Джон Вуд (1704-1754) – ағылшын сәулетшісі, Бэт қаласындағы атақты ғимараттардың авторы. Stonehenge зерттеушісі, неодруидизм және ерте масондықпен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын сәулетшісі (1704–1754) XVIII ғасырдағы ағылшын сәулетшісі.
English architect (1704–1754)
the 18th century English architect
Джон Вуд, Үлкен (1704 – 23 мамыр 1754) – негізінен Бат қаласында жұмыс істеген ағылшын сәулетшісі. 1740 жылы ол Стоунхендж және Стэнтон Дрю тас шеңберлерін зерттеді. Кейіннен ол Бладуд және неодруидизм туралы көп жазды. Кейбір жобаларының себебінен ол масондықтардың алғашқы жылдарында қатысқан деген пікір бар. Баттағы оның танымал жұмыстары: Сент-Джон ауруханасы, Куинс-сквер, Приор-парк, Корольдік минералды су ауруханасы, Солтүстік және Оңтүстік эспланадалар және Цирк. Вуд Баттан тыс жерлерде де маңызды ғимараттарды жобалаған, олардың ішінде Лландафф соборын қайта құру, Бакленд үйі, Бристольдегі Биржа және Ливерпуль қалалық үйі бар. Николаус Певснер оны «сол кездегі ең көрнекті сәулетшілердің бірі» деп сипаттаған.
John Wood, the Elder (1704 – 23 May 1754) was an English architect, working mainly in Bath. In 1740 he surveyed Stonehenge and the Stanton Drew stone circles. He later wrote extensively about Bladud and Neo Druidism. Because of some of his designs he is also thought to have been involved in the early years of Freemasonry. His notable work in Bath included: St John's Hospital, Queen Square, Prior Park, The Royal Mineral Water Hospital, the North and South Parades and The Circus. Wood also designed important buildings outside Bath, including the reconstruction of Llandaff Cathedral, Buckland House, The Exchange, Bristol, and Liverpool Town Hall. He has been described by Nikolaus Pevsner as "one of the outstanding architects of the day".
Ерте өмір
Вуд Бат қаласына жақын Твертон ауылында дүниеге келді және Сент-Джеймс шіркеуінде (қазір бұзылған) крещениеден өтті. Ол Король Эдуард мектебінде жақсы, бірақ қарапайым білім алды. Оның әкесі Джордж – жергілікті құрылысшы болған. Өспірім шағы мен жиырма жасына дейін Вуд Роберт Бенсонның, Йоркширдегі Брамхам Парк иелігіндегі бірінші Бингли баронының қызметінде жұмыс істеді. Содан кейін ол Лондондағы Кавендиштің жеріндегі спекулятивтік құрылыстарға қатысты.
Wood was born in Twerton near Bath, and baptised in St. James's Church (now demolished). He received a good but basic education at King Edward's School. His father George was a local builder. During his teenage years and early twenties, Wood worked for Robert Benson, the first Baron Bingley at his estate, Bramham Park, Yorkshire. He then became involved in speculative builds on the Cavendish estate in London.
Стиль және көзқарас
Оқу, жерді аралау және тәжірибе арқылы Вуд өзінің ерекше идеяларын дамытып, туған қаласы үшін осыншама зор мақсатты көздеген бас жоспар жасады, оның ауқымы көзді алады. Вуд Батты Англияның ең маңызды және танымал қалаларының бірі ретінде, бұрынғы ежелгі даңқына қайтаруды көздеді. 1725 жылы ол туған қаласына амбициялық жоспар жасады, бірақ қарсылықтарға байланысты оны қала қабырғаларының сыртында жүзеге асырды. Вуд қалаға ерекше бейне жасады, ол Баттың қазіргі танымалдылығына зор үлес қосты.
