Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
29-шы жаяу әскер дивизиясы 1936 жылдың күзінде құрылған неміс армиясының бірлігі болды. Ол ескі Рейхсвердің 15-ші жаяу әскер полкіне негізделген және бастапқы сапын Тюрингиядан толтырды. 1937 жылдың күзінде 29-шы моторизацияланған жаяу әскер дивизиясына дейін жаңартылды. Бұл дивизия Фальке дивизиясы (Қыран дивизиясы) деп те белгілі болды.
The 29th Infantry Division was a unit of the German army created in the fall of 1936. It was based on the old Reichswehr 15th Infantry Regiment and drew its initial recruits from Thuringia. It was upgraded to 29th Motorized Infantry Division in the fall of 1937. The division was also known as the Falke Division (Falcon Division).
Пайдалану тарихы
Дивизия 1939 жылдың тамызында жұмылдырылды және Польшаға шабуыл үшін Германияның 10-армиясының XIV корпусына қосылды. Ол Польшаның Радом қаласында поляк әскерлерін қоршауға қатысты және Цьепиеловтағы қырғынға қатысты, онда шамамен 300 поляк әскери тұтқыны атқыланды. 1939 жылдың желтоқсан айында батысқа ауыстырылды. Францияға шабуыл кезінде 16-армияға қосылды. Стратегиялық резерв ретінде Англия жоғалауына қарсы жорықта қолданылды. Дюнкерк эвакуациясынан кейін, ол Францияның шығысына қарай Гудерианның Панцер тобымен бірге ілгеріледі. 1941 жылдың басына дейін оккупациялық міндеттерде болды. Барбаросса операциясына қатысып, неміс 4-армиясына қосылды және Минск, Смоленск және Брянск қалаларындағы оқшауланған совет әскерлеріне қарсы бірнеше шайқастарға қатысты. Содан кейін Гудерианның Тула маңындағы 2-панцер армиясын қолдау үшін жіберілді. Дивизия көлік құралдарының көп бөлігін жоғалтып, көптеген адамдар қаза тапты және тұтқынға алынды, Мәскеу облысындағы Каширадан оңтүстікке қарай Мордваға шегіну кезінде. 1942 жылы алғашқы 6 айды Орел маңында өткізді, содан кейін 1942 жылдың шілдесінде Оңтүстік армия тобының құрамында Германияның 6-армиясына тағайындалды. Сталинградқа және қала ішіндегі шайқастарға қатысты. Қыркүйектің соңында 4-панцер армиясының мобильді резерві ретінде қайта орналастырылып, Сталинградтағы 6-армияның оңтүстік фланкін күзеткен IV корпустың артына көшірілді. Қызыл Армияның екінші қысқыш шабуылы оңтүстіктен басталғанда, дивизия неміс әскерлерінің қоршауға түскен оңтүстік-батыс бөлігіне итерілді. Сталинградтағы науқанның көп бөлігінде резервте болғандықтан, дивизияның есебі бойынша, жауынгерлік қабілеті 90% құрады. 1943 жылдың 21 қаңтарында Совет Одағының 21-армиясы шабуыл жасап, дивизияны жойды. Содан кейін Францияда көктемнің басында жаңадан құрылған 345-ші жаяу әскер дивизиясынан қайта құрылды. Біраз уақыттан кейін Сицилия кампаниясына 29-шы панцергренадерлік дивизиясы ретінде Мессинаға дейінгі Солтүстік бағытты қорғауға жіберілді. Содан кейін Италияда Салерно, Анцио және Сан-Пьетро шайқастарында соғысып, соғыс аяқталар алдында солтүстік Италияда британдықтар тарапынан жойылды. Соғыстың соңғы күндері, 1945 жылдың 29 сәуірінде дивизия Сан-Мартино-ди-Лупари қырғынына қатысты, онда итальяндық азаматтарды партизандық шабуылдарға қарсы қалқан ретінде пайдаланып, соңынан 125 кепілді атқылады.
The division was mobilized in August 1939 and joined the XIV Corps of the German 10th Army for the invasion of Poland. It took part in the encirclement of Polish forces at Radom, Poland and committed the Massacre in Ciepielów, where about 300 Polish prisoners of war were executed. In December 1939 it was transferred to the west. During the invasion of France it joined the 16th Army. As a strategic reserve it was used during the drive for the English Channel. After the Dunkirk evacuation it joined Heinz Guderian's Panzer Group for an advance through eastern France. It was then employed in occupation duties until early 1941. Taking part in Operation Barbarossa it was attached to the German 4th Army and took part in a number of actions against isolated Soviet formations at Minsk, Smolensk and Bryansk. It was then sent to support Guderian's 2nd Panzer Army near Tula. The division lost most of its vehicles and many killed and captured during the retreat from Moscow at Mordves, south of Kashira in the Moscow oblast. In 1942 it spent the first 6 months in action near Orel and then in July 1942 was assigned to the German 6th Army as part of Army Group South. It took part in the fighting on the approaches to Stalingrad, and in the city itself. It was redeployed to serve as the 4th Panzer Army's mobile reserve at the end of September, and relocated behind the IV Corps guarding the southern flank of the 6th Army forces in Stalingrad. When the Red Army's second pincer attack was launched from the south, the division was pushed into the south west corner of the pocketed German forces. Having been held in reserve for most of the Stalingrad campaign, the division was at 90% combat strength according to its situation reports. On 21 January 1943 it was attacked by the Soviet 21st Army, and was destroyed. It was then reconstituted in France in the early spring from the recently formed 345th Infantry Division. It was transferred to the Sicilian Campaign as the 29th Panzergrenadier Division for sometime in the defence of the Northern Route to Messina. Thereafter it fought in Italy at Salerno, Anzio, and San Pietro and was destroyed by the British in northern Italy just before the end of the war. In the final days of the war, on 29 April 1945, the division was involved in the San Martino di Lupari massacre, where it used Italian civilians as human shields against partisan attacks and eventually executed 125 hostages.