты мүшесі атанды. Ол сондай-ақ Барселонадағы Карре де Монсиодағы Элс Кватр Гатс сыраханасындағы танымал әлеуметтік жиындарға қатысты, оны Пере Ромеу басқарды, бұл әлеуметтік орын және баламалы өнер галереясы болды, және жас Пабло Пикассо оны жиі мекендейтін. Ол өмірінің соңына дейін суретші Рамон Касас және мүсінші Энрик Кларасомен жақын достық қарым-қатынаста болды. Келесі екі онжылдықта оның беделі Барселонада өсті, бірақ ол сол кездегі Ноусентист суретшілерімен және сыншылармен (әсіресе La Veu de Catalunya газетінде жазған өнер сыншысы Эухенио д'Орспен) келіспеушіліктерге тап болды. 1917 жылы француз үкіметі оған Құрмет легионы орденін табыс етті. Ол 1931 жылы Аранхуэсте қайтыс болды. Испания Республикасының уақытша үкіметінің президенті Мануэль Азанья Мадридте ресми жерлеу рәсімін өткізуді бұйырды. Кейіннен Русинол Барселонада жерленді.
Суретшілік өнер туындысы
Ол суретші Томас Морагас студиясында оқыды, онда сурет салу және майлы бояу, акварель сияқты әртүрлі техникаларды үйренді. Ол алғаш рет 1879 жылы Барселонадағы Сала Парес галереясында өткен ұжымдық көрмеде өнер туындыларын көрсетті; және өмір бойы осы галереямен ынтымақтастықта болды. Ол тарихи тақырыптардың сол кезде басымдығына қарамастан, пейзаждар, бейнелер және әдеби сахналарды да суреттеді. Оның туындылары көбінесе Каталония пейзаждарының табиғи көріністерін бейнелейтін. Ол сондай-ақ еңбек және қалалық пейзажға байланысты сахналарды, кейіпкерлерді табиғи жағдайда немесе күнделікті істерімен айналысқан күйінде бейнеледі. Оның жұмысы сол кездегі сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, бағаланды. 1888 жылы ол Парес галереясында алғашқы жеке көрмесін ұйымдастырды, La Vanguardia газетінде мақалалар жариялады, Париж салонында тұңғыш рет экспонаттарын көрсетті және Барселонадағы Дүниежүзілік көрмеге қатысты.