Through reading, site visits and practical experience Wood developed his unique ideas in order to create a master plan for his home town of such ambition it is almost overwhelming. Wood set out to restore Bath to what he believed was its former ancient glory as one of the most important and significant cities in England. In 1725 he developed an ambitious plan for his home town, which due to opposition he developed outside the existing city walls. Wood created a distinctive image for the city, one that has greatly contributed to Bath's continuing popularity.
Спекулятивті құрылыс
Куин-скверде Вуд Бат қаласына спекулятивті құрылыс енгізді. Бұл Вудтың Роберт Гейден жерді жылына 137 фунт стерлингке жалға алып, қасбеттерін жобалап, жерді жеке құрылыс учаскелеріне бөліп, содан кейін басқа жеке құрылысшыларға немесе тас қалаушыларға жалға бергенін білдірді. Олар қабырғаларды және шатырды орнатуға екі жыл мерзім алды, одан кейін жоғарырақ жалдау төлемі қажет болды. Бат қаласы дамып жатқандықтан, көптеген учаскелер екі жылдың ішінде резервтелді, бұл құрылысшыға үйді аяқтау үшін қажетті табыс әкелді. Нәтижесінде Вуд үшін жұмыс көлемі мен тәуекел азайды; сонымен қатар ол жылына 305 фунт стерлинг жалдау ақысын алып, 168 фунт стерлинг таза пайда тапты, бұл бүгінгі күнгі орташа жалақымен шамамен 306 000 фунт стерлингке тең. (1727–28) Куин-сквер (1728–36), Приор Парк (1734–41), Корольдік минералды су ауруханасы (1738–42), Солтүстік (1740) және Оңтүстік парадтары (1743–48), Цирк (1754–68) және басқа да маңызды үйлер, олардың көпшілігі I санаттағы ғимараттар болып табылады. 1716 жылы сәулетші Уильям Киллигруға 1180 жылға дейін тарихы бар Сент-Джон ауруханасын қайта жаңарту жұмысы тапсырылды, оны епископ Реджинальд Фитц Джоселин құрғандықтан, ол Англиядағы ең көне қайырымдылық үйлерінің бірі саналады. Құрылыс 1727 жылдан кейін де жалғасты, ал Джон Вуд, Үлкен, 23 жасында Баттағы алғашқы жұмысы ретінде осы жобаны қолға алды. Дегенмен, оның бұл жобада қолданған сәнді безендіру стилі Баттағы басқа да ғимараттарында кездеспейді. Вуд өзінің "Баттың болашағына қатысты эссесінде" былай деп жазады: «Аллен мырза Лиллипут аллеясындағы үйінің солтүстік жағына қосымша салғанда, ол ескі ғимаратты бір қабатқа көтеріп, жаңартты; ол негізіндегі қабаттан және оның үстіндегі екі қабаттан тұрады, ал оның үстінде алтыншы санаттағы үйді құратын шатыр орналасқан, бұл менің қаламыздың үйлері үшін ұсынған ең сәнді жобаның үлгісі болды». Куин-сквер Вудтың алғашқы спекулятивті жобасы болды. Вуд алаңдағы үйдің бірінде тұрды. 21–27 нөмірлер солтүстік жағын құрайды, оны Николаус Певснер «1730 жылға дейінгі Англиядағы ең әдемі Палладиандық композициялардың бірі» деп сипаттаған. Батыс жағы (14–18 және 18A, 19 және 20 нөмірлер) 1830 жылы Джон Пинч жобалаған, ол Вудтың бастапқы дизайнынан өзгеше, себебі орталық бөлігі неоклассикалық стильде салынған. 16–18 нөмірлерде қазір Бат Корольдік әдеби және ғылыми институты орналасқан. Оңтүстік жағы (5–13 нөмірлер), бастапқыда ашық қалдырылған, қазір қонақ үйге айналдырылған. 1742 жылы Вуд Бат қаласының мэрі Ральф Аллен үшін қалаға көрінетін төбеде үй салуға шақырылды. Бұл ғимарат I санаттағы мұражай болып саналады және 1830 жылдан бері Приор Парк колледжіне қызмет етеді. 1860 жылы салынған ғимараттың фасадында Бат тасынан жасалған, мейірімді самариялықтың танымы туралы сурет бейнеленген әдемі фронтон орналасқан. Солтүстік парад Корольдік форумды салу жобасының бір бөлігі болды, оған Оңтүстік парад, Пьерпонт және Герцог көшелері де кірді, бұл жоба Куин-скверге ұқсас болғанымен, аяқталмады. Вуд Бат тасынан жасалған қасбетті жобалады, ал содан кейін әртүрлі құрылысшылар әртүрлі интерьерлермен және артқы жағымен жұмысты аяқтады. Вуд-стрит 1778 жылы салынды және I санаттағы мұражай болып танылды. Көше Джон Вуд, Үлкеннің жобалауымен және Томас Болдуиннің іргелес Куин-сквермен бірдей стильде салған. Оның соңғы шедеврі Баттың ескі қала қабырғаларының сыртындағы Бартон Майдандысында салынған Цирк болды, бірақ ол жоспарларын жүзеге асыруға үлкермеді, себебі алғашқы тас қаланғаннан кейін үш айдан кейін қайтыс болды. Осы жобаны Джон Вуд, Кіші, оның ұлы аяқтады. Вудтың шабыты Римдегі Колизейден келді, бірақ Колизей сырттан көрінетіндей етіп салынған, ал Цирк ішке қарай бағытталған. Сәнді қисық қасбеттерде үш классикалық ордер (грек дорикалық, римдік/композиттік және коринфтік) бірінің үстіне бірі орналасқан. Дорикалық антаблетураның фризі ауыспалы триглифтермен және 525 бейнелі эмблемалармен, оның ішінде жыландармен, теңіз символдарымен, өнер мен ғылымды бейнелейтін белгілермен және масондық символдармен безендірілген. Парапет тас бұршақтармен әшекейленген. Ол қалалық үйлердің қатарын қалайша қадірлі, тіпті сарайлық деңгейге көтеруге болатынын көрсетті. Біркелкі қасбеттер мен ырғақты пропорцияларды қолдану, қатесіз симметрияның классикалық қағидаларымен үйлесімде, қаланың барлық бөлігінде сақталды.
At Queen Square, Wood introduced speculative building to Bath. This meant that whilst Wood leased the land from Robert Gay for £137 per annum, designed the frontages, and divided the ground into the individual building plots, he sub let to other individual builders or masons. They had two years grace in which to get the walls up and the roof on, after which they had to pay a more substantial rent. As Bath was booming, most plots were reserved before the two years were up, providing the builder with the necessary income to complete the house. Ultimately this meant less work and risk for Wood; in addition he received £305 per annum in rents, leaving him a healthy profit of £168 – the equivalent today (in terms of average earnings) of £306,000. (1727–28), Queen Square (1728–36), Prior Park (1734–41), The Royal Mineral Water Hospital (1738–42) the North (1740) and South Parades (1743–48), The Circus (1754–68), and other notable houses, many of which are Grade I listed buildings. In 1716 the architect William Killigrew was commissioned to rebuild the St John's Hospital, which had been founded around 1180, by Bishop Reginald Fitz Jocelin making it among the oldest almshouses in England. Construction continued after 1727 with John Wood, the Elder undertaking the building, as his first work in Bath, when he was aged 23. however the ostentatious decoration is not a style he uses elsewhere in Bath. Wood, in his "Essay towards the future of Bath", says — while Mr. Allen was making the Addition to the North Part of his House in Lilliput Alley he new fronted and raised the old Building a full Story higher; it consists of a Basement Story sustaining a double Story under the Crowning; and this is surmounted by an Attick, which created a sixth Rate House, and a Sample for the greatest Magnificence that was ever proposed by me for our City Houses. Queen Square was Wood's first speculative development. Wood lived in a house on the square. Numbers 21–27 make up the north side. Which was described by Nikolaus Pevsner as "one of the finest Palladian compositions in England before 1730". The west side (numbers 14 – 18 and 18A, 19 & 20) was designed by John Pinch in 1830 and differs from Wood's original design as the central block is in Neo Grecian style. 16–18 is now occupied by the Bath Royal Literary and Scientific Institution. The south side (numbers 5–13) which was originally left open is now occupied by a hotel. In 1742, Wood was commissioned to build a home for the mayor of Bath Ralph Allen, on a hill overlooking the city of Bath. This building is Grade I listed and has housed Prior Park College since 1830. There is a fine pediment, in Bath stone, on 1860 building depicting the parable of the Good Samaritan. North Parade was part of a wider scheme to build a Royal Forum, including South Parade, Pierrepont and Duke Streets, similar to Queen Square, which was never completed. Wood designed the facade, of Bath Stone, after which a variety of builders completed the work with different interiors and rear elevations. Wood Street was built in 1778 and has been designated as a Grade I listed building. The street was designed by John Wood, the Elder and built by Thomas Baldwin in the same style as the adjacent Queen Square. His final masterpiece was the Circus, built on Barton Fields outside the old city walls of Bath, although he never lived to see his plans put into effect as he died less than three months after the first stone was laid. It was left to his son, John Wood, the Younger to complete the scheme to his father's design. Wood's inspiration was the Roman Colosseum, but whereas the Colosseum was designed to be seen from the outside, the Circus faces inwardly. Three classical Orders, (Greek Doric, Roman/Composite and Corinthian) are used, one above the other, in the elegant curved facades. The frieze of the Doric entablature is decorated with alternating triglyphs and 525 pictorial emblems, including serpents, nautical symbols, devices representing the arts and sciences, and masonic symbols. The parapet is adorned with stone acorn finials. He demonstrated how a row of town houses could be dignified, almost palatial. The uses of uniform facades and rhythmic proportions in conjunction with classical principles of unerring symmetry were followed throughout the city.
Батт сыртындағы сәулет
Вуд сонымен қатар Баттан тыс жерлердегі маңызды ғимараттарды, 1734–1749 жылдар аралығында Лландафф соборын қайта жаңартуды, 1749–54 жылдар аралығында Бристольдегі Биржаны жобалаған. Вудтың Лландафф соборын қайта жаңарту жұмысы «Италия ғибадатханасы» деген атқа ие болды. Ол жүз жыл бойы пайдаланылды, бірақ толыққан толық аяқталған жоқ және қазірде тек бірнеше тас ғана қалды. 1749 және 1754 жылдар аралығында Вудтың жобасы бойынша Ливерпуль қалалық үйі салынды, ол жақын жердегі бұрынғы қалалық үйдің орнына келді. 1785 жылы Джеймс Уайатт жобалаған солтүстікке қарайғы кеңейтім қосылды. Бірінші қабат алмасу орталығы ретінде пайдаланылды, ал жоғары қабатта кеңес бөлмесі және басқа да кеңселер орналасқан. 1795 жылы болған өрттен кейін ғимарат көбінесе қайта салынды, ал Джеймс Уайатт портал мен күмбезді қосты, сонымен қатар интерьерді қайта жобалады. Бакленд үйі – 1757 жылы салынған үлкен георгиандық сарай және Оксфордширдегі Бакленд әулеттік үйі. Сэр Роберт Трокмортон, Коутонның төртінші баронеті, оны аң аулау үйі және демалыс орны ретінде пайдаланды. Джон Вуд кіші жоспарды айтарлықтай өзгертті және үйдің екі жағына ерекше сегізбұрышты павильондарды қосты. Соңғы үйдің суреті 1767 жылғы «Vитрувий Британикус» томында келтірілген. Ол жүздеген өлшемдермен түсіндірілген, оларды ол жерде жарты дюйм, кейде тіпті төрттен бір дюймға дейін анықтады. Бұл жұмыс көбінесе антиквар Уильям Стуклидің сын-пікірлеріне байланысты назардан тыс қалды. Вудтың осы ескерткішті жазықша дінді ұстанатын ғибадат орны ретінде түсіндіруіне Стукли қарсы шықты, ол друидтерді жазықша дінді ұстанатын адамдар ретінде емес, библиялық патриархтар ретінде қарастырды. Стукли сонымен қатар тастарды осы деңгейде егжей-тегжейлі жазудың маңыздылығын түсінбеді. Дегенмен, Вудтың бастапқы өлшемдерін пайдаланып, оның жұмысын компьютерде қайта құруға және осы жазбаны Стоунхендждің қазіргі жоспарымен салыстыруға мүмкіндік болды. Оның зерттеуі археологиялық тұрғыдан зор құндылыққа ие, өйткені ол батыс трилитонның құлауынан (1797 жылы құлап, 1958 жылға дейін қалпына келтірілмеген) елу жыл бұрын тастарды тіркеді. Сонымен қатар, сол жылы Вуд Стантон Дрюдегі тас шеңберлерін зерттеп, картаға түсірді, қолданылған әртүрлі тастарды атап өтті және орналасуы Пифагордың планеталық жүйесіне негізделгенін болжады.
Wood also designed important buildings outside Bath, the reconstruction of Llandaff Cathedral 1734–1749, The Exchange, Bristol 1749–54. Wood's work on the rebuilding of Llandaff Cathedral gained the nicknamed of the "Italian Temple". It was used for a hundred years but never completed and only a few stones remain. Liverpool Town Hall was built between 1749 and 1754 to a design by Wood replacing an earlier town hall nearby. An extension to the north designed by James Wyatt was added in 1785. The ground floor acted as the exchange, and a council room and other offices were on the upper floor. Following a fire in 1795 the hall was largely rebuilt and the portico and dome were added by James Wyatt who also redesigned the interiors. Buckland House is a large Georgian stately home and the manor house of Buckland in Oxfordshire built in 1757. Sir Robert Throckmorton, the fourth baronet of Coughton, as a shooting lodge and weekend retreat. John Wood, the Younger substantially revised the plan and added the distinctive octagonal pavilions to the sides of the house. The final house is illustrated in the 1767 volume of Vitruvius Britannicus. was annotated with hundreds of measurements, which he resolved on the ground to one half, sometimes even one quarter, of an inch. This work has been largely overlooked, partly due to criticisms made by the antiquarian William Stukeley. Wood's interpretation of the monument as a place of pagan ritual was vehemently attacked by Stukeley who saw the druids not as pagans, but as biblical patriarchs. Stukely also failed to see the significance of recording the stones in such detail. However, using Wood's original dimensions it has been possible to re draw his work on a computer and compare the record with the modern plan of Stonehenge. His survey has immense archaeological value, for he recorded the stones fifty years before the collapse of the western trilithon (which fell in 1797 and was not restored until 1958). In the same year Wood surveyed and mapped the Stanton Drew stone circles, noting the different stones used and suggesting the layout was based on the Pythagorean planetary system.
Фримасондық
Оның жобалаған көптеген ғимараттары масондықпен байланысты иконалар мен символдарға толы, оның жұмысын зерттеген көптеген адамдарды, ешқандай құжатты дәлел болмаса да, оның осы ұйымның мүшесі болғанына сендіруге жетелейді. Вуд қасиетті геометрия туралы көп жазды және Бат қаласын негізін қалаушы патша Бладуд туралы мифтер шындыққа негізделген деп мәлімдеді. Ол ежелгі британдық тас шеңберлері Бладуд жобалаған бұрынғыдан да күрделі ғимараттардың қалдықтары екенін айтты. Вудтың (және оның ұлы, Джон да) олардың құрылыс серіктестіктерінің бірі арқылы немесе олардың сәулетіндегі символдар арқылы масондықпен байланысы болуы мүмкін деген болжам бар. Стивен Бен Кокс өзінің масондық лекциясында және мақаласында осыны шаршы (Королева алаңы), шеңбер (Цирк) және жарты ай (Солтүстік жарты ай) түрінде бейнелеуді ұсынады: олар Жер, Күн және Айды білдіреді, сондай-ақ ложада күннің масондық жолын шығыстан (Мастер креслосы) оңтүстікке (Кіші күзетші) және батысқа (Үлкен күзетші) қарай жүргізеді, бұл адамның өміріндегі рухани дамуының символы. Ауадан қарағанда Цирк, Королева алаңы және оған іргелес Гей-көшесі бірге кілт тәрізді пішін құрайды, бұл Вудтың көптеген ғимараттарын безендіретін масондық символға ұқсас. Кокс архитектурада масондық идеяның тікелей дәлелі жоқ екенін атап өтеді (дегенмен масондыққа маңызды кесілген белгілер мен символдар көп). Бірақ ол Королева алаңы төбеден төмен орналасқан, ал Цирк төбеде тұрғанын, ал батысқа қарай Солтүстік жарты ай парктің ашық кеңістігіне қарайтындығын атап өту қызық екенін айтады. Медиа иесі Феликс Фарли (шамамен 1708–1753) Вудтың «Құрылыстың бастауы: немесе, пұтқа табынушылардың плагиаты анықталды» атты бес кітаптан тұратын еңбегін жариялады.
Many of the buildings he designed are littered with icons and symbols associated with Freemasonry, leading many people who have studied his work to believe that he was a member of the organisation, even though there is no documentary proof. Wood wrote extensively about sacred geometry, and argued that the myths of the supposed founder of Bath, King Bladud, were based on truth. He claimed that ancient British stone circles were the remains of once more elaborate buildings designed by Bladud. It has been suggested that Wood (and his son, also John) were connected to Freemasonry either via one of their building partnerships and/or via symbolism in their architecture. In his Masonic lecture and article, Stephen Ben Cox tentatively suggests an image for this as the square (Queen's Square), the circle (The Circus) and the crescent (The Royal Crescent): standing for Earth, Sun and Moon, and following the masonic path of the sun in the Lodge from east (the Master chair) to south (the Junior Warden) and exiting in the west (the Senior Warden) as a symbol of man's spiritual progress in life from the rough to the smooth ashlar. When viewed from the air, the Circus, along with Queens Square and the adjoining Gay Street, form a key shape, which is a masonic symbol similar to those that adorn many of Wood's buildings. Cox notes that there is no direct evidence of deliberate Masonic expression in the architecture (although there are plenty of carved signs and symbols which are important to Freemasonry). He goes on however to say that it is interesting to note that Queen Square is lower down the hill whilst The Circus overlooks it at the top of the hill, whilst to the west The Crescent faces out across the open space of the park sloping away from it. Media proprietor Felix Farley (c. 1708–1753) published Wood's The Origin of Building: Or, The Plagiarism of the Heathens Detected, In Five Books.
Бладуд пен друидтер
Вудтың көптеген жазбаларында, әсіресе «Батты сипаттауға арналған эссесінде» ол Бладдудты, британдықтардың аңыз патшасын – оның өмір сүргеніне тарихи дәлел жоқ – Бат қаласын негіздеген адам ретінде сипаттайды. Вуд Бладдудтың Афинада болғанда мәйіске шалдыққандықтан қала құрғаны туралы бұрынғы әңгімелерді қайталайды және оларды көркейтеді. Ол үйге келгенде тұтқындалды, бірақ қашып, жасырыну үшін алысқа кетті. Ол Баттың болашақ орнынан шамамен екі шақырымдай жердегі Суэйнсвик қаласында шошқа бағушы болып жұмысқа орналасты. Ол шошқаларының қысқы уақытта қара балшыққа толы шалғындыққа барып, кейін қара балшықпен жабылған күйі оралып келетінін байқады. Бұл балшықтың жылы екенін және олар ыстықтан ләззат алу үшін солай жасайтынын анықтады. Сонымен қатар, осылай істеген шошқалардың басқалары сияқты тері ауруларына шалдықпағанын байқады, ал ол өзі балшық ваннасын сынағанда мәйісінен айыққандығын сезді. Осыдан кейін ол әкесінің мұрагері ретінде қайта орналасты және басқалар да өзі сияқты пайда көруі үшін Батты құрды. Вуд Джон Обри, Джон Толанд және Уильям Стукли сияқты жазушылардың 17 және 18 ғасырларда Стоунхендж және Стэнтон Дрюдегі тас шеңберлерін зерттеумен бірге танымал болған неодруидизм туралы да жазады. Иниго Джонс сияқты, бұрын Стоунхенджді зерттеген адам, Вудтың осы екі ескерткішті зерттеуі Баттағы цирк үшін маңызды өлшемдерді ұсыну және оның шеңберлі және жарты ай пішіндеріне деген қызығушылығын растау жұмысына үлкен әсер етті.
In many of Woods writings, and particularly The Essay towards a description of Bath, he describes Bladud, a legendary king of the Britons for whose existence there is no historical evidence, as the founder of Bath. Wood repeats and embellishes earlier stories that Bladud founded the city because while he was in Athens he contracted leprosy, and when he returned home he was imprisoned as a result, but escaped and went far off to go into hiding. He found employment as a swineherd at Swainswick, about two miles from the later site of Bath, and noticed that his pigs would go into an alder moor in cold weather and return covered in black mud. He found that the mud was warm, and that they did it to enjoy the heat. He also noticed that the pigs which did this did not suffer from skin diseases as others did, and on trying the mud bath himself found that he was cured of his leprosy. He was then restored to his position as heir apparent to his father, and founded Bath so that others might also benefit as he had done. Wood also writes about Neo Druidism which had been popularised in the 17th and 18th centuries by writers such as John Aubrey, John Toland and William Stukeley in conjunction with exploration of the stone circles at Stonehenge and Stanton Drew. Like Inigo Jones before him, who had also surveyed Stonehenge, Wood's study of these two monuments had an important influence on his work in providing key dimensions for the Circus in Bath and confirming his interest in the local antiquity of circular and crescent forms.
Өлім және мұра
Вуд 1754 жылғы 23 мамырда Бат қаласында қайтыс болды. Оның көптеген құрылыс жобаларын ұлы Джон Вуд кіші жалғастырды, оның ішінде: Корольдік жарты ай, Бат жиналыс залдары және Бакленд үйі. Ол сондай-ақ "Цирк" құрылысын аяқтады. Вудтың бар екі портретінің бірі – өлім маскасынан жасалған ағаш бюсті. Бат университетіне қарасты, кампустан тыс орналасқан Джон Вуд жатақхана кешені Авон көшесінде орналасқан. Бат қаласы қазірде әлемдік мұра тізіміне енген, бұл Вудтардың сәулет өнерінің нәтижесінде болған, кем дегенде жартылай.
Wood died in Bath on 23 May 1754. Many of his building projects were continued by his son John Wood, the Younger including; Royal Crescent, Bath Assembly Rooms and Buckland House. He also finished The Circus. Only two portraits of Wood are known to exist, one of which is a wooden bust which was carved from a death mask. There is an off campus dormitory complex belonging to the University of Bath named John Wood Complex, on Avon Street. Bath is now a World Heritage Site, at least partly as a result of the Woods' architecture.